Οι 330.000 υπογράφοντες του καλέσματος και οι κινητοποιήσεις αγνοήθηκαν: η παράνομη κλίκα που κυβερνά τη Γαλλία επιβάλλει και πάλι τη θέλησή της.
«Οι αστυνομικοί και οι χωροφύλακες δεν πρέπει να θεωρούνται ύποπτοι για παράνομη χρήση του όπλου». Αυτή η εξαιρετικά σοβαρή φράση δεν ειπώθηκε από κάποιον φασίστα αξιωματούχο της δεκαετίας του 1930, ούτε από κάποια στρατιωτική δικτατορία της δεκαετίας του 1970, αλλά από τον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νιούνεζ, την Τρίτη 7 Ιουλίου, στην κρατική τηλεόραση.
Είναι δύσκολο να διαβάσει κανείς αυτή τη δήλωση χωρίς να νιώσει ναυτία. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο του «κράτους δικαίου», η αστυνομία διαθέτει θανατηφόρα όπλα και το «μονοπώλιο της βίας» υπό την ρητή προϋπόθεση ότι υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο και ότι οι αστυνομικοί υπόκεινται σε έλεγχο και τιμωρία από μια ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Σε μια υποτιθέμενη «δημοκρατία», οι δυνάμεις της τάξης πρέπει ακριβώς να υπόκεινται σε ακόμη αυστηρότερη εποπτεία από τον υπόλοιπο πληθυσμό, δεδομένου ότι ασκούν βία και καταστολή. Ο Νουνιέζ, λοιπόν, αποδέχεται ένα αυταρχικό καθεστώς.
Όχι μόνο δεν υπάρχει ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στη Γαλλία και οι αστυνομικοί απολαμβάνουν ήδη συστηματική ατιμωρησία, αλλά τώρα ένας υπουργός υποστηρίζει χωρίς ενδοιασμούς τη δημιουργία ενός σώματος που έχει το δικαίωμα να σκοτώνει χωρίς να διακινδυνεύει τίποτα. Πρόκειται για την επισημοποίηση ενός καθεστώτος ξεχωριστών πολιτών. Μιας ένοπλης κάστας που έχει το δικαίωμα ζωής και θανάτου επί του πληθυσμού.
Αυτός ο νόμος έχει άμεσα δανειστεί από τους νεοφασίστες. Περιλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες στο πρόγραμμα του Εθνικού Μετώπου του Ζαν-Μαρί Λε Πεν. Ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος του RN δηλώνει μάλιστα στη Le Monde: «Θα τον ψηφίσουμε, ήταν η αρχική μας πρόταση». Μέχρι το τέλος, ο Μακρόν εφαρμόζει τα όνειρα της ακροδεξιάς.
Σαν να μην ήταν αρκετά σκανδαλώδες, αυτή την Τρίτη, 7 Ιουλίου, ο Λοράν Νιούνεζ αποφάσισε να ενεργοποιήσει μια διαδικασία έκτακτης ανάγκης για να περάσει τον νόμο του ακόμα πιο γρήγορα: το άρθρο 44.3. Πρόκειται για μια «ομαδική ψηφοφορία», η οποία εμποδίζει τους βουλευτές να συζητήσουν τροπολογίες στον νόμο. Και έτσι να τον περάσει ως έχει, με επείγουσα διαδικασία, σχεδόν χωρίς συζήτηση, για να προχωρήσει πιο γρήγορα.
Νωρίς το βράδυ, λοιπόν, εγκρίθηκε από τους Μακρονιστές, το LR και το RN. Η αστυνομία, της οποίας ο αριθμός των ανθρωποκτονιών έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια, και ιδίως από πυροβολισμούς με αληθινά πυρομαχικά κατά τη διάρκεια απλών ελέγχων, αποκτά την άδεια να σκοτώνει. Η Ραϊάνα, επιβάτης που πυροβολήθηκε θανάσιμα από αστυνομικό στο κέντρο του Παρισιού. Ο Αμπουμπακάρ, που εκτελέστηκε ενώ οδηγούσε στη Νάντη. Ο Σουχέιλ, που δολοφονήθηκε στη Μασσαλία. Ο Ναέλ στο Ναντέρ. Ο Μάικι. Ο Ολίβιο… Και δεκάδες άλλοι πεθαίνουν για δεύτερη φορά.
Ωστόσο, μια αναφορά κατά αυτού του νόμου συγκέντρωσε περισσότερες από 330.000 υπογραφές. Την ξεκίνησε ο Issam El Khalfaoui, του οποίου ο 19χρονος γιος Souheil σκοτώθηκε από αστυνομικό κατά τη διάρκεια ελέγχου στις 4 Αυγούστου 2021. Αγωνίζεται ηρωικά εδώ και 5 χρόνια για να απαιτήσει δικαιοσύνη. Εξηγεί: «Υποθέτοντας τη νομιμότητα της πυροβολιστικής ενέργειας, ο νόμος μεταφέρει το βάρος της απόδειξης στα θύματα, απαλλάσσει το κράτος από την υποχρέωση αιτιολόγησης και αντιβαίνει στην ίδια την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Δεκάδες συλλογικότητες για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώσεις, συνδικάτα δικαστών και δικηγόρων διαμαρτύρονται ενάντια σε αυτόν τον νόμο. Πραγματοποιήθηκε διαδήλωση μπροστά από τη Βουλή. Όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία αξία για τους αυταρχικούς νεοφιλελεύθερους που κυβερνούν παράνομα, παρά τις πολλές εκλογικές ήττες. Ο μακρονισμός είναι μια από τις αποχρώσεις του σύγχρονου νεοφασισμού.
ΠΗΓΗ: contre attaque
