Γράμμα από τη φυλακή. Είμαι ο Barış Erhan. Είμαι φυλακισμένος στην Ελλάδα από τις 29.07.2024

Σκίτσο: Γιώργος Κωνσταντίνου

Μια κραυγή απελπισίας για την αδικία, το αδιέξοδο και μια έκκληση για αλληλεγγύη η επιστολή – μαρτυρία του Barış Erhan που μέσα από αυτή σπάει τους τοίχους της φυλακής για να φωνάξει με όση δύναμη έχει την αλήθεια και το δράμα του. Μια προσωπική μαρτυρία για την πολιτική δίωξη, την προσφυγιά, την άδικη φυλάκιση και τον αγώνα ενός ανθρώπου που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του αναζητώντας ασφάλεια και ελευθερία.

Ο Barış καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 74 χρόνια και ένα μήνα (!) ως διακινητής, αυθαίρετα από ένα κράτος και μια δικαστική μηχανή που με τον τρόπο αυτό θεωρεί ότι βρίσκει τη λύση στο μεταναστευτικό. Ο ίδιος δηλώνει επαναστάτης, ακτιβιστής, σοσιαλιστής, καλλιτέχνης και απαριθμεί την πολιτική του δράση στην Τουρκία του Ερντογάν, ιδιότητες που αποτέλεσαν και τον λόγο της δίωξης του.
Δυστυχώς ο Barış δεν είναι η μοναδική περίπτωση, Όπως αυτός, υπολογίζεται ότι ακόμη 2 χιλιάδες άτομα σαπίζουν στις ελληνικές φυλακές, χωρίς αξιοπρεπή δίκη, χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα ή να έχουν τα μέσα για να διεκδικήσουν το δίκιο τους, χωρίς να υπάρχει κάποιος δικός τους κοντά για να νοιαστεί για αυτούς.

Το ελληνικό κράτος έχει βρει τη “λύση” βαφτίζοντας αθρόα “διακινητές” πολιτικά διωκόμενους ανθρώπους. Είναι η ίδια λογική που ακολουθεί με εκατόμβες νεκρών στα νερά της Μεσογείου και με αναγκαστικές επαναπροωθήσεις. Είναι μια ντροπή για τον πολιτισμό, για το δίκιο, για την ανθρωπιά μας. Είναι ένας ανθρωποφάγος πρωτογονισμός, μία ύβρις απέναντι στην οποίο δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.

Ο Barış σε μια έκκληση για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ελευθερία, ζητά την αλληλεγγύη μας και ζητά να ακουστεί η φωνή του πέρα από τους τοίχους της φυλακής.

Είμαι ο Barış Erhan. Είμαι φυλακισμένος στην Ελλάδα από τις 29.07.2024. Γράφω αυτή την επιστολή για να εξηγήσω, όσο πιο σύντομα μπορώ, γιατί ήρθα στην Ελλάδα, γιατί είμαι φυλακισμένος και τι έχω περάσει εδώ — και για να ζητήσω τη στήριξή σας.

Από το 2007 έως το 2015, ανέπτυξα επαναστατική δράση στην Τουρκία με τους Dev-Lis, LÖB, SGDF, ESP και HDP. Χρησιμοποιώντας τα δικαιώματα που μου εγγυάται το τουρκικό σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις στις οποίες η Τουρκία είναι συμβαλλόμενο μέρος, συμμετείχα σε διαδηλώσεις, πορείες, συλλαλητήρια, απεργίες και αγώνες αντίστασης.

• Αντιτάχθηκα, μέσα από δράση στον δρόμο, σχεδόν σε κάθε μέτρο που πήρε η κυβέρνηση εις βάρος του λαού:
• Αντιτάχθηκα στους κανονισμούς ενδυμασίας στο λύκειο.
• Αντιτάχθηκα στα υποχρεωτικά μαθήματα θρησκευτικών.
• Διαδήλωσα κατά της FETÖ, τότε κυβερνητικού εταίρου, επειδή διένειμε τις ερωτήσεις των εξετάσεων εισαγωγής στα πανεπιστήμια στους δικούς της υποστηρικτές.
• Ζήτησα τα παιδιά διαφορετικών οικονομικών τάξεων να λαμβάνουν εκπαίδευση ίδιας ποιότητας.
• Διαμαρτυρήθηκα για τον τρόπο με τον οποίο το Ανώτατο Ʃυμβούλιο Εκπαίδευσης —που ιδρύθηκε από το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα της 12ης Ʃεπτεμβρίου 1980— υποβάθμιζε την ποιότητα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.
•  Αντιτάχθηκα στη μετατροπή των πανεπιστημίων σε επιχειρήσεις μέσω διδάκτρων που εισπράττονταν από τους φοιτητές για διάφορους λόγους.
• Αντιτάχθηκα στη συμπεριφορά της πανεπιστημιακής ασφάλειας που δρούσε σαν αστυνομία, στέρησε από τους φοιτητές το πολιτικό τους δικαίωμα και τους ξυλοκόπησε· ήθελα να εμποδίσω τη μετατροπή των πανεπιστημίων σε φυλακές.
•  Ζήτησα δωρεάν παιδεία.
• Διαδήλωσα κατά των αυξήσεων στις καντίνες και τις τραπεζαρίες των πανεπιστημίων, και οργάνωσα καταλήψεις και μποϊκοτάζ.
• Έδωσα τον αντιφασιστικό αγώνα μέσα στα πανεπιστήμια και στις γειτονιές.
• Επέδεσα τις πληγές συντρόφων που φασιστικές συμμορίες προσπάθησαν να σκοτώσουν σε αυτόν τον αγώνα.
• Διαδήλωσα κατά των αυξήσεων στην τιμή του ψωμιού, που πλήττουν περισσότερο τις οικογένειες χαμηλού εισοδήματος, για τις οποίες αποτελεί βασικό είδος διατροφής.
• Διαδήλωσα κατά των δημοτικών αυξήσεων στο νερό και τις μεταφορές, και οργάνωσα καμπάνιες συλλογής υπογραφών.
• Ʃτήριξα τις απεργίες εργατών που δεν μπορούσαν να πάρουν τον μισθό τους, που αναγκάζονταν σε υπερωρίες, που απολύονταν επειδή ήταν συνδικαλισμένοι, ή που δεν μπορούσαν να λάβουν την αποζημίωσή τους.
• Διαμαρτυρήθηκα κατά του δολοφονικού κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους μέχρι θανάτου χωρίς να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και το ονομάζει «εργατικό ατύχημα».
• Ʃυμμετείχα σε συλλαλητήρια εργατών και δημοσίων υπαλλήλων.
•  Ʃυμμετείχα σε εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς.
• Αντιτάχθηκα στην πώληση δημόσιας περιουσίας.
•  Υπερασπίστηκα τα δικαιώματα του κουρδικού λαού, του οποίου η γλώσσα, η ταυτότητα και ο πολιτισμός απαξιώνονται και ο οποίος σπρώχνεται στο περιθώριο· στάθηκα δίπλα του.
•  Πήγα στο Roboski για να διαμαρτυρηθώ για τη σφαγή αμάχων, μεταξύ αυτών παιδιών, από πολεμικά αεροσκάφη, και για να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου στις οικογένειες.
• Προσπάθησα να γίνω φωνή για επαναστάτες που κρατούνταν άδικα στη φυλακή, και απαίτησα την ελευθερία τους.
• Είμαι Αλεβίτης. Για να τιμήσω τη μνήμη των Αλεβιτών που κάηκαν ζωντανοί στο ξενοδοχείο Madımak στο Sivas της Τουρκίας το 1992, και για να καταδικάσω τους δολοφόνους, διαδήλωσα μπροστά στο ξενοδοχείο Madımak την επέτειο της σφαγής.
• Ʃυμμετείχα σε διαδηλώσεις που σηματοδοτούν τις επετείους σχεδόν κάθε σφαγής εναντίον εργατών, καταπιεσμένων και επαναστατών στην Τουρκία και σε όλο τον κόσμο, ώστε να μην ξεχαστούν.
• Προσπάθησα να γίνω παιδί για τις Μητέρες του Ʃαββάτου, που αναζητούν τα οστά επαναστατών που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και εξαφανίστηκαν υπό κράτηση.
• Αντιτάχθηκα στις επεμβάσεις της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή. 
• Αντιτάχθηκα στο ΝΑΤΟ που μετέτρεψε την Τουρκία σε χωροφύλακα της περιοχής, και διαδήλωσα μπροστά στη βάση του ΝΑΤΟ στο KÜRECİK.
• Διαδήλωσα κατά του ISIS.
• Έθαψα φίλους που σκοτώθηκαν σε σφαγές του ISIS.
• Τίμησα τη μνήμη όσων πέθαναν πολεμώντας ενάντια στο ISIS.
• Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Gezi, δεν πήγα ούτε μια φορά σπίτι μου· έδωσα τη στήριξή μου.
•  Αντιτάχθηκα στο γεγονός ότι εκατομμύρια εργάτες δουλεύουν προς όφελος μιας χούφτας πλουσίων· ζήτησα σοσιαλισμό.

Παρόλο που όλα όσα έκανα στο πλαίσιο όλων αυτών των αιτημάτων και δράσεων ήταν νόμιμα, ανοίχτηκαν εναντίον μου αμέτρητες δικαστικές υποθέσεις. Ʃε ορισμένες αθωώθηκα. Ʃτις υποθέσεις στις οποίες καταδικάστηκα, η φυλάκισή μου αναβλήθηκε και η δίκη συνεχίζεται σε ανώτερα δικαστήρια. Έχω ακόμη μια υπόθεση σε πρώτο βαθμό που εκκρεμεί εδώ και δέκα χρόνια. Και σε αυτή την υπόθεση, παρόλο που άσκησα απλώς το νόμιμο δικαίωμά μου στη διαμαρτυρία —χωρίς όπλα και χωρίς παράνομα αποδεικτικά στοιχεία— η εκτίμηση του δικηγόρου μου είναι ότι σίγουρα θα καταδικαστώ, με κατηγορίες «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, τέλεση εγκλημάτων εξ ονόματος οργάνωσης, παραβίαση του νόμου περί συγκεντρώσεων». Και ο δικηγόρος μου καταδικάστηκε πρόσφατα για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση».

Τόσο η εκκρεμούσα υπόθεσή μου όσο και οι ενεργές υποθέσεις μου στα ανώτερα δικαστήρια ασκούσαν συνεχή πίεση στην ελευθερία μου. Για τον λόγο αυτό, σταμάτησα την ενεργό συμμετοχή το 2015 και αποφάσισα να ακολουθήσω παθητικό αγώνα. Μετά το 2015 δούλεψα για κάποιο διάστημα σε εργοστάσια. Υπέστην μόμπινγκ λόγω της συνδικαλιστικής μου δράσης ή του πολιτικού μου παρελθόντος, και άφησα εκείνη τη δουλειά. Δούλεψα για κάποιο διάστημα σε μπαρ. Μαζί με άλλους εργαζόμενους σε μπαρ, αγωνιστήκαμε για τα δικαιώματά μας υπό την ομπρέλα του «Ʃυλλόγου Εργαζομένων σε Καφέ-Μπαρ». Η αστυνομία επισκεπτόταν κάποια από τα μπαρ όπου δούλευα, και απολυόμουν από τους ιδιοκτήτες την ίδια μέρα.

Παράλληλα, όταν χτύπησε ο μεγάλος σεισμός στην Τουρκία στις 6 Φεβρουαρίου 2023, το κράτος δεν έστελνε βοήθεια στην επαρχία Hatay. Τηλεφώνησα σε φίλους μου από το Hatay και το επιβεβαίωσα. Με τα περιορισμένα μέσα που είχα, πήρα δάνειο από την τράπεζα, αγόρασα ένα παλιό αυτοκίνητο και πήγα στο Hatay. Δούλεψα στα ερείπια για εβδομάδες.

Αργότερα άλλαξα κλάδο και άρχισα να δουλεύω στη βιομηχανία κινηματογράφου ως βοηθός σκηνογράφου. Βρήκα την ευκαιρία να δουλέψω σε πολλά έργα. Μερικές φορές τα γυρίσματα τηλεοπτικών σειρών γίνονταν κοντά σε ή μέσα σε ανάκτορα ή αστυνομικά κτίρια. Κατά τη διάρκεια αυτών των γυρισμάτων η αστυνομία συνέλεγε τα έγγραφα ταυτότητας του συνεργείου και έλεγχε το ποινικό τους μητρώο, και λόγω των εκκρεμών υποθέσεών μου, στη συνέχεια απολυόμουν με παράλογες δικαιολογίες. Επειδή η δουλειά στον κινηματογράφο και την τηλεόραση είναι ανά έργο, γύριζα ξανά σε δουλειές σε μπαρ μέχρι να έρθει ένα νέο έργο. Μια μέρα ο ιδιοκτήτης του μπαρ όπου δούλευα με χτύπησε και μου έκλεψε το τηλέφωνο. Πήγα να πάρω ιατρική βεβαίωση κακοποίησης για να καταθέσω μήνυση. Όμως φίλοι αστυνομικοί του εργοδότη μου παρενέβησαν στην ιατρική μου εξέταση, και ο γιατρός έγραψε αναφορά χωρίς καν να με εξετάσει. Η μήνυσή μου μετατράπηκε σε αμοιβαία μήνυση και η υπόθεση μπήκε στο χρονοντούλαπο. Επιπλέον, δεν πληρώθηκα ποτέ τον μισθό που μου όφειλαν.

Μετά από αυτό το περιστατικό, αστυνομικοί των μυστικών υπηρεσιών με σταμάτησαν και μου είπαν «σε παρακολουθούμε». Είπαν ότι θα έλυναν τα προβλήματα που είχα με τον πρώην εργοδότη μου, ότι θα με βοηθούσαν και με τις άλλες υποθέσεις μου, ότι αν ήθελα να ανοίξω επιχείρηση θα με βοηθούσαν και σε αυτό. Ʃε αντάλλαγμα, ήθελαν να δώσω ψευδή κατάθεση.

Αρνήθηκα. Δεν ήμουν πια ο φλογερός επαναστάτης που ήμουν κάποτε, αλλά δεν είχα χάσει την ταξική μου συνείδηση. Δεν μπορούσα να προδώσω το παρελθόν μου, ούτε τους συντρόφους που είχαν πέσει πολεμώντας σε εκείνο το παρελθόν. Το πιο σημαντικό, το παρελθόν μου ήταν αυτό που με έκανε αυτόν που είμαι. Δεν μπορούσα να προδώσω τον εαυτό μου. Ήταν όμως φανερό ότι η πίεση θα αυξανόταν. Εδώ και καιρό ο δικηγόρος μου μού έλεγε, σχετικά με την εκκρεμούσα υπόθεσή μου, ότι σίγουρα θα καταδικαστώ και ότι έπρεπε να σκεφτώ το άσυλο. Είχα κάνει αίτηση για ελληνική βίζα στο παρελθόν, αλλά είχε απορριφθεί. Δεν μου έμενε άλλη επιλογή από το να πάω με παράτυπα μέσα. Αφού ρώτησα διάφορους, βρήκα τον αριθμό ενός διακινητή. Αντάλλαξα μηνύματα και μίλησα τηλεφωνικά με τον διακινητή, και με κάλεσε στη Ʃμύρνη. Ʃυναντηθήκαμε από κοντά· μου ζήτησε 4.500 ευρώ. Δεν ήθελα να τα δώσω αμέσως, οπότε εμπιστεύτηκα το ποσό σε έναν κοινό μας γνωστό· θα δινόταν στον διακινητή μόλις έφτανα στην Ελλάδα. Με κράτησε να περιμένω στη Ʃμύρνη για κάποιο διάστημα. Ʃτο διάστημα αυτό ανταλλάσσαμε συχνά μηνύματα στο WhatsApp σχετικά με την ημερομηνία αναχώρησης. Ʃτα τέλη Ιουλίου είπε ότι θα ξεκινούσαμε, και με πήρε από το μέρος όπου έμενα. Επειδή είχα ποινικό μητρώο και θα συλλαμβανόμουν αν με αναγνώριζαν, με έφερε στο σκάφος πριν από τους υπόλοιπους μετανάστες. Ο καπετάνιος που θα χειριζόταν το σκάφος ήταν ένας 20χρονος Ʃύρος.

Ο καπετάνιος θεώρησε το σκάφος πολύ μεγάλο· είπε ότι είχε κάνει διακίνηση ανθρώπων μόνο με μικρότερα σκάφη στο παρελθόν και δεν μπορούσε να χειριστεί αυτό. Πέρασαν όλο το απόγευμα στην άλλη άκρη του σκάφους προσπαθώντας να τον πείσουν. Θα πρέπει να πείστηκε μέχρι το βράδυ, γιατί ξεκινήσαμε προς τα ξημερώματα. Τα μαλλιά μου ήταν ράστα, είχα μακριά και περιποιημένα γένια, και είχα τατουάζ στο σώμα μου. Εξαιτίας αυτού, οι διακινητές μού είπαν ότι έπρεπε να κάνω ηλιοθεραπεία στο κατάστρωμα σαν τουρίστας, αλλιώς το ταξίδι ματαιωνόταν.

Δεν είχα άλλη επιλογή από το να συμφωνήσω. Ο καπετάνιος καμιά φορά έδινε το τιμόνι σε νεαρούς Άραβες και έκανε ανακοινώσεις στα αραβικά μέσα στο σκάφος. Μετά από κάθε ανακοίνωση οι νεαροί φώναζαν «ana al-arab» — είμαστε Άραβες. Όλοι στο σκάφος εκτός από εμένα ήταν Ʃύροι. Έμαθα αργότερα ότι αυτή η φράση σήμαινε «είμαστε Άραβες». Ο καπετάνιος μου ζήτησε αρκετές φορές να πάρω το τιμόνι· αρνήθηκα, λέγοντας ότι δεν ήξερα να το χειρίζομαι. Και άλλοι νεαροί έπιαναν συχνά το τιμόνι. Γύρω στο μεσημέρι τα κύματα δυνάμωσαν, κάποιοι έκαναν εμετό, άλλοι ξάπλωναν μπρούμυτα στο κατάστρωμα βγάζοντας παράξενους ήχους. Το νερό ερχόταν καμιά φορά μέχρι το κατάστρωμα. Επικρατούσε γενικό χάος στο σκάφος· κάποιοι ήθελαν να γυρίσουν πίσω, κάποιοι μάλιστα κάλεσαν το τουρκικό λιμενικό.

Επηρεάστηκα κι εγώ από αυτό το χάος. Εκείνη τη στιγμή ο καπετάνιος είπε, «κράτα το τιμόνι ένα λεπτό, θα γυρίσω αμέσως αφού πάρω κάτι». Αναγκάστηκα να κρατήσω το τιμόνι για λιγότερο από ένα λεπτό. Επειδή το χάος συνεχιζόταν, μου ζήτησε επίσης το δοχείο βενζίνης, και του το έδωσα. Μου ζήτησε να πατήσω ένα κουμπί, και το πάτησα. Ο καπετάνιος είχε ένα
τηλέφωνο με το οποίο ακολουθούσε τη διαδρομή, και επειδή τα κύματα τίναζαν το σκάφος, μου ζήτησε να το κρατήσω σταθερό, και το έκανα. Έκανα όλα αυτά χωρίς να περιμένω κάτι σε αντάλλαγμα, απλώς για να επιβιώσω. Ο καπετάνιος είχε διστάσει εξαρχής να χειριστεί το
σκάφος· αν δεν είχα κάνει αυτό που μου ζήτησε, το σκάφος μπορεί κάλλιστα να είχε βυθιστεί.
Φτάσαμε επιτέλους στην Ελλάδα. Ένα σκάφος του ελληνικού λιμενικού μάς παρέλαβε και μας μετέφερε σε ένα μεγαλύτερο σκάφος. Όταν έφτασα στην Ελλάδα, σίγουρα δεν περίμενα να με υποδεχτούν με λουλούδια —σκέφτηκα ότι ίσως αντιμετωπίσω ρατσισμό, ίσως δυσκολευτώ οικονομικά για κάποιο διάστημα, αλλά ότι θα έβρισκα κάποιον τρόπο να τα καταφέρω. Αυτό που ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ήταν ότι θα με συλλάμβαναν. Και μάλιστα για ένα έγκλημα που δεν διέπραξα.

Πριν καν πατήσω το πόδι μου στη στεριά, μου πέρασαν χειροπέδες και με έβαλαν σε αστυνομικό όχημα. Ʃτη συνέχεια με πέταξαν στο κρατητήριο της ΡΟΔΟΥ —ένα μέρος χωρίς ήλιο, χωρίς εξαερισμό, που μύριζε σαν κοτέτσι, που έμοιαζε να ανήκει σε άλλον αιώνα, και όπου υπήρχαν κατσαρίδες στο μέγεθος αρουραίων. Κρατήθηκα στη ΡΟΔΟ για σχεδόν έναν μήνα. Κατέθεσα στην αστυνομία και στον εισαγγελέα αρκετές φορές. Κάθε φορά έλεγα ότι δεν ήμουν ο καπετάνιος ούτε ο διακινητής, και ζήτησα να εξεταστούν οι επικοινωνίες μου στο WhatsApp από το τηλέφωνό μου. Είπα ότι είχα έρθει για να ζητήσω άσυλο, αλλά αυτό δεν λήφθηκε υπόψη. Αργότερα, μέσω του δικηγόρου μου, ζήτησα να εξεταστούν οι επικοινωνίες μου στο WhatsApp, αλλά η εισαγγελία αρνήθηκε, λέγοντας ότι η έρευνα θα διαρκούσε πολύ.

Έμαθα ότι τέσσερις από τους Ʃύρους μετανάστες στο σκάφος είχαν καταθέσει ότι ήμουν εγώ ο καπετάνιος, και ότι ένας από αυτούς τους τέσσερις είχε επίσης κατονομάσει τον πραγματικό καπετάνιο. Κατάλαβα ότι ο Ʃύρος καπετάνιος είχε προκαλέσει εθνικιστικά αισθήματα και συγκέντρωσε ψευδείς καταθέσεις εναντίον μου. Αυτό προφανώς βόλευε την αστυνομία της ΡΟΔΟΥ, αφού με όρισαν ως δράστη σε έναν ανοιχτό φάκελο χωρίς να διεξάγουν καμία ουσιαστική έρευνα.

Είχα δώσει πάντα τον αντιφασιστικό αγώνα. Όμως, ενώ έφευγα από την κρατική καταστολή που μου είχε επιβάλει ακριβώς αυτός ο αντιφασιστικός αγώνας, βρέθηκα αντιμέτωπος με ρατσισμό από Ʃύρους σε εκείνο το σκάφος. Ο καπετάνιος ονομαζόταν AH… ALK…· η κατάθεσή του στην αστυνομία, στην εισαγγελία και στο δικαστήριο ήταν όλες διαφορετικές μεταξύ τους.

Είχε μάλιστα δηλώσει, με πλαστά έγγραφα πριν από τη δίκη, ότι ήταν 16 ετών, και ιατροδικαστική εξέταση αποκάλυψε την πραγματική του ηλικία. Μετά την αρχική μου σύλληψη παρέμεινα στη ΡΟΔΟ για σχεδόν έναν μήνα, και στη συνέχεια μεταφέρθηκα στις φυλακές Κορυδαλλού στην Αθήνα. Ʃτις ελληνικές φυλακές, οι κρατούμενοι δεν χωρίζονται ανάλογα με το είδος του εγκλήματος· δολοφόνοι, διακινητές και κλέφτες καταλήγουν όλοι στον ίδιο θάλαμο.

Επειδή οι φυλακές φιλοξενούν ανθρώπους πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων, οι κρατούμενοι και οι καταδικασμένοι ομαδοποιούνται σε θαλάμους ανά εθνικότητα. Ʃτον θάλαμο όπου κρατούμουν, ζούσα δίπλα σε ανθρώπους που είχαν διαπράξει πολλά εγκλήματα τα οποία δεν θα ενέκρινα ποτέ. Η επίσημη χωρητικότητα του θαλάμου ήταν 14 άτομα, αλλά επειδή ήμασταν πολύ περισσότεροι, βάζαμε στρώματα στο πάτωμα, και χωρούσαν 8 άτομα στο πάτωμα κάθε φορά.

Βάζαμε τέσσερα στρώματα με το κεφάλι μπροστά και τέσσερα με το κεφάλι πίσω, κολλημένα το ένα με το άλλο, ώστε να μην μένει χώρος για κανέναν άλλον να πατήσει στο πάτωμα. Υπήρχαν φορές που πάνω από 12 άτομα κοιμόντουσαν στα 8 αυτά στρώματα του πατώματος, ξαπλωμένα σχεδόν το ένα πάνω στο άλλο. Κοιμόμουν έτσι στο πάτωμα για μήνες. Είτε στο πάτωμα είτε σε κουκέτα, ο θάλαμος ήταν πάντα υπερπλήρης. Ʃυνεχείς δυνατές κραυγές, παράλογες συζητήσεις, άνθρωποι που απειλούσαν να σκοτώσουν ή να βασανίσουν ο ένας τον άλλον ή ανθρώπους έξω από τη φυλακή —αυτό ήταν απλώς το φυσιολογικό στον θάλαμο. Η χρήση ναρκωτικών ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη. Το να φωνάζει κάποιος ασυνάρτητα στη μέση του θαλάμου χωρίς λόγο θεωρούνταν κάτι φυσιολογικό. Μια τηλεόραση έπαιζε παράλογη μουσική στη διαπασών, ενώ μια άλλη έπαιζε σειρές στη διαπασών που ούτε καν όσοι τις έβλεπαν δεν άντεχαν. Μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο, οι άνθρωποι φώναζαν δυνατά για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει στο παρελθόν και για τα σχέδιά τους για μελλοντικά εγκλήματα. Αυτό συχνά συνεχιζόταν μέχρι τις 2 τα ξημερώματα. Εγώ προσωπικά δεν μπλέχτηκα ποτέ σε καβγά, αλλά γύρω μου γίνονταν συνεχώς καβγάδες κάθε μεγέθους. Δεσμοφύλακες κρατήθηκαν όμηροι· βρέθηκαν μαχαίρια και πιστόλια στους θαλάμους. Είδα ακόμη και έναν αιματηρό καβγά με μαχαίρια για την αγορά ναρκωτικών που κράτησε τρεις ώρες —όχι μόνο εγώ, αλλά και οι δεσμοφύλακες το παρακολούθησαν. Οι δεσμοφύλακες πρώτα κλείδωσαν τον διάδρομο όπου γινόταν ο καβγάς, απόφόβο, και μετά κλείδωσαν τις σκάλες ώστε να μην κατέβει κανείς από πάνω. Όταν ο καβγάς τελείωσε μόνος του, έβαλαν όλους πίσω στους θαλάμους τους και τους κλείδωσαν.

Έχω επίσης διπολική διαταραχή. Νομίζοντας ότι δεν θα είχα πρόσβαση σε φάρμακα σε καταυλισμό προσφύγων, είχα φέρει μαζί μου φάρμακα για τουλάχιστον έξι μήνες. Όταν μπήκα στη φυλακή μου τα πήραν όλα, και μου έδωσαν πίσω μόνο δύο κουτιά ενός φαρμάκου που λέγεται «Diderol», το οποίο ρυθμίζει τον καρδιακό ρυθμό. Ο γιατρός μου το είχε συνταγογραφήσει για το άγχος μου, και έπαιρνα μισή δόση την ημέρα. Δεν το χρησιμοποίησα
ποτέ στη φυλακή. Από μόνο του δεν ήταν αποτελεσματικό φάρμακο για την πάθησή μου. Η φυλακή, από την πλευρά της, δεν αναγνώριζε την ασθένειά μου και δεν με έδινε θεραπεία.

Είχα συνεχώς κρίσεις, μεγάλες και μικρές. Μέχρι τον Μάιο έφτασα σε σημείο που δεν άντεχα άλλο. Οι οδηγίες του φαρμάκου έλεγαν να μην το παίρνω με άδειο στομάχι και να μην υπερβαίνω τις 4 δόσεις την ημέρα. Δεν έφαγα τίποτα όλη την ημέρα, και στις 3 τα ξημερώματα πότισα τη μέντα και τις πιπεριές που είχα στο παράθυρο, και μετά πήρα τα δύο κουτιά φαρμάκου που μου είχαν δώσει. Ξύπνησα νωρίς το επόμενο πρωί με μια αφόρητη ανάγκη να ουρήσω. Ʃτην αρχή απογοητεύτηκα που δεν είχα πεθάνει. Μετά προσπάθησα να βρω λύση για την ανάγκη μου. Ʃκέφτηκα να κάνω πάνω μου, αλλά τα φτηνά στρώματα από αφρολέξ θα το περνούσαν αμέσως στην κάτω κουκέτα. Ʃκέφτηκα να σέρνομαι μέχρι την τουαλέτα και μετά να περιμένω ήσυχα τον θάνατο στο κρεβάτι μου. Όμως μετά από λίγα βήματα λιποθύμησα, και άνοιξα τα μάτια μου στο νοσοκομείο. Το φάρμακο επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθμό και μειώνει την αρτηριακή πίεση· πιθανότατα λιποθύμησα επειδή έπεσε η πίεσή μου. Έμεινα στο νοσοκομείο περίπου μια εβδομάδα. Εκεί, η αστυνομία προσπάθησε να με αναγκάσει να υπογράψω έγγραφα.

Είπα ότι θα υπέγραφα αν το ενέκρινε η δικηγόρος μου, αφού ενημερωνόταν. Όχι μόνο δεν την ενημέρωσαν, αλλά την εμπόδισαν και να με προσεγγίσει. Ταυτόχρονα, άνθρωποι στον διάδρομο μιλούσαν συνεχώς για μένα στα τουρκικά· όταν απαντούσα στα τουρκικά, μου έλεγαν στα ελληνικά «δεν καταλαβαίνουμε τουρκικά». Βρισκόμουν υπό ψυχολογικά βασανιστήρια. Όποτε ερχόταν η ψυχιατρική ομάδα να με εξετάσει, η αστυνομία δημιουργούσε προβλήματα και εμπόδιζε την εξέταση. Όταν η πίεσή μου έφτασε στα 9 με 6, με πήραν βιαστικά από το νοσοκομείο. Η δίκη μου έγ

•  Την απόδειξη του χρηματικού ποσού που έστειλα στον διακινητή,
•  Έγγραφα από την εκκρεμούσα πολιτική μου υπόθεση στην Τουρκία,
•  Δημοσιεύματα του τύπου για εμένα,
•  Τα ασφαλιστικά μου έγγραφα που αποδεικνύουν ότι εργαζόμουν και κέρδιζα χρήματα νόμιμα στην Τουρκία,
•  Ʃυστατικές επιστολές από συντρόφους που δικάστηκαν στις ίδιες υποθέσεις και των οποίων η διαμονή στην Ευρώπη είχε εγκριθεί,
•  Ʃυστατικές επιστολές από εργοδότες και συναδέλφους μου,
•  Φωτογραφίες μου εν ώρα εργασίας,
•  Τη σελίδα μου στο IMDb,- Αποσπάσματα από τους τίτλους των σειρών στις οποίες δούλεψα, στα οποία αναφερόταν το όνομά μου,
•  Τις σελίδες στο IMDb των φίλων που έδωσαν συστάσεις.

Φέραμε επίσης μάρτυρες:

• Τον δικηγόρο μου από την Τουρκία,
• Την οικογένειά μου,
• Ʃυντρόφους που δικάστηκαν στις ίδιες υποθέσεις και των οποίων η διαμονή στην Ευρώπη είχε εγκριθεί,
• Έναν καθηγητή στην Αθήνα που ασχολείται με τη μετανάστευση.
• Το δικαστήριο άκουσε εν συντομία μόνο τον δικηγόρο μου από την Τουρκία και τον καθηγητή.

Ταυτόχρονα, επέτρεψε στον δικηγόρο του Ʃύρου καπετάνιου να εξετάσει τους μάρτυρές μου σαν εισαγγελέας. Η δική μου υπεράσπιση διακόπηκε στη μέση, και με απομάκρυναν με τη βία από το βήμα. Ο φάκελος που καταθέσαμε δεν άνοιξε ποτέ. Για το ότι κράτησα το τιμόνι λιγότερο από ένα λεπτό για να μη βουλιάξω, καταδικάστηκα σε 74 χρόνια και 1 μήνα φυλάκιση και σε πρόστιμο 700.500 ευρώ. Ο πραγματικός Ʃύρος καπετάνιος καταδικάστηκε σε 69 χρόνια, αλλά επειδή ήταν 20 ετών, η ποινή μειώθηκε σε 8 χρόνια. Καθώς γράφω αυτά, πιθανότατα είτε κυκλοφορεί ελεύθερος στην ΕΛΛΑΔΑ, είτε έχει απελαθεί.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο διερμηνέας που είχε ορίσει το δικαστήριο δεν μου εξήγησε τι συνέβαινε· έμαθα την ποινή μου μόλις εβδομάδες αργότερα, όταν είχα ήδη φτάσει στη φυλακή.

Δεν άντεξα να λάβω τόσο βαριά ποινή για ένα έγκλημα που δεν διέπραξα, και τον Ʃεπτέμβριο του 2025 έκοψα τον λαιμό μου με ξυράφι. Και πάλι, δεν πέθανα. Ο γιατρός που με εξέτασε είπε ότι ήμουν πολύ τυχερός —ήμουν τυχερός, ή άτυχος; Δεν ήξερα.

Όταν ξεκίνησα για την Ελλάδα, ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι θα ζούσα κάτι τέτοιο.

Ʃτην Τουρκία, πίνοντας ούζο, σκεφτόμουν ότι θα άκουγα εκείνο το τραγούδι του Sagopa, «ακούω την αγάπη από την απέναντι όχθη, από την άλλη πλευρά του πορθμού». Ʃκεφτόμουν το συρτάκι από την ταινία Ζορμπάς. Ήλπιζα ότι θα γνώριζα κάποιον που άκουγε Ελένη Καραΐνδρου πριν κοιμηθεί.

Τελικά, γράφω αυτή την επιστολή από τις φυλακές ΛΑΡΙƩΑƩ. Ήρθα στην Ελλάδα για να ζητήσω άσυλο. Δεν έφερα κρατικά μυστικά με ελικόπτερο· δεν έβγαλα κεφάλαια από τη χώρα μου.

Ήρθα με ένα σακίδιο κατασκήνωσης και 60 ευρώ. Δεν ήλπιζα για τίποτα περισσότερο. Ʃας φωνάζω από πέρα από τα σύνορα. Ʃας φωνάζω από δίπλα σας, από πίσω από έναν τοίχο φυλακής: είμαι επαναστάτης, σοσιαλιστής, καλλιτέχνης, μπάρμαν, και πολλά ακόμα —αλλά ποτέ, ποτέ δεν είμαι ΔΙΑΚΙΝΗΤΗƩ. Αν ήθελα να βγάλω εύκολα χρήματα, θα είχα δεχτεί την προσφορά της αστυνομίας στην Τουρκία. Έφυγα επειδή δεν πούλησα την τιμή μου. Τώρα κατηγορούμαι για ατιμία. Θέλω την ελευθερία μου. Θέλω την ελευθερία μου, που είναι δικαίωμά μου όσο σίγουρα το γάλα της μητέρας μου. Ʃε εσάς, λέω τα λόγια του Τσε, που πέθανε μακριά από τη γη όπου γεννήθηκε:

«Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ.»