Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης σε διωκόμενους, Παρασκευή 23/10

Στην εκδίκαση του οριστικού πειθαρχικού της Χρύσας και του Δημήτρη θα είμαστε και πάλι εκεί!

Το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση και την απεργία είναι κατακτημένο με αγώνες! Θα το υπερασπιστούμε συλλογικά μέχρι τη νίκη!

ΟΛΕΣ/ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/10/2026 ΣΤΙΣ 09:00 π.μ. ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ (Ξενίας 24, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής)

Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026, οι συνάδελφοί μας Χρύσα Χοτζόγλου (μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά) και Δημήτρης Χαρτζουλάκης (μέλος της ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής) έρχονται αντιμέτωποι για ακόμα μια φορά με το πειθαρχικό συμβούλιο εκπαίδευσης διωκόμενοι πειθαρχικά, επειδή τόλμησαν να εκφράσουν τη διαφωνία τους ενάντια στην ατομική αξιολόγηση μαζί με άλλους συναδέλφους, αλλά και με μαθητές τους το Μάρτιο του 2024 στο σχολείο που υπηρετούσαν, ασκώντας το συνδικαλιστικό τους δικαίωμα και εφαρμόζοντας τις αποφάσεις του σωματείου τους.

Συγκεκριμένα κατηγορούνται για χαρακτηριστικώς αναξιοπρεπή συμπεριφορά που συνίσταται σύμφωνα με το κατηγορητήριο, σε φωνασκίες και άσκηση ψυχολογικής βίας (προπηλακισμό) ενάντια στον αξιολογητή- σύμβουλο, ο οποίος και κίνησε την πειθαρχική και ποινική διαδικασία. Η συγκεκριμένη κατηγορία μπορεί να επισύρει μέχρι και την ποινή της οριστικής παύσης, δηλαδή την απόλυσή τους!

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια διώκεται και ποινικοποιείται το δικαίωμα έκφρασης άποψης και συνδικαλιστικής δράσης των συναδέλφων/ισων μας, δηλαδή το δικαίωμα των εργαζόμενων εκπαιδευτικών να αγωνίζονται ενάντια στο μηχανισμό πειθάρχησης που επιβάλλει η αξιολόγηση στα δημόσια σχολεία. Έτσι γίνεται ξεκάθαρο ότι οι παραπάνω διώξεις είναι πολιτικές και αποσκοπούν στην επιβολή ενός κλίματος φόβου και τρομοκρατίας για όλους και όλες μας ως εργαζόμενων, αλλά και ως εκπαιδευτικών μέσω της απόπειρας τιμώρησης των συνδικαλιστών συναδέλφων μας. Το μήνυμα του συστήματος είναι σαφές: «Μην αντιδράτε σε τίποτα γιατί θα μπλέξετε!»

Και το ερώτημα που τίθεται σε όλους και όλες μας είναι επίσης σαφές: θα τους αφήσουμε να ισοπεδώσουν κάθε δικαίωμα μας και κάθε έννοια της αξιοπρέπειας μας στο χώρο εργασίας μας; Θα τους αφήσουμε να προχωρήσουν σε περαιτέρω διώξεις και πολιτική στοχοποίηση των απόψεων και της δράσης μας;

Και η απάντηση συνάδελφοι είναι και πρέπει να είναι μια και μόνο μια: ΟΧΙ! Και το όχι μας αυτό πρέπει να γίνει πράξη μέσα από τη συμπαράσταση μας στους διωκόμενους συναδέλφους μας και από την ταυτόχρονη διαμαρτυρία μας για τις κατηγορίες που τους αποδίδονται με στόχο να καταπνίξουν και να ενοχοποιήσουν για ακόμα μια φορά τη συνδικαλιστική και πολιτική δράση!

Και το όχι αυτό πρέπει να το πούμε δίνοντας τη μάχη με την παρουσία μας κατά τη συνεδρίαση του πειθαρχικού συμβουλίου στις 23/10 έξω από το κτίριο της ΠΔΕ Αττικής στην οδό Ξενίας 24! Όπως κάναμε και στις δύο άλλες μεγάλες συγκεντρώσεις που προηγήθηκαν (23/10/24 και 29/4/26). Η συμπαράσταση στους συναδέλφους μας είναι ο δικός μας αγώνας για τα δικαιώματα όλων μας σε αξιοπρεπή εργασία, στη δυνατότητα προάσπισης της ελευθερίας έκφρασης και δράσης μας στο δημόσιο σχολείο, αλλά και της δημοκρατικής λειτουργίας της εκπαίδευσης!

• Διεκδικούμε την αθώωση των συναδέλφων μας και την παύση κάθε πολιτικής δίωξης!
• Κάτω τα χέρια από τους απεργούς συναδέλφους/συναδέλφισές μας!
• Να μην περάσει το κλίμα φόβου και τρομοκρατίας στα σχολεία!
• Κανένας και καμία μόνη απέναντι στις διώξεις – Η συνδικαλιστική δράση δεν ποινικοποιείται!
• Η μάχη ενάντια στην αξιολόγηση συνεχίζεται!

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον προφυλακισμένο συντρόφο μας, Παρασκευή 23/10, Δικαστήρια 09:30

Την Παρασκευή 23/10, η ανακρίτρια καλεί εκ νέου τον προφυλακισμένο συντρόφο μΑ και εμείς καλούμαστε να δείξουμε ότι δεν είναι μόνος τους στα χέρια του κράτους.

Λοιπόν,
Γράψε στην αρχή της πρώτης σελίδας:
εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους
κανέναν δεν κλέβω
μα αν πεινάσω
τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου.
Φυλάξου.
Από την πείνα μου φυλάξου
κι απ’ την οργή μου.

(Απόσπασμα από το ποίημα “Ταυτότητα” του Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς)

Τα γεγονότα

Στις 10/07, μέλη της “αντιτρομοκρατικής” υπηρεσίας, συλλαμβάνουν έναν σύντροφο στην Θεσσαλονίκη και μία συντρόφισσα που βρισκόταν στα Χανιά. Τα συντρόφια κατηγορούνται για εμπρηστική επίθεση με γκαζάκια στο σπίτι της πολιτεύτριας της ΝΔ, Αφροδίτης Νέστορα. Οι συλλήψεις συνοδεύονται από όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν καταστήσει την συγκεκριμένη υπηρεσία ως συμμορία στην κοινή γνωμή: Εισβολές σε σπίτια, κλίμα τρομοκρατίας στα συλληφθέντα συντρόφια, απαγόρευση επικοινωνίας με δικηγόρο, χρήση βίας για να παρθούν αποτυπώματα. Την ίδια μέρα συλλαμβάνεται από την “αντιτρομοκρατική” ένα ακόμα άτομο για την ίδια υπόθεση. Λίγες μέρες μετά, στις 16/07, με το ίδιο μοτίβο, η “αντιτρομοκρατική” συλλαμβάνει έναν τρίτο σύντροφο και του αποδίδονται οι ίδιες κατηγορίες με μοναδικό “στοιχείο” την ψευδή κατάθεση του τρίτου ατόμου, τις συντροφικές και φιλικές του σχέσεις με τον σύντροφο και τη συντρόφισσα και την ενεργό πολιτική του δράση στην πόλη της Θεσσαλονίκης τα τελευταία χρόνια. Το κατηγορητήριο που διαμορφώνεται τελικά είναι ιδιαίτερα βαρύ καθώς τα συντρόφια κατηγορούνται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, τετελεσμένη και σε απόπειρα, συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, έκρηξη, εμπρησμό και παράβαση νόμου περί όπλων που περιλαμβάνει κατοχή εκρηκτικών.

Ταυτόχρονα, στις 10/07, στην Αθήνα γίνονται συλλήψεις 2 συντρόφων για την επίθεση στην τράπεζα της Marfin στη μεγαλειώδη αντιμνημονιακή πορεία τον Μάιο του 2010 και επιπλέον εκδίδεται ένταλμα σύλληψης για μια συντρόφισσα που ζει εδώ και χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία (η οποία συλλαμβάνεται και αυτή από τις βρετανικές αρχές λίγες μέρες αργότερα). Αφορμή των συλλήψεων στέκονται κάποιες γελοίες ταυτοποιήσεις αντικειμένων των υποτιθέμενων δραστών, από φωτογραφίες των διακοπών τους, και ένα ακόμα πιο γελοίο, ανώνυμο email, το οποίο κατονόμαζε, μεταξύ άλλων, ως αρχηγό της επίθεσης, σύντροφο που την περίοδο εκείνη βρισκόταν έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού. Τελικά, παρά την σαθρότητα των στοιχείων, και ενώ μάλιστα για την συντρόφισσα έχει ήδη υπάρξει απαλλακτικό βούλευμα το 2022, η δικαστική εξουσία ως πιστό τσιράκι και ταυτόχρονα ακρογωνιαίος λίθος του κρατικού μηχανισμού, αποφασίζει την προφυλάκιση των 3 συντροφιών για την υπόθεση της Marfin. Άλλοι τρεις άνθρωποι προστίθενται στη μακρά λίστα των αισχρών προφυλακίσεων αγωνιστών που διαπράττει το κράτος ακολουθώντας κυβερνητικές ατζέντες και ενισχύοντας τον ποινικό λαϊκισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Ο χρόνος μας όμως δεν αποτελεί έρμαιο των εξουσιαστών για να ικανοποιεί τα επικοινωνιακά παιχνίδια του. Ο κρατικός μηχανισμός ακόμα προσπαθεί να εκδικηθεί τους κοινωνικούς – ταξικούς αγώνες των χρόνων 2010-2012, που ακολούθησαν την εξέγερση του 2008, και την εξεγερσιακότητα εκείνης της περιόδου, οπότε και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι επιχείρησαν να στήσουν αναχώματα στη βίαιη φτωχοποίηση τους, παραμένοντας στο δρόμο, συγκρουόμενοι με τις δυνάμεις καταστολής, συλλογικοποιούμενοι σε λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές.

Από τα δελτία μιλάει η εξουσία

Δεξί χέρι της ελληνικής αστυνομίας σε αμφότερες τις επιχειρήσεις, σύσσωμος ο μιντιακός μηχανισμός που επιλέγει να κάνει γενικευμένη επίθεση ήθους και αξιών στον αναρχικό / αντιεξουσιαστικό χώρο, εμφανίζοντας μάλιστα σειρά ψευδών στοιχείων για τα ίδια τα συλληφθέντα συντρόφια και το δήθεν βεβαρυμένο ιστορικό τους. Αναφορικά με την υπόθεση της Θεσσαλονίκης, προκειμένου να στήσουν ενα ενδεδειγμένο προφίλ εις βάρος των συντροφιών που να επηρεάζει αρνητικά την κοινή γνώμη, τα μιντιακά καθάρματα επιδίδονταν συνεχώς σε ψευδείς πληροφορίες και θεαματικές παραπλανητικές τηλεαφηγήσεις, όπως για παράδειγμα ότι η συντρόφισσα ήταν μέλος της οργάνωσης “Αναρχική Δράση” και οτι είχε πραγματοποιήσει 28 επιθέσεις και για τον πρώτο σύντροφο ότι ήταν γνωστός στις αρχές ενώ δεν είχε συλληφθεί ποτέ. Ταυτόχρονα,στην αρχή στοχοποιούσαν εκκενωμένες καταλήψεις της Θεσσαλονίκης παίζοντας τους ντεντέκτιβ, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν δίστασε να συνδέσει το ζήτημα με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών την ώρα που ο σύντροφος Αρίστος Χατζής νοσηλευόταν σχεδόν δύο μηνες στη ΜΕΘ μετα την λήξη της απεργίας πείνας μέχρι θανάτου που πραγματοποίησε για την κοινότητα. Όλα αυτά τα επικοινωνιακά σόου, τα fake news, ο βομβαρδισμός των δελτίων ειδήσεων και των ειδησεογραφικών σελίδων με συγκεκριμένες πανομοιότυπες πληροφορίες δεν είναι διόλου τυχαία. Στο σύνθημα “από τα δελτία μιλάει η αστυνομία” (παραλάσσοντας το στην εξουσία εν γένει) αποτυπώνεται το πώς η πληροφορία η οποία μεταδίδεται μαζικά είναι πλήρως εναρμονισμένη και επιβεβλημένη από τις κρατικές επιταγές και το κεφάλαιο. Την στιγμή που οι μπάτσοι δολοφόνησαν τον 20χρονο Θοδωρή στο Άργος, στα ΜΜΕ προβαλλόταν αλλεπάλληλα η υπόθεση της Μαρφίν και της Θεσσαλονίκης. Η ιδεολογική κατήχηση και η μαζική προπαγάνδα που υφίσταται ο κοινωνικός ιστός απο την εξουσία μέσω των μιντιακών πραιτωριανών της αποτελεί πάγια τακτική, διαχρονικά δοκιμασμένη (και για αυτούς κρίνεται συνήθως επιτυχημένη). Η πρακτική αυτή πραγματώνεται με διάφορους τρόπους
έχοντας πάντα ωστόσο τον ίδιο στόχο: Να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, να αποκρύψει τις ευθύνες κράτους και κεφαλαίου και να εξυπηρετήσει πιστά τα συμφέροντα τους. Ετσι λοιπόν, αποφασίζεται ποια γεγονότα θα προβληθούν, πόση έκταση θα καταλάβουν στην μιντιακή σφαίρα, πως και πόσο θα διαστρεβλωθούν. Η παρακολούθηση ενος και μονο δελτίου ειδήσεων φτάνει για να επιβεβαιωσει την αρχική θεση. Η απόκρυψη των εργοδοτικών δολοφονιών, των κρατικών δολοφονιών, των δολοφονιών μεταναστριων, της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το βάφτισμα των γυναικοκτονιών ως εγκλήματα πάθους, η αποπολιτικοποίηση των συγκρούσεων ως επεισοδία, και η αντιστροφή των θέσεων καταπιεστή και καταπιεζόμενου ξεπλένοντας την αστυνομική βία ειναι μερικά απο τα αμέτρητα παραδείγματα της μιντιακής εκστρατείας.Αντίστοιχα, η ανάδειξη του εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού μονοπωλεί στα δελτία ειδήσεων και, όπως αποδεικνύεται, καθετί ιδιαίτερα προβεβλημένο έχει τα αντίστοιχα αποτελέσματα για να ικανοποιήσει τα αφεντικά του και το εκάστοτε κοινό του.

Αντιεξέγερσης συνέχεια…

Οι συντονισμένες αυτές επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους, σε συνεργασία με την πολιτική και ιδεολογική επίθεση απέναντι στον αντιεξουσιαστικό χώρο και τα μέσα αγώνα που αυτός επιλέγει δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως για τους διαχειριστές της εξουσίας, με ό,τι μανδύα και αν εμφανίζονται, μια (ανάμεσα σε πολλές άλλες) στόχευση παραμένει διαχρονική και κοινή: να τελειώνει μια και καλή με τον εσωτερικό έχθρο, με τις ταξικές αξιώσεις του προλεταριάτου της, με την ριζοσπαστικοποίηση των απόψεων και του αγώνα όσων είναι στην απέναντι πλευρά, όσων βάλλονται και καταπιέζονται από αυτήν. Οι μετανάστριες που εξεγείρονται στα κέντρα κράτησης και επιτίθενται στους μπάτσους που τους φυλάνε είναι “εγκληματικά στοιχεία”, οι απεργοί στα εργασιακά κάτεργα είναι “παράνομα υποκείμενα”, οι εργαζόμενοι/ες/α στους χώρους εκπαίδευσης και υγείας που αγωνίζονται είναι “αποκλίνοντες από την κανονικότητα”, οι μαθητές και οι μαθήτριες είναι έν δυνάμει “παραβατικά υποκείμενα” και οι αναρχικές/κομμουνιστές/αντιεξουσιαστές είναι “τρομοκράτες”.

Δεν έχουμε αυταπάτες πως το ελληνικό κράτος και κεφάλαιο, καθώς και οι συμμαχίες που αυτό έχει δημιουργήσει, το καθιστούν ιδιαίτερα ενδυναμωμένο και οχυρωμένο απέναντι σε αυτό τον εσωτερικό εχθρό. Οι συγκεκριμένες συμμαχίες δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο. Κάθε άλλο, είναι ειδικό και ορισμένο. Είδαμε την συγκεκριμένη υπόθεση και τα συντρόφια μας να γίνονται αντικείμενο συζήτησης ακόμα και για τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, που σε μια κίνηση αυτογελοιοποίησης έσπευσε να υπερασπιστεί την αξία της ανθρώπινης ζωής. Οι ίδιοι άνθρωποι, των οποίων ένα καταφατικό νεύμα και μόνο αρκεί για να πυροδοτήσει εκατοντάδες βόμβες και πυραύλους, για να στερήσει δεκάδες χιλιάδες ανθρωπίνων ζωών. Λίγο καιρό πριν, σε αγαστή συνεργασία με την πρεσβεία του Ισραήλ, το ελληνικό κράτος διέταξε εισαγγελική έρευνα για αντισιωνιστική περιπολία στην πόλη της Θεσσαλονίκης, διακηρύσσοντας μάλιστα ότι τα πιθανά αδικήματα είναι εγκληματική συμμορία, δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους, διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων, βιαιοπραγία ή διχόνοια. Ο κυρίαρχος ιδεολογικός μηχανισμός κράτους και κεφαλαίου προσπαθεί μέσω του ιστορικού αναθεωρητισμού να αντιστρέψει την πραγματικότητα ώστε να εκπληρώσει τους στοχους του. Αναζωπυρώνοντας και διαωνίζοντας συνεχώς τη θεωρία των δύο άκρων, προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορική μνήμη και την προλεταριακή συνείδηση και να διασπάσουν τις συνδέσεις των από τα κάτω για να ικανοποιούν ανενόχλητοι τα συμφέροντα τους και να διατηρούν την υποτιθέμενη κοινωνική ειρήνη και σταθερότητα που ευαγγελίζονται. Αυτή η στρεβλή παρουσίαση της πραγματικότητας δεν ειναι μόνο επικίνδυνη για τα κινήματα και την κοινωνική βάση γενικότερα, αλλά συγχρόνως είναι εξόφθαλμα ψεύτικη και ανιστόρητη. Στον λογο της κυριαρχίας οι αντιφασίστες βαφτίζονται φασίστες ή εξομοιώνονται με αυτούς, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη αντισημιτικό και οι Παλαιστίνιοι τρομοκράτες, και οι αγώνες για ενα καλύτερο κοσμο αντικοινωνικοι. Η ιστορια όμως έχει γραφτεί και συνεχίζει να γράφεται όσο
και αν προσπαθει η σύγχρονη αστική δημοκρατία να οδηγήσει στη λήθη. Το ποιοι είναι οι αντιφασίστες και ποιοι πολέμησαν για ένα κόσμο χωρίς φασισμό και ναζισμό, ποιοι από την άλλη συνεργάστηκαν με τους φασίστες και τους χρειάζονται για την πολιτική τους αναπαραγωγή και ως εμπροσθοφυλακή του εθνικού κορμού και των πολεμικών σχεδιασμών και ποιοι τελικά αγωνίζονται αδιάκοπα γα ενα καλύτερο κοσμο ενάντια στο θάνατο και την γενοκτονία, δεν είναι ερωτήματα με διαπραγματεύσιμη απάντηση, ούτε αλήθειες που μπορούν να αμφισβητηθούν. Αποτελούν μια πραγματικότητα που μετουσιώνεται καθημερινά μέσα απο τους αγώνες των απο τα κάτω σε όλα τα πεδία ζωής και ύπαρξης εδώ και χιλιάδες χρόνια και για πολλά ακόμη, μέχρι την εξάλειψη κάθε μορφής καταπίεσης και εξουσίας.

Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες

Στο δημόσιο διάλογο, λοιπόν, με αφορμή τις τελευταίες διώξεις, πλανάται από την πλευρά της κυριαρχίας μια συζήτηση για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Από τις τηλεδίκες συντροφιών μας στα δελτία ειδήσεων μεχρι εκπροσώπους του κράτους να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους και να μας κουνούν το δάχτυλο. Αυτού του είδους η προπαγάνδα αποσκοπεί στην συσπείρωση ενός αξιοθρήνητου ακροδεξιού πόλου και στην συνολική δεξιά μετατόπιση όλου του πολιτικού φάσματος, ωστόσο στην συνείδηση της κοινωνικής βάσης δεν έχει καμιά απήχηση. Γιατί πολύ απλά, η κοινωνική βάση δεν τρομοκρατείται από τις οργανώσεις που βαπτίζονται τρομοκρατικές από τα κρατικά νομοθετήματα, κομμένα και ραμμένα για τις επιταγές του κεφαλαίου. Τρομοκρατία για την εργατική τάξη είναι η επισφαλής καθημερινότητα,είναι η έμφυλη βία, είναι οι άθλιες συνθήκες εργασίας, οι (απλήρωτες) υπερωρίες, οι χαμηλοί μισθοί, τα υπέρογκα έξοδα και ενοίκια, οι τιμές των σούπερ μάρκετ. Είναι το συναίσθημα του να φεύγεις από το σπίτι σου για το μεροκάματο και να μην είσαι σίγουρος ότι θα γυρίσεις, ή θα έχεις την κατάληξη των εργατριών της Βιολάντα, της εργάτριας στην Σίνδο ή αυτών στον Ασπρόπυργο και στα Εξαμίλια Κορίνθου. Είναι για τις μετανάστριες η συνθήκη εγκλεισμού σε κέντρα κράτησης με άθλιες συνθήκες φαγητού, περίθαλψης και άλλων βασικών αγαθών. Είναι οι ιδιωτικοποιήσεις και ο πλήρης εξευτελισμός της δημόσιας παιδείας και υγείας, δύο αγαθά, στα οποία η πρόσβαση έχει καταντήσει “χόμπι” της αστικής τάξης και των πλουσίων. Είναι οι εν ψυχρώ δολοφονίες παιδιών στον δρόμο από τα καθάρματα της ΕΛΑΣ, με τελευταίο θύμα τον 20χρονο Θοδωρή στο Άργος. Είναι η γενοκτονία των Παλαιστινίων σε κοινή θέα και σε λάιβ μετάδοση από τα ΜΜΕ ανά τον κόσμο. Είναι οι 57 των Τεμπών, οι 600 της Πύλου και οι 15 της Χίου.

Εμας, λοιπόν, και τους άνθρωπους που κατοικούν στο ίδιο ταξικό διαμέρισμα με μας στην κοινωνική πυραμίδα, όλα αυτά είναι που μας τρομοκρατούν και στα οποία εναντιωνόμαστε καθημερινά. Στα υπόλοιπα, αυτά τα οποία καταδικάζει απερίφραστα και με κάθε τρόπο η εξουσία, εμείς βρίσκουμε την ελπίδα, το όραμα και το όνειρο για έναν διαφορετικό κόσμο. Οι πολύμορφοι αγώνες των καταπιεσμένων είναι ο μοναδικός δρόμος προς την κατάκτηση αυτού του κόσμου και στεκόμαστε περήφανοι απέναντι σε αυτούς που έχουν ήδη συμβεί, ανυπόμονες και διψασμένες για αυτούς που θα έρθουν. Δυστυχώς για τους εχθρούς μας, το κράτος και το κεφάλαιο, τους διαβεβαιώνουμε ότι άλλη μια προσπάθεια τους να κριθεί η ταξική πάλη σε αίθουσες στημένων δικαστηρίων θα πέσει στο κενό, ακριβώς γιατί το διακύβευμα και η κατάληξη αυτής θα κριθεί για άλλη μια φορά στον δρόμο, και σε κάθε γωνιά, όπου ξεφυτρώνουν ταξικοί αγώνες και διεκδικήσεις.

Ο δρόμος του αγώνα απλώνεται μπροστά μας – ας τον διαβούμε

Ζούμε σε μία εποχή στην οποία η αφήγηση της κυριαρχίας μεταδίδεται απο πληθώρα διαδρομών, δημιουργώντας ένα καθηλωτικό προς τον δέκτη ψηφιδωτό στο οποίο κινδυνεύει να αντιληφθεί τις διαφορετικές αποχρώσεις της αστικής λογικής και αντίληψης ως πραγματικές διαφορές. Στην πραγματικότητα η αποδοχή του <<τέλους της ιστορίας>>, της αποδοκιμασίας της ταξικής πάλης και της ενσωμάτωσης περνάει μέσα από δύο κυρίαρχους αφηγηματικούς σχηματισμούς. Ο ένας είναι ο διάλογος με την εξουσία, το κράτος και την αστική τάξη (εμπιστοσύνη σε θεσμούς, συμμετοχή σε εκλογές κ.α.) και ο δεύτερος είναι η αποστασιοποίηση από την επαναστατική βία. Ο κοινωνικός και ταξικός πόλεμος ο οποιός αδιάκοπα διεξάγεται σε εσωτερικό και εξωτερικό μετράει εκατόμβες εκτοπισμένων, πεινασμένων, νεκρών, φυλακισμένων και καταπιεσμένων, με την πλάστιγγα σχεδόν μονομερώς να γέρνει εναντίον μας.

Δεν μπορούμε να προσδοκούμε σε μία μη βίαιη μεταβολή των κοινωνικών σχέσεων για την ανατροπή ενός βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος.
Το συνειδητοποιημένο προλεταριακό υποκείμενο πρέπει να βρίσκεται μακριά από λογικές αποκλεισμού κινηματικών πρακτικών, να βρίσκει συλλογικούς τρόπους και συνδέσεις ούτως ώστε να μπορεί να ξεπερνά κατασταλτικούς σκοπέλους και να απαντά ενεργά και δυναμικά στους καταπιεστές του.

Ο δρόμος της προλεταριακής επαναστατικής προοπτικής δεν είναι όμορφος γιατί διέπεται από <<αγαθά>> ιδανικά. Είναι όμορφος γιατί δίνει ελπίδα για μάχη σε όσους, όσες και όσα θέλουν να στέκονται με ψηλά το κεφάλι απέναντι στους δυνάστες τους, επειδή είναι πραγματικά δυνατόν να νικήσει και η επανάσταση αποτελεί την μόνη βιώσιμη επιλογή για το μέλλον του ανθρώπου και της φύσης. Φτάνοντας λοιπόν στο εδώ και στο τώρα, κάθε χαραμάδα αντίστασης είναι για εμάς φωτεινό άστρο στο στερέωμα της ταξικής πάλης, από την πιο μικρή αμφισβήτηση μέχρι την πιο παράτολμη ενέργεια, από την πιο μικρή κρυφή σύναξη κάτω από την μύτη των αφεντικών μέχρι την κατάληψη των μέσων παραγωγής, από τo queer άτομο που φεύγει από το καταπιεστικό του σπίτι, μέχρι την πυρπόληση εργοταξίων που λεηλατούν την φύση. Δεν περισσεύει τίποτα και μας λείπουνε πολλά. Είναι μαζί μας ό,τι είναι στον δρόμο του αγώνα, αρκεί να είναι στον δρόμο. Με όλη τη φαντασία, την δημιουργικότητα, το ρίσκο, με όλα τα μέσα και σε όλα τα πεδία.

Κόντρα στην λογική των σωτήρων, για εμάς η ώρα να αγωνιστούμε με περισσότερη ένταση και αισιοδοξία από ποτέ είναι τώρα. Οι ριζοσπαστικοί ταξικοί αγώνες είναι η μοναδική λύση για το προλεταριάτο και τις καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες και κάθε μέρα εξελίξεων μας βοηθά να το συμπεράνουμε αυτό όλο και πιο συνειδητά.Είναι η στιγμή να σταθούμε με αξιοπρέπεια και θάρρος για όλα εκείνα που πιστεύουμε. Να αντιδράσουμε με πάθος και αυταπάρνηση σε κάθε αδικία, σε κάθε ανισότητα, σε κάθε καταπίεση, να σταθούμε στο πλευρό όσων βάλλονται από τις πολιτικές κράτους και κεφαλαίου. Να συμμετέχουμε έμπρακτα και μαζικά σε συνελεύσεις, σωματεία, συγκεντρώσεις, πορείες,υπερασπιζόμενοι/ες/α την κοινωνική και πολιτική μας ταυτότητα. Η στιγμή είναι αυτή και το μονοπάτι είναι μπροστά μας. Ακόμα και αν φαίνεται δύσβατο με την πρώτη ματιά, όλοι, όλες και όλα μαζί, με πείσμα και αλληλεγγύη, τον δρόμο θα τον βρούμε περπατώντας. Ο ταξικός αντίπαλος μας δείχνει καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα τα δόντια του και δεν μας μένει παρά μόνο μια επιλογή: να του τα σπάσουμε.

Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ’ όποιο μέρος της γης
σ’ όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω, αγάπη μου.

Τάσος Λειβαδίτης.

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης.