Ο Mujahed Moflh, παλαιστίνιος δημοσιογράφος για σχεδόν επτά μήνες από την αποφυλάκιση του δίνει αγώνα να κρατηθεί στη ζωή, μετά το βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη δύο ημέρες μετά την έξοδό του από τις ισραηλινές φυλακές. Δεν μπορούσε να μιλήσει το πρώτο όμως που σημείωσε σε ένα κομμάτι χαρτί με το δεξί χέρι που μπορούσε να κουνήσει είναι το χρέος του… Το χρέος να μεταφέρει τα μηνύματα των συγκρατούμενών του στις οικογένειες τους. Μηνύματα σε συγγενείς, συναγωνιστές και αγαπημένους, καθώς το ισραηλινό κράτος έχει στερήσει κάθε δικαίωμα στην επικοινωνία και ουδείς γνωρίζει αν ο δικός του άνθρωπος είναι ζωντανός, είναι καλά και το που βρίσκεται.
“Όταν τον επισκέφτηκα, μόλις που μπορούσε να κινηθεί, κι όμως έγραφε ότι είχε μηνύματα από κρατούμενους που έπρεπε να παραδώσει. Τότε συνειδητοποίησα ότι η φυλακή δεν τον άφησε ποτέ.” σημειώνει η συνάδελφός του Satha Hanaysha στο Mondoweis, η οποία δηλώνει σοκαρισμένη από την πρώτη επικοινωνία μαζί του.
Μαρτυρία από τη φυλακή μέσα και …έξω
“…έζησα με πείνα μέχρι που το ψωμί έγινε όνειρο, και με δίψα μέχρι που ένα ποτήρι νερό έγινε ευλογία, και πέρασα από μορφές ταπείνωσης και βασανιστηρίων ικανών να αλλάξουν τα χαρακτηριστικά της ψυχής περισσότερο από αυτά του σώματος…” περιγράφει σε πρόσφατη ανάρτηση με τη φωτογραφία του ο Mujahed Moflh,
Μια φωτογραφία του παλαιστίνιου δημοσιογράφου, που σοκάρει, όσο και τα λόγια του. Έμεινε για περίπου επτά μήνες σε ισραηλινές φυλακές με διοικητική κράτηση και για άλλους επτά μήνες, πλέον σήμερα, δίνει μάχη για να επιστρέψει σε αυτά αυτά που του στέρησε η φυλακή. Ζωντανή μαρτυρία του τι σημαίνει να είσαι φυλακισμένος Παλαιστίνιος σε ισραηλινή φυλακή.
Περιγράφει ο ίδιος:
“14 μήνες φυλάκισης και ένα μακρύ ταξίδι θεραπείας δεν ήταν απλώς ένας χρόνος που πέρασε, αλλά περισσότερο μια ζωή πόνου. Βαριές μέρες στις οποίες έζησα με πείνα μέχρι που το ψωμί έγινε όνειρο, και με δίψα μέχρι που ένα ποτήρι νερό έγινε ευλογία, και πέρασα από μορφές ταπείνωσης και βασανιστηρίων ικανών να αλλάξουν τα χαρακτηριστικά της ψυχής περισσότερο από αυτά του σώματος.
Εκεί, ανάμεσα στους κρύους τοίχους και τις μακριές νύχτες, έμαθα πώς η πείνα μπορεί να σπάσει την υπερηφάνεια και πώς ο πόνος μπορεί να αφαιρέσει τα πάντα σε έναν άνθρωπο εκτός από την πίστη και την υπομονή του. Είδα τον χρόνο παγωμένο, και τα λεπτά να περνούν σαν να ήταν χρόνια, και είδα πώς η θλίψη αποκαλύπτει την αλήθεια των προσώπων και των καταστάσεων. Ποιος έμεινε, ποιος έλειπε και ποιανού η παρουσία ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση.
Μετά ήρθε το μακρύ ταξίδι θεραπείας, ως επέκταση αυτού του πόνου. Πόνος επί πόνου, και καθημερινή προσπάθεια να αποκατασταθεί ό,τι είχε κλαπεί από το σώμα και την ψυχή.
Σε αυτό το σκληρό ταξίδι, συνειδητοποίησα ότι οι ευλογίες που θεωρούσαμε συνηθισμένες ήταν πιο πολύτιμες από ό,τι φανταζόμασταν: ένα χορταστικό γεύμα, ένας ασφαλής ύπνος, μια ανάσα χωρίς πόνο, ένα βήμα χωρίς αδυναμία και το πρόσωπο ενός αγαπημένου που βλέπεις χωρίς περιορισμούς.
Δεκατέσσερις μήνες ήταν αρκετοί για να με διδάξουν ότι η υγεία είναι κορωνίδα, ότι η ελευθερία είναι ζωή και ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά το ίδιο το ανθρώπινο πνεύμα.
Κάποιες εμπειρίες δεν μας προσπερνούν απλώς, αλλά σκάβουν βαθιά μέσα μας μια αξέχαστη αλήθεια: ότι αυτό που έχουμε σήμερα μπορεί να γίνει ευχή του αύριο και ότι οι πιο απλές ευλογίες… μπορεί να είναι τα μεγαλύτερα πράγματα στη ζωή.”
Δύο ημέρες μετά την απελευθέρωσή του ο Mujahed υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία, η οποία προκλήθηκε από ιατρική αμέλεια και σωματική καταπόνηση κατά τη διάρκεια της φυλάκισής το, καθώς παρότι διαβητικός, δεν έλαβε καμία ιατρική περίθαλψη κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του.
Η περίπτωση του Mujahed Moflh δεν αποτελεί εξαίρεση. Όπως έχει επισημάνει η Παλαιστινιακή Ένωση Κρατουμένων, είναι μία από τις χιλιάδες ιστορίες συστηματικών βασανιστηρίων στο ισραηλινό σωφρονιστικό σύστημα, παράλληλα με την πείνα, την πλήρη άρνηση ιατρικής περίθαλψης, τη σωματική κακοποίηση και μια συνεχή πολιτική ψυχολογικού τρόμου όλο το εικοσιτετράωρο.
Εκατοντάδες περιπτώσεις σαν τη δική του έχουν καταγραφεί από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων: πρώην κρατούμενοι που αφέθηκαν ελεύθεροι σε οριακή σωματική και ψυχολογική κατάσταση, οι περισσότεροι από αυτούς δεν δημοσιοποίησαν κάτι, καθώς φοβούνται να μιλήσουν από φόβο αντιποίνων – όχι από παράνοια, αλλά επειδή οι σωφρονιστικές αρχές και οι υπηρεσίες πληροφοριών τους απείλησαν ρητά με εκ νέου συλλήψεις αν μιλούσαν.
Μηνύματα από τη φυλακή
Ο Μουτζαχέντ Μόφλεχ θεωρείται ευρέως ως ένας από τους καλύτερους συντάκτες στα αραβόφωνα μέσα ενημέρωσης στην Παλαιστίνη. Εργάστηκε στην Ultra Palestine για χρόνια, γράφοντας και επιμελούμενος ειδήσεις για τους Παλαιστίνιους και την καθημερινή τους ζωή υπό κατοχή αναφέρει η Satha Hanaysha στο Mondoweis, η οποία δηλώνει σοκαρισμένη από την πρώτη επικοινωνία μαζί του. “Όταν τον επισκέφτηκα, μόλις που μπορούσε να κινηθεί, κι όμως έγραφε ότι είχε μηνύματα από κρατούμενους που έπρεπε να παραδώσει. Τότε συνειδητοποίησα ότι η φυλακή δεν τον άφησε ποτέ.”
Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ έχει ουσιαστικά αποκόψει τους Παλαιστίνιους κρατούμενους από τον έξω κόσμο. Οι απελευθερωμένοι κρατούμενοι έχουν γίνει ο μόνος ζωντανός σύνδεσμος μεταξύ όσων παραμένουν μέσα και των οικογενειών τους. Φεύγουν κουβαλώντας ονόματα, μηνύματα, αποσπάσματα ειδήσεων, λέξεις που έχουν απομνημονεύσει υπό πίεση και τους έχουν εμπιστευτεί για να τις παραδώσουν στους αγαπημένους τους.
Στην περίπτωση του Μόφλεχ, η ασθένεια, το κώμα και η αδυναμία του να μιλήσει τον εμπόδισαν να μεταφέρει αυτά τα μηνύματα. Παρέμειναν χαραγμένα όμως στο μυαλό του, βαραίνοντας τον, αρνούμενος να ησυχάσει. Τον στοιχειώνει μία και μόνο σκέψη: Ήθελα να τους καθησυχάσω, να τους παρηγορήσω ή απλώς να τους δώσω ένα μικρό νέο για το οποίο θα έδιναν τα πάντα για να το λάβουν.
Τον Απρίλιο του 2026, η Addameer Prisoner Support and Human Rights Association ανέφερε ότι 9.600 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι βρίσκονταν υπό κράτηση στο Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων 3.532 παλαιστίνιων με διοικητική κράτηση.
Μ.Γ.Μ.
