25 Νοέμβρη, αγώνας απέναντι στην Πατριαρχία και την έμφυλη βία, συγκεντρώσεις και πορείες

Με τα περιστατικά γυναικοκτονιών, κακοποίησης σωματικής και λεκτικής, βιασμών και παραβιαστικότητας να κλιμακώνονται ή να γίνονται επιτέλους γνωστά, με αγώνες και αντίσταση σπάμε την Πατριαρχία και την έμφυλη βία, απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα που αναπαράγει κουλτούρες, νοοτροπίες και πρακτικές. Συγκεντρώσεις και πορείες 25 Νοεμβρίου σε όλη την ελληνική γεωγραφία.

Αθήνα: πλατεία Κλαυθμώνος, 18:00
Θεσσαλονίκη:  Άγαλμα Βενιζέλου, 18:00
Πάτρα: πλατεία Γεωργίου, 18:00
Ξάνθη: πλατεία Αντίκα, 17:30
Αλεξανδρούπολη: Αναγνωστήριο, 19:00
Ηράκλειο: πλατεία Λιονταριών, 19:00

Αναλυτικά τα καλέσματα


25 ΝΟΕΜΒΡΗ ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

«Είναι επικίνδυνη- Όταν ο θεός χαλάει τον κόσμο, χαλάζια και κατακλυσμός, βγαίνει ξεκάλτσωτη στους δρόμους, σφυρίζει τους άντρες, πετάει πέτρες στα περιπολικά, την αράζει πάνω σα σκίουρος στα δέντρα κι ανάβει τσιγάρο από τις αστραπές.
Τελευταία φορά επεσυμάνθη κατά την ίδιαν ημερομηνίαν, χρονολογίαν και ώραν εις τρία διαφορετικά μέρη- κατά εξακριβωμένας πληροφορίας η ανατίναξις γέφυρας στο Μανχάταν, η προμήθευσις όπλων σε αναρχοκομμουνιστικά κινήματα καθώς και η φυγάδευσις κρατικών, άκρως απόρρητων πληροφοριών οφείλονται σ’ αυτό το ίδιο άτομο.
Φέρεται φέρουσα μαύρο ή κόκκινο στρατιωτικό πουλόβερ, παιδικά μαργαριταρένια χτενάκια στα μαλλιά με τα χέρια στις τσέπες δανεικού πανωφορίου.

Γεννηθείσα: Άγνωστον
Γένος: Άγνωστον
Επάγγελμα: Άγνωστον
Κατοικία: Άγνωστος
Επάγγελμα: Άγνωστον
Θρήσκευμα: Άθεος
Χρώμα Οφθαλμών: Άγνωστον
Όνομα: Σοφία Βίκυ Μαρία Όλια Νίκη Άννα Έφη Αργυρώ

ΔΑΡΕΙΟΣ ΔΑΡΕΙΟΣ. Προς όλα τα περιπολικά.
Προσοχή, οπλοφορεί. Επικίνδυνη. Οπλοφορεί. Επικίνδυνη.

Την λένε Σοφία Βίκυ Μαρία Όλια Νίκη Άννα Έφη Αργυρώ.
Κι είναι όμορφη όμορφη όμορφη όμορφη Θε μου…»

Κατερίνα Γώγου, Ιδιώνυμο (1980)

Η φετινή 25η Νοέμβρη, ως -καθεστωτικά καθιερωμένη- μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, μας βρίσκει έπειτα από σχεδόν δύο χρόνια μέσα σε ένα περιβάλλον ολοκληρωτικά λεηλατημένο από την κρατική διαχείριση της πανδημίας του covid-19. Η πρωτόγνωρη αυτή υγειονομική, ανθρωπιστική και κοινωνική κρίση ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο τα αδιέξοδα του κράτους και του καπιταλισμού και αποτέλεσε αφορμή για το βάθεμα της επίθεσης των εξουσιαστών ενάντια σε όλους τους εκμεταλλευόμενους. Είναι πλέον φανερό ότι οι εγγενείς αντιφάσεις του, που αναδεικνύονται ολοένα μέσα από τα αναπόφευκτα αδιέξοδά του, καθιστούν το κρατικο-καπιταλιστικό εξουσιαστικό σύστημα αδύνατο να ανταπεξέλθει στα προβλήματα και τις ανάγκες που προκύπτουν ολοένα μετά την περαιτέρω φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης και τη λεηλασία κάθε πεδίου που θα μπορούσε να παρέχει κοινωνικά αγαθά. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, το εξουσιαστικό πατριαρχικό καπιταλιστικό σύστημα επιτίθεται ακόμα περισσότερο στις γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων. Μέσα σε έναν μόλις χρόνο ταυτόχρονα με την επίταση της ταξικής εκμετάλλευσης των εργαζόμενων γυναικών, παρακολουθήσαμε να έρχονται στη δημοσιότητα 13 γυναικοκτονίες, απόπειρες βιασμού, βιασμοί, υποθέσεις trafficking με τη συγκάλυψη της αστυνομίας και των πολιτικών της προϊσταμένων, συγκάλυψη κυκλωμάτων παιδικής πορνογραφίας και παιδεραστίας, καταγγελίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και βασανισμούς μέσα σε αστυνομικά τμήματα.
Είναι ακόμα πιο σαφές πλέον πως εκείνο που οπλίζει τα χέρια των βιαστών και δολοφόνων, και ξεπλένει τα εγκλήματά τους είναι ένα ολόκληρο σύστημα, που έχει όνομα και λέγεται πατριαρχία, κράτος και καπιταλισμός. Οι δράστες γαλουχούνται, ενθαρρύνονται, οπλίζονται και στο τέλος καλύπτονται και δικαιολογούνται από τις κυρίαρχες αξίες και τους ίδιους τους μηχανισμούς. Γιατί η έμφυλη βία είναι συστημική βία και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Οι κρατικοί φορείς που υπερφίαλα διατυμπανίζουν ότι νοιάζονται για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, είναι οι ίδιοι που καθημερινά αναπαράγουν την καταπίεσή τους. Απολύουν εγκύους, αθωώνουν βιαστές και γυναικοκτόνους, ψηφίζουν νομοσχέδια ενάντια στις αμβλώσεις και την αυτοδιάθεση των σωμάτων των γυναικών, κρατούν κατά χιλιάδες έγκλειστες πρόσφυγες-μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις πνίγουν στο Αιγαίο, τις απειλούν, τις ξυλοκοπούν και τις βιάζουν στα σύνορα, τις παρενοχλούν σεξουαλικά- όπως καταγγέλλουν οι φυλακισμένες μετανάστριες στην κόλαση της Πέτρου Ράλλη και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταστέλλουν αγωνιζόμενες γυναίκες που δεν σκύβουν το κεφάλι μπροστά στην κρατική, καπιταλιστική, πατριαρχική βαρβαρότητα.
Δεν ξεχνάμε την δολοφονημένη Καρολάιν από τον δολοφόνο σύζυγό της στα Γλυκά Νερά. Δεν ξεχνάμε την δολοφονημένη Γαρυφαλιά από τον σύντροφό της στη Φολέγανδρο, την Κωνσταντίνα που δολοφονήθηκε η ίδια και ο αδερφός της από το μαχαίρι του συζύγου της στην Μακρινίτσα. Την 64χρονη Ελένη από τις σφαίρες του εν διαστάσει συζύγου της στην Αγ. Βαρβάρα. Την 47χρονη Σταυρούλα που δολοφονήθηκε πισώπλατα με καραμπίνα. Την 42χρονη Μόνικα από τη Ρουμανία που δολοφονήθηκε από την σύντροφό της, ο οποίος την έθαψε στην αυλή του σπιτιού της στην Κυπαρισσία . Δεν ξεχνάμε τη δολοφονία της Δώρας από την καραμπίνα του πρώην συντρόφου της. Δεν ξεχνάμε την 43χρονή που δολοφονήθηκε στη Λάρισα μέσα στην ταβέρνα όπου δούλευε από τον εν διαστάσει σύζυγό της, την 54χρονη δολοφονημένη από μαχαιριές στη Θεσσαλονίκη, την 31χρονη Άννα που δολοφονήθηκε από το σύζυγό της στη Δάφνη, ενώ είχαν προηγηθεί καταγγελίες σε βάρος του για ενδοοικογενιακή βία και μάλιστα μια εξ αυτών λίγο πριν την δολοφονία, την οποία η αστυνομία αγνόησε, όπως συνηθίζει να κάνει ή και να απειλεί τις γυναίκες που καταγγέλλουν περιστατικά βίας σε βάρος τους. Δεν ξεχνάμε την 54χρονη Βασιλική στα Χανιά που δολοφονήθηκε με 14 μαχαιριές σε ολόκληρο το σώμα της από τον σύντροφό της, την δολοφονημένη Νεκταρία στην Ιεράπετρα.
Δεν ξεχνάμε την καθαρίστρια στα Κάτω Πετράλωνα που ξυλοκοπήθηκε και βιάσθηκε εν ώρα εργασίας, ούτε όμως την προσπάθεια της αστυνομίας να απωθήσει τον συγκεντρωμένο κόσμο έξω από την πολυκατοικία όπου βρισκόταν ο βιαστής, την ίδια ώρα που ο ίδιος ανενόχλητος έβρισκε την ευκαιρία να διαφύγει.
Δεν ξεχνάμε ότι τρεις γυναίκες δολοφονήθηκαν τον τελευταίο χρόνο από το υπηρεσιακό όπλο του μπάτσου – συζύγου τους. Δεν ξεχνάμε το ρόλο των αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ στο λιντσάρισμα και τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie Oh, τον ρόλο των Μ.Μ.Ε στην απόπειρα σκύλευσης του νεκρού και της ταυτότητάς του ως οροθετικού, μέλους της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ακτιβιστή και το ρόλο των δικαστικών στην απελευθέρωση των δολοφόνων του (τότε που η τωρινή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε ως κυβέρνηση την αμέριστη συμπαράστασή της στους μπάτσους που υπηρετούσαν στο κολαστήριο του Α.Τ. Ομόνοιας). Δεν ξεχνάμε τις σεξιστικές και ομοφοβικές επιθέσεις, παρενοχλήσεις και απειλές σε γυναίκες, μαθήτριες, εργαζόμενες από τον αστυνομικό στρατό κατοχής στα Εξάρχεια. Δεν ξεχνάμε τη συλληφθείσα στη Ν. Σμύρνη μετά τη διαδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή, που βασανίστηκε, όπως και πολλοί άλλοι συλληφθέντες εκείνης της μέρας, και δέχτηκε απειλές βιασμού από τους άντρες των ΜΑΤ, την 18χρονη στην Ηλιούπολη που έπεσε θύμα trafficking από μπάτσο, ο οποίος την κρατούσε σε κατάσταση ομηρίας, την εξέδιδε και απειλούσε την ίδια και την οικογένεια της, όλες όσες αγωνίζονται και δέχονται την κατασταλτική βία και μανία των αστυνομικών δυνάμεων, τις απειλές και παρενοχλήσεις μέσα στα τμήματα και τα αστυνομικά μπλόκα και τους βασανισμούς από τα ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ, που έχουν ως επίσημη και διακηρυγμένη πολιτική την πατριαρχική βία, την οποία το κρατικό- καπιταλιστικό- πατριαρχικό σύστημα προωθεί.
Είναι το ίδιο σύστημα που οξύνει τη δαιμονοποίηση της φτώχειας, το κυνήγι και την τιμωρία του αδύναμου στην ταξική και κοινωνική ιεραρχία, που μεθοδικά νομιμοποιεί την εξόντωση όσων θέτει στο περιθώριο και τους προγράφει επανειλημμένα ως «απειλή» για την τάξη και την ασφάλεια, των φτωχών, των απόκληρων, των αποκλεισμένων και εκμεταλλευόμενων όπως συνέβη με την κρατική δολοφονία του 18χρονου ρομά Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα από αστυνομικές δυνάμεις μέσα σε έναν καταιγισμό από 38 σφαίρες, τις εργατικές δολοφονίες και τις δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στα υδάτινα και χερσαία σύνορα της Ευρώπης- φρούριο.
Εμείς, ως αγωνίστριες, ως αναρχικές και ως γυναίκες οργανωνόμαστε και συλλογικοποιούμαστε απέναντι στο κράτος, τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Από τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσ/νίκη όπου εκφράστηκε η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στις γυναικοκτονίες, τους βιασμούς και την όξυνση της εξουσιαστικής και ταξικής εκμετάλλευσης των γυναικών και την παρουσία έξω από τις αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης που ξεπλένουν τους δράστες, μέχρι τον καθημερινό αγώνα στους δρόμους, μέσα από τις καταλήψεις, τα στέκια, τις πολιτικές μας συλλογικότητες, δίπλα και μαζί με τους συντρόφους μας, έχουμε πάρει θέση μάχης ενάντια στον σάπιο κόσμο της Εξουσίας. Απέναντι στη ζοφερή πραγματικότητα που μας επιφυλάσσουν οι εξουσιαστές σε ολόκληρο τον πλανήτη, προτάσσουμε την οργάνωση των από τα κάτω και τη διεκδίκηση όσων μας ανήκουν. την οργανωμένη ταξική αντεπίθεση όλων των εκμεταλλευόμενων, γυναικών και ανδρών, για την ανατροπή του κόσμου της πατριαρχίας, του κράτους και του καπιταλισμού, για τη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Οι αγώνες των γυναικών που ξεσπούν σε όλο τον κόσμο μας δείχνουν τον δρόμο του αγώνα, από τις ιθαγενείς Ζαπατίστριες στα βουνά του Μεξικού και τις μαχήτριες της Ροτζάβα μέχρι τις γυναίκες της Πολωνίας και τις αδερφές μας στην Τουρκία που αγωνίζονται ενάντια στην επιβολή των κρατικών πολιτικών πάνω στα σώματά τους. Όλες οι εξεγερμένες σε κάθε γωνιά της γης που στέκονται απέναντι στους δολοφόνους και βιαστές των σωμάτων ασφαλείας. Χέρι – χέρι, η μια δίπλα στην άλλη, στον δρόμο σπάμε τον τρόμο που προσπαθεί να μας επιβάλει το κράτος και οι ένστολοι εντολοδόχοι του. Μαζί τους συναντιόμαστε με μια υψωμένη γροθιά κι ένα βλέμμα αλληλεγγύης, που μας γεμίζει με αποφασιστικότητά να καταστρέψουμε κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να φωνάξουμε μαζί με τις αδερφές μας σε όλο τον κόσμο ότι καμία δολοφονία και καμία κακοποίηση δε θα μείνει αναπάντητη, ότι η συλλογική φωνή μας μπορεί να σπάσει όλα τα δεσμά και να ρίξει όλα τα τείχη. Να φωνάξουμε ότι καμία γυναίκα που αγωνίζεται δεν είναι μόνη και θα παλέψουμε όλες μαζί μέχρι να καταφέρουμε να κάνουμε τη φλόγα, φωτιά και να κάψουμε συθέμελα το σάπιο εξουσιαστικό πατριαρχικό σύστημα. Μέχρι να φτιάξουμε έναν κόσμο που δε θα περισσεύει κανείς και καμιά μας, έναν κόσμο που θα χωράει μέσα του όλους τους κόσμους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συγκέντρωση- Διαδήλωση Πέμπτη 25 Νοέμβρη 2021
Αθήνα: Πλ. Κλαυθμώνος, 18.00
Θεσσαλονίκη: Αγ. Βενιζέλου, 18.00

Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία/ Αναρχική Πολιτική Οργάνωση- Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων


Κοινή ανακοίνωση συλλογικοτήτων και καλέσματα στις κινητοποιήσεις για την 25η Νοέμβρη

25η ΝΟΕΜΒΡΗ: ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ, ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

«H αιτία (σ.σ. της καταπίεσης) έγκειται στο σύστημα ανισότητας της ατομικής ιδιοκτησίας, στο κράτος και την εκκλησία, στο σύστημα που νομιμοποιεί την κλοπή, τη δολοφονία και την κακοποίηση των αθώων γυναικών και των ανήμπορων παιδιών».

Emma Goldman

Το τελευταίο διάστημα και με το ξέσπασμα της πανδημίας του covid-19 έρχονται καθημερινά στο φως δεκάδες περιστατικά έμφυλης βίας και γυναικοκτονιών σε καθημερινή βάση. Τα περιστατικά αυτά δεν είναι ούτε τυχαία ούτε μεμονωμένα. Τουναντίον αποτελούν μόνο τα πρόσφατα κραυγαλέα παραδείγματα κανονικοποίησης της βίας κατά των γυναικών εντός του κρατικού, καπιταλιστικού και πατριαρχικού κόσμου. Δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα της ολοένα και μεγαλύτερης διείσδυσης της πατριαρχίας, της εξουσιαστικής επιβολής και της υποτίμησης των γυναικών στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, στους χώρους εργασίας, στο σπίτι, στο σχολείο, στο δρόμο.

Από τις καταγγελίες μεταναστριών στο ΠΡΟ.ΚΕ.Κ.Α. στην Πέτρου Ράλλη για σεξουαλικές παρενοχλήσεις από μπάτσους, τον βιασμό και ξυλοδαρμό της καθαρίστριας εργάτριας στα Πετράλωνα, την συστηματική κακοποίηση και εκπόρνευση 18χρονης από τον πατέρα της και έπειτα από μπάτσο στην Ηλιούπολη μέχρι τις 13γυναικοκτονίες που μετράμε εντός του 2021, της Βιολέτ στα Χανιά, της Ελένης στην Θεσσαλονίκη, της Βασιλικής στα Μεσκλά, της Κωνσταντίνας στη Μακρινίτσα, της Καρολάιν στα Γλυκά Νερά, της Ελένης στην Αγία Βαρβάρα, της Γαρυφαλλιάς στην Φολέγανδρο, της Ανίσα στη Δάφνη, της Σταυρούλας στο Ρέθυμνο, της Μαρίας στη Λάρισα, της 75χρονης στην Αργολίδα, της Δώρας στη Ρόδο, της Νεκταρίας στην Ιεράπετρα τα περιστατικά που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας είναι δεκάδες και καταδεικνύουν το δολοφονικό πρόσωπο της πατριαρχίας.

Εδώ και ενάμιση χρόνο παρακολουθούμε ένα καλά ενορχηστρωμένο σχέδιο έντασης της έμφυλης βίας με πρωταγωνιστές το κράτος, τους θεσμούς και τα ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία. O υποχρεωτικός εγκλεισμός στο σπίτι την περίοδο του lockdown που καταδίκασε χιλιάδες γυναίκες και παιδιά που ζουν σε συνθήκες βίας να συνυπάρχουν διαρκώς με τους κακοποιητές, ακόμα και με τους δολοφόνους τους και η ψήφιση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια που παρέχει θεσμική κάλυψη στους εκβιασμούς των κακοποιητικών πατεράδων, έκαναν ξεκάθαρες τις προθέσεις του κράτους απέναντι στις γυναίκες-θύματα ενδοοικογενειακής βίας.

Για το ελληνικό κράτος και την ακροδεξιά πολιτική του διαχείριση η προσέγγιση του ζητήματος συνοψίζεται στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Έτσι, όταν δεν συγκαλύπτει παιδοβιαστές, πηγαίνει χέρι-χέρι με όλα τα κατακάθια της κοινωνίας, παπάδες, νταβατζήδες και φασίστες διαμορφώνοντας το θεσμικό πλαίσιο για τηνεπέλαση της επίθεσης σε βάρος των γυναικών, για την όξυνσης της γυναικείας εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Δεν είναι δυνατόν να ξεχάσουμε την υπόθεση Γεωργιάδη και Λιγνάδη, τις δηλώσεις υποστήριξης προς τους κακοποιητές πατέρες του βουλευτή Λοβέρδου από το βήμα της βουλής ή τις -σε απευθείας μετάδοση- συμβουλές προς γυναικοκτόνους του συνδικαλιστή των μπάτσων, Μπαλάσκα. Επιπρόσθετα, η ένταση της έμφυλης βίας της αστυνομίας με τα δεκάδες περιστατικά εμπλοκής μπάτσων σε κυκλώματα εμπορίας γυναικών, τα πολυάριθμα αδιερεύνητα περιστατικά καταγγελιών, οι βιασμοί και οι παρενοχλήσεις σε βάρος μεταναστριών στα σύνορα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, διευρύνουν ολοένα και περισσότερο αυτή την ασφυκτική συνθήκη σε βάρος των γυναικών. Κι όταν τα πράγματα οδηγηθούν με κάποιο τρόπο ενώπιον της αστικής δικαιοσύνης, τότε αυτή έρχεται με τη σειρά της να αθωώσει ή να δώσει ελαφρυντικά στους γυναικοκτόνους και τους βιαστές και να καταδικάσει τις γυναίκες που αμύνθηκαν υπερασπιζόμενες τη ζωή τους και προστατεύοντας τα παιδιά τους.

Παράλληλα, η συνολική κρίση του συστήματος, η οποία επιταχύνθηκε ακόμα περισσότερο εξαιτίας της πανδημίας, έχει ως αποτέλεσμα την όξυνση της έμφυλης καταπίεσης καθώς η πατριαρχία αποτελεί θεμέλιο λίθο του κόσμου της εξουσίας και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του. Όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο περισσότερο αναπαράγεται και ριζώνει στο κοινωνικό σύνολο η πατριαρχία προκειμένου αφενός να καθυποτάξει ακόμα περισσότερο τις γυναίκες και αφετέρου να κατακερματίσει της αντιστάσεις, να αποπροσανατολίσει από τον πραγματικό υπαίτιο της εξαθλίωσης, που είναι το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης, το κράτος και το κεφάλαιοκαι να καλλιεργήσει τον κοινωνικό κανιβαλισμό, στρέφοντας τη βία στο εσωτερικό της εκμεταλλευόμενης τάξης και ακόμα πιο πολύ εναντίον των γυναικών της κοινωνικής βάσης, του πλέον υποτιμημένου και εκμεταλλευόμενου κομματιού της κοινωνίας.Η αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων που συνιστά -μεταξύ των άλλων- ακόμα μεγαλύτερη υποτίμηση της θέσης της γυναίκας στην εργασία και η ολοένα και εντεινόμενη βία και εκμετάλλευση,κυρίως μέσω των κυκλωμάτων trafficking,σε βάρος των περιθωριποιημένων γυναικών, των τοξικοεξαρτημένων, των μεταναστριών και των προσφύγων συμβάλλουν στην επίταση της ταξικής καταπίεσης των γυναικών.Μια συνθήκη που αναμένεται να διογκωθεί όσο η συνολική χρεοκοπία του συστήματος σε κάθε πεδίο αφήνει ανεξίτηλο το αποτύπωμα της στο κοινωνικό πεδίο διαμορφώνοντας συνθήκες ακραίας σήψης και παρακμής.

Η 25η Νοέμβρη αποτελεί μια, καθεστωτικά καθιερωμένη από τον ΟΗΕ, ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών-δήθεν-τιμώντας τις τρεις αγωνίστριες αδερφές Μιραμπαλ, οι οποίες το 1991, βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, κατ’ εντολή του δικτάτορα Τρουχίγιο στη Δομινικανή Δημοκρατία. Το επίσημο κράτος και ο «θεσμικός φεμινισμός» θα βρουν ξανά την ευκαιρία να υποσχεθούν θέσεις εξουσίας και κύρους, προοπτική κοινωνικής ανέλιξης για τις γυναίκες και στην καλύτερη περίπτωση θα εγκαινιάσουν κανέναν ξενώνα κακοποιημένων γυναικών για να έχουν άλλοθι στην αναπαραγωγή της γυναικείας καταπίεσης στην οποία συμβάλλουν καθημερινά.

Από την πλευρά μας, (οι αγωνιζόμενες και οι αγωνιζόμενοι,)αντιλαμβανόμαστε πως ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία και την έμφυλη βία οφείλει να μην διεκδικεί απλά ισότιμη θέση με τους άντρες στην καταπίεση, σε ρόλους καταπιεστών ή καταπιεζόμενων, αλλά να είναι συνολικός, να είναι αντικαπιταλιστικός και αντικρατικός, καταδεικνύοντας ξεκάθαρα τους βασικούς υπαίτιους για την καλλιέργεια της βίας, του μίσους και του θανάτου σε βάρος των γυναικών της τάξης μας.

Σε κάθε περίπτωση, ο αγώνας μας είναι καθημερινός, ωστόσο η συλλογική μνήμη και η διατήρησή της στο σήμερα είναι διαρκές ζητούμενο των αγωνιστών και των αγωνιστριών. Για το λόγο αυτό,και την 25η Νοέμβρηκαι κάθε μέρα οφείλουμε να βρισκόμαστε στους δρόμους με τα δικά μας αιτήματα, για τους δικούς μας αγώνες. Σήμερα πιο επιτακτικά από ποτέ. Μόνο με συλλογικούς, μαζικούς και μαχητικούς αγώνες μπορούμε να δώσουμε ουσιαστικές απαντήσεις και να υψώσουμε ισχυρά αναχώματα στην επέλαση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της έμφυλης βίας. Να δημιουργήσουμε δομές προστασίας και στήριξης των γυναικών που βιώνουν τις πτυχές της έμφυλης βίας στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι προκειμένου να ξεπεράσουν τα βιώματα τους και όλοικαι όλες μαζί να βγούμε στο δρόμο και να φωνάξουμε για όλα τα θύματα της πατριαρχίας, για κάθε γυναίκα της εργατικής τάξης που κακοποιήθηκε ή δολοφονήθηκε, να βγούμε στο δρόμο ενάντια σε ένα σύστημα που γεννά τους γυναικοκτόνους και τους βιαστές. Ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία και την έμφυλη καταπίεση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, για την ανατροπή του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση ενός κόσμου ελευθερίας, δικαιοσύνης και ισότητας.

ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ

ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Καλέσματα στις κινητοποιήσεις της 25ης Νοέμβρη

Αθήνα: πλατεία Κλαυθμώνος, 18:00

Θεσσαλονίκη: Στηρίζουμε την κινητοποίηση στο Άγαλμα Βενιζέλου, 18:00

Πάτρα: πλατεία Γεωργίου, 18:00 (στηρίζουμε το μπλοκ της «ανοιχτής συνέλευσης αγώνα ενάντια στην έμφυλη βία»)

Ξάνθη: πλατεία Αντίκα, 17:30 (στηρίζουμε το κάλεσμα από «συντρόφισσες ενάντια στην έμφυλη βία»)

Αλεξανδρούπολη: Αναγνωστήριο, 19:00

Ταξική Αντεπίθεση, ομάδα αναρχικών και κομμουνιστών (Αθήνα, Θεσσαλονίκη) | Πέλοτο, στο δρόμο για την αναρχία και τον κομμουνισμό (Ξάνθη) | Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη) | αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” (Πάτρα)



Φεμινιστική πορεία 25 Νοέμβρη

ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ ΖΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΕΣ

Η 25η Νοέμβρη ανακηρύχθηκε το 1999 από τον ΟΗΕ ως Διεθνής Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών. Την ημερομηνία καθιέρωσαν άτυπα γυναικείες οργανώσεις τη δεκαετία του 80΄, στη μνήμη της δολοφονίας των αδελφών Mirabal.

Η Patria (1924-1960), η Minerva (1926-1960) και η Maria Teresa (1935-1960) Mirabal υπήρξαν μέλη της αντιδικτατορικής αντίστασης ενάντια στο καθεστώς Τρουχίγιο (1930-1961) στη Δομινικανή Δημοκρατία. Φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν αλλεπάλληλα. Στις 25 Νοεμβρίου 1960, κατά την επιστροφή τους από επίσκεψη στους συζύγους της Minerva και της Maria Teresa στη φυλακή, οι τρεις αδελφές μαζί με τον οδηγό Rufino de la Cruz σταματήθηκαν από άνδρες της ασφάλειας, βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν με ρόπαλο και στραγγαλίστηκαν. Τοποθετήθηκαν μέσα στο αυτοκίνητο το οποίο οδηγήθηκε σε γκρεμό για να φανεί ατύχημα. Η τέταρτη αδελφή, η Dedé (1925-2014), μεγάλωσε τα παιδιά των αδελφών της και διατήρησε ζωντανή την κληρονομιά τους. Οι αδελφές Mirabal αναδείχθηκαν σε σύμβολα του λαϊκού και φεμινιστικού κινήματος παγκόσμια και έμειναν γνωστές ως Οι Πεταλούδες / Las Mariposas.

Στην Ελλάδα του 2021 η σεξιστική βία έχει κανονικοποιηθεί σε βαθμό ώστε να μιλάμε για πάνω μια δολοφονημένη το μήνα. Οι γυναικοκτόνοι είναι, κατά πλειοψηφία, νυν και πρώην σύντροφοι ή σύζυγοι. Στις περισσότερες περιπτώσεις βλέπουμε να υπάρχει καταπιεστικό παρελθόν στη σχέση θύτη-θύματος. Πολύ συχνά, γυναίκες σε τέτοιο περιβάλλον έχουν γνωστοποιήσει στον κοντινό τους κύκλο ότι απειλούνται ή, ακόμα, έχουν φτάσει στο σημείο να προβούν σε καταγγελίες στην αστυνομία -καταγγελίες που συχνά είτε απλώς καταγράφονται, είτε αντιμετωπίζονται ως ασήμαντες και αγνοούνται.

Κάθε γυναικοκτονία ακολουθεί η καθιερωμένη προβληματική κάλυψη του θέματος στα κανάλια. Βλέπουμε συχνά προσπάθεια ξεπλύματος του γυναικοκτόνου, με τα συστημικά μίντια να κάνουν λόγο για εγκλήματα πάθους, ζήλειας, ερωτικής εμμονής. Από τα δελτία ειδήσεων ως τα τηλεοπτικά πάνελ, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την προσωπική ζωή του θύματος, αν ήταν “πιστή”, “καλή μητέρα” και άλλα, με λίγα λόγια “αν εκπλήρωνε σωστά το ρόλο της ως γυναίκα”. Στο αποκορύφωμα, παρακολουθούμε τα μίντια να δίνουν χώρο σε κάθε λογής Μπαλάσκα που μοιράζει σε επόμενους γυναικοκτόνους δωρεάν συμβουλές για μείωση ποινής. Με τη στάση αυτή, τα συστημικά μίντια μεταθέτουν τη συζήτηση σε ψευδεπίγραφη και αποπροσανατολιστική βάση, και τρέφουν λίγο ακόμα τη λογική και τη ρητορική της πατριαρχίας.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένα έγκλημα πάθους. Είναι εμφανές ότι η βασική αιτία των γυναικοκτονιών είναι η αίσθηση δικαιώματος πάνω στα γυναικεία σώματα και στις ζωές μας. Η βαθιά ριζωμένη από την πατριαρχία αντίληψη ότι η σύντροφος, η σύζυγος, η κόρη, η υπάλληλος και οποιαδήποτε θηλυκότητα μπορεί να αντιμετωπίζεται από έναν άνδρα ως κτήμα του, ως κάτι πάνω στο οποίο εκείνος μπορεί να ασκεί εξουσία, να ελέγχει το σώμα της και να αποφασίζει για τη ζωή της. Γι’ αυτούς τους λόγους, ως φεμινιστική συλλογικότητα διεκδικούμε τη νομική κατοχύρωση του όρου γυναικοκτονία, ώστε να τεθεί το ζήτημα στην έμφυλη διάστασή του, καθώς και ουσιαστικά μέτρα προστασίας και δομές για θηλυκότητες που απειλούνται. Θεωρούμε την αναγνώριση της γυναικοκτονίας μέρος του αγώνα μας, ωστε να αναγνωρίζεται ως τέτοια και τα εγκλήματα αυτά να εδραιώνονται στην κοινή γνώμη ως εγκλήματα με έμφυλη αφετηρία. Λύση δεν θα δώσει ένας αυταρχικότερος ποινικός κώδικας, αλλά η ολόπλευρη μάχη ενάντια στην έμφυλη βία με υποστήριξη, ενημέρωση, κινηματική δράση.

Παράλληλα σε αυτά, θύματα κακοποιητικών συμπεριφορών δεν ήταν μόνο cis γυναίκες αλλά και θηλυκότητες και λοάτκι+ άτομα. Η βία της ετεροκανονικότητας και της πατριαρχιας στοχεύει στα σώματα αυτά και ακόμη περισσότερο στα πιο καταπιεσμένα εξ αυτών, σε επίπεδο ταξικό, φυλετικό, ειτε όσο αφορά ζητήματα αναπηρίας, ψυχικής ασθένειας κ.α. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δολοφονία της Zackie / Oh, πριν τρία χρόνια στην Ομόνοια από αφεντικά, μπάτσους, υπό τη σιωπηλή συνενοχή των περαστικών. Τον Ζακ τον λίντσαραν μέρα μεσημέρι σε ένα πολυσύχναστο σημείο της Αθήνας, με τη ταμπέλα του κλέφτη, του τοξικοεξαρτημένου, του δημοσίου κινδύνου. Ωστόσο αναρωτιόμαστε, αν ο Ζακ δεν ήταν εμφανώς θηλυκότητα, αν δεν ήταν μικρόσωμος, αλλά ψηλός και γεροδεμένος τι αντιμετώπιση θα είχε λάβει; Αν είχαν μπροστά τους μια ηγεμονική φιγούρα αρρενωπότητας η έκβαση “του επεισοδίου” θα ήταν πολύ διαφορετική. Έπειτα ο Ζακ λιντσαρίστηκε ξανά και ξανά στις ειδήσεις των 8, στις εικασίες των “ειδικών” και υπό την σχεδόν ηδονοβλεπτική ματιά των θεατών που πρότρεχαν σε συμπεράσματα. Ξεπλένοντας έτσι όχι μόνο την ελληνική σεξιστική κοινωνία αλλά και την ίδια την κρατική στρατηγική σεξισμού και εξόντωσης μια σειράς θηλυκοτήτων, ταξικά ορισμένων, υποκειμένων όπως των έγκλειστων μεταναστριών, των σεξεργατριών, των “παράνομων” εργατριών, των “αόρατων” τρανς υποκειμένων.

Για όλους αυτούς τους λόγους, γιατί πατριαρχία, ομοφοβία, σεξισμός, τρανσφοβια μας πνιγουν, θα είμαστε και φέτος στο δρόμο στις 25 Νοέμβρη. Η 25η Νοέμβρη που θέλουμε είναι διεκδικητική, διαθεματική, μας συμπεριλαμβάνει όλ@ όσ@ καταπιεζόμαστε από πατριαρχία και καπιταλισμό.
Θα είμαστε στο δρόμο για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, για να φωνάξουμε και για εκείν@ που δεν μπορούν, για να βάλουμε τέλος σε πατριαρχία και καπιταλισμό. Γιατί κανέν@ δεν είναι ελεύθερ@ όταν δεν είμαστε όλ@!

Witches Fight Back


25η ΝΟΕΜΒΡΗ: ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ενάντια:

-στην ένταση της έμφυλης βίας

-στην συγκάλυψη και πριμοδότηση της από το κράτος, τους θεσμούς, τη δικαστική αρχή, την εκκλησία

-στην πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο που την γεννούν

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 25/11, 18:00, ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ανοιχτή συνέλευση αγώνα ενάντια στην έμφυλη βία


Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

43 γυναικοκτονίες σε 4 χρόνια,έμφυλη βία,περιστατικά βιασμών , υποχρεωτική συνεπιμέλεια,σεξουαλικές παρενοχλήσεις μεταναστριών ,συνέδρια γονιμότητας,κοινωνικός κανιβαλισμός

Μέσα στο 2021 ήρθαν στο φως 13 γυναικοκτονίες και δεκάδες περιστατικά έμφυλης βίας. Η έμφυλη βία δεν είναι διαχωρισμένη από τις υπόλοιπες καταπιέσεις που δεχόμαστε λόγω εθνικότητας, κοινωνικής τάξης, σεξουαλικού προσανατολισμού κτλ. και φυσικά είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς πατριαρχικής κοινωνίας, που σαφώς προϋπήρχε του καπιταλισμού, αναπαράγεται και θρέφεται από τη δομή του και προπαγανδίζεται από τα ΜΜΕ. Με την υποχρεωτική συνεπιμέλεια παρέχεται θεσμική κάλυψη στους κακοποιητές, ξεπλένονται βιαστές και παιδοβιαστές λόγω της «θέσης» τους, δίνονται νομικές συμβουλές on air από μπάτσους προς επίδοξους γυναικοκτόνους ώστε να τη γλιτώνουν με τις μικρότερες ποινές ,διακινείται υλικό εκδικητικής πορνογραφίας με αποτέλεσμα τον διαρκή βιασμό των θυμάτων ,μετανάστριες καταγγέλουν σεξουαλικές παρενοχλήσεις απο μπάτσους (ΠΡΟ.ΚΕ. ΚΑ στην Πέτρου Ράλλη) , και αναπαράγονται σεξιστικά στερεότυπα με σκοπό να μοιραστεί η ευθύνη μεταξύ θυτών και θυμάτων, ψηφίζονται νομοσχέδια ενάντια στις αμβλώσεις και κρατιούνται χιλιάδες έγκλειστες μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη.

Στεκόμαστε αλληλέγγυα μαζί με τις γυναίκες που διαπομπεύτηκαν μέσα σε δικαστήρια, κρατικά και μη, επειδή κατήγγειλαν σεξιστικές επιθέσεις.

Στεκόμαστε αλληλέγγυα δίπλα στις γυναίκες που σπάσαν την σιωπή τους, αλλά και δίπλα σ’ εκείνες που ακόμη δεν βρήκαν το κουράγιο να μιλήσουν.

Στεκόμαστε εχθρικά απέναντι σε κάθε κυριαρχική αγέλη που σχετικοποιεί σε οποιοδήποτε επίπεδο την πατριαρχική βία, που αγκαλιάζει στοργικά και ξεπλένει γυναικοκτόνους, βιαστές, κακοποιητές και τραμπούκους σεξιστές.

Συγκέντρωση 25/11 πλατεία Αντίκα 17:30, Ξάνθη

Συντρόφισσες ενάντια στην έμφυλη βία


Κάλεσμα για διαμαρτυρία, 25 Νοεμβρίου ημέρα κατά της βίας των γυναικών

Οι αδερφές Μιραμπάλ, las mariposas, οι όμορφες σαν πεταλούδες γυναίκες, έγιναν η αφορμή για την καθιέρωση της 25 Νοέμβρη, ως παγκόσμιας ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Η περίπτωσή τους αποτελεί μνημείο της τοξικής αρρενωπότητας, αφού το κυνηγητό τους πυροδοτήθηκε από την ερωτική απόρριψη της Μιράντας προς τον Δομινικανό δικτάτορα Τρουχίγιο και η συνείδησή τους χτίστηκε στο ασφυκτικό αυτό πλαίσιο εκδικητικότητας του δικτάτορα προς όλη την οικογένεια. Τα βασανιστήρια και ο μαρτυρικός τους θάνατος στις 25/11/1960 έγινε και η αρχή του τέλους για τη δικτατορία με την δολοφονία του Τρουχίγιο από Δομινικανούς στρατιωτικούς. Η τέταρτη πεταλούδα, που επέζησε αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά των αδερφών της και στην διατήρηση της μνήμης τους, και από κοινού με φεμινιστικές οργανώσεις επέβαλλαν την καθιέρωση από τον ΟΗΕ μόλις το 1999, αυτής της παγκόσμιας ημέρας. Η ζωή τους έχει γίνει βιβλίο, ταινία και είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο για όσα ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα από τη συγκλονιστική αυτή ιστορία.
Οι αδερφές Μιραμπάλ έχουν τοποθετηθεί στην ιστορία ως σύμβολο αντίστασης και πίστης στο δίκιο των καταπιεσμένων, μαζί με την Πασσιονάρια, την Φρίντα Κάλο, τις μανάδες της πλατείας του Μάη στη Χιλή κ.ά.,τις γυναίκες του Ισπανικού εμφυλίου και τις αντάρτισσες της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, αποτελώντας μια εξαίρεση στην ιστορία που γράφεται από άνδρες για άνδρες, τονίζοντας την ανάγκη να ξαναγραφτεί η ιστορία από την έμφυλη σκοπιά και να αναγνωριστεί η ισότιμη συμμετοχή όλων των φύλων στις αντιστασιακές και εξεγερσιακές στιγμές της Ιστορίας. Η Ροζάβα και η Τσιάπας μας δείχνουν το δρόμο.
Οι παγκόσμιες ημέρες που άλλοτε υπηρετούν ένα γνήσιο ανθρωπιστικό σκοπό κι άλλοτε απλά ξεπλένουν τις συνειδήσεις των καταπιεστών, είναι για μας μια ευκαιρία να αναδεικνύουμε την σημερινή κατάσταση, τους καθημερινούς αγώνες μας και τις διεκδικήσεις μας.

Η 25η Νοέμβρη μας βρίσκει όλες σε θέση μάχης. Οι αδερφές μας σε όλο τον κόσμο παλεύουν για ισότητα και δικαιοσύνη από την Αργεντινή ως την Πολωνία κι από το Χόλυγουντ ως την Ελλάδα, ανοίγοντας κινήματα διεκδικήσεων για το δικαίωμα στην έκτρωση, ενάντια στην σεξουαλική παρενόχληση και βιασμούς, ενάντια στις διακρίσεις στην εργασία, την ενδοοικογενειακή βία, τον καθημερινό σεξισμό και τις παραβιάσεις των προσωπικοτήτων όλων των ατόμων είτε πρόκειται για θηλυκότητες είτε για τρανς άτομα ή μη τυπικές αρρενωπότητες. Τα κινήματα #metoo ανά τον κόσμο, έχουν αναδείξει τις καταπιεστικές, εκμεταλλευτικές, παραβιαστικές σχέσεις που διέπουν τη ζωή μιας θηλυκότητας κι έχουν κατεβάσει τις μάσκες της cis straight αρρενωπότητας. Με θάρρος και τόλμη εκτίθενται στο κοινό και λένε τις ιστορίες τους. Αναδεικνύοντας τα θεμέλια της πατριαρχίας που είναι ο σεξισμός, η κουλτούρα βιασμού, οι διακρίσεις βάσει φύλου, τα προνόμια κ.ά. αναλύουμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο κι είμαστε αποφασισμένες να τον αλλάξουμε, γιατί όλα αυτά μας ακολουθούν από τη γέννα μας.
Μέσα στο 2021 ξετυλίχτηκε μπροστά μας όλο το φάσμα της έμφυλης βίας και στη χώρα μας, με κυρίαρχη είδηση πάντα τις γυναικοκτονίες, που αποτελούν πράγματι την κορυφή του παγόβουνου. Δεκατρείς (13) για το 2021, οι «επίσημες» καταγεγραμμένες νεκρές μας. Δεν χώρεσαν στο κάδρο και δεν μελετήθηκαν οι περιπτώσεις των νεκρών γυναικών στα Ιωάννινα (νεκρή σε μπαούλο), στο Αιγάλεω (νεκρή μητέρα από το χέρι του γιου της) και στον Βόλο (νεκρή νονά από το χέρι του προστατευόμενού της, ο οποίος όπως αποδείχτηκε είχε σκοτώσει και τη γειτόνισσα), έως την πρόσφατη νεκρή της Κοζάνης, που αρχικά διέρρευσε ότι βρέθηκε στην αυλή της δεμένη με καλώδιο και με τραύματα στο πρόσωπο, ενώ στη συνέχεια ο θάνατός της αποδόθηκε σε παθολογικά αίτια. Ίσως φαινόμαστε καχύποπτες με αυτή την αναφορά και ίσως δεν είναι απόλυτα ορθή πολιτικά η σκέψη μας, αλλά ο ζόφος των ημερών σπρώχνει το μυαλό μας στο «κακό».
Είδαμε τον διαδικτυακό διασυρμό ατόμων από «ερωτικούς» συντρόφους. Είδαμε τις περιπτώσεις trafficking από αυτούς που θα έπρεπε να κυνηγούν το trafficking (έλληνες αστυνομικούς). Είδαμε μητέρες, πεθερές, ηλικιωμένες, ανάπηρες γυναίκες και μετανάστριες θύματα ενδοοικογενειακής βίας.
Είδαμε βαρβαρότητες ενάντια σε απροστάτευτα κατοικίδια (ναι χωράνε στο κάδρο και αυτές οι τοξικές προσωπικότητες). Ακούσαμε για τον βιασμό εργαζόμενης γυναίκας την ώρα που πάλευε για το ένα κομμάτι ψωμί καθαρίζοντας τις σκάλες στα Πετράλωνα. Ακούσαμε για χάπια βιασμού και ναρκωτικά στα ποτά με σκοπό τον βιασμό.
Ζώντας στην Κρήτη έχουμε θρηνήσει 10 γυναίκες σε μόλις 3 χρόνια, αλλά και για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, για τον 18χρονο ΑΜΕΑ στα Χανιά που τον κακοποιούσε ο ιερέας του χωριού κι ο ίδιος του ο πατέρας, για τα θύματα βιασμού του Βεστάκη, που άπλωνε τα δίχτυα του μέσω Instagram, για την βαρβαρότητα που υπέστησαν ηλικιωμένα άτομα σε δομή φροντίδας. Κλάψαμε για την “αυτοκτονία” της Έφης που ήταν γυναικοκτονία, για τη Σταυρούλα στο Πάνορμο και για τη Νεκταρία στην Ιεράπετρα. Ακούγοντας καθημερινά για υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας, βιασμών και παραβιαστικών συμπεριφορών, ομο και τρανσφοβικών επιθέσεων, αισθανόμαστε θλίψη, αλλά και τεράστια οργή κι είμαστε αποφασισμένες να αναδείξουμε κάθε τέτοιο περιστατικό και να σταθούμε δίπλα σε κάθε αδερφή μας που βιώνει αυτές τις καταστάσεις.
Η αποκάλυψη του μεγέθους και της έκτασης που λαμβάνει η έμφυλη βία στα σώματα και στις ζωές μας, η θηριωδία της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, εφήβων και θηλυκοτήτων από άτομα εξουσίας, αποδεικνύει ότι η επίθεση εναντίον μας δεν αφορά πλέον μόνο στον κόσμο της εργασίας, αλλά σε μία επίθεση ενάντια στην ίδια τη ζωή και την υπόστασή μας. Το κίνημα #metoo μας υπενθυμίζει επίσης ότι η έμφυλη βία δεν προέρχεται μόνο από τους εξουσιαστές, αλλά και από όσους κάνουν χρήση των προνομίων τους, οι οποίοι μπορεί να είναι ακόμη και οι σύντροφοι ή συναγωνιστές που έχουμε δίπλα μας, ακόμη και γυναίκες με εσωτερικευμένο μισογυνισμό, θύματα των πατριαρχικών αντιλήψεων κι αυτές.

Είμαστε μαζί με όλα τα γυναικεία κινήματα στον κόσμο, με την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Αργεντινή και τη Χιλή, με τις αγωνίστριες στην Τουρκία, και τις επαναστάτριες στη Ροζάβα και στην Τσιάπας. Δηλώνουμε αλληλέγγυες, αντλούμε έμπνευση και δύναμη από αυτές τις γυναίκες, για έναν κόσμο χωρίς πατριαρχία και καπιταλισμό, που σέβεται όλες τις θηλυκότητες και την έμφυλη ταυτότητά και προστατεύει τη φύση. Για έναν κόσμο χωρίς σεξισμό, βία και ανισότητες, στη σχολή, στη δουλειά, στον δρόμο, στα camps, στις δομές φιλοξενίας, στο σπίτι.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
-Την νομική αναγνώριση του όρου ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ, μαζί με τη δημιουργία όλου του πλαισίου που θα προλαμβάνει την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες
-Την κατάργηση του νόμου Τσιάρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια
-Την άμεση αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για τον τρόπο που διενεργούνται και αντιμετωπίζονται οι καταγγελίες της έμφυλης και σεξουαλικής βίας. Να σταματήσει το victim blaming και ο δημόσιος διασυρμός του θύματος. Δημιουργία θεσμών για την αντιμετώπιση αυτών των περιστατικών με κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, κοινωνικές λειτουργούς, ψυχολόγους κλπ. για να μην αντιμετωπίζουμε τα φαινόμενα αποτροπής της καταγγελίας από επιζώσα
-Δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των σωμάτων μας και δημιουργία επιπλέον δομών φιλοξενίας σε όλους τους νομούς της χώρας, δομές υποδοχής στελεχωμένες με εξειδικευμένο μόνιμο προσωπικό και οικονομική-ψυχολογική στήριξη των επιζωσών ώστε να μπορούν να απομακρύνονται από κακοποιητικά κι επικίνδυνα για τη ζωή τους περιβάλλοντα, που θα περιλαμβάνουν και όσα λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού βιώνουν τους ίδιους κινδύνους
-Ικανοποίηση των αιτημάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και αναγνώριση των δικαιωμάτων όλων των έμφυλων υποκειμένων σε θέματα γάμου, γονεϊκότητας, ορατότητας, σεβασμού και ίσης μεταχείρισης.
-Δημιουργία προγραμμάτων ένταξης των μεταναστ(ρι)ών στην κοινωνία, παροχή ασύλου σε όσες το αιτούνται, και στέγασή τους σε δομές.
– Στήριξη των νέων γονέων/φροντιστ(ρι)ών ώστε να παρέχουν ασφαλή περιβάλλοντα και συνθήκες υγιούς ανάπτυξης των προσωπικοτήτων των βρεφών, που θα αποτελέσουν τις νέες γενιές
-Θεσμοθέτηση της Παιδαγωγικής της Ισότητας των Φύλων σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης για την εξάλειψη της κουλτούρας βιασμού, του σεξισμού και των έμφυλων διακρίσεων.
-Δίκαιη και ισότιμη εργασία με Επιτροπές Ισότητας και Κώδικες Δεοντολογίας που θα θεσπίζονται από τις ίδιες τις εργαζόμενες

Η λέξη Δ Ο Λ Ο Φ Ο Ν Η Μ Ε Ν Η είναι μια λέξη τεράστια, ίσα που χωράει στα πιο μεγάλα πανό μας. Γράμμα-γράμμα, πινελιά-πινελιά βιώνουμε στο συλλογικό μας σώμα την βαρβαρότητα, τον πόνο της αδικίας για τον εξευτελισμό και την απαξίωση της ζωής και τον φόβο ότι το επόμενο θύμα θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε από εμάς, μόνο και μόνο γιατί γεννηθήκαμε θηλυκότητες ή γιατί δεν πληρούμε τα στάνταρντς της ετεροκανονικής αντίληψης.
Η λέξη Δ Ο Λ Ο Φ Ο Ν Η Μ Ε Ν Η σημαίνει να λείπεις, να λείψεις για πάντα, από όσα αγαπάς, από όσα σε αγαπούν και σε χρειάζονται, από τα όνειρά σου που περίμεναν να πραγματοποιηθούν, επειδή τα δολοφονεί ένα χέρι, που ανήκει σε άνθρωπο που δεν ξέρει να ακούει το ΟΧΙ. Δεν έμαθε να σέβεται το ΔΕΝ ΘΕΛΩ.

ΟΛΑ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΣΤΙΣ 19.00 ΣΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ
Ας φτιάξουμε όλα μαζί, ένα δίκτυο εμπιστοσύνης και ασφάλειας. Το έχουμε ανάγκη. Απευθυνθείτε σε εμάς μέσω της σελίδας μας στο Facebook «Φεμινιστική Αλληλεγγύη Ηρακλείου», Instagram:femsolidarityheraklion ή στο mail:femheraklion@gmail.com.
Με έναν διαθεματικό φεμινισμό, έως την απελευθέρωση όλων των σωμάτων.

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Μοιραστείτε το άρθρο
  •  
  •  
  •  
  •  
  •