Διαδηλώσεις για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του/της Zak/Zackie, Δευτέρα 21/9

ΑΘΗΝΑ

Διαδήλωση για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie-oh!

Δεν ξεχνάμε – δεν συγχωρούμε τη δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie-oh!

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται από την άγρια δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, στις 21 Σεπτεμβρίου 2018, από το αφεντικό-ιδιοκτήτη ενός κοσμηματοπωλείου κι έναν φασίστα που διατηρούσε κτηματομεσιτικό γραφείο στην περιοχή της Ομόνοιας. Μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, ένας άνθρωπος που φωνάζει «βοήθεια» και αναζητά καταφύγιο, αντιμετωπίζεται από τους «φιλήσυχους» καταστηματάρχες, ως αντικείμενο λιντσαρίσματος και κτηνώδους βίας. Ο κοσμηματοπώλης Δημόπουλος και ο μεσίτης Χορταριάς, κλωτσούν με μανία στο κεφάλι τον Ζακ, την ώρα που εκείνος προσπαθεί ανήμπορος να απεγκλωβιστεί από το κατάστημα του πρώτου στο οποίο είχε κρυφτεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου. Η αστυνομία καταφθάνει για να ολοκληρώσει το έγκλημα και χτυπώντας τον αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος Ζακ, τον συλλαμβάνει, του φορά χειροπέδες και τον σέρνει στο δρόμο. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός.
Στο πρόσωπο του Ζακ, η θεσμοθετημένη και παρακρατική βία εξαντλεί το μένος της προς όσους δε χωρούν στο αδηφάγο κρατικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα, προς όσους θεωρούνται περισσευούμενοι πληθυσμοί: τον φτωχοδιάβολο, τον χρήστη, τον πιθανό κλέφτη και ομοφυλόφιλο, που απειλεί την ταξική και κοινωνική ιεραρχία, την ιερότητα της ιδιοκτησίας και την πατριαρχική «κανονικότητα», όλα αυτά δηλαδή που το υφιστάμενο σύστημα κυριαρχίας επιδιώκει να αναπαράγει ανενόχλητο με σκοπό τη διατήρηση της εξουσίας του. Η βία που ασκήθηκε κατά του Ζακ εκείνο το μεσημέρι, είναι η βία που ασκείται καθημερινά σε κάθε αποκλεισμένο του βάρβαρου κόσμου της εξουσίας, σε κάθε παρία και αρνητή της κυρίαρχης συνθήκης καταστολής και ανελευθερίας, όπου κλεπταποδόχοι ενεχυροδανειστές που τρέφονται από την απελπισία των άλλων, δηλωμένοι φασίστες και ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ., συντονισμένα και σε πλήρη σύμπνοια, δικαιούνται να σκοτώνουν αποθρασυμένοι, με την αρωγή φυσικά της Εξουσίας, και έπειτα να αποχωρούν από τις δικαστικές αίθουσες με ποινές χάδια. Η ολοκλήρωση της δικής και στον δεύτερο βαθμό, επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά το πώς τα διάφορα κτήνη και οι παρακρατικοί λακέδες, απολαμβάνουν την εύνοια της εξουσίας, κάθε φορά που υπηρετούν τις εντολές της.
Οι δολοφόνοι του Ζακ, και του κάθε Ζακ αυτής της κοινωνίας δεν είναι παρά οι φασίστες, οι μπάτσοι, η δικαστική εξουσία και τα ΜΜΕ, που από την πρώτη στιγμή βάλθηκαν να θάψουν το έγκλημα και να το δικαιολογήσουν. Διέσπειραν ψέματα, έστησαν μια βολική συναίνεση και τον παρουσίασαν ως απειλή. Διαπόμπευσαν τη ζωή του και την ταυτότητά του, ως οροθετικού, μέλους της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ακτιβιστή. Στο ίδιο μέτωπο βρίσκονται κι όσοι χειροκροτούν τη βία της εξουσίας, υιοθετώντας ως δικά τους τα συμφέροντα των ισχυρών. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος βγαίνουμε ξανά στον δρόμο. Διαδηλώνουμε γιατί δεν ξεχνάμε ότι οι μπάτσοι που χτυπούσαν το ματωμένο σώμα του Ζακ ενώ ήταν περασμένο στις χειροπέδες, χαίρουν ασυλίας και σήμερα κυκλοφορούν ελεύθεροι. Διαδηλώνουμε γιατί δεν συγχωρούμε τους δολοφόνους του, Δημόπουλο και Χορταριά.
Ο/Η Ζακ/Zackie συνεχίζει να ζει σε κάθε αγώνα μας ενάντια σε κάθε μορφή βίας, εξαθλίωσης και τρομοκράτησης που το κρατικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα επιχειρεί να νομιμοποιήσει πάνω στα σώματα και τις συνειδήσεις μας, με σκοπό την διαιώνιση του κοινωνικού κανιβαλισμού και της περαιτέρω ανοχής στην εξαθλίωση που μας επιφυλάσσει. Η θεσπισμένη βία κράτους και κεφαλαίου, καθρεφτίζεται κάθε στιγμή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία φυλακίζονται πρόσφυγες και μετανάστες, στους εκατοντάδες ανθρώπους που δολοφονούνται στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο, στις εν ψυχρώ εκτελέσεις φτωχών, Ρομά και προσφύγων από τους ένστολους μπράβους της δημοκρατίας. Είναι οι αδιάκοπες επιθέσεις στις καταλήψεις, η καταστολή του αναρχικού κινήματος και οι διώξεις αγωνιστών και αγωνιστριών. Είναι οι απαγορεύσεις και η βίαιη διάλυση των διαδηλώσεων, ο ολοένα ασφυκτικότερος έλεγχος και η αστυνομική κατοχή των κέντρων των πόλεων. Είναι η επίθεση στην απεργία και στους εργατικούς αγώνες, στο πανεπιστημιακό άσυλο και στον κοινωνικό του χαρακτήρα.
Ως αναρχικές και αναρχικοί, παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο όπου θα υπάρχει θέση για όλες και όλους. Αγωνιζόμαστε για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, ώστε να ανατραπούν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά που μας ηγεμονεύουν, καθώς και κάθε ίχνος εκμετάλλευσης, καταπίεσης, φτώχειας και εξαθλίωσης που αυτοί γεννούν και προωθούν. Μένουμε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες, η μία δίπλα στον άλλο, ώσπου να χτίσουμε έναν κόσμο για όλους και όλες. Με ορίζοντα την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

No Zackie – No peace | Fight the police

Κράτος – ΜΜΕ – Δικαστική αρχή ξεπλένουν δολοφόνους, μπάτσους και ναζί

Ενάντια στην Κρατική, Kαπιταλιστική, Πατριαρχική Βαρβαρότητα, την Καταστολή και τον Κοινωνικό Εκφασισμό

Οργάνωση και αγώνας για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας & δικαιοσύνης

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Αθήνα: Γλάδστωνος, 18.30 | Θεσσαλονίκη: Αγ. Βενιζέλου, 19.00

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Το Σπίτι, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

Η ZACKIE ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΟΛΑ, 21/09, 18:30, Γλαδστωνος

Οκτώ χρόνια από τη δολοφονία της Zackie / Ζακ, δε ξεχνάμε, δε συνηθίζουμε, δε συμφιλιωνόμαστε με τη βία που τη δολοφόνησε. Η δολοφονία της είναι η μέγιστη έκφανση του συνδυασμού της τρανσφοβίας, της πατριαρχίας, της ταξικής περιθωριοποίησης και της κοινωνικής ανοχής στην καταστολή.

Και αν η δολοφονία της Ζάκι αποτελεί μια ακραία έκφραση αυτών των σχέσεων εξουσίας, η βία που τη γέννησε δεν αποτελεί εξαίρεση. Σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον εντεινόμενου εθνικισμού, μπατσοκρατίας και πειθάρχησης των σωμάτων, οι ζωές που δεν καλουπώνονται στην κυρίαρχη «κανονικότητα» εξακολουθούν να στοχοποιούνται. Επιθέσεις εναντίον τρανς ατόμων στην Καλλιθέα και τα Πατήσια, εναντίον queer ατόμων στην Κυψέλη, γυναικοκτονίες σε χωριά και μεγάλες πόλεις, καθώς και επιθέσεις εναντίον μεταναστών και ανθρώπων που «δεν μοιάζουν με Έλληνες», έχουν γίνει πλέον καθημερινότητα.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μέρος μιας συνεχούς βίας απέναντι σε θηλυκότητες, περιθωριοποιημένα, trans, queer άτομα, μιας βίας που ασκείται τόσο από κρατικούς φορείς όσο και από τον «καθημερινό άνθρωπο». Ο τελευταίος δικαιολογείται διαρκώς με το «αίμα που βράζει», ενώ όσα γίνονται στόχος χλευάζονται ως «υπερβολικά διαφορετικά» και, κατά ειρωνικό τρόπο, ως κίνδυνος.

Η βία αυτή, όμως, δεν εμφανίζεται ποτέ χωρίς δικαιολόγηση. Συνοδεύεται από αφηγήματα που επιχειρούν να την καταστήσουν κατανοητή, ανεκτή ή ακόμη και αναγκαία. Η λογική αυτή δεν αλλάζει. Η δολοφονία της Ζάκι δικαιολογήθηκε αρχικά με το επιχείρημα ότι ήταν απλώς μια κλέφτρα ή μια χρήστρια ουσιών και ότι, ως εκ τούτου, η ζωή της είχε μικρότερη αξία από την οργή του καταστηματάρχη ή από τη ζημιά στη βιτρίνα. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της δίκης, η υπεράσπιση επιχείρησε να μετατοπίσει την ευθύνη, υποστηρίζοντας ότι η Ζάκι δε ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, αλλά ήταν η ίδια υπεύθυνη για τον θάνατό της. Προβλήθηκαν ιατρικά αβάσιμα σενάρια, βασισμένα σε τοξικοφοβικές και ομοφοβικές αντιλήψεις.

Η ίδια ρητορική δε σταματά στη Ζάκι. Κατηγορεί άτομα για το τι φορανε , επειδή κυκλοφορούν ελεύθερα,επειδή μιλούν τη μητρική τους γλώσσα. Κατηγορεί όλα όσα ζουν έξω από τα λεγόμενα «κανονικά» και πατριαρχικά πλαίσια. Μετατρέπει τη διαφορετικότητα σε απειλή και τη βία εναντίον της σε δήθεν αναγκαία άμυνα.

Μέσα σε αυτή τη λογική, ο εθνικισμός δε χωρίζει μόνο τους ανθρώπους σε έθνη και σύνορα. Κατασκευάζει διαρκώς εχθρούς και στο εσωτερικό της κοινωνίας: σώματα που θεωρούνται ξένα, επικίνδυνα, «ανάρμοστα». Η τρανς ύπαρξη, η φτώχεια, η μετανάστευση, η σεξεργασία και η χρήση ουσιών γίνονται στόχοι μιας διαρκούς επιχείρησης πειθάρχησης, στο όνομα της «ασφάλειας», της «τάξης», της «ευημερίας» και της «κανονικότητας».

Η απαίτηση για έλεγχο, όμως, δεν αφορά μόνο το ποια σώματα θεωρούνται αποδεκτά, αλλά και το ποιο δικαιούται να υπάρχει στο δημόσιο χώρο. Η ιδιοκτησία δεν αφορά μόνο τα εμπορεύματα και τους χώρους, αλλά και την απαίτηση πάνω στα σώματα, στις ταυτότητες, στις επιθυμίες και στο δημόσιο χώρο. Η υπεράσπιση της περιουσίας και του «νοικοκυραίου» μετατρέπεται σε υπεράσπιση μιας πατριαρχικής και ταξικής τάξης πραγμάτων, όπου όποιο δεν χωράει στα πρότυπά της αντιμετωπίζεται ως απειλή. Οι γειτονιές, οι δρόμοι και οι ζωές μας γίνονται αντικείμενο ελέγχου, ενώ όσα από εμάς δεν υπηρετούμε την εικόνα της «ευημερίας» και της κανονικότητας καλούμαστε να γίνουμε αόρατα ή να πειθαρχηθούμε.

Και όταν η πειθάρχηση συναντά την ταξική εκμετάλλευση, η φτώχεια μετατρέπεται σε ακόμη ένα πεδίο καταστολής. Η φτωχοποίηση δεν είναι ατομική αποτυχία, αλλά αποτέλεσμα των σχέσεων εκμετάλλευσης. Η επισφάλεια, η ανεργία, η έλλειψη στέγης και η πρόσβαση στην υγεία ως προνόμιο αποτελούν ταξική πολιτική. Και πάνω στη φτώχεια, το κράτος και η κοινωνία φορτώνουν στιγματισμό και καταστολή, μετατρέποντας τα άτομα που πλήττονται σε «πρόβλημα» προς διαχείριση.

Αυτές οι σχέσεις εξουσίας δεν αναπαράγονται μόνο μέσα από θεσμούς και μηχανισμούς καταστολής. Αναπαράγονται και μέσα από την κοινωνική ανοχή, τη σιωπή και την απάθεια. Στη δολοφονία της Ζάκι, ένας όχλος «ευυπόληπτων πολιτών» παρακολουθούσε αμέτοχος τον ξυλοδαρμό της και κατέγραφε με τα κινητά του, χωρίς να παρεμβαίνει. Η σιωπή και η απάθεια δεν είναι ποτέ ουδέτερες, είναι η σπονδυλική στήλη της κρατικής και συστημικής βίας. Είναι η εικόνα μιας κοινωνίας θεατών, που προτιμά να καταγράφει ή να παρατηρεί τον θάνατο, αντί να παρεμβαίνει για να τον αποτρέψει.

Στη σημερινή τάξη πραγμάτων, αυτή η κοινωνία θεατών τροφοδοτείται διαρκώς από την εικόνα της βίας. Κατακερματιζόμαστε από εικόνες βίας και θανάτου, ενώ η μετατροπή τους σε θέαμα εντείνει την κοινωνική απάθεια, μειώνει τα αντανακλαστικά μας και μας μαθαίνει να τη συνηθίζουμε. Όποιος κοιτάζει αμέτοχος, όποιος σηκώνει το κινητό αντί για το χέρι του για να βοηθήσει, επιλέγει πλευρά. Η ιδιότητα του μάρτυρα σε ένα περιστατικό φέρει και την ευθύνη της δράσης. Η σιωπή και η αδιαφορία απέναντι στη βία δε συνιστούν ουδετερότητα, αλλά συμβάλλουν στη διατήρησή της.

Να σπάσουμε, λοιπόν, την κουλτούρα της απάθειας και του θεάματος. Η αλληλεγγύη ασκείται στο δρόμο.

Η δολοφονία της Zackie επανέφερε το ερώτημα: «Πώς μπορούμε να αντεπιτεθούμε στη συστηματική αυτή βία;». Η απάντηση είναι η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση. Η κρατική βία και η κοινωνική απάθεια έχουν στον πυρήνα τους το σύστημα που τις γεννά και απέναντι σε αυτό αντιστεκόμαστε συλλογικά.

Το παραμύθι των μεμονωμένων περιστατικών και της ατομικής ευθύνης αποσκοπεί στην απομόνωση των ανθρώπων και στην αναζήτηση «ατομικών» λύσεων. Δεν περιμένουμε κανένα παρακλάδι του σαθρού συστήματος να αποδώσει δικαιοσύνη. Και γνωρίζουμε ότι η οργή, πολλές φορές, συνοδεύεται από ματαίωση και κούραση. Όμως, μόνο όταν στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο, όταν κατεβαίνουμε στον δρόμο και ενοχλούμε με τις φωνές μας, όταν κάνουμε δράσεις που χαλάνε το αφήγημα κράτους και νοικοκυραίων, μπορούμε να αρθρώσουμε τον δικό μας λόγο απέναντί τους.

Όσο αυτοί αναπαράγουν το μίσος και τον ατομικισμό, τόσο εμείς καλλιεργούμε την αλληλεγγύη, τη φροντίδα μεταξύ μας και την αυτοοργάνωση.

Κανένα σώμα δεν είναι ξένο. Καμία ζωή δεν είναι αναλώσιμη. Κανένας χώρος δεν ανήκει στην εξουσία.

***Ως ένδειξη αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης αναρτήσαμε πανό στήριξης καλέσματος στο Λόφο Στρέφη

Η ZACKIE ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ, ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΓΚΕΙ, ΤΡΑΝΣ, ΛΕΣΒΙΕΣ, ΙΕΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΑ Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Οκτώ χρόνια μετά τη δολοφονία της Zackie και η βία της εξουσίας συνεχίζει να είναι παρούσα σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Κάθε φορά, μαζί με την καταστολή ακολουθεί σχεδόν η ίδια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης του θανάτου. Μιλάμε για “ατυχήματα”, “μεμονωμένα περιστατικά”, “επιχειρισιακές δράσεις”, “ακινητοποιήσεις” και μια αλληλουχία “λαθών” μεν, δικαιολογήσιμων δε. Όπως είθισται, τα ΜΜΕ στην περιπτώση του Ζακ προσπάθησαν να δικαιολογήσουν ηθικά τους «ευυπόληπτους» δολοφόνους τοποθετώντας τους σε θέση άμυνας απέναντι στο «αποκλίνον και παραβατικό στοιχείο», καθώς παρουσίαζαν τον Ζακ ως «ληστή» και «πρεζάκι», έναντι του “αποδεκτού” ταξικού και φυλετικού προφίλ των δολοφόνων.

Η θανατοπολιτική του κράτους, μαζί με τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου, της πατριαρχίας, της εξουσίας σε όλες τις εκφάνσεις της, έρχεται να επιβάλει την απαξία της ανθρώπινης και μη ζωής. Από τον Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τον Μια Χαριζούλ, τον Βασίλη Μάγγο, τον Κώστα Μανιουδάκη, το Νίκο Σαμπάνη τα αστυνομικά πογκρόμ εναντίον Ρομά, εώς την έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα, τα “ναυάγια” σε Πύλο και Γαύδο και τις γυναικοκτονίες. Πρόσφατο κεφάλαιο αυτής της ιστορίας, αποτέλεσε η δολοφονία του εικοσάχρονου Θοδωρή Ζαβραδινού Καραμπαμπά, από μπάτσους της ομάδας ΟΠΚΕ στο Άργος με συνολικά 21 πισώπλατες σφαίρες.

Για να μην προλάβει να τεθεί το ερώτημα γιατί ένας άνθρωπος χτυπήθηκε, πυροβολήθηκε, πνίγηκε στη θάλασσα, πρέπει να αποφασιστεί ποιο σώμα έχει ή δεν έχει δικαίωμα τελικά να ζήσει. Εκείνο που δεν σταμάτησε, δεν υπάκουσε, αντιστάθηκε, ήταν παράνομο, παραβατικό, προκλητικό κρίνεται ως το δεύτερο. Η αστυνομική εντολή ή/και η προστασία της ιδιοκτησίας αποκτά μεγαλύτερη αξία από την ζωή. Η ευθύνη απομακρύνεται από εκείνον που σημάδεψε αλλά επιστρέφει στον ίδιο τον νεκρό, το παρελθόν του, την κοινωνική του θέση, το φύλο, τη φυλή, την αναπηρία ή στην οικογένειά του. Κάθε μία ιεραρχείται ανάλογα με το πως παράγει και καταναλώνει και αν υπακούει στους θεσμούς και τα μέσα καταπίεσης.

Πριν δύο χρόνια καταδικάζονται οι δύο από τους δολοφόνους του Ζακ (Χορταριάς, Δημόπουλος) σε δεύτερο βαθμό, ενώ αθωώθηκαν οι μπάτσοι που συμμετείχαν. Μακριά από αφηγήματα περί νίκης και ήττας στις δικαστικές αίθουσες, η συνθήκη είναι πιο περίπλοκη. Το κράτος προωθεί ένα προφίλ ισότητας με θεσμικές μετατοπίσεις σε ζητήματα φύλου-σεξουαλικότητας [γυναίκες στο στρατό, ίσοι μισθοί (το κατά δύναμιν), panic buttons, ορατότητα στην έμφυλη βία, γάμος ομοφυλόφιλων]. Πίσω από όλα αυτά διαφαίνεται ότι ενώ το παλιό μοντέλο της έμφυλης πειθάρχησης συνεχίζει να κρατά καλά και να είναι χρήσιμο για το κράτος, ταυτόχρονα διαγράφονται πάνω από αυτό νέοι διαχωρισμοί. Σε αυτά τα μοντέλα που έρχονται να εξελίξουν τα παλιά δεν έχει τόσο σημασία τι είσαι, αρκεί να είσαι υπάκουο, εκμεταλλεύσιμο και εύπλαστο. Και όποτε υπαρχει ανάγκη θα σε πετάνε πάλι στην άκρη. Σαν μπόνους, το κράτος μπορεί να δείξει με το δάχτυλο τις “απολίτιστες” χώρες που δεν είναι “συμπεριληπτικές”, και θα χρίσει τον εαυτό του σωτήρα για να δικαιολογήσει τα επόμενα: βόμβες και εξοπλισμοί, δολοφονίες στα σύνορα, push backs, κέντρα κράτησης. Σε μία πολεμική συγκυρία, το κάθε στρατόπεδο πρέπει να προετοιμάσει τους υπηκόους του να πεθάνουν στο όνομα της πατρίδας τους. Για να προστατευτεί το κέρδος, τα σύνορα, η ιδιοκτησία, χτίζεται ο εκάστοτε εσωτερικός ή εξωτερικός εχθρός. Για κάθε πολιτισμένο πρέπει να βρεθεί ο απολίτιστος, για κάθε έννομο ο παράνομος, για κάθε νορμάλ ο ανώμαλος.

Στο κοινωνικό πεδίο βλέπουμε διαρκώς την διάκριση των παραγωγικών διαδικασιών/ανθρώπων και των αντίστοιχων περισσευούμενων. Και οι δύο έχουν σημαντικούς ρόλους για την διατήρηση των διαχωρισμών. Οι δύο αυτοί πόλοι δεν είναι ποτέ σταθεροί, καθώς το καθένα μας μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε παραγωγική φάση σε έναν τομέα και εν δυνάμει να απειλείται με τον εξοβελισμό του στην κατηγορία της περιττής σε έναν άλλο. Συμπεριφορές όπως ο συνδικαλισμός και οι απεργίες, η παράβαση του κοκ, τα βαψίματα συνθημάτων στις σχολές, τα τρικάκια, η άσκοπη περιπλάνηση στην πόλη και η φασαρία στην πλατεία περνάνε όλο και περισσότερο στη σφαίρα του εγκληματικού και ντύνονται με λόγους περί ασφάλειας. Το κράτος και τα φερέφωνά του έπειτα ρίχνουν τον προβολέα στον υπόλοιπο πληθυσμό που πρέπει να πάρει θέση για να μην βρεθεί και αυτός στο εδώλιο. Έτσι, τμήμα του πληθυσμού διαχωρίζει τη θέση του από αυτόν που δημιούργησε την ένταση και τακτοποιείται σύμφωνα με τα αφηγήματα που παράγονται για αυτόν. Αυτό το κομμάτι του πλυθησμού που μπορεί να τη γλιτώσει και να οριστεί “καθαρό”, μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξαναδοκιμαστεί, μέσα στο καπιταλιστικό μοντέλο των διαρκών κρίσεων. Ο λόγος περί τρομοκρατίας και ασφάλειας είναι ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία αυτού του διαχωρισμού. Άσχετα αν ένα γεγονός είναι αλήθεια ή αν η κοινή γνώμη δεν το είχε θεωρήσει ποτέ στο παρελθόν τρομακτικό, αυτό τοποθετείται στο κέντρο της συζήτησης και ανατίθεται στους εκάστοτε ειδικούς να αποφασίσουν. Όσο γελοία και αν φαίνεται η δίωξη τριών ατόμων για την υπόθεση της Marfin μετά από 16 χρόνια με μηδαμινά στοιχεία, άλλο τόσο πραγματική είναι η προφυλάκιση των τριών αυτών ατόμων.

Η θανατοπολιτική δεν περιορίζεται στον πυροβολισμό και τον ξυλοδαρμό, αλλά διατρέχει ολόκληρη την κοινωνική οργάνωση, από την άμεση αστυνομική και στρατιωτική βία έως τις πολιτικές και τους θεσμούς που αποφασίζουν ποιές ανάγκες θα αναγνωριστούν ως επείγουσες και ποιες ζωές θα εκτεθούν στην αρρώστια, τη φτώχεια, τη βία και τον θάνατο. Βρίσκεται στη δουλειά όπου τα μέτρα ασφαλείας θεωρούνται ανεπιθύμητο κόστος, στις βάρκες που βυθίζονται, στα ρατσιστικά πογκρόμ, στις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις, στη γη που καίγεται ή πλυμμηρίζει, στα ανθρώπινα και μη ζώα που αντιμετωπίζονται ως προϊόν, σε όσα πεθαίνουν σε κελιά, κλουβιά, σφαγεία. Απέναντι σε μία εξουσία που θέλει να μας στρέψει το ένα απέναντι στο άλλο, εμείς θέλουμε να στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη. Δε θέλουμε να συνηθίσουμε τους νεκρούς, τις φυλακές, τους πολέμους και την εξαθλίωση. Προτάσσουμε την αλληλεγγύη και τη αλληλοβοήθεια, υπερασπιζόμαστε τη ζωή τη δική μας αλλά και του διπλανού μας με αγώνες πολύμοροφους, με φροντίδα και με συγκρούσεις, στο δρόμο αλλά και στα σπίτια μας.

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ Η ZACKIE ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΙ ΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΝΑ ΟΠΛΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΦΥΛΑΚΗ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΑ ΖΟΥΝ ΣΕ ΚΛΟΥΒΙΑ-ΚΕΛΙΑ

aqua tofana

https://aqua-tofana.espivblogs.net/2026/09/18…

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του Ζακ // REclaim PRIDE-Thessaloniki

Ο ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΛΑΜΠΕΡΟΣ ΖΑΚ ΦΩΤΊΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΏΝΕΣ ΜΑΣ

Και αυτόν τον Σεπτέμβρη, οκτώ χρόνια μετά τη φρικτή δολοφονία του Ζακ/της Ζάκι από ακροδεξιούς, νοικοκυραίους και αστυνομία, βγαίνουμε στους δρόμους.

Τίποτα δεν έχουμε ξεχάσει. Τίποτα δεν έχουμε συγχωρήσει. Δεν ξεχάσαμε πώς όλες οι ταυτότητες που έφερε ο Ζακ – γκέι, ντραγκ κουίν, οροθετικός, αντιρατσιστής και αντιφασίστας, ακτιβιστής – ποδοπατήθηκαν μαζί με το σώμα του ανάμεσα στα συντρίμμια μιας βιτρίνας, που κοστολογήθηκε πιο πάνω από μια ανθρώπινη ζωή. Στον τόπο που βασανίστηκε και δολοφονήθηκε, στη Γλάδστωνος, κλιμάκιο φασιστών με επικεφαλής τον Ηλία Κασιδιάρη έκανε επίδειξη πυγμής πετώντας τρικάκια με το σύνθημα «Πρεζάκια και γκέι δεν είστε αναγκαίοι» υπογραμμίζοντας με τον πλέον εμφατικό τρόπο την άρρηκτη σχέση φασισμού και ομοτρανσφοβίας. Στις 15 Σεπτέμβρη φέτος ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίζεται. Μελανό σημείο των καιρών και αυτό.

Αυτόν τον Σεπτέμβρη βγαίνουμε στους δρόμους σε μια συνθήκη, κατά την οποία ο τραμπισμός προσπαθεί να επιβάλλει την αποκρουστική παρουσία του. Έχει διασχίσει ήδη τον Ατλαντικό και απλώνει ρίζες και στην Ευρώπη. Η ύπαρξή μας μπαίνει σε διακινδύνευση. Οι διεκδικήσεις και τα δικαιώματά μας, τα δικαιώματα των λοατκια+ ανθρώπων, έχουν αναχθεί για τους θιασώτες της «αντι-woke ατζέντας» στον βασικό εχθρό αστικών κυβερνήσεων, δεξιών και ακροδεξιών.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ίντερσεξ και τρανς άτομα εξοβελίζονται από τη δημόσια ζωή. Περιορίζονται μέχρις εξαφανίσεως τα ήδη λιγοστά δικαιώματά μας. «Κανονικοποιείται» η βία και οι επιθέσεις πάνω στα λοατκια+ σώματά μας. Σε πλατείες, γειτονιές και σχολεία. Επιχειρείται η επιβολή «θεραπειών μεταστροφής», δηλαδή βασανιστηρίων σε λοατκια+ νέους ανθρώπους. Σημαίνει ότι γίνεται ακόμα βαθύτερη η εμπέδωση των στερεοτυπικών κοινωνικών ρόλων, ιδίως σε εποχές πολεμικής προετοιμασίας, όταν κοινωνίες ολόκληρες εκπαιδεύονται στη ματσίλα και την τοξική αρρενωπότητα.

Εποχές σαν αυτή που διανύουμε, απαιτούν από τους άντρες -που ενδεχομένως θα σταλούν στο μέτωπο- να είναι σκληροί, δυνατοί και γενναίοι. Οι γυναίκες υπομονετικές και φροντιστικές απέναντι σε ανήλικους, αρρώστους και ηλικιωμένους. Προορισμένες να γεννούν παιδιά. Η επικράτηση της τραμπικής ατζέντας δεν συμβιβάζεται με δικαιώματα όπως αυτό της άμβλωσης.

Η ελληνική νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Ν.Δ., πιστή σύμμαχος του μισογύνη, ομοτρανσφοβικού Τραμπ, έχει αναγάγει το έμφυλο δίπολο στο «άγιο δισκοπότηρο» της πολιτικής της. Δεν αντιλαμβάνεται τίποτα πέρα και έξω από αυτό. Για αυτήν, δεν υπάρχουν φυλοδιαφορετικά, non-binary, τρανς άτομα. Δεν υπάρχει τίποτα πέρα από το καθαγιασμένο σχήμα «άντρας-γυναίκα» με τους κοινωνικούς ρόλους, που έχουν ενδυθεί, και τους οποίους καλούνται να επιτελέσουν.

Οι πιέσεις που δέχεται η Νέα Δημοκρατία τόσο στο εσωτερικό της από τις ακραία συντηρητικές φωνές, που ανθούν στη δεξιά πολυκατοικία (ας θυμηθούμε εδώ τις κραυγές τρανσφοβικού μίσους του Πορτοσάλτε περί ύπαρξης αποκλειστικά δύο φύλων), όσο και από την ακροδεξιά, που φιλοδοξεί να αρπάξει και αυτή μερίδιο της εκλογικής πίτας, την ωθεί να ενστερνιστεί μια ξεκάθαρα ακροδεξιά ατζέντα. Αφού τα υποψήφια ακροατήρια διψούν για σεξισμό και ομοτρανσφοβία, είναι διατεθειμένη να τους τα προσφέρει.

Η Δεξιά ευαγγελίζεται μια κοινωνία της εξαίρεσης, όπου όποιος δεν προσαρμόζεται, όποιος δεν χωράει στα στερεοτυπικά ετεροκανονικά καλούπια, στιγματίζεται, καταστέλλεται, πετιέται στο περιθώριο. Φυσικά, ούτε η προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα έκανε το παραμικρό για να προστατέψει τα λοατκια+ πλάσματα από την ομοτρανσφοβία. Πόσο μάλλον που το λιντσάρισμα του Ζακ/της Zackie Oh έγινε με πρωθυπουργό τον Α. Τσίπρα και υπουργό Δημόσιας Τάξης την Όλγα Γεροβασίλη. Στην κοινωνία του Καιάδα που ετοιμάζουν, οι ζωές των εργαζομένων και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, των λοατκια+, των τρανς, των οροθετικών, των ανάπηρων, των Ρομά, των προσφυγισσών και των μεταναστριών μετράνε λιγότερο και από σκουπίδια.

Οι επιταγές του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού, της πολεμικής οικονομίας, της προετοιμασίας για μια πολεμική σύγκρουση και ανθρωποσφαγή, χρειάζονται μια κοινωνία απολύτως υποταγμένη στα σχέδια των «από πάνω». Μια κοινωνία που δεν θα αμφισβητεί τα θεμέλια, τους πυλώνες αυτού του συστήματος. Δεν θα αντιστέκεται. Δεν θα εκδηλώνει την αλληλεγγύη της προς όποιο πλάσμα βρεθεί στο στόχαστρο της εξουσίας.

Δεν διστάζουν να ξοδέψουν αδιανόητα ποσά σε εξοπλισμούς, σε φρεγάτες, πολεμικά αεροπλάνα και υπερσύγχρονα όπλα, δεν διστάζουν να σταθούν στο πλευρό του γενοκτόνου Ισραήλ, που δολοφονεί παιδάκια, αλλά έχουν θράσος να ισχυρίζονται ότι τα λεφτά δεν φτάνουν για τις δικές μας ανάγκες, για τις ανάγκες γυναικών και λοατκια+ ανθρώπων. Δεν φτάνουν για ξενώνες όπου μπορούν να καταφύγουν επιζώσες και επιζώντα έμφυλης βίας. Δεν φτάνουν για παροχή υπηρεσιών επιβεβαιωτικής φροντίδας για τρανς ανθρώπους. Δεν φτάνουν για αξιοπρεπείς δημόσιες δομές υγειονομικής περίθαλψης. Για δημόσια σχολεία συμπεριληπτικά, όπου η διαφορετικότητα (στη γλώσσα, στο φύλο, στη σεξουαλικότητα) θα θεωρείται πλούτος και όχι αφορμή για περιθωριοποίηση, χλευασμό και βία.

Και αυτόν τον Σεπτέμβρη βγαίνουμε στον δρόμο με την πίκρα ότι ο Ζακ δεν είναι μαζί μας, γιατί η ζωή του θεωρήθηκε λιγότερο άξια να βιωθεί. Γιατί -πλην μίας και μοναδικής εξαίρεσης- κανένας, από όσους παρακολουθούσαν το λιντσάρισμά του, δεν προσέτρεξε να βοηθήσει έναν άνθρωπο, που -μέσα στην προφανή ευαλωτότητά του- χρειαζόταν βοήθεια.

Και αυτόν τον Σεπτέμβρη βγαίνουμε στον δρόμο, για να μην επιτρέψουμε να επικρατήσει ο μισανθρωπισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός, που καραδοκούν για να πάρουν το «πάνω χέρι». Το φως ενός ξεχωριστού και λαμπερού ανθρώπου, όπως ήταν σε όλη του τη ζωή ο Ζακ, φωτίζει τον δρόμο μας στους καθημερινούς αγώνες που δίνουμε – για όσα και ο ίδιος πάλευε. Στο πλευρό γυναικών, λοατκια+, μεταναστριών και προσφύγων, οροθετικών, μη νευροτυπικών και χρηστ(ρι)ών. Ενάντια στον πόλεμο που μας ετοιμάζουν, ενάντια στις πολιτικές τους που μας κάνουν ακόμα φτωχότερες, για να θησαυρίζουν οι λίγοι.

Και αυτόν τον Σεπτέμβρη, ερχόμαστε να υπενθυμίσουμε – ακόμα μια φορά – πως η ζωή όλων των ευάλωτων πλασμάτων μετράει και πως αξίζει να παλεύουμε κάθε μέρα για έναν κόσμο πολύχρωμο. Όσο πολύχρωμη είναι η ίδια ζωή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, καλούμε σε συγκέντρωση και πορεία τη Δευτέρα 21 Σεπτέμβρη στις 7μμ στο άγαλμα Βενιζέλου

REclaim PRIDE-Thessaloniki

Η ZACKIE ΖΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΝΑΖΙ

Η ZACKIE ZEI ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ. 8 χρόνια μετά από εκείνη την 21η Σεπτεμβρίου, η οργή μας ακόμη δεν έχει καταλαγιάσει. Η πληγή μας ακόμη δεν έχει επουλωθεί και ο θρήνος μας δεν έχει βρει δικαιοσύνη. 8 χρόνια πριν βρέθηκε νεκρή σε δημόσια θέα στην Ομόνοια μετά από άγριο ξυλοδαρμό η ακτιβίστρια, συντρόφισσα και αδελφή μας, η Zackie Oh. Οι δολοφόνοι απαντάνε στα ονόματα κεφάλαιο, κράτος και αστική δικαιοσύνη. Απαντάνε στο όνομα της κανονικότητας που με αίμα είναι βαμμένη και καθορίζει ποια σώματα είναι άξια ζωής και ποια όχι. Ο κοσμηματοπώλης, ο μεσίτης, οι μπάτσοι, οι αμέτοχοι περαστικοί, οι καναλάρχες και οι δημοσιογράφοι τους αποφάσισαν πως ο Ζακ δεν ήταν άξιος να υπάρχει. Ο Ζακ που πρωτοστάτησε στον αντιφασιστικό και αντιεξουσιαστικό αγώνα δεν ήταν άξιος να μακροημερεύσει. Ο Ζακ που πάλεψε να γίνουν θύελλα οι φωνές των κουηρ και οροθετικών δεν ήταν άξιος να γεράσει.

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ. ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ. Μιλάμε για το “τέλειο έγκλημα”. Χρειάζεται μόνο να βρεθείς πίσω από την τζαμαρία ενός ιδιοκτήτη για να λιντσαριστείς άγρια και δημόσια. Χρειάζεται μόνο να χαρακτηριστείς “πρεζάκι” και ληστής στην τηλεόραση για να νομιμοποιηθεί το λιντσάρισμα σου. Ένας ολόκληρος μηχανισμός, έτοιμος να κατασπαράξει την ζωή, την ιστορία και το έργο σου, ενώ το σώμα σου ακόμα παλεύει να κρατήσει τη ζεστασιά του. Ένας μηχανισμός που ζέχνει φασισμό, από τον δρόμο ως τα καλά (και κοινοβουλευτικά) σαλόνια.

ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑΠΟΝΤΑ ΝΑ ΒΑΛΕΤΕ ΜΥΑΛΟ. Το αστικό κράτος της ανοχής και της συγκάλυψης ανοίγει περάσματα για να εξαπλωθεί και να ριζώσει ο φασισμός στην κοινωνία. Το κράτος αυτό αποφυλακίζει τον Κασιδιάρη, αρχηγό της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και ανοίγει το “κουτί της Πανδώρας”. Είναι το ίδιο κράτος που εξοπλίζει το χέρι του γυναικοκτόνου. Που θρέφει τα δίκτυα σεξουαλικής κακοποίησης και εμπορίας παιδιών και γυναικών. Που κόπτεται τόσο για την οικογένεια ώστε να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να καταλήγουν τα παιδιά σε ιδρύματα και κακοποιητές μπαμπάδες. Το ίδιο κράτος που μας καλεί να «θυσιαστούμε για τα δικαιώματα του ευρωπαίου πολίτη» που οικοδομούνται πάνω σε πνιγμένους πρόσφυγες, στρατόπεδα συγκέντρωσης και γενοκτονημένους λαούς.

ΑΔΕΛΦΕΣ ΠΡΕΖΑΚΙΑ ΤΡΑΝΣ ΟΡΟΘΕΤΙΚΟΙ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΘΑ ΣΤΉΣΟΥΜΕ ΓΙΟΡΤΗ. Σειρά μας τώρα να αντεπιτεθούμε. Σειρά μας να πλάσουμε κουηρ διεθνιστικά μέλλοντα στην πράξη. Απέναντι σε ένα κράτος εκμετάλλευσης αναδυόμαστε οι κοινότητες αντίστασης. Παίρνουμε πίσω τον χώρο που μας στέρησαν και κατακλύζοντας τους δρόμους θρηνούμε δημόσια τα αδέλφια που μας πήραν τα αφεντικά, η πατριαρχία και οι ναζί. Όλα μαζί. Το ένα για το άλλο. Το ένα με το άλλο.

Δεκατρία χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής μπροστά στα μάτια μπάτσων.

Οκτώ χρόνια από το λιντσάρισμα και την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/της Zackie oh από νοικοκυραίους και τους μπάτσους της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.

Η νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής ξεκινά τη δράση της τη δεκαετία του ’80 από τους ιδεολογικούς επιγόνους των ναζί. Η απήχηση της ωστόσο μεγαλώνει τα χρόνια των μνημονίων και συγκεκριμένα την περίοδο 2009-2013. Σε μία περίοδο καπιταλιστικής κρίσης και ραγδαίας φτωχοποίησης της κοινωνικής πλειοψηφίας το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα βρίσκει έρεισμα στον ρατσιστικό οχετό του νεοναζιστικού μορφώματος και καλλιεργεί συστηματικά το μίσος προς τους μετανάστες προβάλλοντας τους ως υπεύθυνους για τη φτώχεια και την κοινωνική εξαθλίωση επιχειρώντας έτσι να στήσει ένα κλίμα κανιβαλισμού μεταξύ των φτωχών, ντόπιων και μεταναστών.

Την ίδια ώρα, η κοινοβουλευτική πλέον Χρυσή Αυγή φορά τη στολή των αντισυστημικών μιλώντας αόριστα για μεγάλα κεφάλαια και λαϊκά συμφέροντα. Στην πραγματικότητα, όμως, υπερψηφίζει φοροελαφρύνσεις για μεγαλοβιομήχανους και εφοπλιστές, ιδρύει “σωματείο” στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, το οποίο δήλωνε ότι θα “τελειώσει με τις απεργίες και τους συνδικαλιστές”, παίζοντας το ρόλο των μπράβων των εφοπλιστών απέναντι στις ταξικές διεκδικήσεις. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πραγματοποιήσει άγρια επίθεση απέναντι σε συνδικαλιστές στο Πέραμα. Παράλληλα, έχοντας πλέον την απαραίτητη στελέχωση, πυκνώνει τα πογκρόμ απέναντι σε φτωχούς μετανάστες, όπως οι επιθέσεις σε πάγκους μεταναστών σε λαϊκές αγορές και η άγρια επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες. Τα ξημερώματα της 17ης Ιανουαρίου 2013, δύο μέλη της Χρυσής Αυγής οπλισμένοι με πτυσσόμενα μαχαίρια στήνουν καρτέρι στον μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν ενώ πήγαινε στη δουλειά του και τον δολοφονούν εν ψυχρώ γιατί είχε διαφορετικό χρώμα από το κυρίαρχο. Η Χρυσή Αυγή για άλλη μια φορά στο απυρόβλητο. Επιδείξεις ισχύος, διαδοχικές δολοφονικές επιθέσεις σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου ,τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής πραγματοποιεί δολοφονική επίθεση στο Κερατσίνι με στόχο τον αντιφασίστα, ράπερ και λιμενεργάτη Παύλο Φύσσα, ο οποίος μαχαιρώνεται τρείς φορές από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά. Ο Παύλος στοχοποιήθηκε ακριβώς λόγω της γνωστής αντιφασιστικής δραστηριότητας και στάσης ζωής του, η οποία γινόταν φανερή στην καθημερινότητα και μέσα από τους στίχους του. Η δολοφονία του, μάλιστα, έγινε μπροστά στα μάτια και υπό την ανοχή των μπατσων, καταδεικνύοντας για ακόμα μια φορά τη σύμπνοια κράτους – παρακράτους.

Όλο αυτό το διάστημα της μνημονιακής λαίλαπας και ενώ η Χρυσή Αυγή ήταν το μακρύ χέρι του κράτους και των αφεντικών, τα κοινωνικά, ταξικά και εργατικά κινήματα, τα οποία προσπαθούσαν να υψώσουν αληθινά αναχώματα στη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, αποδείχθηκαν τα μόνα ικανά να δώσουν απαντήσεις. Όταν οι φασίστες προσπάθησαν να εδραιώσουν την παρουσία τους στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα στην Αθήνα, αντιφασίστες και αντιφασίστριες έδωσαν μάχη μέχρι την τελική διάλυση της παρουσίας των φασιστών στην περιοχή. Σε όλο τον ελλαδικό χώρο, ιδίως μετά το 2013, ισοπεδώθηκαν πολλά γραφεία της Χρυσής Αυγής ή αποτράπηκε το άνοιγμά τους, με αποτέλεσμα τα περισσότερα εξ αυτών να παύσουν να λειτουργούν. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τις αμέσως επόμενες ημέρες, ακολούθησαν μαχητικές συγκρουσιακές πορείες τις οποίες προσπάθησε να διαλύσει η αστυνομία. Λίγο αργότερα, εκτελούνται έξω από τα γραφεία της οργάνωσης στο Νέο Ηράκλειο δύο μέλη της χρυσής αυγής, ως απάντηση στη δολοφονία Φύσσα.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη γενικευμένων κοινωνικών αντιδράσεων, σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο φαίνεται να πέφτει από τα σύννεφα ∙ ξαφνικά η Χρυσή Αυγή είναι νεοναζί μαχαιροβγάλτες και όχι ένα “καθωσπρέπει” εθνικιστικό κόμμα. Τo κράτος, σε ταραχή, επιδιώκοντας να εμφανιστεί ως ο μοναδικός φορέας δικαιοσύνης και κοινωνικής ομαλότητας, παραπέμπει τη Χρυσή Αυγή σε δίκη ως εγκληματική οργάνωση. Ο «θεσμικός αντιφασισμός» επιχειρεί να απονοηματοδοτήσει τον αντιφασιστικό αγώνα και να ξεπλύνει τόσο τη δράση των νεοναζιστικών συμμοριών όσο και του ίδιου του κράτους, βασικού ενορχηστρωτή των φασιστικών επιθέσεων. Τον Οκτώβρη του 2020, η Χρυσή Αυγή καταδικάζεται ως εγκληματική οργάνωση, τα περισσότερα ηγετικά στελέχη καταδικάζονται για διεύθυνση και μόλις 11 μέλη των ταγμάτων εφόδου για ένταξη και οδηγούνται πρόσκαιρα στη φυλακή λαμβάνοντας το ελάχιστο των ποινών.

Λίγα χρόνια αργότερα ένα άλλο, πιο “καθημερινό” πρόσωπο του φασισμού δολοφονεί ξανά. Στις 21 Σεπτέμβρη 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο, όπου έχει καταφύγει κυνηγημένος, λιντσάρεται από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού κι έναν μεσίτη. Οι δυο τους τον κλωτσούν με μανία στο κεφάλι την ώρα που εκείνος προσπαθεί να απεγκλωβιστεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου που παρακολουθεί παθητικά. Λίγο αργότερα οι μπάτσοι καταφθάνουν για να ολοκληρώσουν το έργο – τον χτυπούν αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος και του φορούν χειροπέδες. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός. Στο πρόσωπο του Ζακ είδαν έναν φτωχό, ένα κοινωνικό απόβρασμα, έναν χρήστη, έναν ενδεχόμενο κλέφτη – μια ζωή που το κρατικό καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα προγράφει επανειλημμένα ως «απειλή» για την τάξη και την ασφάλεια, μια ζωή που κοστολογείται ως ανάξια, που μεθοδικά νομιμοποιεί την εξόντωσή της.

Η φασιστική δράση σήμερα δεν παύει να λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του συστήματος∙ ως χρήσιμη εφεδρεία του κράτους απέναντι στην αντιμετώπιση του αγωνιζόμενου κόσμου, ως εμπροσθοφυλακή τρομοκρατίας και πειθάρχησης των μεταναστευτικών πληθυσμών, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός του κεφαλαίου για την καταστολή απεργιών και ταξικών αγώνων.

Οι φασίστες επιχειρούν εκ νέου να αποκτήσουν δύναμη και κοινωνική αποδοχή και εμφανίζονται είτε ως «σοβαροί εθνικιστές» στα κοινοβουλευτικά έδρανα είτε ως ομάδες κρούσης στο δρόμο επιτιθέμενοι σε άτομα με διαφορετικό χρώμα ή σεξουαλικό προσανατολισμό πάντα με την στήριξη και την προστασία των μπάτσων και την ανοχή αυτών που “κοιτούν τη δουλεία τους”.

Η επικείμενη αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και οι εξαγγελίες περί δημιουργίας νέου κόμματος επιχειρεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς των διασκορπισμένων σε ακροδεξιά κόμματα ορφανών της φασιστικής Χρυσής Αυγής.

Για ακόμη μια φορά, αν δεν κοιτάξουμε κατάματα τα θηρία, που θρέφουν τον φασισμό, θα γίνουμε απλά εμείς θηρία που θα προσπαθούμε να κατασπαράξουμε η μία τον άλλον, ενώ οι κυρίαρχοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.

Ο Σεπτέμβρης είναι εδώ για να μη μας αφήνει να ξεχνάμε τους δολοφονημένους της τάξης μας και να μας θυμίζει πως οι αντιφασιστικοί, αντιπατριαρχικοί και αντιρατσιστικοί αγώνες είναι πάντα επιβεβλημένοι. Είτε η δολοφονία έγινε από φασίστες, είτε από νοικοκυραίους, είτε από το ίδιο το κράτος, για εμάς και οι τρεις είναι πρόσωπα του ίδιου ανθρωποφάγου συστήματος. Ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθεί φωτεινή η μνήμη το θυμάτων του φασισμού δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνέχεια της μαχητικής αντιφασιστικής παράδοσης, εκείνης που μέσα σε διαφορετικές εποχές και ιστορικούς χρόνους καταφέρνει να πλέκει το νήμα που συνδέει τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους ενάντια στο τέρας τους φασισμού και μας βγάζει στον δρόμο για να το πολεμήσουμε.

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΑΓΩΝΕΣ ΤΑΞΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΙ

ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ

ΟΥΤΕ ΜΕ ΦΥΛΑΚΕΣ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ανοιχτή αντιφασιστική συνέλευση για την επέτειο των δολοφονιών του Π. Φύσσα και της Zackie Oh

Διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie-oh!

Δεν ξεχνάμε – δεν συγχωρούμε τη δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie-oh!

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται από την άγρια δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, στις 21 Σεπτεμβρίου 2018, από το αφεντικό-ιδιοκτήτη ενός κοσμηματοπωλείου κι έναν φασίστα που διατηρούσε κτηματομεσιτικό γραφείο στην περιοχή της Ομόνοιας. Μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, ένας άνθρωπος που φωνάζει «βοήθεια» και αναζητά καταφύγιο, αντιμετωπίζεται από τους «φιλήσυχους» καταστηματάρχες, ως αντικείμενο λιντσαρίσματος και κτηνώδους βίας. Ο κοσμηματοπώλης Δημόπουλος και ο μεσίτης Χορταριάς, κλωτσούν με μανία στο κεφάλι τον Ζακ, την ώρα που εκείνος προσπαθεί ανήμπορος να απεγκλωβιστεί από το κατάστημα του πρώτου στο οποίο είχε κρυφτεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου. Η αστυνομία καταφθάνει για να ολοκληρώσει το έγκλημα και χτυπώντας τον αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος Ζακ, τον συλλαμβάνει, του φορά χειροπέδες και τον σέρνει στο δρόμο. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός.
Στο πρόσωπο του Ζακ, η θεσμοθετημένη και παρακρατική βία εξαντλεί το μένος της προς όσους δε χωρούν στο αδηφάγο κρατικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα, προς όσους θεωρούνται περισσευούμενοι πληθυσμοί: τον φτωχοδιάβολο, τον χρήστη, τον πιθανό κλέφτη και ομοφυλόφιλο, που απειλεί την ταξική και κοινωνική ιεραρχία, την ιερότητα της ιδιοκτησίας και την πατριαρχική «κανονικότητα», όλα αυτά δηλαδή που το υφιστάμενο σύστημα κυριαρχίας επιδιώκει να αναπαράγει ανενόχλητο με σκοπό τη διατήρηση της εξουσίας του. Η βία που ασκήθηκε κατά του Ζακ εκείνο το μεσημέρι, είναι η βία που ασκείται καθημερινά σε κάθε αποκλεισμένο του βάρβαρου κόσμου της εξουσίας, σε κάθε παρία και αρνητή της κυρίαρχης συνθήκης καταστολής και ανελευθερίας, όπου κλεπταποδόχοι ενεχυροδανειστές που τρέφονται από την απελπισία των άλλων, δηλωμένοι φασίστες και ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ., συντονισμένα και σε πλήρη σύμπνοια, δικαιούνται να σκοτώνουν αποθρασυμένοι, με την αρωγή φυσικά της Εξουσίας, και έπειτα να αποχωρούν από τις δικαστικές αίθουσες με ποινές χάδια. Η ολοκλήρωση της δικής και στον δεύτερο βαθμό, επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά το πώς τα διάφορα κτήνη και οι παρακρατικοί λακέδες, απολαμβάνουν την εύνοια της εξουσίας, κάθε φορά που υπηρετούν τις εντολές της.
Οι δολοφόνοι του Ζακ, και του κάθε Ζακ αυτής της κοινωνίας δεν είναι παρά οι φασίστες, οι μπάτσοι, η δικαστική εξουσία και τα ΜΜΕ, που από την πρώτη στιγμή βάλθηκαν να θάψουν το έγκλημα και να το δικαιολογήσουν. Διέσπειραν ψέματα, έστησαν μια βολική συναίνεση και τον παρουσίασαν ως απειλή. Διαπόμπευσαν τη ζωή του και την ταυτότητά του, ως οροθετικού, μέλους της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ακτιβιστή. Στο ίδιο μέτωπο βρίσκονται κι όσοι χειροκροτούν τη βία της εξουσίας, υιοθετώντας ως δικά τους τα συμφέροντα των ισχυρών. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος βγαίνουμε ξανά στον δρόμο. Διαδηλώνουμε γιατί δεν ξεχνάμε ότι οι μπάτσοι που χτυπούσαν το ματωμένο σώμα του Ζακ ενώ ήταν περασμένο στις χειροπέδες, χαίρουν ασυλίας και σήμερα κυκλοφορούν ελεύθεροι. Διαδηλώνουμε γιατί δεν συγχωρούμε τους δολοφόνους του, Δημόπουλο και Χορταριά.
Ο/Η Ζακ/Zackie συνεχίζει να ζει σε κάθε αγώνα μας ενάντια σε κάθε μορφή βίας, εξαθλίωσης και τρομοκράτησης που το κρατικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα επιχειρεί να νομιμοποιήσει πάνω στα σώματα και τις συνειδήσεις μας, με σκοπό την διαιώνιση του κοινωνικού κανιβαλισμού και της περαιτέρω ανοχής στην εξαθλίωση που μας επιφυλάσσει. Η θεσπισμένη βία κράτους και κεφαλαίου, καθρεφτίζεται κάθε στιγμή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία φυλακίζονται πρόσφυγες και μετανάστες, στους εκατοντάδες ανθρώπους που δολοφονούνται στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο, στις εν ψυχρώ εκτελέσεις φτωχών, Ρομά και προσφύγων από τους ένστολους μπράβους της δημοκρατίας. Είναι οι αδιάκοπες επιθέσεις στις καταλήψεις, η καταστολή του αναρχικού κινήματος και οι διώξεις αγωνιστών και αγωνιστριών. Είναι οι απαγορεύσεις και η βίαιη διάλυση των διαδηλώσεων, ο ολοένα ασφυκτικότερος έλεγχος και η αστυνομική κατοχή των κέντρων των πόλεων. Είναι η επίθεση στην απεργία και στους εργατικούς αγώνες, στο πανεπιστημιακό άσυλο και στον κοινωνικό του χαρακτήρα.
Ως αναρχικές και αναρχικοί, παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο όπου θα υπάρχει θέση για όλες και όλους. Αγωνιζόμαστε για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, ώστε να ανατραπούν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά που μας ηγεμονεύουν, καθώς και κάθε ίχνος εκμετάλλευσης, καταπίεσης, φτώχειας και εξαθλίωσης που αυτοί γεννούν και προωθούν. Μένουμε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες, η μία δίπλα στον άλλο, ώσπου να χτίσουμε έναν κόσμο για όλους και όλες. Με ορίζοντα την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

No Zackie – No peace | Fight the police

Κράτος – ΜΜΕ – Δικαστική αρχή ξεπλένουν δολοφόνους, μπάτσους και ναζί

Ενάντια στην Κρατική, Kαπιταλιστική, Πατριαρχική Βαρβαρότητα, την Καταστολή και τον Κοινωνικό Εκφασισμό

Οργάνωση και αγώνας για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας & δικαιοσύνης

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Αθήνα: Γλάδστωνος, 18.30 | Θεσσαλονίκη: Αγ. Βενιζέλου, 19.00

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 8 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ Zackie Oh.

*Δευτέρα 21/09 στις 19:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου*

*Συμετέχουμε στο μπλόκ της Ανοιχτής αντιφασιστικής συνέλευσης για την επέτειο των δολοφονιών του Π. Φύσσα και της Zackie Oh*

Στις 18/9 κλείνουν 13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα/Killah P και στις 21/9 κλείνουν 8 χρόνια από την δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie oh. Αυτές οι δύο δολοφονίες έχουν στιγματίσει παντοτινά και βαθιά το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας και φυσικά μέσα σε αυτό και το ανταγωνιστικό κίνημα. Αυτές οι δύο δολοφονίες αποτυπώνουν με διαφορετικούς τρόπους τα αποτελέσματα του κοινωνικού εκφασισμού. Από τους φανατικούς οργανωμένους εθνικιστές της Χρυσής Αυγής, στο δεξί οπλισμένο χέρι του κράτους-τους μπάτσους- μέχρι και τους φασίζοντες νοικοκυραίους, βλέπουμε το ίδιο μίσος και την ίδια βία προς τους καταπιεσμένους. Ανέκαθεν, σε περιόδους οικονομικής κρίσης, φτώχειας και γενικότερης επισφάλειας ο φασισμός αναδύεται με σκοπό να αποπροσανατολίσει από κάθε πιθανή αντίδραση στην εξουσία. Την ώρα που το κράτος και οι φίλοι του οι επιχειρηματίες αλληλοβοηθιούνται εξασφαλίζοντας την δική τους άνεση εξαθλιώνοντας όλο και περισσοτερο το προλεταριάτο, τα ΜΜΕ στρέφουν τη συζήτηση στην εγκληματικότητα των μεταναστ(ρι)ών, των χρηστών, των αστέγων, των νέων, των ρομά και γενικότερα οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας ενοχλεί και δεν ταιριάζει με το προφίλ του καθωσπρεπισμού και είτε φτύνουν δηλητήριο για τα άτομα της lgbtq+ κοινότητας, είτε πλέον χρησιμοποιούν ένα ολόκληρο κίνημα υπέρ των δικαιωμάτων των queer ατόμων για να ξεπλύνουν την εξουσία, προκαλώντας αφηγήματα περί “συστημικής woke αντζέντας”. Αντί η συζήτηση να κεντροβαρίζει στις άθλιες εργασιακές συνθήκες που ζούμε καθημερινά, στην εκμετάλλευση από τα αφεντικά, στην αστυνομοκρατία και τα συνεχώς αναβαθμιζόμενα μέσα καταστολής- με καινούρια οχήματα, αυξήσεις μισθών στους μπάτσους- την στιγμή που για παράδειγμα δεν υπάρχουν πυροσβεστικά οχήματα και καίγονται τα δάση κάθε καλοκαίρι, στις συνεχόμενες γυναικοκτονίες και τα σκάνδαλα που συμμετέχουν ακόμα και σε υποθέσεις trafficking πολιτικοί και υπουργοί, όλοι φωνάζουν πως οι μετανάστες καίνε τα δάση, πως έρχονται να μας πάρουν τις δουλειές, πως είναι βιαστές και εγκληματίες και χαλάνε την εικόνα της κατά τ’ άλλα ιδανικής μας χώρας. Για όλα τα παραπάνω και για πολλά ακόμα, ο φασισμός πάντα είναι ο καλύτερος σύμμαχος και το χρησιμότερο εργαλείο της εξουσίας. Το προλεταριάτο αντί να τα βάζει με τους καταπιεστές του, που εις βάρος του τρώνε με χρυσά κουτάλια και δολοφονουν καθημερινά σε εργοστάσια, σε καταδιώξεις, σε τρένα, στα σύνορα, κατηγορεί τους/ις πιο κατατρεγμένους/ες από τους πολέμους, από την φτώχεια και τον κοινωνικό ρατσισμό και βάζει τον εαυτό του σε ένα βάθρο, λόγω της τυχαίας συνθήκης να γεννηθεί σε αυτή την χώρα, σε αυτή την πόλη, με αυτό το χρώμα και με αυτή την σεξουαλικότητα.

Ο Παύλος Φύσσας ήταν αντιφασίστας ράπερ με το όνομα Killah P και δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή ήταν ναζιστική οργάνωση με τον μανδύα του πατριωτισμού, που άλλοτε πουλούσε τον μαίανδρο ως αρχαιοελληνικό σύμβολο και άλλοτε εμφανιζόταν σε φωτογραφίες με αγκυλωτό σταυρό και ναζιστικούς χαιρετισμούς. Την ώρα που ήταν νομιμοποιημένη και βρισκόταν στα έδρανα της βουλής, τα μέλη της μαχαίρωναν μετανάστες, πραγματοποιούσαν πογκρόμ και φύτευαν την ναζιστική-εθνικιστική ιδεολογία σε νέους ανθρώπους. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα φασιστικά σκουπίδια της Χρυσής Αυγής το 2013, θα μας θυμίζει για πάντα ότι ο φασισμός και τα οργανωμένα εθνικιστικά τέρατα που τον υπηρετούν οδηγούν μόνο στη βία προς τους/ις καταπιεσμένους/ες και τους/ις αλληλέγγυους/ες και ποτέ προς τους κυρίαρχους, τους πραγματικούς εχθρούς της εργατικής τάξης. Θα μας θυμίζει ότι ο φασισμός δεν νικιέται με νόμους και με ποινές μαξιλαράκια, αλλά στον δρόμο, στη δουλειά, στα σχολεία, ώσπου κανένας/μία/α μας να μην νιώθει φόβο και να περπατάμε ελεύθερα στον δρόμο με γειτονιές γεμάτες μετανάστριες, ρομά, γκει, τρανς, λεσβίες, όχι τέρατα. Το φασιστικό δηλητήριο συνεχίζει και διαχέεται ως κανονικότητα αποδεικνύοντας μας περίτρανα ότι η αστική δικαιοσύνη και οι υποτιθέμενες καταδίκες της δεν εξασφαλίζουν τίποτα για την κοινωνική βάση. Πέρα από τη δικαίωση και την αυτονόητη υποστήριξη μας σε οικογένειες δολοφονημένων απο τη κρατική και φασιστική βία, σε επιζώσες, και οποιο καταπιεσμένο ακολουθεί (και) τη θεσμική οδό της δικαστικής μάχης, δεν έχουμε αυταπάτες για το ρόλο που εξυπηρετεί η δικαστική εξουσία ως ακρωγονιαίος λιθος του κρατικού μηχανισμού και στον οποίο εναντιωνόμαστε συνολικά όπως επίσης την ταξική της φύση ως υπερασπιστή των συμφερόντων του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Ταυτόχρονα, με την αποφυλάκιση του ναζί Κασιδιάρη, την οποία δεν διατιθόμαστε να προβάλλουμε περαιτέρω, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι τελικά το σύστημα κατάφερε να εργαλειοποιήσει πλήρως τις φυλακίσεις των ναζί, ώστε να ηρωωοποιηθούν στους φασιστικούς κύκλους και να ξαναπροβληθούν απο τα ΜΜΕ σαν να μην σκότωναν μετανάστες και τον Παύλο Φύσσα πριν μερικά χρόνια. Και αυτό αποτελεί άλλη μια περίτρανη απόδειξη ότι ο φασισμός αποτελεί δεξί χέρι του κράτους και του κεφαλαίου, όσο και αν διάφορες εθνικιστικές γκρούπες προσπαθούν γελοιωδώς να παίξουν το χαρτί του “αντισυστημικού” για να μαζέψουν μπερδεμένα πιτσιρίκια. Άλλωστε ο φασισμός έχει φτάσει σε ένα στάδιο που αποτελεί μία κανονικότητα στα πλαίσια διάφορων κρατών έχοντας ενσωματωθεί πλήρως στις πολιτικές τους. Ανοιχτή υποστήριξη στις επαναπροωθήσεις και δολοφονίες μεταναστ(ρι)ων από το λιμενικό, ανοιχτή υποστήριξη στο γενοκτονικό-αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ. Αυτό είναι το ελληνικό κράτος και αυτές είναι οι θέσεις του. Ο φασισμός ιστορικά και διαχρονικά αποτελεί την εμπροσθοφυλακή κράτους και κεφαλαίου,όταν τα πράγματα ζορίζουν έρχεται να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Επίσης, η εθνικιστική ρητορική και η σύνδεση που προτάσσει μεταξύ των υποκειμένων γύρω από το έθνος, συνιστά την καλύτερη ιδεολογική συμμαχία του κράτους και του καπιταλισμού, διασπώντας το προλεταριάτο από το να συνδεθεί με βάση την ταξική του συνείδηση. Δεν ξεχνάμε το σπάσιμο των απεργιών απο τους Χρυσαυγίτες, τους μπράβους φασίστες των αφεντικών, τους μπάτσους φασίστες. Προχωράμε άλλωστε τα τελευταία χρόνια σταθερά σε μια πολεμική συνθήκη, και δεν υπάρχει καλύτερη συνταγή για την κατάπνιξη των αντιστάσεων απέναντι στους πολέμους, τις πολεμικές συμμαχίες και τις γενοκτονίες, από την όξυνση της φασιστικής ρητορικής και πράξης.

Ο Ζακ Κωστόπουλος, γνωστός αλλιώς και σαν την ντραγκ περσόνα του- Zackie oh-ήταν ακτιβιστής για τα δικαιώματα της lgbtq+ κοινότητας και των οροθετικών ατόμων. Τη μέρα που δολοφονήθηκε, για μέχρι και σήμερα άγνωστους λόγους βρισκόταν σε πανικό στην οδό Γλαύστωνος στην Ομόνοια και προσπαθούσε να ξεφύγει από κάποιους που τον απειλούσαν. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη βρέθηκε στο κοσμηματοπωλείο του Σπύρου Δημόπουλου, ο οποίος τον εγκλώβισε μέσα και ύστερα ο Ζακ σπάζοντας την τζαμαρία βγήκε έξω όπου ο Δημόπουλος με τον φίλο του Αθανάσιο Χορταριά τον λιντσάρανε θανάσιμα. Στη συνέχεια κατέφτασε η αστυνομία, που ενώ ο Ζακ έπαιρνε τις τελευταίες του ανάσες, οι μπάτσοι τον έδεσαν με χειροπέδες και ξεκίνησαν να τον χτυπούν μέχρι να χάσει τη ζωή του. Στη συνέχεια τα ΜΜΕ προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον ταμπελώσουν ως “ναρκομανή οροθετικό ληστή” και να συγκαλύψουν τη δολοφονία του. Η δολοφονία του/ης Ζακ Κωστόπουλου/Zackie oh θα μας θυμίζει πάντα πως ο φαινομενικά “οικογενειάρχης μαγαζάτορας με κάπως συντηρητικές απόψεις” μπορεί να κρύβει μέσα του έναν φασίστα δολοφόνο που όταν παγιδευτεί ένας άνθρωπος στο μαγαζί του θα τον ονομάσει “πρεζάκια, κλέφτη, ανώμαλο” και θα τον σκοτώσει μέχρι να έρθει η αστυνομία που θα φροντίσει να ολοκληρώσει αυτή την δολοφονία, έχοντας έναν ημιαναίσθητο άνθρωπο σε κατάσταση πανικού με χειροπέδες και κλωτσώντας τον μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή. Ταυτόχρονα, μπροστά στον “ιερό” θεσμό της ιδιοκτησίας η ανθρώπινη ζωή παρουσιάζεται δευτερεύουσα και αξίζει να θανατωθεί στο βωμό του εμπορεύματος και των ατομικών αγαθών. Αυτή η λογική, σάρκα από τη σάρκα των καπιταλιστικών αντιλήψεων έχει εμποτιστεί στα μυαλά των ανθρώπων, ενώ πολλοί στηρίζουν σθενάρα την υπερόχη της ιδιοκτησίας έναντι της ζωής. Ο νοικοκυραιος είναι ένα έρμαιο της φοβικότητας που τον έχουν ταΐσει στις ειδήσεις και στην εκκλησία. Φοβάται τον “ξένο”, τον “διαφορετικό”, αυτήν “με την περίεργη εμφάνιση”, το άτομο με άλλη σεξουαλικότητα, τον υποτιθέμενο κλέφτη, που θέλει το κακό του. Οι μπάτσοι είναι μηχανές βίας προς οποιοδήποτε άτομο ενοχλεί την εξουσία, φεύγει από τα καλούπια του ευηπόληπτου πολίτη, στρέφεται στην παρανομία επειδή προσπαθεί να επιβιώσει.

Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι πολύμορφος και εμπεριέχει πολλά εργαλεία, από την αλληλεγγύη σε μετανάστ(ρι)ες και την διάδοση του αντιρατσισμού μέχρι την αντιμετώπιση του φασισμού και της καταστολής στον δρόμο. Ο αντιφασισμός καθημερινά καταστέλλεται και δαιμονοποιείται από την κυριαρχία παγκόσμια, με τρανό παράδειγμα την κήρυξη του αντιφα ως τρομοκρατικής οργάνωσης στην Αμερική. Ταυτόχρονα, ο ναζισμός και ο εθνικισμός όλο και κανονικοποιούνται, με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς του Ελον Μασκ και τις ολοένα και περισσότερες ακροδεξιές κυβερνήσεις και κόμματα στην Ευρώπη και τα κοινοβούλια. Μέσα σε αυτό το χρονικό, η Ελλάδα γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους συμμάχους του σιωνιστικού Ισραήλ, που διαπράττει την σύγχρονη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, και αποτελεί το σύνορο του Νάτο, όπου πνύγει εκατοντάδες πρόσφυγες. Το μέλλον του φασισμού είναι προδιαγεγραμμένο και η κατάρρευσή του σίγουρη. Θα φροντίσουμε όλοι/ες/α για αυτό, ώστε να μην αφήσουμε το τέρας να μεγαλώσει. Μέσα στις καρδιές μας ο Φύσσας και η Zackie είναι ζωντανοί και μας φωτίζουν τον δρόμο να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την χειραφέτηση όλων, πλην των καταπιεστών. Ο αντιφασιστικός Σεπτέμβρης μας υπενθυμιζεί ότι δύο νεκροί της τάξης μας, δύο δικοί μας άνθρωποι δολοφονήθηκαν από δύο διαφορετικές εκφάνσεις του φασισμού. Από τη μία τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής αποτυπώνουν την πιο “μαχικητική” γραμμή του φασιστικού μετώπου και από την άλλοι τα νυκοκυραίικα αφεντικά αποτυπώνουν την υλική έκφραση του κοινωνικού εκφασισμού και μέχρι που αυτός οδηγείται για να υπερασπιστεί την ιδιοκτησία και να λιντσάρει το “διαφορετικό”. Να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα δίπλα και αλλλέγγυα σε κάθε καταπιεσμένο που βιώνει τη βία του φασισμού. Με τις μετανάστριες, τα κουίρ άτομα, τους αντιφασίστες να τσακίσουμε μαζί με κοινούς αγώνες τον φασισμό σε κάθε πτυχή του.

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΜΟΝΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ, ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ

Η ΖΑΚΙ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης

8 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΖΑΚ / ΤΗ ΖACKIE OH

Το χρονικό του πολλαπλού εγκλήματος

Μεσημέρι της 21ης Σεπτεμβρίου 2018. Οδός Γλάδστωνος, Ομόνοια. Ο Ζακ Κωστόπουλος, γκέι, οροθετικός, αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αρθρογράφος και ντραγκ περφόρμερ με το όνομα Zackie Oh, διακομίζεται νεκρός και δεμένος ακόμα με χειροπέδες από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ χωρίς προσπάθεια ανάνηψης, μετά από σειρά άγριων χτυπημάτων από 2 πολίτες και 8-9 αστυνομικούς, τους οποίους παρακολουθούσαν δεκάδες περαστικοί.

Ο Ζακ είχε ξεκινήσει να φωνάζει βοήθεια από την Πατησίων, πριν στρίψει στη Γλάδστωνος. Στη γωνία Πατησίων και Γλάδστωνος ο Ζακ προσπαθεί να εισέλθει στον φούρνο «Βενέτη» αλλά δεν του επιτράπηκε η είσοδος. Ζητώντας βοήθεια και ψάχνοντας καταφύγιο μπαίνει στο διπλανό κοσμηματοπωλείο. Εγκλωβίζεται. Βγαίνει στο πεζοδρόμιο μέσα από την τζαμαρία. Ακολουθεί ο ξυλοδαρμός του από τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου, Ευάγγελο Δημόπουλο, και τον Θάνο Χορταριά, ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου στη γειτονιά και γνωστό για τη σχέση του (μέλος και εκπρόσωπος τύπου) με την εθνικιστική οργάνωση «Πατριωτικό Μέτωπο».

Τον ξυλοκοπούν, με κλωτσιές, μέχρι που καταρρέει αιμόφυρτος, ανάμεσα στα σπασμένα γυαλιά της προθήκης. Οι περισσότεροι περαστικοί παρακολουθούν την επίθεση αμέτοχοι μέχρι την κατάρρευση του ενώ μόνο δύο άτομα προσπαθούν να σταματήσουν την επίθεση των Χορταριά και Δημόπουλου και ένα άτομο καλεί το ΕΚΑΒ. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς που κατέγραψαν την δολοφονία δεν άργησαν να πουλήσουν τα βίντεο σε διάφορα καθεστωτικά μέσα, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν ανενόχλητοι την θανατοπολιτική τους. Στο σημείο φτάνουν τουλάχιστον 8 αστυνομικοί. Κατά την επέμβασή τους, ξυλοκοπούν και αυτοί, τον ήδη τραυματισμένο και πεσμένο στο έδαφος, Ζακ. Ακόμη, σαφή εμπλοκή είχε και ένας άνδρας με κίτρινη μπλούζα που φαίνεται να είναι πολύ κοντά στους αστυνομικούς κατά τη διάρκεια της επίθεσης και να τους μιλάει.

Μετά τη δολοφονία, σειρά παίρνουν τα ΜΜΕ, τα οποία του επιρρίπτουν ο,τι θεωρείται μεμπτό από το κυρίαρχο αφήγημα προκειμένου να κανονικοποίησουν τη τέλεση εγκλημάτων σε βάρος αυτών που φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά, που κρίνονται εν ολίγοις επικίνδυνα για τη «δημόσια τάξη και ασφάλεια». Ισχυρισμοί περί κλοπής, επήρειας ναρκωτικών και άλλες λοιδορίες καταπίπτουν αμέσως. Δεν υπάρχουν πουθενά μέσα στο κατάστημα δακτυλικά αποτυπώματά του Ζακ, ούτε στην ταμειακή, ούτε σε κοσμήματα. Δεν βρέθηκαν ίχνη ναρκωτικών ουσιών σε καμία από τις εξετάσεις που ακολούθησαν. Το μόνο που βρέθηκε, ήταν τα δακτυλικά αποτυπώματα του μεσίτη πάνω σε μαχαίρι με το αίμα της Zackie.

Κράτος, ΜΜΕ και δικαστική αρχή είναι υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Ζακ μετατρέποντας τον, επιπλέον, από θύμα σε θύτη, καλύπτοντας τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας του. Είναι γνωστό ότι οι θύτες έμφυλης και ρατσιστικής βίας αντιμετωπίζονται ανάλογα με το ταξικό και φυλετικό τους προφίλ. Τα ΜΜΕ προσπάθησαν να δικαιολογήσουν ηθικά τους «ευυπόληπτους» δολοφόνους τοποθετώντας τους σε θέση άμυνας απέναντι στο «επικίνδυνο περιθωριακό στοιχείο», καθώς παρουσίαζαν εμμονικά τον Ζακ ως «ληστή» και «πρεζάκι» για να κανονικοποιήσουν τη δολοφονία στη συνείδηση του κάθε Έλληνα νοικοκυραίου.

Ακόμη όμως και αν ήταν ληστής και «πρεζάκι» ποιος νομιμοποιεί το βασανισμό και το θάνατο του;
Για μια φορά ακόμη έγινε φανερός ο ταξικός και εθνικοφυλετικός χαρακτήρας της δικαιοσύνης, καθώς αν οι θύτες ήταν μετανάστες και φτωχοί θα καταδικάζονταν αμέσως και με μεγαλύτερες ποινές, όπως έχουμε δει να συμβαίνει επανειλημμένα. Είναι ακόμη γεγονός, πως οι μπάτσοι που έλαβαν εντολή από τον καταστηματάρχη να τελειώσουν τη δολοφονία, δεν καταδικάστηκαν ποτέ.

Το προφίλ του Ζακ σκιαγραφήθηκε από τα ΜΜΕ με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνεται έμφαση στην εικόνα του περιθωριακού χρήστη ουσιών, ενισχύοντας έτσι ακόμα παραπάνω τη βία της τοξικοφοβίας και της απαξίωσης των χρηστών. Τη δολοφονία της Zackie τη συνέχισαν μετά θάνατον μπάτσοι και ΜΜΕ, με την επιδεικτική τους άρνηση να διερευνήσουν περαιτέρω και με διαφάνεια την υπόθεση, ώστε να βρεθούν όλοι οι ένοχοι. Οι μεθοδευμένες προσπάθειες τους επιτυγχάνουν, με μεγάλο μέρος της κοινωνίας να στέκεται με απάθεια απέναντι σε ανάλογες εκφάνσεις του φασισμού ή ακόμα και να προχωρά σε ρητορική μίσους, αφενός προς υπεράσπιση του κοσμηματοπώλη, και αφετέρου νομιμοποιώντας τη τέλεση ειδεχθών εγκλημάτων για τη προστασία της ιδιοκτησίας από κάθε «αποκλίνον και παραβατικό στοιχείο».

Μέσα στη σύνθεση ενός δημόσιου χώρου που δεν χωρά οτιδήποτε περιθωριακό και «άλλο», τα υποκείμενα που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες καταπίεσης εκτοπίζονται, αορατοποιούνται και αντιμετωπίζονται ως σώματα χωρίς αξία. Ο εξευγενισμός περιφράσσει και αποστειρώνει τις πόλεις μας προφυλάσσοντας το κέρδος και την ιδιοκτησία, ενώ, την ίδια στιγμή, η έννοια της ιδιοκτησίας και η προσπάθεια διαφύλαξης της είναι αυτές που διαμορφώνουν τις συνθήκες της εξατομίκευσης και γεννούν τη βία απέναντι σε οτιδήποτε διαφέρει και το οποίο αυτόματα θεωρείται απειλή.

Ζούμε σε ένα κράτος που εφαρμόζει θανατοπολιτικές, καθώς οτιδήποτε βγαίνει εκτός του κυρίαρχου αφηγήματος αναπαραγωγής του έθνους και του καπιταλισμού θεωρείται αυτόματα επικίνδυνο και κατηγοριοποιείται ως «μη κανονικό». Έτσι, σώματα φτωχά, μη λευκά, κουήρ, ανάπηρα, νευροδιαφορετικά που δέχονται έμφυλες διακρίσεις ή/και τοξικοεξαρτημένα συχνά αντιμετωπίζονται ως άτομα που δεν αξίζουν να έχουν θέση στο δημόσιο χώρο και μερικές φορές ακόμα και να ζουν. Είτε απλά προσπαθούν να ζήσουν μια «φυσιολογική» ζωή, είτε προβαίνουν σε πράξεις αντίδρασης και αντίστασης κατά της βίας που δέχονται, θεωρούνται απειλή και διώκονται από τη φασίζουσα κανονικότητα της ελληνικής πραγματικότητας.

Παρόλα αυτά, το κυρίαρχο αφήγημα μπορεί να αλλάζει κάθε φορά, υπηρετώντας τα συμφέροντα για την εδραίωση και διαιώνιση του καπιταλισμού με αποτέλεσμα, οτιδήποτε μπορεί να παράγει «αξία» και να φέρει κέρδος να νοείται ως σημαντικό. Με άλλα λόγια, το νεοφιλελεύθερο σύστημα εργαλειοποιεί τα κουήρ βιώματα είτε με την ελάχιστη θεσμική συμπερίληψη, είτε με την κοινωνικοοικονομική αφομοίωση με στόχο την αποπολιτικοποίηση, την αποδυνάμωση του κουήρ κινήματος και τον έλεγχο των σωμάτων μας στα πλαίσια της συμμόρφωσης με τα κυρίαρχα εθνικοκαπιταλιστικά-πατριαρχικάπρότυπα.

Μαθαίνουμε τα σώματα μας να γίνονται αποδεκτά μόνο μέσα από την ύπαρξη με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο που δεν προκαλεί, δεν παρεκλίνει, αλλά παράγει, καταναλώνει και διαιωνίζει θεσμούς και μέσα καταπίεσης, όπως η οικογένεια, το έθνος και η εξουσία -με όλες τις εκφάνσεις της. Μέσω του κοινωνικού εκφασισμού, το μίσος διαχέεται γρήγορα στο κοινωνικό σώμα και φτάνει στο σημείο να απειλεί το ζωτικό μας χώρο, με μεγάλο μέρος της κοινωνίας να αδρανεί και να σιωπεί απέναντι του, δίνοντας του ακόμη περισσότερο χώρο για καταπίεση, βία και θάνατο. Αυτό φάνηκε και στην επίθεση που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτη του 2024 στην πλατεία Αριστοτέλους όπου δύο queer άτομα δέχθηκαν επίθεση από όχλο. Θα ελπίζαμε τόσα χρόνια μετά τη δολοφονία της Zackie ότι τα πράματα θα άλλαζαν προς μία κατεύθυνση αποδοχής της διαφορετικότητες, βλέπουμε όμως ότι οι ίδιες λογικές που οδήγησαν στη δολοφονία της Zackie, θρέφουν επιθέσεις και στο σήμερα, με μία εξ αυτών τον άγριο ξυλοδαρμό τρανς γυναίκας και του φίλου της από τρανσφοβικό ταξιτζή τον Σεπτέμβρη του 24. Τον Μάιο του 26 οργανωμένη ομάδα νεαρών ανδρών λιντσάρει τρανς γυναίκα στη Καλλιθέα και μετά από επαναλαμβανόμενη επίθεση την παρασέρνουν με το αμάξι. Ούτε δύο μήνες αργότερα τον Ιούλιο του 26, τρεις άνδρες επιτείνονται σε νεαρή μαύρη τρανς γυναίκα στη Ρόδο, και στη φίλη της που προσπάθησε να την βοηθήσει.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, είναι σημαντικό να μην σταματήσουμε να μιλάμε για τη Zackie, τον Φύσσα, την Άννα, τον Φραγκούλη, τον Σαμπάνη, τον Λουκμάν, τον Μάγγο, τον Μανιουδάκη, τον Καρυώτη, τον Ζαβραδινό-Καραμπαμπά και όλες τις αδερφές μας που δολοφονήθηκαν από το χέρι της πατριαρχίας, του φασισμού και του ρατσισμού.

Ο δημόσιος χώρος δεν είναι μοιρασμένος για όλες και σε όλα το ίδιο. Θηλυκότητες, αγωνίστριες, μετανάστριες, εργάτριες, ρομά, κουήρ, φτωχές, σεξεργάτριες, οροθετικές, ανάπηρες, νευροδιαφορετικές ζούμε στο φόβο και την επισφάλεια, δεχόμαστε διαρκή υποτίμηση και βία.

Τα κουήρ άτομα αγωνιζόμαστε χρόνια για την ουσιαστική ορατότητα μας στον δημόσιο χώρο και χρόνο, αναζητούμε μαζί μέσα από τη συντροφικότητα και το πένθος τρόπους ύπαρξης και διεκδίκησης.

Το συλλογικό μας τραύμα, η οργή και η ανάγκη μας για διαρκή αντίσταση με σκοπό να ζήσουμε μια αξιοπρεπή και ελεύθερη ζωή είναι αυτό που μας ενώνει και κάνει τους αγώνες μας απειλές για τους καταπιεστές μας.

Η (ΕΤΕΡΟ)ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΗ

ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΜΑΖΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΜΦΥΛΗΣ, ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΒΙΑΣ

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ Η ZACKIE ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ

Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό

Rabbia Viola

Δευτέρα 21/9 στις 19.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου

*Θα συγκροτήσουμε κοινό μπλοκ με τον ΕΚΧ Σχολείο

Mail: elfem@espiv.net

Στις 21/09/2018, ο/η Ζακ Κωστόπουλος/Zackie-Οh δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από μαγαζάτορες και μπάτσους, όταν εγκλωβίστηκε ζητώντας καταφύγιο σε ένα άδειο κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος. Ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου Ευάγγελος Δημόπουλος και ο μεσίτης Αθανάσιος Χορταριάς (μέλος φασιστικής οργάνωσης) δολοφόνησαν τον Ζακ χτυπώντας τον μανιωδώς στο κεφάλι ώσπου να καταφτάσουν οι μπάτσοι και να ολοκληρώσουν το έργο τους.

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός είναι διάχυτος στον κοινωνικό ιστό και η ταξική βία που δεχόμαστε οι εκμεταλλευόμενοι/ες και καταπιεσμένοι/ες δεν έχει τελειωμό. Έχει εμποτιστεί στη συνείδηση των ανθρώπων ότι δύναται ακόμη και να σκοτώσουν για αξίες προερχόμενες από το καπιταλιστικό σύστημα όπως η ιδιοκτησία και η κερδοφορία του κεφαλαίου. Έτσι και στην περίπτωση του Ζακ, υπό τον ψευδή φόβο απειλής του κοσμηματοπολείου και τη ομαλή λειτουργία τις αγοράς, ο Δημόπουλος και ο Χορταριάς δε δίστασαν να τον ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου. Στη συνείδηση των εκμεταλλευτών αυτού του κόσμου, όποιος/α περρισεύει από φτωχούς και μετανάστ(ρι)ες μέχρι τοξικοεξαρτημενους και όσες δεν χωρούν στα καλούπια της κυριαρχίας, η περιθωριοποίηση με κάθε τρόπο που δεν πλήττει την κερδοφορία τους είναι απαραίτητη.

Όλα αυτά τα χρόνια η Zackie-Oh δολοφονήθηκε ξανά και ξανά από μίντια, δικαστές, νοικοκυραίους με στόχο την συγκάλυψη των δολοφόνων και τη διαφύλαξη ενός συντηρητικού/πατριαρχικού συστήματος. Με την αποκάλυψη της ταυτότητας του ως ενεργού ακτιβιστή στην LGBTQI+ κοινότητα και της σεξουαλική του ταυτότητας το αφήγημα του ληστή και ναρκομανή που του αποδόθηκε κατέρρευσε. Ταυτόχρονα, ο ρατσιστικός και ομοφοβικός βούρκος έπιασε δουλειά. Η ακροδεξιά ρητορική που καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο στο δημόσιο λόγο τα τελευταία χρόνια αποτελεί τη δεξαμενή που τροφοδοτεί και ενισχύει το εξουσιαστικό σύμπλεγμα κράτους, κεφαλαίου και πατριαρχίας. Ακόμη και στις αίθουσες των δικαστηρίων η μνήμη της Zackie- Oh βεβηλώθηκε από τη σαπίλα και την κτηνωδία των πατριαρχικών αντιλήψεων.

Φυσικά και το κράτος δεν μένει αμέτοχο σε όλη αυτή τη συνθήκη. Η στάση των μπάτσων να αποτελειώσουν το έργο που ξεκίνησαν οι δολοφόνοι, διασύροντας το Ζακ, περνώντας ακόμη και χειροπέδες στο άψυχο σώμα του αναδεικνύει τη στήριξη στις επιταγές των αφεντικών και την άσκηση κρατικής βίας στα αδύναμα κοινωνικά κομμάτια. Ακόμη και σε θεσμικό επίπεδο, η συμβολή των κρατικών μηχανισμών κινείται στο ίδιο επίπεδο. Η απόφαση του δικαστηρίου με την πλήρη αθώωση των μπάτσων και την εξαιρετικά ευνοϊκή μεταχείριση των δολοφόνων ήρθε να επισφραγίσει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη όσον αφορά τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου και τους ανθρώπους που δεν χωρούν στα καλούπια της κυριαρχίας.

Από τη δολοφονία της Zackie-0, τα pushbacks, τις δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών, τις αμέτρητες γυναικοκτονίες, εργατικές δολοφονίες, τη βία και την καταστολή που δέχονται όσες αντιστέκονται στον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό, δεν μας μένει πάρα μόνο να αντισταθούμε και να οργανώσουμε την αντεπίθεση της τάξης μας. Μέσω της κοινωνικής αλληλεγγύης να μην αφήσουμε καμία μόνη απέναντι στην έμφυλη βία, να μην συνηθίσουμε το θάνατο των ανθρώπων της τάξης μας και να μπλοκάρουμε την επέλαση κράτους, πατριαρχίας και κεφαλαίου στις ζωές μας. Να επιστρέψουμε στους κυρίαρχους και τους κανίβαλους αυτού του κόσμου την κοινωνική αντιβία που τους αναλογεί.

αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός

Δευτέρα 21/09 | 19:00 | Άγαλμα Βενιζέλου

8 χρόνια πριν, στις 21 Σεπτέμβρη 2018, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, ο Ζακ Κωστόπουλος/η Zackie Oh! δολοφονήθηκε εν ψυχρώ σε ένα άδειο κοσμηματοπωλείο, στο οποίο ειχε εγκλωβιστεί, από τον Ευάγγελο Δημόπουλο, τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου και τον φασίστα κτηματομεσίτη Αθανάσιο Χορταριά, μπροστά στα αδιάφορα βλέμματα περαστικών. Οι δύο τους τον χτυπούσαν με μανία στο κεφάλι, ενώ οι μπάτσοι που έφτασαν στο σημείο συνέχισαν το δολοφονικό έργο τους, χτυπώντας τον ανήμπορο και αιμόφυρτο και στη συνέχεια τον συνέλαβαν. Στο νοσοκομείο μεταφέρεται ήδη νεκρός.

Τα ΜΜΕ και οι αρχές έπαιξαν φυσικά το ρόλο τους στη συνέχεια. Στα κανάλια στήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία λάσπης στο πρόσωπο του Ζακ με μια σειρά αφηγημάτων να χρησιμοποιούνται κατά του θύματος, με τρόπο που θα ενεργοποιούσε τα πιο συντηρητικά και ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Σκοπός ήταν να παρουσιαστεί η δολοφονία του σχεδόν ως φυσική συνέπεια της «απειλής» που συνιστούσε η ύπαρξή του και ταυτόχρονα να ξεπλυθούν οι δολοφόνοι του, καθώς υπερασπίζονταν την «αγία ιδιοκτησία» του ενός απέναντι σε έναν «ληστή», ένα «πρεζάκι» κ.λπ. Tα δικαστήρια ήρθαν στη συνέχεια να βγάλουν τους δολοφόνους λάδι σε δίκες που ούτε λίγο ούτε πολύ «δικάστηκε» και λοιδορήθηκε ο ίδιος ο Ζακ, ενώ οι δολοφόνοι του παρουσιάζονταν ως φιλήσυχοι πολίτες.

Το αποτέλεσμα: οι μπάτσοι που συμμετείχαν – ως συνήθως σε ανάλογα περιστατικά- αθωώθηκαν, ενώ οι Χορταριάς και Δημόπουλος καταδικάστηκαν μόνο για θανατηφόρα σωματική βλάβη και όχι ανθρωποκτονία, ενώ στο εφετείο η διάρκεια των αρχικών ποινών μειώθηκε ακόμη περισσότερο.

Η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μια ωμή έκφραση του κόσμου της εξουσίας. Το κρατικό-καπιταλιστικό-πατριαρχικό σύστημα και οι θεσμοί του, οργανώνει την οικονομική εκμετάλλευση, αναπαράγει τις έμφυλες ανισότητες και τρέφει τον φασισμό. Ενισχύοντας τον φόβο, την υπακοή, την αδιαφορία, τον σεξισμό και τον ρατσισμό, την καθημερινή κανονικοποίηση της βίας, την υποταγή στον ατομικισμό και τον κοινωνικό ανταγωνισμό, διαμορφώνει συνειδήσεις που συναινούν στις επιταγές του, διασπώντας την αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση των καταπιεσμένων ενάντια στους πραγματικούς καταπιεστές τους. Η συνέπεια αυτής της διαδικασίας είναι η εκτροφή ενός πολιτισμού κοινωνικού κανιβαλισμού: του μίσους απέναντι στον «άλλο», της αποξένωσης και της αδράνειας απέναντι στην αδικία.

Έτσι τα σύγχρονα φαινόμενα της όξυνσης της κρατικής και έμφυλης βίας, της συντηρητικοποίησης και το βάθεμα του κοινωνικού εκφασισμού δεν είναι τυχαία, αλλά τροφοδοτούνται από τις ίδιες τις αξίες που το σύστημα αναπαράγει και επιβάλλει. Η βία του συστήματος αυτού εκφράζεται σε όλα τα επίπεδα, αποτελώντας βασικό εργαλείο υπεράσπισης των θεσμών του και του κόσμου της εξουσίας, όπου η ζωή των από τα κάτω αξιολογείται με βάση τα συμφέροντα των καταπιεστών και τη συμμόρφωση στις κυρίαρχες επιταγές, ενώ κάθε αποκλίνουσα ή αντιστεκόμενη συμπεριφορά μετατρέπεται σε λόγο κοινωνικού αποκλεισμού και θεσμικής καταστολής. Οι φυλακές, οι φράχτες στα σύνορα, οι επαναπροωθήσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι δολοφονίες μεταναστών, η δολοφονική αστυνομική βία, οι επιθέσεις σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, οι γυναικοκτονίες και γενικότερα η συστηματική δαιμονοποίηση και βία κατά κοινωνικών ομάδων, καθώς και οι εκκενώσεις καταλήψεων, η επίθεση στις εργατικές διεκδικήσεις και στα σωματεία, η αποστείρωση των πανεπιστημίων, η επίθεση στο πανεπιστημιακό άσυλο και τους φοιτητές που αγωνίζονται, η καταστολή εν γένει και ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός -που επιβάλλεται πιο έντονα από ποτέ- αποτελούν την άλλη όψη αυτού του συστήματος· όλα αυτά συγκροτούν την ίδια λογική εξόντωσης των «πλεοναζόντων» πληθυσμών, μια λογική που θρέφει το φασισμό και θωρακίζει την κυριαρχία.

Όμως ο ίδιος ο Ζακ, με τη στάση ζωής του, αμφισβητούσε ευθέως το ζόφο αυτής της κανονικότητας, καθώς ήταν ενεργός ακτιβιστής της LGBTQ+ κοινότητας και των οροθετικών ατόμων, ενάντια στην κοινωνική περιθωριοποίηση, στο ρατσισμό, στην πατριαρχία και τον φασισμό.

Δεν ξεχνάμε, ούτε συγχωρούμε λοιπόν.

Διατηρούμε στη συλλογική μας μνήμη τον Ζακ/τη Zackie, καθώς και όλα τα θύματα του κρατικού-καπιταλιστικού-πατριαρχικού συστήματος και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για μια πιο ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή. Ξέρουμε ότι η δικαιοσύνη για τους ανθρώπους της τάξης μας δεν θα έρθει από ένα σύστημα που δολοφονεί και ύστερα συγκαλύπτει τα «παιδιά» του· η μόνη αληθινή δικαιοσύνη μπορεί να έρθει από την καταστροφή αυτού του κόσμου της βίας και της εκμετάλλευσης. Έτσι απέναντι στις πολιτικές του κράτους που περιθωριοποιούν και εξοντώνουν, απέναντι στους στρατούς καταστολής του και τους φασίστες, απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, προτάσσουμε την οργάνωση και τους κοινούς αγώνες των καταπιεσμένων ενάντια στους καταπιεστές τους. Χτίζουμε κοινότητες με βάση την ελευθερία και την ισότητα· υφαίνουμε δεσμούς αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης.

Η αντίσταση είναι συλλογική, η ελπίδα ριζωμένη στους κοινούς μας αγώνες. Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς αφέντες και δούλους, που δεν θα χωράει στα καλούπια της εξουσίας, όπου η ελευθερία δεν θα είναι απλά ένα σύνθημα. Για την κοινωνική επανάσταση, για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ – ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Η ΖΑΚΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

*Διαδηλώνουμε σε κοινό μπλοκ με τους/ις συντρόφους/ίσσες από την Οριζόντια Κίνηση – για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό και την Αναρχική Ομάδα Πυρανθό.

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

8 χρόνια από την δολοφονία του Ζακ / της Zackie Oh

Αγώνας ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, την βία κράτους και αφεντικών, την πατριαρχία

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος, γκέι, οροθετικός, αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αρθρογράφος και drag performer με το όνομα Zackie Oh, ενώ βρίσκεται στην οδό Πατησίων, αισθάνεται να απειλείται από άγνωστα άτομα και αναζητά βοήθεια, προσπαθώντας να εισέλθει σε υποκατάστημα των φούρνων «Βενέτη». Καθώς δεν του επιτρέπεται η είσοδος, καταλήγει σε κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος στην Ομόνοια, όπου και εγκλωβίζεται.

Ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου Ε. Δημόπουλος μαζί με τον Θ. Χορταριά, ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου στη γειτονιά και γνωστό για τη σχέση του (μέλος και εκπρόσωπος τύπου) με την εθνικιστική οργάνωση «Πατριωτικό Μέτωπο», επιτίθενται βίαια στον Ζακ και τον περνούν μέσα από τη τζαμαρία του καταστήματος, ενώ ξεκινούν να τον ξυλοκοπούν με αγριότητα μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών, οι συντριπτική πλειοψηφία των οποίων παραμένει αμέτοχη μπροστά στο γεγονός, ενώ κάποιοι καλούν το ΕΚΑΒ.

Στο σημείο που κείτεται αιμόφυρτος ο Ζακ φτάνουν 8 αστυνομικοί, που επίσης τον ξυλοκοπούν ενόσω βρίσκεται ήδη πεσμένος στο έδαφος και τραυματισμένος. Αργότερα διακομίζεται νεκρός και δεμένος ακόμα με χειροπέδες από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, χωρίς προσπάθεια ανάνηψης.

Μετά την δολοφονία του Ζακ, ξεκινάει ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης από σύσσωμα τα ΜΜΕ, που σπεύδουν να τον χαρακτηρίσουν ως ληστή ή ως τοξικοεξαρτημένο, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν το λιντσάρισμά του από τους ιδιοκτήτες και τους αστυνομικούς. Διαδίδεται μάλιστα ψευδώς ότι ο Ζακ κρατούσε μαχαίρι. Τίποτα από τα παραπάνω δεν επαληθεύεται.

Η επιτηδευμένη προβολή του Ζακ ως “περιθωριακού στοιχείου”, που δεν εναρμονίζεται με το δόγμα “τάξη και ασφάλεια”, αποδεικνύει την μανιώδη προσπάθεια του κράτους να καταπιέζει και να εξαλείφει οποιοδήποτε άτομο δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες του και δεν αφομοιώνεται από τις νόρμες που αυτό ορίζει.

Ο Ζακ μετατράπηκε, μέσα από τις οθόνες των ΜΜΕ, από θύμα σε θύτη και αντιμετωπίστηκε αναλόγως από την Δικαιοσύνη. Το γεγονός πως δεν προσδιοριζόταν από την σεξουαλική ετεροκανονικότητα – δηλαδή την κυρίαρχη αντίληψη που θεωρεί την ετεροφυλοφιλία και το δίπολο «άνδρας-γυναίκα» ως την μοναδική «κανονική» και αποδεκτή κατάσταση – η οποία είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή κάθε έθνους και κράτους, συνέβαλε δραστικά σε αυτό. Άνθρωποι σαν τον Ζακ αντιμετωπίζονται ακόμη και σήμερα ως περιττοί, ως ανεπιθύμητοι, ως “μιαροί” από τους υπερασπιστές των “παραδοσιακών αξιών” και της πατριαρχίας, τους φασίστες, τους εθνικιστές, τους φονταμενταλιστές χριστιανούς, αλλά και μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που επηρεάζεται από τον κοινωνικό εκφασισμό.

Επιπλέον, οι επιεικείς ποινές που αποδόθηκαν στον Δημόπουλο και τον Χορταριά κατέδειξαν κατηγορηματικά πως το δικαστικό σύστημα και το κράτος αδιαφορούν -ή και συναινούν ακόμη – προς την τέλεση εγκλημάτων, όταν οι θύτες προέρχονται από τα επιφανή κοινωνικά στρώματα. Όταν θύτες είναι οι ευυπόληπτοι πολίτες, που στο όνομα της προστασίας της ιδιοκτησίας τους δεν λογαριάζουν τη ζωή κάποιου άλλου, αντιμετωπίζονται με ποινές χάδια. Αντίθετα, τα καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα κομμάτια τις κοινωνίας μπορεί να βρεθούν στην θέση του κατηγορούμενου, ακόμη κι όταν αποτελούν θύματα βίας.

Από την άλλη, η ατιμωρησία των αστυνομικών επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά την ασυλία τους απέναντι στον νόμο, αλλά και ότι τα ένστολα καθάρματα του κράτους δεν αποτελούν “προστάτες του πολίτη” και δεν υπάρχουν για την ασφάλεια του, αλλά για να υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, να τρομοκρατούν και να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου όποιο άτομο αποκλίνει από τα καλούπια της κανονικότητας που ορίζουν η εξουσία και η πατριαρχία.

Ωστόσο, η δολοφονία του Ζακ έφερε στην επιφάνεια ξανά το ζήτημα της απάθειας που ρημάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και επιτρέπει να οδηγηθεί η κοινωνία στον εκφασισμό της. Λίγο καιρό πριν την δολοφονία του, ο Ζακ είχε δηλώσει σε συνέντευξή του: “Όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, γιατί κοιτάς από την άλλη; Μπορείς να βάλεις μια φωνή. Να κάνεις κάτι.”. Δεκάδες άνθρωποι υπήρξαν μάρτυρες του λιντσαρίσματος που πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018 και σχεδόν κανείς τους δεν επενέβη. Το γεγονός αυτό ανέδειξε την αδιαφορία των φιλήσυχων νοικοκυραίων, οι οποίοι μένουν ψυχροί κι αμετακίνητοι μπροστά σε αποτρόπαιες πράξεις που συμβαίνουν σε άτομα πιο αδύναμα και αβοήθητα. Η απάθεια εκδηλώνεται καθημερινά, μέσα από την απεχθή στάση απέναντι σε όποιο άτομο δεν χωράει στο στενό καλούπι της ετεροκανονικότητας και υποφέρει από τις επιπτώσεις της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης: Στα queer άτομα που τολμούν να υπάρξουν ανοιχτά, στους ανθρώπους που κάνουν χρήση ουσιών, στους φτωχούς, στις μετανάστριες. Κάθε μορφή διαφορετικότητας γίνεται αντικείμενο περιθωριοποίησης, στιγματισμού ή βίας, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από μια θέση χαμηλά στην ταξική πυραμίδα, ενώ μεγάλο μέρος της κοινωνίας σιωπά ή και αναπαράγει το μίσος, με αστερίσκους και «ψευτο-ανησυχίες» για την τάξη και την ασφάλεια. Η απεχθής αυτή λογική, που θέλει κάποιες ζωές κατώτερες από άλλες, κανονικοποιεί την καταπίεση και δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η διαφορετικότητα (έμφυλη, φυλετική κλπ) δεν γίνεται ανεκτή, αλλά κυνηγιέται, τιμωρείται και εξοστρακίζεται από τον δημόσιο χώρο.

Δυστυχώς, η δολοφονία της Zackie δεν φαίνεται να λειτούργησε αποτρεπτικά ή παραδειγματικά στην κοινωνία σε σχέση με το ζήτημα του κοινωνικού κανιβαλισμού και της δυσανεξίας απέναντι στην διαφορετικότητα. Από τότε κι έπειτα, δεν είναι λίγα τα περιστατικά επιθέσεων και λιντσαρίσματος σε μέλη της lgbtqi+ κοινότητας που ακολούθησαν, με πιο χαρακτηριστικό το περιστατικό που συνέβη στην πόλη μας, την Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην πλατεία Αριστοτέλους, λίγα χρόνια πριν, με θύτες εκατοντάδες άτομα ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας. Ακόμη ένα παράδειγμα του πως ο κοινωνικός κανιβαλισμός και εκφασισμός επιχειρεί να εξαπλωθεί, με αφετηρία μάλιστα τα σχολεία, με την συμβολή κράτους και οργανωμένης εκκλησίας, του κυριότερου και παλαιότερου φορέα της μισαλλοδοξίας στην χώρα μας.

Την παρούσα περίοδο που και ο οργανωμένος φασισμός επιχειρεί να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή, έχουμε χρέος να σταθούμε εμπόδιο. Ως αναρχικοί/ες, ως κομμάτια της πολυεθνικής εργατικής τάξης, οφείλουμε να μιλάμε για τη Ζackie Oh και για κάθε περιθωριοποιημένο άτομο που δεν εντάσσεται στις νόρμες που επιβάλλονται επάνω του. Η διαφορετικότητα, η απόκλιση από την ετεροκανονικότητα δεν πρέπει να αποτελούν λόγο διάσπασης της τάξης μας, αλλά αντίθετα, πρέπει να λογίζονται ως εφαλτήριο για την ενδυνάμωση και την ενότητα της απέναντι στον σεξισμό, τον φασισμό και τον ρατσισμό, που διασπείρονται ανάμεσα μας εσκεμμένα από κράτος και καπιταλισμό, για να μας κρατούν διαιρεμένους και καθηλωμένους, ώστε να είμαστε πιο αδύναμοι/ες.

Όλοι/ες στην πορεία για τα 8 χρόνια από την δολοφονία του Ζακ/της
Zackie Oh.

Δευτέρα 21/9, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της ΑναρχικήΟμάδας Πυρανθός και της Libertatia – συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

🏴 Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩

Οργή και Θλίψη
ο Ζακ μάς έχει λείψει

Η 21η Σεπτέμβρη είναι μια μέρα συλλογικού πένθους για το λοατκια+ κίνημα. Το λιντζάρισμα του Ζακ μάς σόκαρε για το μέγεθος της βίας σε έναν ανυπεράσπιστο δικό μας άνθρωπο, αλλά και για την ευκολία με την οποία στοχοποιήθηκε. Ο Ζακ εκείνη τη στιγμή δεν ήταν in drag, όμως όλα μας ήμασταν και είμαστε σίγουρα πως η μη στερεοτυπικά αρρενωπή έκφραση φύλου του και το μικρόσωμο παρουσιαστικό του έπαιξαν μεγάλο ρόλο στο να θεωρηθεί άξιος λιντσαρίσματος. Ξέρουμε καλά πως θα μπορούσαμε όλα, όλες και όλοι μας να ήμασταν στη θέση του. Οι δολοφόνοι του στέρησαν από το κίνημα και την drag σκηνή έναν σπουδαίο άνθρωπο. Από τότε ο Ζακ λείπει από τη λοάτκια+ κοινότητα. Γι’ αυτό και πέρα από θλίψη έχουμε και οργή για όσους μάς τον στέρησαν και κυρίως το σύστημα που τους ενθάρρυνε να αντιμετωπίζουν κάποιες ζωές ως μη αξίες να ζήσουν.
Θα είμαστε με το πανό και τις σημαίες μάς στο Άγαλμα Βενιζέλου τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου στις 7μμ.

8 χρόνια από τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/της Zackie Oh

ομάδα Sylvia Rivera – για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride