O Αριστότελης Χαντζής, μετά την συγκλονιστική απεργία πείνας του που διήρκεσε 140 μέρες, συνεχίζει να βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση με την υγεία του να επιδεινώνεται εκ νέου χθες το βράδυ με αποτέλεσμα την διασωλήνωση του στην ΜΕΘ του Ευαγγελισμού. Ο σύντροφος έδωσε και συνεχίζει να δίνει μία μάχη ζωής ή θανάτου για την υπεράσπισης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, απένταντι στα σχέδια κράτους και περιφέρειας, και οφείλουμε να σταθούμε δίπλα του με αλληλεγγύη και να καταδείξουμε την πολιτική ευθύνη όσων έπαιξαν με την ζωή του Αρίστου.
Η αναλγησία του κράτους και της περιφέρειας και τα επικοινωνιακά τους τεχνάσματα, απέδειξαν την απύθμενη σκληρότητα του κρατικού μηχανισμού, που δεν ενδιαφέρεται, όπως αποδεικνύει συνεχώς, για τις ανθρώπινες ζωές και τις κοινωνικές διεκδικήσεις μπροστά στο κέρδος, τις κρατικές επιδιώξεις για καταστολή και τα κομματικά οφέλη.
Ακόμα και μετά το διαφαινόμενο πάγωμα της σύμβασης, αλλά και την πρόσφατη κατάρριψη των αφηγημάτων της κυβέρνησης όσον αφορά τη χρηματοδότηση της σύμβασης, δεν έχουν κάνει ούτε βήμα πίσω, επιβεβαιώνοντας ότι είναι συνειδητή πολιτική τους κατεύθυνση η καταστολή της Κοινότητας, ενορχηστρώνοντας παράλληλα εδώ και ημέρες ένα σκηνικό κοινωνικού αυτοματισμού, τρομοκράτησης και χυδαίας παραφιλολογίας χτίζοντας τις συνθήκες οργανωμένα και συντονισμένα για τις επιδιώξεις τους.
Ο αγώνας για ζωή, αυτοοργάνωση, ελευθερία, αξιοπρέπεια συνεχίζεται.
Αρίστο γερά
Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά, Θεσσαλονίκης
Ο Αριστοτέλης Χαντζής μετά από 140 μέρες απεργίας πείνας έχει βασανιστεί και έχει υποστεί σωματικές βλάβες, οι οποίες τον έχουν οδηγήσει σε διασωλήνωση σε ΜΕΘ. Οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί , είτε πραγματικοί είτε προσχηματικοί οδήγησαν στο παρωδικό πάγωμα της σύμβασης για την ανάπλαση των Προσφυγικών και στον τερματισμό των απεργιών πείνας από μέρους των συντρόφων Α. Χαντζή και Suzon Dopagne. Το κρίσιμο σημείο της υγείας του συντρόφου Αρίστου Χαντζή, οδήγησε σε μαζικές πορείες και καταλήψεις, με αποτέλεσμα η δημοτική αρχή της Αθήνας να εξαναγκαστεί σε οπισθοχώρηση.
Ωστόσο, το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ιεραρχεί το κέρδος πάνω από τη ζωή των 
προλετάριων. Την ίδια ώρα το κράτος προσπαθεί να αποστερήσει τη δγνατότητα συλλογικοποίησης, πολιτικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης που δίνεται μέσα σε κατειλημμένα εδάφη, καθώς θεωρεί τους χώρους αυτούς, τους/ις αγωνιστές/ριες και την ύπαρξή τους απειλητικη για το ίδιο. Ο Αρίστος συνεχίζει να παλεύει για να επανέλθει η κατάσταση της υγείας του, πράγμα που απαιτεί μεγάλη περίοδο αποκατάστασης. Παράλληλα μας έχει δείξει ότι το κουράγιο του και το πείσμα του κατάφεραν να σπάσουν την εξατομίκευση και να ανοίξουν το δρόμο προς ένα συλλογικό σκοπό, ρισκάροντας ο ίδιος, όπως και η Suzon την υγεία τους.
Το κράτος “συνηθίζει” την κοινωνία στο θάνατο των προλετάριων. Κάθε φορά που έχει σκοτωθεί ένας εργάτης ή μια εργάτρια για τα κέρδη των αφεντικών. Κάθε φορά που μία μετανάστρια έχει πνιγεί από το λιμενικό για την “ασφάλεια” του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε. Κάθε φορά που η αστυνομία δολοφόνησε αγωνιστές, αγωνίστριες, προλετάριους και προλετάριες, μετανάστες και μετανάστριες. Αγωνιζόμαστε για να μην ξεχάσει κανείς ότι η πηγή των δεινών μας είναι το κράτος και το κεφάλαιο και είναι η ίδια αιτία που υποβαθμίζει την αξία της ζωής των προλετατίων συνολικά. Το κύριο στοιχείο του κράτους και του κεφαλαίου αποτελεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και απέναντι σε αυτό αγωνιζόμαστε. Ο αγώνας για τα προσφυγικά είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια, για τη στέγη, για την αλληλεγγύη στους/ις μετανάστες/ριες, για τις καταλήψεις, για την αυτοοργάνωση, για την συλλογική ζωή και για πολλά ακόμα.
Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης
Στις 5/2 ο Αριστοτέλης Χαντζής και στις 1/5 η Suzon Doppagne, μέλη της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, προχώρησαν σε απεργία πείνας, βάζοντας ως ανάχωμα τα ίδια τους τα σώματα. Τα αιτήματα τους αλλά και της ίδιας της κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών περιλάμβαναν την άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών, όχι από δημόσια κεφάλαια αλλά από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία “Κάτοικοι και φιλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Αστικού Δικαίου”, και ως εκ τούτου καμία απομάκρυνση των κατοίκων της κοινότητας από τα σπίτια τους.
Έπειτα από 140 μέρες για τον Αρίστο και 55 μέρες για την Suzon οι απεργίες πείνας έληξαν, καθώς το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε την παύση της σύμβασης. Η αναδίπλωση των δημοτικών αρχών δεν ήρθε ως αποτέλεσμα του πολύμηνου αγώνα που δόθηκε σε όλη την Ελλάδα, μέσω πολύμορφων παρεμβάσεων, συγκεντρώσεων και πορειών, αλλά συνέβη όταν η υγεία του συντρόφου επιδεινώθηκε ραγδαία. Αφέθηκε δηλαδή ο απεργός πείνας να φτάσει ένα βήμα πριν τον θάνατο. Ο σύντροφος Αρίστος εξακολουθεί να διατρέχει σοβαρό κίνδυνο και σήμερα τα ξημερώματα διασωληνώθηκε στη ΜΕΘ λόγω σοβαρής αναπνευστικής ανεπάρκειας.
Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει πάρει από την πρώτη στιγμή την επιλογή να σηκώσει το πολιτικό κόστος του πρώτου νεκρού απεργού πείνας στην Ελλάδα. Εάν πάθει κάτι ο Αρίστος υπεύθυνοι είναι η Περιφέρεια Αττικής, ο Χαρδαλιάς και το Υπουργείο Πολιτισμού και θα πληρώσουν γι’αυτό.
Τα Προσφυγικά είναι ρήγματα μέσα στην καθημερινότητα του κέρδους και της απομόνωσης. Δείχνουν μια διαφορετική προσέγγιση της ζωής βασισμένη στην αλληλεγγύη και στο συλλογικό αγώνα, μακριά από τον ατομικισμό που προωθεί το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα. Είναι μια έμπρακτη μορφή αμφισβήτησης των ιδιοκτησιακών σχέσεων αλλά και ολόκληρου του κρατικού συστήματος. Στις καταλήψεις γεννιόμαστε και ανθίζουμε, εμείς και οι ιδέες μας, γι αυτό θα ματώσετε για να τις πάρετε.
ΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΑ
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
Τα Προσφυγικά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας αποτελούν εδώ και 16 χρόνια ένα κατειλλημένο/απελευθερωμένο έδαφος όπου στεγάζονται πάνω απο 400 άνθρωποι που αυτοοργανώνουν τις ζωές τους σε καθημερινό επίπεδο, ζουν συλλογικά έχοντας φτιάξει 22 δομές αλληλεγγύης. Δίκτυα έμπρακτης και ουσιαστικής στήριξης μεταναστριών, καρκινοπαθών και οποιουδήποτε άλλου αυτό το κράτος περιθωριοποιεί και κρίνει ως μη παραγωγικό. Αυτόυς τους πληθυσμούς χρησιμοποιεί προσχηματικά τώρα η Περιφέρεια Αττικής αφου λέει πως “έρχεται να τους προστατέψει” χτίζοντας κοινωνικές κατοικίες, εκεί που ήδη όμως στεγάζονται. Βλέπετε την ειρωνία;
Λειτουργούν χωρίς κρατική στήριξη εδώ και πάρα πολλά χρονια. Το αντικαρκινικό νοσοκομείο “Ο Άγιος Σάββας” για το οποίο υποτίθεται ότι θα χτιστούν δωμάτια ειναι υποστελεχωμένο όπως και όλα τα δημόσια νοσοκομεία στη χώρα. Κι όμως το κράτος ευαγγελίζεται πως θέτει ως άμεση προτεραιότητα να χτιστούν δομές φιλοξενίας για τους θεραπευόμενους και συνοδούς του νοσοκομείου. Θα χει δωμάτια αλλά δε θα χει γιατρούς. Αυτή η “ανάπλαση” δεν αποτελεί παρά ένα ακόμη πάρτι εργολάβων με αστρονομικά ποσά, τα οποία θα μπορούσαν να δοθούν άμεσα για τη στήριξη του ΕΣΥ αν αυτός ήταν όντως ο σκοπός.
Οι καταλήψεις στα αστικά κέντρα είναι μια αντιπρόταση στη βία της καπιταλιστικής κανονικότητας. Οι άνθρωποι που μένουν σε αυτές δείχνουν πως πράγματι ένας αλλος κόσμος είναι εφικτός, αποτελώντας παράδειγμα στο εδώ και στο τώρα. Από την πλευρά μας ως κοινότητα Κατειλημμένων Καστρόπληκτων που βρίσκονται στα δυτικά τείχη της Άνω πόλης στη Θεσσαλονίκη και κατοικούνται ως τέτοια τα τελευταία 15 χρονια, παρατηρούμε τόσο στην περιοχή μας όσο και σε πολλές άλλες, την ίδια ακριβώς πάγια τακτική του κράτους να εξευγενίσει και να αποστειρώσει τις γειτονιές μας. Μια προσπάθεια τόσο να απομονώσει οποιαδήποτε πολιτική δράση ή φωνή εντός αυτών, όσο και να “καθαρίσει” τον κοινωνικό ιστό προς όφελος του κεφαλαίου και της επερχόμενης ανάπτυξής του στην περιοχή. Το gentrification συχνά παρουσιάζεται ως ανάπτυξη και αναζωογόνηση για την ίδια τη γειτονιά , όμως γνωρίζουμε καλά πως πρόκειται για μια καλοσχεδιασμένη διαδικασία εκτοπισμού των κινημάτων και όσων δε θεωρούνται εμπορικά χρήσιμοι εντός της.
Τέλος οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως η επίθεση στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας δε μας εκπλήσσει καθώς δεν έρχεται εν μέσω μιας κοινωνικοπολιτικής νηνεμίας παρα σε ένα γενικότερο κλίμα επίθεσης προς το κίνημα. Το τελευταίο διάστημα η αυξανόμενη καταστολή και αστυνόμευση στους χώρους μας, οι συνεχείς εκκενώσεις καταλήψεων και στεκιών, οι προκλητικές έφοδοι των μπάτσων στα πανεπιστήμια και οι ακόλουθες συλλήψεις συντροφιών μας δεν έχουν σταματημό. Όλα τα παραπάνω εντάσσονται σε ένα συνολικό πλαίσιο καταστολής απο πλευράς της κυβέρνησης και σε μια συνεχή προσπάθεια συντηρητικοποίησης και πειθάρχησης της ευρύτερης κοινωνίας.
Εν συνεχεία του αγώνα των Κατειλημμένων Προσφυγικών να υπάρχουν και να λειτουργούν ως κέντρο αγώνα και ζωής, ο κάτοικος και μέλος της κοινότητας προσφυγικών Αριστοτέλης Χαντζής είχε ξεκινήσει απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 05/02 αντιστεκόμενος στην εκκένωση τους. Την πρωτομαγιά η Suzon Doppagne, επίσης μέλος της κοινότητας, ξεκίνησε απεργία πείνας βάζοντας κι αυτή το σώμα της ανάχωμα στον αγώνα που δίνεται για τα προσφυγικά.
Στην 140η μέρα της απεργίας πείνας του Αρίστου και αφού χρειάστηκε να εισαχθεί στη ΜΕΘ του νοσοκομείου “Ευαγγελισμός”, με πολυοργανική ανεπάρκεια και πολλά άλλα προβλήματα που έφτασαν την υγεία του σε οριακό σημείο, μετά από τόσες μέρες ασιτίας, ο δήμος Αθηναίων έβαλε προσωρινή παύση στην ανάπλαση των Προσφυγικών. Από εκείνη τη στιγμή οι δύο απεργοί πείνας διέκοψαν την απεργία τους, με τη υγεία του συντρόφου Αρίστου να παραμένει σε κρίσιμη κατάσταση, ενώ σήμερα χρειάστηκε να διασωληνωθεί στη ΜΕΘ . Κράτος και κεφάλαιο είναι οι μόνοι υπαίτιοι για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο σύντροφος και συγκεκριμένα η Περιφέρεια Αττικής και το Υπουργείο Πολιτισμού που συνυπογραφουν τη σύμβαση για τα Προσφυγικά. Δηλώνουμε πως είμαστε εδώ να ανταποδώσουμε σε όσους επωφελούνται από το σχέδιο ανάπλασης των Προσφυγικών και κατ’επέκταση από τον βασανισμό του Αρίστου. Θα υπερασπιστούμε τα σπίτια και τις καταλήψεις μέχρι τέλους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ
ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ
ΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΑ
Κατειλημμένα καστρόπληκτα
Ο Αριστοτέλης Χαντζής, απεργός πείνας 140 ημέρες έως και την Τετάρτη 24/06/2026, νοσηλευόμενος από τη Δευτέρα 22/06/2026, σήμερα το πρωί διασωληνώθηκε λόγω σοβαρής αναπνευστικής ανεπάρκειας, στη ΜΕΘ του 
Ευαγγελισμού.
Από την αρχή, ο Αρίστος και η Suzon με την απεργία τους, αλλά και όχι μόνο, στάθηκαν ως ξεκάθαρη απόδειξη ότι η υπεράσπιση της ζωής, μιας ζωής όπως την οραματιζόμαστε, που μας χωράει, μας σέβεται και μας υπολογίζει όλες και όλους, δεν είναι ένας αγώνας που έχει περιθώρια εκπτώσεων, υποχωρήσεων, συμβιβασμών και πρόταξης προσωπικών συμφερόντων. Με αυτό να σημαίνει την ίδια τους την υγεία και τη ζωή.
Φαίνεται ξεκάθαρα πως μια ανιδιοτελής, στοχοπροσηλωμένη, αλληλέγγυα και ηθικά προσανατολισμένη πολιτική στάση, όπως αυτή των απεργών και ολόκληρης της κοινότητας, δεν είναι καθόλου οικεία και εγγύς στα πολιτικά πρόσωπα που κυβερνούν αυτή τη χώρα. Κάθε εμπλεκόμενος φορέας στη σύμβαση της ανάπλασης των Προσφυγικών κρατά στα χέρια του το βάρος του ενός, που είναι σε κρίσιμη κατάσταση, και των υπολοίπων τετρακοσίων κατοίκων της κοινότητας, αλλά δεν φάνηκαν στιγμή να ενδιαφέρονται για αυτό το κόστος. Το σύνολο της διαχείρισης τους αποδεικνύεται πως είναι ένα ακόμη επικοινωνιακό παιχνίδι, ένα πρότζεκτ μάρκετινγκ, για να καταφέρουν να επικρατήσουν στην κοινή γνώμη όσο -σχεδόν απροκάλυπτα πια- προωθούν τα οικονομικά τους σχέδια, τα πλάνα εξάπλωσης της κυριαρχίας και του πλούτου τους. Πράγμα που επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά, από την τελευταία αποκάλυψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πως δεν υπήρχε κανένα κονδύλι της ΕΕ προβλεπόμενο για τον εξευγενισμό των Προσφυγικών. Επί λέξει, διατυπώθηκε πως οι ελληνικές αρχές δεν έχουν ξεκινήσει καν τις αντίστοιχες διαδικασίες για ένα τέτοιο έργο.
Από την άλλη πλευρά της ιστορίας όμως, αυτή της αντίστασης και του αγώνα για ελευθερία, βρισκόμαστε όλον αυτό τον καιρό τόσες, τόσα και τόσοι που είμαστε παρόντα και έτοιμα να σταθούμε άκαμπτα στο πλευρό των καταληψιών της Αλεξάνδρας και να συνεχίσουμε να κερδίζουμε μία μία κάθε ηθική και υλική μάχη που επιφυλάσσουν για τους χώρους και τις κοινότητές μας. Γιατί για εμάς και τα ανταγωνιστικά μας κινήματα, η αλληλεγγύη και η πίστη σε έναν άλλο κόσμο, χωρίς εξαθλιωμένους απεργούς, χωρίς ξεσπιτωμένες και χωρίς ιδιωτικά κέρδη είναι εφικτές και είναι μονόδρομος.
Μας είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο πως οποιαδήποτε έκβαση της υγείας του Αρίστου, οποιαδήποτε απειλή των κατοίκων των προσφυγικών, οποιαδήποτε επίθεση στους χώρους ελευθερίας μας είναι ευθύνη του Μητσοτάκη, του Χαρδαλιά και κάθε άλλου κατέχοντα μια υψηλή καρέκλα. Κι ας είναι και σε αυτούς ξεκάθαρο ότι όσο περνάει από το χέρι μας, θα βρίσκουμε τρόπους να ροκανίζουμε τις καρέκλες και τους θεσμούς τους που έχουν αρχίσει ήδη να σαπίζουν. Μέχρι να μη θρηνούμε θύματα, μέχρι οι ζωές και οι γειτονιές μας να ανήκουν σε μας.
Όλοι/ες/α σήμερα στην Καμάρα στις 20:00 στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Αρίστο.
ΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΑ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΛΗΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο
