Την Παρασκευή 18/9 συμπληρώνονται 13 χρόνια από την ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μέλους των νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η δολοφονία του Killah-P αποτέλεσε το τρίτο δολοφονικό χτύπημα των νεοναζί, μετά τις δολοφονίες των μεταναστών Αμπντούλ Μάναν και Σαχζάτ Λουκμάν, σε μια περίοδο όπου η Χρυσή Αυγή αποτελούσε κύρια επιρροή στο ελληνικό ακροδεξιό ακροατήριο αλλά και βασικό συνεργάτη κράτους και κεφαλαίου στην διασφάλιση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων του και στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.
Στις 7 Οκτωβρίου του 2020, μετά τους μεγάλους αγώνες του αντιφασιστικού κινήματος, η Χ.Α. κηρύσσεται ως εγκληματική οργάνωση και τα μεγαλύτερα στελέχη της και όχι μόνο, καταδικάζονται σε φυλάκιση παρά τις προσπάθειες τους να ελαφρύνουν τις ποινές τους, επιρρίπτοντας τις ευθύνες των πράξεων τους σε άλλα μέλη και ανακαλώντας την ιδεολογική τους ομοιογένεια με τις ιδέες της ναζιστικής οργάνωσης.
Σήμερα, 13 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, και 6 χρόνια από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίζεται από τις φυλακές Δομοκού και κηρύσσει την δημιουργία νέου κόμματος, σε μία περίοδο όπου η ακροδεξιά και ο φασισμός ανθίζουν σε Ευρώπη και Ελλάδα. Ενόψει της μαύρης επετείου των 13 χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και του σημερινού εκφασισμού των κοινωνιών, την Παρασκευή 18/9, σε αρκετά σημεία της χώρας αντιφασιστικές πρωτοβουλίες, οργανώσεις και συλλογικότητες καλούν σε αντιφασιστικά – αντικρατικά συλλαλητήρια, διαδηλώνοντας ενάντια στον φασισμό και στο σύστημα που τον εκτρέφει.
“Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ!”
Καλέσματα ανά πόλη:
- Κερατσίνι, 17.30 στο μνημείο Παύλου Φύσσα
- Θεσσαλονίκη, 18.00 στην Καμάρα
- Πάτρα, 18.30 στην πλατεία Βασ. Γεωργίου
- Βόλος, 19.00 στην πλατεία Ελευθερίας
- Γιάννενα, 18.00 στην Περιφέρεια Ηπείρου
- Ξάνθη, 18.30 στα Προκατ της Πολυτεχνικής Σχολής
- Χανιά, 19.00 στην πλατεία Αγοράς
- Ηράκλειο, 19.00 στην πλατεία Λιονταριών
- Ρέθυμνο, 18.30, στο Δημαρχείο
- Αλεξ/πόλη, 19.00 στο Δημαρχείο
- Καρδίτσα, 19.00 στην κεντρική πλατεία
- Καβάλα, 18.30 στην πλατεία Καπνεργάτη
- Τρίκαλα, 19.30, στην πλατεία Ρήγα Φερραίου
- Κομοτηνή, 18.00 στην πλατεία Ειρήνης
- Ναύπλιο, 19.00 στην Πλατεία Τριών Ναυαρχών
- Καλαμάτα, 19.00 στην Πλατεία 23ης Μαρτίου
Αναλυτικά τα καλέσματα:
Κερατσίνι:
Σύλλογος Πολιτισμού “Παύλος Killah-P Φύσσας”
Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας – Πειραιά
Ανοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση μπλοκ στη πορεία μνήμης του Π.Φύσσα
ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ: ΠΑΡΩΝ
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
Δεκατρία χρόνια από την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, η φασιστική βία δεν έπαψε να λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του καπιταλισμού, ειδικά σε περιόδους κρίσης. Ως παραπληρωματική δράση και χρήσιμη εφεδρεία του κράτους απέναντι στην αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού», ως εμπροσθοφυλακή τρομοκρατίας και πειθάρχησης των μεταναστευτικών ροών, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός του κεφαλαίου για την καταστολή απεργιών και ταξικών αγώνων. Ειδικά σήμερα, η επικείμενη αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και οι εξαγγελίες περί δημιουργίας νέου κόμματος επιχειρεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς των διασκορπισμένων σε ακροδεξιά κόμματα ορφανών της φασιστικής χρυσής αυγής.
Η επανασυσπείρωση των φασιστών, ειδικά με αιχμή το «αντιμεταναστευτικό», συμβαίνει σε μια συγκυρία που η ίδια η κυβέρνηση με την ακροδεξιά και νεοφιλελεύθερη πολιτική της έχει επιλέξει να βάλει στο τιμόνι του υπουργείου μετανάστευσης τον Θάνο Πλεύρη, έναν ανοιχτά ακροδεξιό πολιτικό. Ο νέος νόμος Πλεύρη για τη μετανάστευση αφενός καταργεί σχεδόν σε απόλυτο βαθμό τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστριών, εισάγοντας το φασιστικής έμπνευσης δόγμα «φυλακή ή επιστροφή», και αφετέρου πριμοδοτεί συνωμοσιολογικά θεωρήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες σε έναν εσμό παρακρατικών και κρατικών κύκλων, ενώ προωθεί και συγκαλύπτει τη φασιστική δράση καλλιεργώντας ένα δίχτυ προστασίας και υποστήριξης των φασιστών στις τοπικές κοινωνίες. Είναι η ίδια η κυβέρνηση που στοχοποιεί τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους ώστε πάνω τους να ξεσπάσει η συσσωρευμένη κοινωνική οργή απέναντι στην ανθρωπιστική και οικολογική καταστροφή που βιώνει ο πλανήτης εξαιτίας των πολιτικών κράτους και κεφαλαίου.
Οι φράχτες της Ευρώπης-φρούριο, τα δολοφονικά pushbacks του λιμενικού και της Frontex που οδήγησαν μεταξύ άλλων στο κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στην Πύλο, οι κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον μεταναστριών στα κέντρα των μητροπόλεων, τα πολεμικά όπλα του ΝΑΤΟ και τα στρατόπεδα εξόντωσης μεταναστών (μόλις πριν έναν μήνα, στο καμπ μεταναστών Σιντικής Σερρών, οι κρατούμενοι εξεγέρθηκαν ενάντια στις άθλιες συνθήκες, ενώ κάποιοι κατάφεραν να αποδράσουν) λειτουργούν σε πλήρη αρμονία με τα μαχαίρια των φασιστών και τα πογκρόμ ενάντια στις εξαθλιωμένες του καπιταλιστικού κόσμου. Η ίδια η κυβέρνηση επιλέγει τους φασίστες ως το μακρύ της χέρι φροντίζοντας παράλληλα να τους οριοθετεί όταν εκείνοι την εκθέτουν στα μάτια της κοινής γνώμης ή αναλαμβάνουν πιο αναβαθμισμένη δράση από εκείνη που το σύστημα επιλέγει.
Ο φασισμός όμως στις μέρες μας δεν εκφράζεται μόνο οργανωμένα αλλά αποτελεί μια συνθήκη κοινωνικά διάχυτη μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικού εκφασισμού, έντασης της έμφυλης βίας και γενικευμένης σήψης που οι αξίες της αλληλεγγύης δοκιμάζονται και οι ταξικές και κοινωνικές διεκδικήσεις βρίσκονται σε ύφεση. Το κράτος επενδύει συστηματικά και με σχεδιασμό στην συνθήκη αυτή ώστε οι φτωχοί να κυνηγάνε τους φτωχότερους, ώστε οι εκμεταλλευόμενοι να εξοντώνονται στα πέταλα των γηπέδων, στις πλατείες και στους δρόμους.
Ως αντικρατιστές, αντικαπιταλιστές και αντιφασίστριες μαχόμαστε επίμονα τον φασισμό, τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία σε μια μάχη που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή κατά των πολέμων, του μιλιταρισμού, του εθνικισμού, της έμφυλης βίας και υποτίμησης, της φτώχειας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης
Ο αγώνας αυτός είναι πιο αναγκαίος από ποτέ σήμερα, σε μια περίοδο που οι ισχυροί ξαναμοιράζουν τη γη, αμφισβητώντας τις μέχρι τώρα συμφωνίες και, σε κάποιες περιπτώσεις, συμμαχίες τους. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι, σε τέτοιους καιρούς, ο νέος κόσμος που μας ετοιμάζουν δεν θα είναι προϊόν αμοιβαίων συμβιβασμών και παραχωρήσεων, αλλά το αιματηρό αποτέλεσμα ενός μεγάλου και γενικευμένου πολέμου. Ήδη, σε πολλά μέρη του κόσμου, ο πόλεμος και οι επεμβάσεις αποσταθεροποίησης δεν αποτελούν απειλή, αλλά σκληρή πραγματικότητα. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, από την αιματηρή εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο και της συζύγου του μέχρι τον πόλεμο που Ισραήλ και Αμερική εξαπέλυσαν ενάντια σε Ιράν και Λίβανο, μία σειρά «περιφερειακών» πολέμων και συγκρούσεων φαίνεται να στρώνουν τον δρόμο σε μια σύρραξη γενικευμένη και καταστροφική.
Οι πόλεμοι όμως, ακόμα και σήμερα, την εποχή των υπερανεπτυγμένων πολεμικών τεχνολογιών, δεν γίνονται από μόνοι τους. Είναι οι λαοί, οι κοινωνίες των εκάστοτε χωρών, που θα κληθούν να αναγνωρίσουν αυτόν που θα τους παρουσιάσουν ως εχθρό, να συναινέσουν κι εντέλει να πολεμήσουν, να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή. Σε αυτή ακριβώς τη διαδικασία, ο μιλιταρισμός, ο εθνικισμός και ο φασισμός αποτελούν απαραίτητα ιδεολογικά όπλα στη φαρέτρα του κράτους και του κεφαλαίου και η διάχυσή τους στην κοινωνία δεν υπακούει σε κάποια διαταξική μόδα, αλλά στην οργανωμένη προσπάθεια των εξουσιών, χωρίς να παραβλέπουμε τις μεταξύ τους συγκρούσεις, προκειμένου να μας μετατρέψουν σε κρέας για τα κανόνια τους.
Σε αυτή την παγκόσμια συνθήκη, ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να συνδέεται άμεσα με τα αντιπολεμικά προτάγματα της εποχής μας, χωρίς να αφήνει σπιθαμή γης στους φασίστες να παίζουν τον βρώμικο -ή σε περιπτώσεις δηλωμένο κι επίσημο- ρόλο του κράτους και του κεφαλαίου. Οι συνθήκες πόλωσης που τείνουν να διαμορφωθούν τόσο σε θεσμικό επίπεδο (πολιτική και ποινική στοχοποίηση τουAntifaκινήματος καθώς και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, διευρυμένη ενσωμάτωση φασιστικού-ακροδεξιού λόγου στον κυρίαρχο), όσο και σε επίπεδο δρόμου (με πιο πρόσφατο παράδειγμα τα φασιστικά πογκρόμ στο Μπέλφαστ) δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εφησυχασμό και μας καλούν να πάρουμε θέση.
Ο Παύλος Φύσσας, δεκατρία χρόνια πριν, ήταν από αυτούς που πήραν θέση και έπεσε από τα μαχαίρια των φασιστών στο Κερατσίνι στον αγώνα για να μην περάσει ο φασισμός. Και ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθεί φωτεινή η μνήμη ενός αντιφασίστα που έπεσε νεκρός στη μάχη απέναντι στον φασισμό δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνέχεια της μαχητικής αντιφασιστικής παράδοσης, εκείνης που μέσα σε διαφορετικές εποχές και ιστορικούς χωροχρόνους καταφέρνει να πλέκει το νήμα που συνδέει τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους ενάντια στο τέρας τους φασισμού και μας βγάζει στον δρόμο για να το πολεμήσουμε.
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ – ΤΡΙΤΗ 15/9 19:30 – ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ (ΘΗΒΩΝ 196-198, ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗΣ)
ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 17.30 – ΜΝΗΜΕΙΟ Π.ΦΥΣΣΑ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ
ΚΕΕΡΦΑ-ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ
Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί
Η εξέγερση στη Σιντική να δικαιωθεί!
Κλείστε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Άσυλο, χαρτιά, σύνορα ανοιχτά
για την προσφυγιά
Στη φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου
13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έχουμε τη δύναμη να τσακίσουμε τους φασίστες που επιχειρούν να ξαναβάλουν πόδι στις γειτονιές και τα σχολεία μας. Η κυβέρνηση των Πλεύρηδων τους στρώνει τον δρόμο. Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό δε μπορεί να πετύχει χωρίς να συνδεθεί με τον αγώνα ενάντια στον ρατσισμό και την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες που οι κυβερνήσεις τους δαιμονοποιούν για να αποπροσανατολίσουν την οργή από τη φτώχεια, τους πολέμους και τις καταστροφές.
Η εξέγερση στη Σιντική και η επιστολή-καταγγελία των 300 προσφύγων από το στρατόπεδο συγκέντρωσης έφερε στο προσκήνιο την κτηνώδη πολιτική της κυβέρνησης «φυλακή ή απέλαση» με βασικό εργαλείο της, τον εγκλεισμό μέχρι θανάτου. Είναι η συνέχεια της ρατσιστικής πολιτικής στα σύνορα με τη μαζική δολοφονία των 600 προσφύγων στην Πύλο.
Ο Τραμπ και η ακροδεξιά διεθνώς έχουν δεχτεί χτυπήματα στην ακροδεξιά και ρατσιστική τους εκστρατεία. Τους τσάκισε η εξέγερση στη Μινεάπολη μετά την δολοφονία του Άλεξ Πρέτι και της Ρενέ Γκούντ, των αλληλέγγυων που στάθηκαν στο πλευρό των μεταναστών κατά των απελάσεων και των καταδιώξεων των κεφαλοκυνηγών της ICE. Ο Όρμπαν είναι παρελθόν στην Ουγγαρία ενώ η απόπειρα για πογκρόμ στο Μπέλφαστ γύρισε ανάποδα και οι μεγαλειώδεις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στην πόλη έβαλαν φρένο στους φίλους του Έλον Μασκ. Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη είναι δύναμη κατά της ισλαμοφοβίας, πίσω από την οποία οι ιμπεριαλιστές επιχειρούν να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα τους στους πολέμους που γεννούν την προσφυγιά.
Το αντιφασιστικό κίνημα, μαζικά και ενωτικά, με τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους μετανάστες χέρι-χέρι επέβαλε το τσάκισμα των δολοφόνων ναζιστών του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν. Επισφράγιση ήταν η καταδίκη της Χρυσής Αυγής στις δικαστικές αίθουσες.
Όμως, η κυβέρνηση της ΝΔ στην κατάρρευση της έχει στραφεί για στηρίγματα προς την ακροδεξιά και παίζει το ταμπούρλο του ρατσισμού. Συνεχίζουν την εγκληματική πολιτική των επαναπροωθήσεων στα σύνορα. Η δίκη στο Ναυτοδικείο για το έγκλημα της Πύλου δεν έχει οριστεί ενώ παραμένουν στα πόστα τους οι 21 Λιμενικοί, οι οποίοι είχαν παραπεμφθεί με κακουργήματα.
Μετά τη Θέουτα συνεργάζονται με τους ευρωπαίους ομογάλακτούς τους και δικτατορικά καθεστώτα στο άμεσο άνοιγμα στρατοπέδου στην Αφρική για τον εγκλεισμό προσφύγων που φτάνουν στην Ευρώπη με βάρκες. Μετατρέψανε τη Σιντική σε στρατόπεδο βασανισμού όπως κάνουν οι παρακρατικές συμμορίες στη Λιβύη. Βάλανε στο στόχαστρο τον Τζαβέντ Ασλάμ, πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας για απέλαση.
Σταθερά η κυβέρνηση κάνει βήματα για την κανονικοποίηση των φασιστών, ακόμη και των χρυσαυγιτών και του Κασιδιάρη, αφήνοντας τον να ανοίγει γραφεία στο κέντρο της Αθήνας και να σουλατσάρει παριστάνοντας τον πολιτικά διωκόμενο με άδειες από τη φυλακή.
Οι φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις και προκλήσεις κατά των μεταναστών και της αριστεράς επανέρχονται. Η επίθεση στα Πατήσια προειδοποιεί ότι η ακροδεξιά έχει βάλει ξανά στόχο τις γειτονιές των μεταναστών, τα Πατήσια, τον Άγιο Παντελεήμονα, όπου τα τάγματα εφόδου των χρυσαυγιτών μαχαίρωναν με την κάλυψη της Αστυνομίας. Οι δημοτικοί σύμβουλοι Αθήνας των ορφανών της Χρυσής Αυγής και του Κασιδιάρη χύνουν ρατσιστικό δηλητήριο, στοχοποιούν τα μαγαζιά των μεταναστών και την παρουσία των προσφυγόπουλων στα σχολεία και τις δομές ανηλίκων.
Το κάλεσμα από τον Σύλλογο Πολιτισμού «Παύλος Killah P Φύσσας» για τον Αντιφασιστικό Σεπτέμβρη 2026 χρειάζεται να σημάνει συναγερμό για την ορμητική επανεμφάνιση του αντιφασιστικού και του αντιρατσιστικού κινήματος για να μην αφήσουμε ούτε μια σπιθαμή χώρου στους δολοφόνους του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν.
Για να δυναμώσει η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου και να δικαιωθεί η εξέγερση των προσφύγων της Σιντικής.
Ξεκινάμε με τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ και τα Πατήσια.
Ούτε βήμα πίσω!
Αντιφασιστική συνέλευση Πετραλώνων και γύρω περιοχών
13 χρόνια από τη δολοφονία του Π. Φύσσα
από το μαχαίρι του φασίστα Ρουπακιά στις 18 Σεπτέμβρη 2013 στο Κερατσίνι έπειτα από επίθεση παρακρατικού τάγματος εφόδου της Χ.Α.
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
Αντιφασιστική- αντικρατική- αντικαπιταλιστική συγκκέντρωση
Τρίτη 15/9, Πλ. Αγίας Αικατερίνης, Κ. Πετράλωνα, 19.00
Όλοι/ όλες στη διαδήλωση στο Κερατσίνι Παρασκευή 18/9, 17:30, Μνημείο Παύλου Φύσσα
Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, παρακρατικό τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής πραγματοποιεί δολοφονική επίθεση στο Κερατσίνι και ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας πέφτει νεκρός από το μαχαίρι του φασίστα Ρουπακιά. Η δολοφονία του Π. Φύσσα όπως και αυτή του Πακιστανού εργάτη Σ. Λουκμάν από τους χρυσαυγίτες Λιακόπουλο και Στεργιόπουλο στα Άνω Πετράλωνα τον Γενάρη του ίδιου έτους αποτέλεσαν το αποκορύφωμα της παρακρατικής δράσης των φασιστών, των δεκάδων νεοναζιστικών επιθέσεων σε βάρος μεταναστών, νεολαίων, αγωνιστών, κομμουνιστών και αναρχικών αλλά και ενός πλήθους επιθέσεων σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους του αναρχικού αγώνα. Οι νεοναζί δολοφόνοι του Σ. Λουκμάν και του Π. Φύσσα αποτελούσαν κομμάτι των φασιστικών ταγμάτων εφόδου που είχαν ενεργοποιηθεί από το ίδιο το κράτος ώστε να λειτουργούν επικουρικά και συμπληρωματικά των επίσημων κρατικών ταγμάτων εφόδου με στόχο την αναχαίτηση του κύματος κοινωνικής οργής και αμφισβήτησης που πλημμύριζε τους δρόμους, ιδιαίτερα μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008, για την επιβολή του φόβου και της τρομοκρατίας στους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους.
Σήμερα, 13 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η μάχη ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και τις φασιστικές/ νεοναζιστικές δολοφονικές συμμορίες, η μάχη με το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας, που απαξιώνει καθημερινα τη ζωή των πληβείων, που δολοφονεί φτωχούς στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, στα αστυνομικά μπλόκα, τα σύνορα και εχει να υποσχεθεί μονάχα πολέμους και βαρβαρότητα, συνεχίζεται. Δεν εχούμε αυταπάτες οτι ο φασισμός μπορεί να καταπολεμηθεί μέσα από τους θεσμούς, τα κοινοβούλια και τις δικαστικές αίθουσες, για εμας ο αντιφασιστικός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι κομμάτι του συνολικού αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική για τους από τα κάτω είναι η χειραφέτηση και η οργάνωση των αγώνων με κατεύθυνση την Κοινωνική Επανάσταση και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, ισότητας, ελευθερίας, δικαιοσύνης.
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ
ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη, Κερατσίνι, Παύλου Φύσσα 60, 17.30
Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αντιφασιστική – Αντικρατική – Αντικατασταλτική πορεία
13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ-ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
13 χρόνια από τη νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, όταν ο Παύλος Φύσσας έπεσε νεκρός στο Κερατσίνι από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Γιώργου Ρουπακιά. 13 χρόνια από τότε που η ναζιστική βία ξεγύμνωσε για ακόμη μια φορά τον κοινοβουλευτικό μανδύα της Χρυσής Αυγής, επιβεβαιώνοντας αυτό που το αντιφασιστικό κίνημα γνώριζε και κατήγγειλλε ήδη: πίσω από την «αντισυστημική» ρητορική, τον εθνικιστικό λόγο και την κοινοβουλευτική της παρουσία υπήρχε ένας οργανωμένος ναζιστικός μηχανισμός, στρατιωτικοποιημένος σε τάγματα εφόδου. Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό ούτε μια «παρέκκλιση» από τη δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά κομμάτι μιας οργανωμένης πρακτικής που είχε ήδη στραφεί εναντίον μεταναστών, εργατών, αντιφασιστών και αγωνιστών, από τις επιθέσεις και τα πογκρόμ μέχρι τις δολοφονικές επιθέσεις σε αλιεργάτες και τις αμέτρητες ρατσιστικές επιθέσεις που δεν έφτασαν ποτέ σε δικαστική αίθουσα.
Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης και η δικαστική επικύρωση των ποινών της ηγεσίας της δεν αποτελούν για εμάς ούτε την αρχή ούτε το τέλος της αντιφασιστικής πάλης. Είναι μια θεσμική καταγραφή μιας νίκης που είχε ήδη κατακτηθεί στον δρόμο, μέσα από χρόνια αγώνα, οργάνωσης και σύγκρουσης με τα τάγματα εφόδου, από τους μετανάστες και τις μετανάστριες που αντιστάθηκαν στις επιθέσεις, τους εργάτες και τις εργάτριες, τις αντιφασιστικές συλλογικότητες και τις γειτονιές που αρνήθηκαν να αφήσουν τον φόβο να γίνει κανονικότητα. Δεν περιμέναμε το Κράτος να αναγνωρίσει τον φασιστικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής τον γνωρίζαμε και τον καταγγέλλαμε πολύ πριν τον επιβεβαιώσει οποιοδήποτε δικαστήριο. Γι’ αυτό και η μνήμη του Παύλου δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια επετειακή αναφορά ή σε μια δικαστική απόφαση, αλλά παραμένει ζωντανή, ταξική και αντιφασιστική, δεμένη με τους αγώνες όλων όσοι και όσες στάθηκαν απέναντι στη φασιστική βία.
Η ήττα της Χρυσής Αυγής ως συγκεκριμένου μηχανισμού δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκε ο φασισμός ούτε το έδαφος πάνω στο οποίο αυτός αναπτύσσεται. Η προσπάθεια ανασύνταξης της ακροδεξιάς, η επιστροφή προσώπων και η επικείμενη αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη και η πρόθεσή του να επιστρέψει στην πολιτική δείχνουν τα όρια της θεσμικής διαχείρισης του φασισμού. Δεν βλέπουμε τον φασισμό σαν κάτι ξένο προς το κοινοβουλευτικό και δημοκρατικό καθεστώς, σαν μια αρρώστια που εισβάλλει απ’ έξω σε ένα κατά τα άλλα «υγιές» σύστημα. Ο φασισμός μπορεί να αναπτύσσεται μέσα στις ίδιες κοινωνικές συνθήκες που παράγουν το Κράτος και το Κεφάλαιο, μέσα στη φτώχεια, την επισφάλεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ταξική εκμετάλλευση, μετατρέποντας τη συσσωρευμένη κοινωνική οργή σε μίσος απέναντι στους πιο αδύναμους.
Η αντιμεταναστευτική πολιτική, η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, η καταστολή εντός και εκτός των πανεπιστημίων, η διεύρυνση της επιτήρησης και η διαρκής κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού» δεν αποτελούν αποκλειστικές πολιτικές θέσεις κάποιων περιθωριακών ακροδεξιών φωνών. Όταν το ίδιο το Κράτος παρουσιάζει τον μετανάστη ως απειλή, τον φτωχό ως υπεύθυνο για τη θέση του και τον αγωνιστή ως πρόβλημα δημόσιας τάξης, δημιουργεί και νομιμοποιεί το έδαφος πάνω στο οποίο ο φασιστικός λόγος μπορεί να πατήσει. Γι’ αυτό δεν αντιμετωπίζουμε την αστική δημοκρατία ως ένα ουδέτερο ανάχωμα απέναντι στον φασισμό. Κοινοβουλευτισμός και φασισμός δεν αποτελούν για εμάς δύο ξένες πραγματικότητες, αλλά διαφορετικές μορφές διαχείρισης μιας κοινωνίας που βασίζεται στην ταξική εκμετάλλευση, την ιεραρχία και την επιβολή. Το παρακράτος μπορεί να αλλάζει πρόσωπο, να ανασυντάσσεται και να επανέρχεται όταν το πολιτικό κλίμα το επιτρέπει, γιατί η λειτουργία του να τρομοκρατεί τους από τα κάτω και να υπερασπίζεται την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων παραμένει χρήσιμη στο ίδιο το Κράτος και το Κεφάλαιο.
Γι’ αυτό δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη ότι ο φασισμός μπορεί να ηττηθεί οριστικά μέσα από δικαστικές αίθουσες ή θεσμικές απαγορεύσεις. Ένα δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει συγκεκριμένα πρόσωπα, δεν μπορεί όμως να ξεριζώσει τη φτώχεια, την επισφάλεια, τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τον κοινωνικό αποκλεισμό που αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο ο φασισμός ξαναβρίσκει ακροατήριο. Η ανάθεση της αντιφασιστικής πάλης στο Κράτος σημαίνει τελικά ανάθεση της υπόθεσης σε έναν μηχανισμό που ο ίδιος διαχειρίζεται και αναπαράγει αυτές τις συνθήκες. Για εμάς, ο αντιφασισμός δεν είναι υπεράσπιση μιας αφηρημένης δημοκρατίας ούτε απλώς μια ηθική καταδίκη του ρατσισμού μέσα σε ένα σύστημα που τον αναπαράγει καθημερινά. Είναι ταξικός αγώνας ενάντια στους φασιστικούς μηχανισμούς και ταυτόχρονα ενάντια στις κοινωνικές σχέσεις που τους δίνουν χώρο να αναπτυχθούν. Είναι οργάνωση από τα κάτω, σε γειτονιές, σχολεία, πανεπιστήμια και χώρους εργασίας, είναι αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και συλλογική δυνατότητα αντίστασης χωρίς θεσμικούς προστάτες και χωρίς ανάθεση.
Η μνήμη του Παύλου αποκτά πραγματικό περιεχόμενο όταν μετατρέπεται σε συλλογική αντιφασιστική/αντικρατική πράξη. Δεν θυμόμαστε έναν νεκρό αποκομμένο από την εποχή και τους αγώνες του, αλλά έναν άνθρωπο που δολοφονήθηκε επειδή στάθηκε απέναντι στους φασίστες, και μαζί του θυμόμαστε όσους και όσες βρέθηκαν στο στόχαστρο της ίδιας βίας πριν και μετά τη δολοφονία του. Απέναντι στην προσπάθεια της ακροδεξιάς να ξαναβρεί κοινωνικό χώρο, απέναντι στην κανονικοποίηση του ρατσισμού και του εθνικισμού, απέναντι στο Κράτος, το παρακράτος και κάθε μηχανισμό που επιβάλλει τον φόβο, επιλέγουμε τη συλλογική οργάνωση και τον αγώνα από τα κάτω. Δεκατρία χρόνια μετά, ο Παύλος δεν είναι για εμάς μια ανάμνηση του παρελθόντος ούτε μια υπόθεση που έκλεισε σε μια δικαστική αίθουσα. Είναι κομμάτι μιας ζωντανής, ταξικής και αντιφασιστικής μνήμης που συνεχίζει να υπάρχει στον δρόμο.
ΔΟΥΛΟ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 16/09, 12:00, ΠΑ.ΠΕΙ
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΟΔΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ 60 (ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ), 18/09, 17:30
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά τάγματα εφόδου της Χ.Α. στο Κερατσίνι
Ενάντια στον πόλεμο, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό
Ενάντια στην εκμετάλλευση, τους αποκλεισμούς, την καταστολή
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
Αντιφασιστικές – αντικρατικές – αντικατασταλτικές διαδηλώσεις
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Αθήνα: Κερατσίνι, Παύλου Φύσσα 60, 17.30 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18.00
Αντιεξουσιαστική Συνέλευση Παντείου
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 17:30 ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013 ο γνωστός αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι από τάγματα εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής.
13 χρόνια μετά και ο φασισμός εδραιώνεται όλο και περισσότερο στην κοινωνία μας. Όλα τα περιστατικά ρατσισμού, τραμπουκισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνίας μουδιασμένης και αποξενωμένης που νομίζει ότι αντιστέκεται, ενώ στην ουσία επιτίθεται στα πιο ευάλωτα και καταπιεσμένα κομμάτια της. Οι ομοφοβικές/τρανσφοβικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη και την Λεμεσό, οι ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων σε γειτονιές της Αθήνας, οι ξυλοδαρμοί και δολοφονίες φτωχών μεταναστών εργατών, οι αυτόκλητες ένοπλες συμμορίες καθαρμάτων στον Έβρο, οι απαθείς τηλεθεατές που επικροτούν δολοφονίες από το λιμενικό και την αστυνομία, οι γυναικοκτόνοι, οι κακοποιητικοί σύντροφοι, οι πατεράδες και όσοι άλλοι τους συγκαλύπτουν, αποτελούν όλα κομμάτια του ίδιου παζλ κοινωνικής σήψης.
Περαιτέρω, και ο κρατικός μηχανισμός τα τελευταία χρόνια έχει δείξει το πιο σκληρό του πρόσωπο.
Η αυξημένη καταστολή, η δίωξη και φυλάκιση αγωνιστριών και αγωνιστών, οι εκδικητικές πολιτικές του κράτους και των ένστολων σωμάτων, η εκκένωση πολλαπλών καταλήψεων με στόχο την εξάλειψη κάθε κέντρου αγώνα και οι ρατσιστικές δολοφονίες και ξυλοδαρμοί ανηλίκων στα χέρια της δολοφονικής ΕΛ.ΑΣ. είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της νέας πραγματικότητας που μας επιφυλάσσεται. Το κράτος θέλει διαρκώς να μας υπενθυμίζει ότι κατέχει το μονοπώλιο της βίας και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όπως το βολεύει, θέλοντας κάθε φορά να εκπληρώσει τα δικά του καπιταλιστικά συμφέροντα.
Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες δικαστηρίων ούτε καταδικάζεται με συστημικά μέσα.
Ο φασισμός συντρίβεται μέσα από τους συλλογικούς και καθημερινούς μας αγώνες, στον δρόμο, στα σχολεία και πανεπιστήμια, στους εργασιακούς μας χώρους, στα σπίτια μας.
Ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά
Ζούμε μαζί δουλεύουμε μαζί ντόπιοι- μετανάστριες τσακίζουμε ναζί
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 17:30 ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
Επικοινωνία: antiejousynelpanteioy@espiv.net
ΟΚΔΕ
Αγώνας ενάντια στον φασισμό, την καταστολή και τον πόλεμο
Όλοι στη διαδήλωση: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9, 17.30, Μνημείο Π.Φύσσα, Κερατσίνι
Στις 18 Σεπτέμβρη 2013 το τάγμα εφόδου της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, με αρχηγό τον Ρουπακιά, δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι. Η δολοφονία του δεν ήταν ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Ήταν η κορύφωση της οργανωμένης δράσης μιας εγκληματικής συμμορίας που για χρόνια χτυπούσε μετανάστες, εργάτες και αγωνιστές, με τις πλάτες του κρατικού μηχανισμού. Για τις κυβερνήσεις και τα αστικά επιτελεία η Χρυσή Αυγή αποτελούσε μια χρήσιμη δύναμη τρομοκράτησης και στραγγαλισμού των αγώνων που γεννούσαν τα μνημόνια. Η δολοφονία του Παύλου, όμως, τους χάλασε τα σχέδια. Μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις ξέσπασαν σε όλη τη χώρα και γέννησαν ένα ισχυρό αντιφασιστικό κίνημα. Εργαζόμενοι, νέοι, μετανάστες και αγωνιστές απομόνωσαν τους ναζί και επέβαλαν τη δίωξη και τελικά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Η 7η Οκτώβρη 2020 δεν ήταν δώρο της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» ή των κυβερνήσεων. Ήταν κατάκτηση όσων πάλεψαν επί χρόνια ενάντια στους φασίστες.
Δεκατρία χρόνια μετά, όμως, ο φασισμός δεν έχει εξαφανιστεί. Υπάρχει καταρχάς στις κυβερνήσεις του πολέμου, στον νεοφιλελεύθερο φασισμό των αστικών κομμάτων, που οξύνουν τις πολεμικές ιαχές και τους εξοπλισμούς ενάντια στις κατακτήσεις των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η παρατεταμένη κρίση, η φτώχεια, η ανασφάλεια και η κοινωνική διάλυση γεννούν ξανά ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις, είτε με τις παλιές είτε με νέες μορφές. Η ακροδεξιά δυναμώνει πλέον στον πυρήνα της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία κ.ά.) ενώ στην Ελλάδα η κυβέρνηση της ΝΔ θωρακίζει το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης, περιορίζει τις δημοκρατικές ελευθερίες και δίνει ολοένα μεγαλύτερη ασυδοσία στους μηχανισμούς καταστολής. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Στο Άργος, τον Ιούλιο, αστυνομικοί της ΟΠΚΕ πυροβόλησαν δεκάδες φορές έναν 20χρονο ύστερα από καταδίωξη, με αποτέλεσμα τον θάνατό του. Για εργαζόμενους, νέους και αγωνιστές περισσεύουν οι έλεγχοι, οι προσαγωγές, οι συλλήψεις και τα χημικά. Για τους ένστολους και τους κρατικούς μηχανισμούς, η ατιμωρησία γίνεται κανόνας. Ένα καθεστώς που φορτώνει την κρίση στους από κάτω, ιδιωτικοποιεί και διαλύει κοινωνικές κατακτήσεις χρειάζεται τον φόβο και την καταστολή για να επιβιώσει.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρωτοστατεί στα πολεμικά μέτωπα στο πλευρό των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ενώ παραχωρεί δουλικά τη χώρα σαν «οικόπεδο» για κάθε τυχοδιωκτική, πολεμική ενέργεια. Η αγορά 3 δις του συστήματος αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα» από το Ισραήλ, κλιμακώνει επικίνδυνα τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, φέρνει πιο κοντά από ποτέ μια στρατιωτική σύγκρουση και εντάσσει βαθύτερα τον ελληνικό καπιταλισμό στις επεκτατικές ενέργειες των σιωνιστών στα σχέδια περικύκλωσης της Τουρκίας. Η Ελλάδα δεν «αναβαθμίζεται» από την συμμαχία του με το Ισραήλ. Αντίθετα κινδυνεύει να γίνει «νέα Συρία», ένας «χώρος» για την σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ. Παράλληλα, αγοράζει υπέρογκους εξοπλισμούς για να είναι ο «καλός πελάτης» των ΗΠΑ-Ισραήλ. Όσο πιο φιλοπόλεμη γίνεται η κυβέρνηση, τόσο περισσότερο χρειάζεται να χτυπήσει τον «εσωτερικό εχθρό»: τους εργαζόμενους και τη νεολαία που μπορούν να αντισταθούν. Δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, φρεγάτες, Patriot και πολεμικές αποστολές, ενώ για παιδεία, υγεία, μισθούς και κοινωνικές ανάγκες περισσεύουν μόνο ψίχουλα.
Δεκατρία χρόνια μετά, η μνήμη του Παύλου δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια επέτειο. Ο Παύλος ζει στους αγώνες μας. Σε κάθε απεργία, σε κάθε φοιτητική κινητοποίηση, σε κάθε αντιφασιστική διαδήλωση, σε κάθε αγώνα ενάντια στον ρατσισμό, την καταστολή και τον πόλεμο. Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με εκλογικές αυταπάτες. Τσακίζεται με την οργανωμένη δύναμη των εργαζομένων και της νεολαίας. Με δυνατά σωματεία και συλλόγους, με οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς, εκπαίδευσης και γειτονιάς. Με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες και ένα ενιαίο ταξικό μέτωπο απέναντι στη φτώχεια, την καταστολή, τον πόλεμο και την ακροδεξιά. Να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις. Να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες μας. Να βάλουμε φρένο στην κοινωνική διάλυση και στον πόλεμο. Να ανατρέψουμε την πολιτική που γεννά φτώχεια, καταστολή και φασισμό και να παλέψουμε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και καταπίεση – μια κοινωνία Σοσιαλιστική.
- Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ! – ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΤΗΣ Χ.Α.
- ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ: ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – ΟΧΙ ΣΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ.
- ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΥΣ – ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΥΣ!
- ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
Θεσσαλονίκη
Ανοιχτή αντιφασιστική συνέλευση για την επέτειο των δολοφονιών του Π. Φύσσα και της Zackie Oh
Δεκατρία χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής μπροστά στα μάτια μπάτσων.
Οκτώ χρόνια από το λιντσάρισμα και την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/της Zackie oh από νοικοκυραίους και τους μπάτσους της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.
Η νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής ξεκινά τη δράση της τη δεκαετία του ’80 από τους ιδεολογικούς επιγόνους των ναζί. Η απήχηση της ωστόσο μεγαλώνει τα χρόνια των μνημονίων και συγκεκριμένα την περίοδο 2009-2013. Σε μία περίοδο καπιταλιστικής κρίσης και ραγδαίας φτωχοποίησης της κοινωνικής πλειοψηφίας το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα βρίσκει έρεισμα στον ρατσιστικό οχετό του νεοναζιστικού μορφώματος και καλλιεργεί συστηματικά το μίσος προς τους μετανάστες προβάλλοντας τους ως υπεύθυνους για τη φτώχεια και την κοινωνική εξαθλίωση επιχειρώντας έτσι να στήσει ένα κλίμα κανιβαλισμού μεταξύ των φτωχών, ντόπιων και μεταναστών.
Την ίδια ώρα, η κοινοβουλευτική πλέον Χρυσή Αυγή φορά τη στολή των αντισυστημικών μιλώντας αόριστα για μεγάλα κεφάλαια και λαϊκά συμφέροντα. Στην πραγματικότητα, όμως, υπερψηφίζει φοροελαφρύνσεις για μεγαλοβιομήχανους και εφοπλιστές, ιδρύει “σωματείο” στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, το οποίο δήλωνε ότι θα “τελειώσει με τις απεργίες και τους συνδικαλιστές”, παίζοντας το ρόλο των μπράβων των εφοπλιστών απέναντι στις ταξικές διεκδικήσεις. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πραγματοποιήσει άγρια επίθεση απέναντι σε συνδικαλιστές στο Πέραμα.
Παράλληλα, έχοντας πλέον την απαραίτητη στελέχωση, πυκνώνει τα πογκρόμ απέναντι σε φτωχούς μετανάστες, όπως οι επιθέσεις σε πάγκους μεταναστών σε λαϊκές αγορές και η άγρια επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες. Τα ξημερώματα της 17ης Ιανουαρίου 2013, δύο μέλη της Χρυσής Αυγής οπλισμένοι με πτυσσόμενα μαχαίρια στήνουν καρτέρι στον μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν ενώ πήγαινε στη δουλειά του και τον δολοφονούν εν ψυχρώ γιατί είχε διαφορετικό χρώμα από το κυρίαρχο.
Η Χρυσή Αυγή για άλλη μια φορά στο απυρόβλητο. Επιδείξεις ισχύος, διαδοχικές δολοφονικές επιθέσεις σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου ,τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής πραγματοποιεί δολοφονική επίθεση στο Κερατσίνι με στόχο τον αντιφασίστα, ράπερ και λιμενεργάτη Παύλο Φύσσα, ο οποίος μαχαιρώνεται τρείς φορές από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά. Ο Παύλος στοχοποιήθηκε ακριβώς λόγω της γνωστής αντιφασιστικής δραστηριότητας και στάσης ζωής του, η οποία γινόταν φανερή στην καθημερινότητα και μέσα από τους στίχους του. Η δολοφονία του, μάλιστα, έγινε μπροστά στα μάτια και υπό την ανοχή των μπατσων, καταδεικνύοντας για ακόμα μια φορά τη σύμπνοια κράτους – παρακράτους.
Όλο αυτό το διάστημα της μνημονιακής λαίλαπας και ενώ η Χρυσή Αυγή ήταν το μακρύ χέρι του κράτους και των αφεντικών, τα κοινωνικά, ταξικά και εργατικά κινήματα, τα οποία προσπαθούσαν να υψώσουν αληθινά αναχώματα στη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, αποδείχθηκαν τα μόνα ικανά να δώσουν απαντήσεις. Όταν οι φασίστες προσπάθησαν να εδραιώσουν την παρουσία τους στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα στην Αθήνα, αντιφασίστες και αντιφασίστριες έδωσαν μάχη μέχρι την τελική διάλυση της παρουσίας των φασιστών στην περιοχή. Σε όλο τον ελλαδικό χώρο, ιδίως μετά το 2013, ισοπεδώθηκαν πολλά γραφεία της Χρυσής Αυγής ή αποτράπηκε το άνοιγμά τους, με αποτέλεσμα τα περισσότερα εξ αυτών να παύσουν να λειτουργούν. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τις αμέσως επόμενες ημέρες, ακολούθησαν μαχητικές συγκρουσιακές πορείες τις οποίες προσπάθησε να διαλύσει η αστυνομία. Λίγο αργότερα, εκτελούνται έξω από τα γραφεία της οργάνωσης στο Νέο Ηράκλειο δύο μέλη της χρυσής αυγής, ως απάντηση στη δολοφονία Φύσσα.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη γενικευμένων κοινωνικών αντιδράσεων, σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο φαίνεται να πέφτει από τα σύννεφα ∙ ξαφνικά η Χρυσή Αυγή είναι νεοναζί μαχαιροβγάλτες και όχι ένα “καθωσπρέπει” εθνικιστικό κόμμα. Τo κράτος, σε ταραχή, επιδιώκοντας να εμφανιστεί ως ο μοναδικός φορέας δικαιοσύνης και κοινωνικής ομαλότητας, παραπέμπει τη Χρυσή Αυγή σε δίκη ως εγκληματική οργάνωση. Ο «θεσμικός αντιφασισμός» επιχειρεί να απονοηματοδοτήσει τον αντιφασιστικό αγώνα και να ξεπλύνει τόσο τη δράση των νεοναζιστικών συμμοριών όσο και του ίδιου του κράτους, βασικού ενορχηστρωτή των φασιστικών επιθέσεων. Τον Οκτώβρη του 2020, η Χρυσή Αυγή καταδικάζεται ως εγκληματική οργάνωση, τα περισσότερα ηγετικά στελέχη καταδικάζονται για διεύθυνση και μόλις 11 μέλη των ταγμάτων εφόδου για ένταξη και οδηγούνται πρόσκαιρα στη φυλακή λαμβάνοντας το ελάχιστο των ποινών.
Λίγα χρόνια αργότερα ένα άλλο, πιο “καθημερινό” πρόσωπο του φασισμού δολοφονεί ξανά. Στις 21 Σεπτέμβρη 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο, όπου έχει καταφύγει κυνηγημένος, λιντσάρεται από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού κι έναν μεσίτη. Οι δυο τους τον κλωτσούν με μανία στο κεφάλι την ώρα που εκείνος προσπαθεί να απεγκλωβιστεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου που παρακολουθεί παθητικά. Λίγο αργότερα οι μπάτσοι καταφθάνουν για να ολοκληρώσουν το έργο – τον χτυπούν αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος και του φορούν χειροπέδες. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός. Στο πρόσωπο του Ζακ είδαν έναν φτωχό, ένα κοινωνικό απόβρασμα, έναν χρήστη, έναν ενδεχόμενο κλέφτη – μια ζωή που το κρατικό καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα προγράφει επανειλημμένα ως «απειλή» για την τάξη και την ασφάλεια, μια ζωή που κοστολογείται ως ανάξια, που μεθοδικά νομιμοποιεί την εξόντωσή της.
Η φασιστική δράση σήμερα δεν παύει να λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του συστήματος∙ ως χρήσιμη εφεδρεία του κράτους απέναντι στην αντιμετώπιση του αγωνιζόμενου κόσμου, ως εμπροσθοφυλακή τρομοκρατίας και πειθάρχησης των μεταναστευτικών πληθυσμών, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός του κεφαλαίου για την καταστολή απεργιών και ταξικών αγώνων.
Οι φασίστες επιχειρούν εκ νέου να αποκτήσουν δύναμη και κοινωνική αποδοχή και εμφανίζονται είτε ως «σοβαροί εθνικιστές» στα κοινοβουλευτικά έδρανα είτε ως ομάδες κρούσης στο δρόμο επιτιθέμενοι σε άτομα με διαφορετικό χρώμα ή σεξουαλικό προσανατολισμό πάντα με την στήριξη και την προστασία των μπάτσων και την ανοχή αυτών που “κοιτούν τη δουλεία τους”.
Η επικείμενη αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και οι εξαγγελίες περί δημιουργίας νέου κόμματος επιχειρεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς των διασκορπισμένων σε ακροδεξιά κόμματα ορφανών της φασιστικής Χρυσής Αυγής.
Για ακόμη μια φορά, αν δεν κοιτάξουμε κατάματα τα θηρία, που θρέφουν τον φασισμό, θα γίνουμε απλά εμείς θηρία που θα προσπαθούμε να κατασπαράξουμε η μία τον άλλον, ενώ οι κυρίαρχοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.
Ο Σεπτέμβρης είναι εδώ για να μη μας αφήνει να ξεχνάμε τους δολοφονημένους της τάξης μας και να μας θυμίζει πως οι αντιφασιστικοί, αντιπατριαρχικοί και αντιρατσιστικοί αγώνες είναι πάντα επιβεβλημένοι. Είτε η δολοφονία έγινε από φασίστες, είτε από νοικοκυραίους, είτε από το ίδιο το κράτος, για εμάς και οι τρεις είναι πρόσωπα του ίδιου ανθρωποφάγου συστήματος. Ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθεί φωτεινή η μνήμη το θυμάτων του φασισμού δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνέχεια της μαχητικής αντιφασιστικής παράδοσης, εκείνης που μέσα σε διαφορετικές εποχές και ιστορικούς χρόνους καταφέρνει να πλέκει το νήμα που συνδέει τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους ενάντια στο τέρας τους φασισμού και μας βγάζει στον δρόμο για να το πολεμήσουμε.
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
ΑΓΩΝΕΣ ΤΑΞΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΙ
ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ
ΟΥΤΕ ΜΕ ΦΥΛΑΚΕΣ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό – Οριζόντια Κίνηση, για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό – Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό:
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
Αντιφασιστική – αντικατασταλτική πορεία | Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου | 18:00 | Καμάρα |
για τα 13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής
Στις 18 Σεπτέμβρη του 2013 στο Κερατσίνι δολοφονείται από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας, σε μια επίθεση οργανωμένη από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η συγκεκριμένη επίθεση αποτέλεσε το τρίτο δολοφονικό χτύπημα μελών της Χρυσής Αυγής σε διάστημα δύο χρόνων, αφού είχε προηγηθεί η δολοφονία των μεταναστών Αμπντούλ Μάναν και Σαχζάτ Λουκμάν. Εφτά χρόνια μετά, με την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, η Χρυσή Αυγή χαρακτηρίζεται εγκληματική οργάνωση και η ηγεσία της μαζί με έναν μικρό αριθμό μελών της οδηγούνται στη φυλακή. Αυτή τη στιγμή τα ηγετικά στελέχη Παππάς, Παναγιώταρος και Μιχαλολιάκος έχουν ήδη αποφυλακιστεί, ενώ ο Κασιδιάρης βρίσκεται λίγο πριν την αποφυλάκισή του και μάλιστα δημοσιοποιεί την πρόθεσή του για τη δημιουργία νέου κόμματος, ώστε να συσπειρώσει ξανά τους διασκορπισμένους φασίστες του Αίμα – Τιμή – Δεν ήμουνα εκεί, που έκαναν πως τίποτα δεν ήξεραν, όταν τα μέλη της νεοναζιστικής γκρούπας οδηγούνταν ένα-ένα στη φυλακή και τα ορφανά των ναζί επέστρεφαν στα λαγούμια τους.
Υπηρετώντας τις διαχρονικές ανάγκες του κράτους και του κεφαλαίου, η φασιστική οργάνωση εξαπόλυσε δεκάδες δολοφονικές επιθέσεις σε αναρχικούς, μετανάστριες, συνδικαλιστές, άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, καταλήψεις και στέκια. Στήριξε με συνέπεια το εγχώριο κεφάλαιο, στήνοντας «γραφεία εύρεσης εργασίας» μόνο για Έλληνες, τα οποία προσέφεραν εργασία υπό άθλιες συνθήκες, συστρατεύτηκε με πολυεθνικές, οι οποίες είχαν ως μοναδικό στόχο τη λεηλασία της φύσης και προήγαγε τα συμφέροντα του ελληνικού παρακράτους. Η σχέση του φασισμού με την εξουσία είναι αλληλένδετη, βασικός του στόχος είναι ο εμφύλιος της εργατικής τάξης, με σκοπό τη δημιουργία ενός κράτους φυλετικής ομοιογένειας, όπου οι μετανάστριες και οι πρόσφυγες, οι φτωχοί και καταπιεσμένοι, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες είναι πληθυσμοί που η ζωή τους δεν έχει καμία αξία.
Στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας των καπιταλιστικών κρατών, ο φασισμός παγκόσμια κερδίζει έδαφος στοχεύοντας στην άμεση σύγκρουση με τα λαϊκά κινήματα και τη σύνθεση του εθνικού κορμού, ο οποίος θα υποστηρίξει τις στρατηγικές κινήσεις κράτους και καπιταλισμού (εγχώριου και μη). Από την ανάδυση της Χρυσής Αυγής και έπειτα, το κράτος και γενικότερα τα αστικοκοινοβουλευτικά κόμματα προσαρμόζουν συνεπέστατα την ακροδεξιά ρητορική στην ατζέντα τους. Η αντι-μεταναστευτική πολιτική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στον πολιτικό διάλογο, οι δολοφονίες μεταναστών, προσφύγων και Ρομά στα κολαστήρια της ελληνικής αστυνομίας, στην καρδιά των πόλεων και στα ανοιχτά του Αιγαίου αντιμετωπίζονται ως κανονικότητα και αποκρύπτονται από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Παράλληλα, απεργίες και κινητοποιήσεις υποβαθμίζονται, κρίνονται παράνομες και καταστέλλονται βίαια, απεργοί χάνουν τις δουλειές τους, οι έρευνες για την πολεμική βιομηχανία μονοπωλούν τους ερευνητικούς κλάδους και όλα αυτά ενώ το ελληνικό κράτος διατηρεί άριστες σχέσεις και συνεργάζεται σε όλους τους τομείς με το σιωνιστικόκ ράτος του Ισραήλ, στηρίζοντας την γενοκτονία που εκτελείται σταδιακά και μεθοδικά στον Παλαιστινιακό λαό. Το κενό που άφησε στο κοινοβούλιο η απουσία της Χρυσής Αυγής, αποτελεί ευκαιρία για την εκάστοτε κυβέρνηση να χτίσει το επικοινωνιακό της προφίλ πάνω σε ακροδεξιές περσόνες, με σκοπό να αποσπάσουν όσες περισσότερες ψήφους μπορούν από τους δεξιούς τους «γείτονες», μετατοπίζοντας έτσι το πολιτικό σκηνικό στη δεξιά.
Καθώς η εξουσία αντιλαμβάνεται την ισχύ του αντιφασιστικού κινήματος, έσπευσε να καταδικάσει μέσω των δικαστηρίων τη νεοναζιστική οργάνωση, παράλληλα όμως ενέτεινε τις προσπάθειες της να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της ύπαρξης δύο παράλληλα κινούμενων άκρων, τα οποία προσπαθούν να πλήξουν την ευημερία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην πραγματικότητα αν δύο δυνάμεις έχουν αγαστή συνεργασία, αυτές είναι το κράτος και οι νεοναζί. Από τις επιθέσεις τους στις δομές του αγώνα, την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τα μακεδονικά, οι φασίστες λειτουργούσαν πάντα με τη στήριξη των δυνάμεων καταστολής, παριστάνοντας τους αγανακτισμένους πολίτες σχηματίζοντας έτσι τον απαραίτητο για την εξουσία αντιδραστικό-αντεπαναστατικό πόλο σε περιόδους κοινωνικής κρίσης. Οι φασίστες είναι πάντα σε ετοιμότητα να καταστείλουν τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας δίνοντας εφεδρεία στο κράτος, να συμβάλλουν στην πειθάρχηση των μεταναστών και να αντιπαρατεθούν στους ταξικούς αγώνες λειτουργώντας ως απεργοσπαστικοί μηχανισμοί. Προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τη δράση τους, πουλώντας ένα προσωπείο αγανακτισμένων που μάχονται για τον λαό, όμως η σχέση τους ακόμη και με τους μεγάλους καπιταλιστές που πλήττουν την κοινωνική βάση διεθνώς είναι άρρηκτη, όπως θα θυμόμαστε από τις χαρές που έκανε ο Έλον Μασκ για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τους αντίστοιχους πανηγυρισμούς του τελευταίου που ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο που πλουτίζει από την φτώχεια των ανθρώπων μίλησε για την αποφυλάκισή του. Αυτοί είναι οι δήθεν αντισυστημικοί φασίστες…
Ο αντιφασιστικός αγώνας αποτελεί κομμάτι του αντικρατικού, αντικαπιταλιστικού καιαντιπατριαρχικού αγώνα, αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής πάλης στους χώρους εργασίας, στις σχολές και τα σχολεία, στις πλατείες, στους δημόσιους χώρους. Ο φασισμός δεν θα τσακιστεί εντός των δικαστηρίων του συστήματος που τον θρέφει, μέσα από τις δικαστικές αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης, η οποία συχνά λειτουργεί προς όφελος των καταπιεστώνδίνοντας ποινές χάδια σε δολοφόνους, (παιδο)βιαστές και τσιράκια της εξουσίας πουεμπλέκονται σε πολιτικά σκάνδαλα. Μόνο μέσα από τον οργανωμένο αντιφασιστικό αγώνα που προτάσσει την αλληλεγγύη, τον διεθνισμό, την αυτοοργάνωση, την αντίσταση σε κάθε πόλεμο και εθνικισμό θα μπορέσουμε να τσακίσουμε το τέρας του φασισμού. Γιατί, οαντιφασιστικός αγώνας είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία.
ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΡΕΦΟΥΝ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ – ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό:
13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ναζί της Χρυσής Αυγής
Να τσακίσουμε τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό
13 χρόνια συμπληρώνονται κιόλας φέτος από εκείνη την μαύρη ημέρα που το μαχαίρι του νεοναζί χρυσαυγίτη Ρουπακιά δολοφόνησε τον αντιφασίστα ράπερ Παύλο Φύσσα (Killah P) στο Κερατσίνι. Ο Παύλος, που εκείνο το βράδυ παρακολουθούσε ποδοσφαιρικό αγώνα μαζί με την παρέα του σε κάποια καφετέρια της γειτονιάς του, επέλεξε να σταθεί όρθιος και να υπερασπιστεί τους δικούς του ανθρώπους -αλλά και την ίδια την έννοια του ανθρώπου γενικότερα- απέναντι στα ανθρωπόμορφα τέρατα, τα φασιστικά σκουπίδια. Την ίδια ώρα, οι μπάτσοι που βρίσκονταν παραδίπλα, απλά παρακολουθούσαν την σκηνή της δολοφονίας άπραγοι.
Η δολοφονία του Παύλου πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που η επιρροή των ναζί στην κοινωνία βρισκόταν σε άνοδο. Κάτι λιγότερο από μισό εκατομμύριο Έλληνες έστειλαν στην Βουλή την Χ.Α. σε δυο διαδοχικές εκλογές το 2012. Η φτώχεια, η μιζέρια, η ανέχεια της εποχής των μνημονίων, λειτούργησαν ως λίπασμα για τον κοινωνικό εκφασισμό και οι Ναζί της Χρυσής Αυγής επιστρατεύτηκαν ως το αντίβαρο στην έντονη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλης μερίδας της κοινωνίας και της εργατικής τάξης, την οποία καρπώθηκε -και φυσικά εξουδετέρωσε- λίγα χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως συμβαίνει κάθε φορά ιστορικά, το καπιταλιστικό σύστημα προωθεί εκείνες τις δυνάμεις που σπέρνουν την διχόνοια στην πολυεθνική εργατική τάξη, για να μας διασπάσει σε ντόπιους και “ξένους”, ώστε να είμαστε πιο αδύναμοι/ες απέναντί του. Ήταν λοιπόν μια εποχή που οι φασίστες πραγματοποιούσαν πογκρόμ ενάντια σε φτωχούς/ες μετανάστ(ρι)ες σε πλατείες και λαϊκές αγορές, επιδιώκοντας να στρέψουν την οργή του απλού κόσμου μακριά από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του, που δεν ήταν άλλες από την καταπίεση και την εκμετάλλευση κράτους και κεφαλαίου, την διαχείριση της κρίσης προς όφελος των αφεντικών.
Το αντιφασιστικό κίνημα δεν έκανε πίσω, παρά το γεγονός ότι οι ναζί δρούσαν υπό την κάλυψη της ΕΛΑΣ και τα αστυνομικά τμήματα είχαν γίνει εκλογικά κέντρα της ΧΑ. Παντού, όπου το φασιστικό δηλητήριο προσπαθούσε να ξεχυθεί, σε πλατείες, γειτονιές, σχολές, σχολεία, εκεί ήταν και οι αντιφασίστ(ρι)ες για να απαντήσουν άμεσα και δυναμικά, σε μια μάχη που κράτησε για χρόνια -και που φυσικά σήμερα οξύνεται και πάλι.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να φυλακίσει την Χρυσή Αυγή, προφανώς και δεν είχε να κάνει με κάποια ένδειξη “αντιφασισμού” από μεριάς της. Αντίθετα, η “δεξιά πολυκατοικία” ήταν ανέκαθεν κατακερματισμένη και η τότε κυβέρνηση ήθελε να σταματήσει τις διαρροές από ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος που παραδοσιακά θεωρούσε δικό της. Φυσικά, η φυλάκιση μερικών προσώπων ποτέ δεν είναι η απάντηση στον φασισμό, ο οποίος αποτελεί άλλωστε εφεδρεία του συστήματος. Έτσι, σήμερα βλέπουμε πως στην βουλή υπάρχουν 3 κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας: μια μίξη φασιστών και ακραίων χριστιανών, τους οποίους ψήφισαν συνολικά πάνω από 650 χιλιάδες πολίτες. Ταυτόχρονα, όλο το πολιτικό φάσμα έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά και τα περισσότερα μεγάλα κόμματα έχουν ενσωματώσει ακροδεξιές θέσεις σε μια σειρά από ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η ίδια η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας -και συνεπώς το Ελληνικό Κράτος επίσημα- έχει πλέον εγκολπώσει μια ακροδεξιά κοινωνικοπολιτική ατζέντα, σε συνδυασμό με την ακραία νεοφιλελεύθερη που εφαρμόζει στην οικονομία. Ο Κ.Μητσοτάκης δήλωσε στην ΔΕΘ πως στην Ελλάδα δήθεν δεν έχουμε πρόβλημα με την ακροδεξιά. Μόνο που ξέχασε να αναφέρει πως η μισή ακροδεξιά βρίσκεται μέσα στο κόμμα του. Υπουργοί όπως ο Πλεύρης, ο Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα της εθνικιστικής παράταξης και δεν είναι τυχαίο πως είναι αυτοί που αποτελούν τους “λαγούς” της Κυβέρνησης σε κάθε φλέγον ζήτημα -και όχι μόνο στο μεταναστευτικό. Οι ρατσιστικές πολιτικές του Ελληνικού Κράτους αποτυπώνονται καθημερινά, π.χ. απέναντι σε μειονοτικές ομάδες όπως οι Ρομά, με πληθώρα στυγνών εκτελέσεων μελών της κοινότητας από τους μπάτσους, με την παραμικρή αφορμή.
Η ανάθεση του Υπουργείου Μετανάστευσης σε αυτή την κλίκα, που στο παρελθόν δήλωνε ευθαρσώς πως οι μετανάστ(ρι)ες πρέπει να πυροβολούνται χωρίς δεύτερη σκέψη, έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των δολοφονιών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους/τις 600+ νεκρούς/ες από το ναυάγιο που προκάλεσε το Λιμενικό στην Πύλο. Και όσοι όμως καταφέρνουν, κυνηγημένοι από τον πόλεμο και την φτώχεια που η ίδια η Δύση επιβάλει στις πατρίδες τους, να περάσουν τα σύνορα, τους περιμένει Γολγοθάς, όπως στην περίπτωση των μεταναστ(ρι)ών στην Σιντική Σερρών, οι οποίοι/ες ζουν σε ένα κλειστό καμπ-κολαστήριο σε άθλιες συνθήκες και τα αιτήματά τους ακόμη και για τα πιο βασικά είδη διαβίωσης απαντώνται με βία, κάτι που δεν τους επιτρέπει άλλη αντίδραση από το να καταφύγουν, με την σειρά τους, στην αντιβία. Ο νέος αντιμεταναστευτικός νόμος, που φέρει την σφραγίδα της Ε.Ε. -όπως και κάθε αντικοινωνική πολιτική- περιλαμβάνει μαζικές απελάσεις σε τρίτες χώρες μέσω “return hubs”, ευρεία καταγραφή των προσωπικών δεδομένων -ακόμη και των ανήλικων μεταναστ(ρι)ών- για μελλοντική χρήση, καθώς και τεράστιες δυσκολίες στις διαδικασίες αίτησης ασύλου, που γίνονται πιο αυστηρές και πιο ταχείες, όσον αφορά την αρνητική απάντηση φυσικά.
Στο διεθνές επίπεδο, τα πράγματα μοιάζουν εξαιρετικά σκούρα για τους από τα κάτω όλου του πλανήτη, καθώς σε μια σειρά από ισχυρές χώρες, οι εθνικιστικές και νεοφασιστικές δυνάμεις έχουν πάρει κεφάλι. Η παρατεταμένη κρίση του συστήματος γεννάει πολέμους και φτώχεια και, όπως πάντα, η ακροδεξιά είναι εκεί να αναλάβει δράση για χάρη του Κεφαλαίου. Ξεκινώντας φυσικά από τον ακραίο ρατσιστή νεο-φασίστα Τραμπ, που έχει κηρύξει άτυπο εμφύλιο πόλεμο στον μισό πληθυσμό των ΗΠΑ και έχει επιτεθεί στρατιωτικά σε κάθε γωνιά του πλανήτη, φτάνουμε μέχρι το χαϊδεμένο παιδί της Ε.Ε, τον Ουκρανό Β.Ζελένσκι, που έχει ενσωματώσει στους επίσημους κρατικούς μηχανισμούς όλες τις ακροδεξιές και ναζιστικές οργανώσεις που τον βοήθησαν να ανέλθει στην εξουσία. Απέναντί του βρίσκεται ένας πολεμοχαρής ημι-φασίστας παραδοσιοκράτης, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που έχει επιβάλει σιωπή νεκροταφείου στο εσωτερικό της χώρας του. Λίγο παραδίπλα, η Ευρώπη συντηριτικοποιείται ταχύτατα, με νέες ακροδεξιές δυνάμεις να κερδίζουν έδαφος και κάποιες χώρες να είναι ήδη υπό την ηγεσία νεοφασιστικών κυβερνήσεων. Η απειλή του πολέμου, η στροφή στην πολεμική οικονομία και όσα αυτή συνεπάγεται για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα, δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης, ακόμη και σε παραδοσιακά ισχυρές χώρες όπως η Γερμανία. Η αδυναμία των ριζοσπαστικών δυνάμεων να προτείνουν μια επαναστατική πολιτική ρήξης με το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, δίνει την ευκαιρία στην ακροδεξιά να εμφανιστεί και πάλι ως “αντισυστημική”, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρόσφατη νίκη των ναζί του AfD στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Και στην μέση όλων αυτών, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του σύγχρονου φασισμού-ολοκληρωτισμού: Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το δολοφονικό, σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Η συνενοχή και η συμμετοχή, έμμεση ή άμεση, όλης της ανεπτυγμένης Δύσης -και φυσικά, του Ελληνικού Κράτους- σε αυτή την σφαγή, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως το Κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογία: Οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί λακέδες τους μπορούν να αποποιηθούν κάθε φιλελεύθερη αξία μπροστά στα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα. Είναι μια γενοκτονία που συμβαίνει σε live μετάδοση, μπροστά στα μάτια μας, στην οποία όλοι θα καμώνονται πως εναντιώθηκαν σε 50 χρόνια από σήμερα, ακριβώς όπως συνέβη και με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.
Επιστρέφοντας στα “δικά μας”, θα εθελοτυφλούσαμε αν δεν αντιλαμβανόμασταν πως τον τελευταίο καιρό οι εγχώριοι φασίστες επιχειρούν να κερδίσουν χώρο στην δημόσια σφαίρα και να βγουν από τις τρύπες τους. Ενθαρρυμένοι από την όξυνση του συντηρητισμού και του κοινωνικού εκφασισμού που προωθούν Κράτος και Κεφάλαιο, σε συνεργασία φυσικά με τον σκοταδιστικό θεσμό της οργανωμένης Εκκλησίας, κάνουν την εμφάνισή τους και πάλι, βρωμίζοντας με τα συνθήματα και την παρουσία τους τις γειτονιές μας, τα σχολεία, τους δημόσιους χώρους. Σπάνια βέβαια δηλώνουν τα πιστεύω τους στα φανερά, ενώ κινούνται σε πολυάριθμα ομαδάκια, καθώς η μοίρα του φασίστα είναι να κοιτάζει συνεχώς πίσω από την πλάτη του και να φοβάται μέχρι και την σκιά του. Στόχο τους αποτελούν πάντα οι μετανάστ(ρι)ες, αλλά και όλα τα υπόλοιπα υποβαθμισμένα κοινωνικά κομμάτια που ήδη βάλλονται από το σύστημα και δεν χωράνε στο τρίπτυχο “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”, όπως η lgbtqi+ κοινότητα. Σκοπός τους να διασπάσουν για άλλη μια φορά την τάξη μας για χάρη των αφεντικών, για αυτό και η προπαγάνδα τους πολλαπλασιάζεται, ενώ δείχνουν να έχουν παραπάρει θάρρος, με επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης. Η αποφυλάκιση του νεοναζί υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρη δείχνει να έχει προκαλέσει ενθουσιασμό στα περισσότερα από τα μικροσκοπικά γκρουπούσκουλα της ακροδεξιάς, από τους φονταμενταλιστές χριστιανούς μέχρι τους “ιδεολόγους” ναζί και τους “πατριώτες” influencer των social media. Να είναι όμως σίγουροι πως τα γέλια τους θα κοπούν βίαια.
Η απάντηση στον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό οφείλει να είναι δυναμική και πολύπλευρη. Από την μία, τα υγιώς σκεπτόμενα κομμάτια της τάξης μας οφείλουν να αναδείξουν τον δολοφονικό και διχαστικό ρόλο τους και να τους απομονώσουν από κάθε κοινωνικό πεδίο, να εξασφαλίσουν έμπρακτα πως το δηλητήριό τους δεν θα αγγίξει τις καρδιές των συνανθρώπων μας, ειδικά της νεολαίας. Από την άλλη, το μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα, σάρκα από την σάρκα των καταπιεζόμενων τάξεων, οφείλει να σταθεί -με όποιον τρόπο χρειαστεί- εμπόδιο σε κάθε οργανωμένη απόπειρά τους να πατήσουν πόδι δημόσια στους δρόμους της πόλης μας, των γειτονιών μας, σε κάθε τους προσπάθεια να βλάψουν τα ήδη πιο βαλλόμενα κομμάτια της τάξης μας.
Τόσο η παλαιότερη, όσο και η πιο πρόσφατη ιστορία του τόπου μας, αλλά και όλου του πλανήτη, μας δίδαξε πως ο φασισμός τσακίζεται στους δρόμους και όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων ή στα κοινοβούλια. Ο αντιφασισμός δεν αποτελεί μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή στον χρόνο, ούτε και μια μόδα που ακολουθείται κατά το δοκούν και εκ του ασφαλούς. Αντιφασισμός σημαίνει συνεχής επαγρύπνηση της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων, απέναντι στην τελευταία εφεδρεία του συστήματος, τα πιστά τσιράκια των αφεντικών. Απέναντι στους εχθρούς του ανθρώπου, τους πολέμιους της ελευθερίας.
Όλοι και όλες στους δρόμους. Όλοι και όλες στην αντικρατική-αντιφασιστική διαδήλωση για τα 13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα: Παρασκευή 18/9, 18:00, Καμάρα.
Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της συλλογικότητας για τον ελευθεριακό κομμουνισμό Libertatia.
αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός:
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας (Killah P) έπεφτε μαχόμενος, νεκρός από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Γιώργου Ρουπακιά, μέλους του τάγματος εφόδου της νεοναζιστικής γκρούπας Χρυσής Αυγής. Δεκατρία χρόνια μετά, το μίσος που όπλισε τα χέρια των φασιστών είναι ακόμη εδώ και οι αντιστάσεις απέναντί τους πιο επίκαιρες από ποτέ.
Σε μία περίοδο παρατεταμένης κρίσης, φτώχειας και εξαθλίωσης οι φασίστες αποτελούν το πιο επιθετικό όπλο του συστήματος για την επιβολή των αντικοινωνικών πολιτικών κράτους και κεφαλαίου. Την στιγμή που η πλειοψηφία της κοινωνίας αδυνατεί να ανταπεξέλθει με τους πενιχρούς μισθούς, τη στεγαστική κρίση και την ακρίβεια οι διαφορετικές εκφάνσεις του φασισμού ενεργοποιούνται για τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας επιχειρώντας να την εξαπατήσουν. Διατείνονται ότι για την εξαθλίωση των ζωών μας υπαίτιοι δεν είναι το κράτος, οι κυβερνήσεις και τα αφεντικά , αλλά οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι αδύναμοι.
Την ίδια στιγμή, ο πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα. Είτε ως απειλή ή ως πολεμική προετοιμασία με την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και τη σπατάλη υπέρογκων κρατικών κονδυλίων. Ο εθνικισμός και οι ακροδεξιές πολιτικές που διαχέονται από τους κυρίαρχους στην κοινωνία απαιτούν από αυτή να γίνει κρέας για οβίδες για τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου, να διασπαστεί και να σωπάσει μπροστά στην υποτίμησή της ώστε να διαρρηχθεί κάθε έννοια κοινωνικής αλληλεγγύης. Όμως τα συμφέροντα των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων βρίσκονται σε αντίθεση με τα παραπάνω. Αντιλαμβανόμαστε ότι για την φτώχεια φταίει ο καπιταλισμός, για μια κοινωνία σε αποσύνθεση υπαίτιοι είναι οι φορείς της εξουσίας, για την μετανάστευση και την προσφυγιά υπαίτιες είναι οι πολεμικές συρράξεις. Για αυτούς τους λόγους αγωνιζόμαστε ενάντια στις βλέψεις του φασισμού για πολεμικές εχθροπραξίες καθώς σε μία τέτοια συνθήκη μόνοι χαμένοι θα είμαστε οι από τα κάτω.
Η παρούσα συγκυρία συμπίπτει και με την αποφυλάκιση του εγκληματία νεοναζί Κασιδιάρη και την επικείμενη εμπλοκή του στην πολιτική σκηνή με στόχο τη συσπείρωση των κατακερματισμένων κομματιών των φασιστών. Μία συσπείρωση προφανώς για την ακόμη πιο σκληρή θανατοπολιτική της κυριαρχίας απέναντι στους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους. Τα φασιστικά μορφώματα είναι αυτά που λειτουργούν ως σωματοφύλακες επιχειρηματιών και εφοπλιστών ενάντια στην εργατική τάξη (Πέραμα, υπόθεση Λουκμάν,κλπ) και υπέρ της συνέχισης της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.
Το όποιο παραμύθι αντισυστημικότητας επικαλούνται οι φασίστες τελειώνει με την πολιτική και υλική υποστήριξη που λαμβάνουν από το μεγάλο κεφάλαιο. Η στήριξη αυτή περιλαμβάνει ακόμη και δισεκατομμυριούχους όπως ο Ε. Μασκ και το σύνολο της ακροδεξιάς ελίτ των εξουσιαστών διεθνώς. Η λιποψυχία των φασιστών αναδεικνύεται με το μεταξύ τους ρουφιάνεμα όταν ξεφεύγουν από το πλαίσιο που τους ορίζει το κράτος και ζορίζουν τα πράγματα, όπως στην περίπτωση της ΕΝΕΘ. Η υποτιθέμενη αντισυστημικότητα τους τελειώνει όταν «τυχαία» εμφανίζονται δυνάμεις καταστολής για να τους σώσουν και η κατ’ επίφαση «μαχητικότητα» που προβάλουν εξανεμίζεται όταν βρίσκονται στα χέρια του αντιφασιστικού κινήματος.
Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα η αναγκαιότητα για την οργάνωση του αντιφασιστικού αγώνα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Το αποκρουστικό έκτρωμα του φασισμού ανασυντάσσεται για να συμβαδίσει με τις προσταγές της κυριαρχίας σε διεθνές επίπεδο. Η ιστορία δείχνει ότι ο ολοκληρωτισμός δεν αποτρέπεται με θεσμικές ή δικαστικές αποφάσεις αλλά ο μόνος τρόπος αναχαίτισης του είναι το τσάκισμα στο δρόμο. Ο ακηδεμόνευτος, αντικρατικός, μαχητικός αντιφασισμός αποτελεί το κύριο όχημα για να βαδίσουμε προς μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, μακριά από τη φρίκη του πολέμου και της μετανάστευσης. Για μία κοινωνία χωρίς εξουσία, φόβο και θάνατο. Για την αναρχία, τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
Παύλος Φύσσας παρών
Τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά
αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός
pyranthos.org
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9, 18:00, ΚΑΜΑΡΑ
Δεκατρείς Σεπτέμβρηδες έχουν περάσει από τη δολοφονία του αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλου Φύσσα από τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής. Δεκατρείς Σεπτέμβρηδες σημαδεμένοι πλέον από τη δράση του πλατιού κοινωνικού κινήματος και θεσμισμένοι ως αντιφασιστικοί, με πολυάριθμους και μαζικούς αγώνες ενάντια στις δημόσιες εκδηλώσεις του εθνικισμού και του ρατσισμού στην καθημερινή ζωή.
Η φετινή συγκυρία μας βρίσκει αν μη τι άλλο υπό μια δυσοίωνη σημειολογία: ανοιχτά ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις οδηγούν τις εξελίξεις σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο στα ισχυρά κράτη της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, ενώ με την αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και τις αναγγελιές του για νέο κόμμα στα πρότυπα των παραπάνω, επικρατεί ένα πανηγύρι μεγαλοστομίας και εντυπωσιασμού στα σόσιαλ και τα παραδοσιακά μίντια. Η κοινωνία, ωστόσο, δεν θα φάει το παραμύθι αμάσητο. Η λαϊκιστική ακροδεξιά μπορεί να μπαίνει και πάλι από το παράθυρο, ως μια δήθεν αντισυστημική και αυθόρμητη πολιτική δύναμη για να συντηρήσει και να επιδιορθώσει τα κακώς κείμενα της αστικής διακυβέρνησης, όπως το έχει κάνει ιστορικά. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι ο ρόλος της είναι βαθιά συστημικός και η πολιτική της ατζέντα αλληλοεπικαλύπτεται σε πολλά σημεία με αυτές των φιλελεύθερων κομμάτων: ξενοφοβία, αντιμεταναστευτική πολιτική, έπαρση του εθνικού φρονήματος, επίθεση κατά των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, επίθεση στις κοινωνικά περιθωριοποιημένες ομάδες, συμμετοχή στα διακρατικά στρατόπεδα και στα πολεμικά μέτωπα μεταξύ άλλων. Μέσα σε όλα, η διάκριση μεταξύ των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων γίνεται ολοένα και πιο αφηρημένη, αφού η κανονικοποίηση του ακροδεξιού, αντιδραστικού, ξενοφοβικού και σεξιστικού λόγου είναι γεγονός τόσο στον επίσημο πολιτικό λόγο, όσο και στη δημόσια σφαίρα μέσω των ΜΜΕ.
Σε μια παγκόσμια συνθήκη πολεμικής προετοιμασίας, είναι αναμενόμενο έννοιες όπως πατρίδα και έθνος να μονοπωλούν το ενδιαφέρον της εξουσίας και να κατέχουν κεντρική θέση στην ιδεολογική της αναπαραγωγή και την μιλιταριστική κατήχηση της κοινωνίας. Ήδη γίνεται φανερό από τις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις και τις πολεμικές δαπάνες του ελληνικού κράτους ότι βαδίζουμε στους ρυθμούς μιας πολεμικής οικονομίας, η οποία τοποθετεί το καθολικό συμφέρον της κοινωνίας εν ελλάδι στις διακρατικές συμφωνίες που συνάπτει το κράτος και στις γεωπολιτικές συμμαχίες του με τον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ. Ταυτόχρονα, η αντιπολίτευση που δέχεται η ΝΔ επιδιώκει μια ακόμη μεγαλύτερη ευθυγράμμιση με την παγκόσμια ακροδεξιά λαίλαπα, μια εντονότερη αντιμεταναστευτική πολιτική (παρότι το κράτος δολοφονεί εκατοντάδες μεταναστών στα σύνορα, όπως έκανε και πριν μερικές μέρες νότια της Γαύδου) και μια απαγκίστρωση από τη λεγόμενη “woke agenda”. Από αυτά και μόνο μπορεί να γίνει αντιληπτή η ιδεολογική φούσκα στην οποία ζει η alt right. Δικό μας χρέος είναι ταυτόχρονα με τις μεγάλες εθνικές αφηγήσεις να απορρίψουμε κάθε σκέψη για συμμετοχή στους διακρατικούς πολέμους και τον στρατό, αλλά και να μην εγκαταλείψουμε τις κοινωνικές διεκδικήσεις για ισότητα και ελευθερία.
Ο εθνικισμός και οι ακροδεξιές κοινοβουλευτικές του εκδοχές τρέφονται και αναπαράγονται από την κοινωνική αδράνεια, όπως και από την εμπέδωση της πολιτικής ηττοπάθειας και της αδυναμίας να φανταστούμε και να υλοποιήσουμε ένα διαφορετικό κοινωνικό φαντασιακό, αισθήματα ιδιαίτερα κοινά αυτή τη στιγμή. Οι πραγματικές υλικές συνθήκες που έχουν διαμορφώσει οι αλλεπάλληλες κρίσεις του καπιταλισμού τις τελευταίες δύο δεακετίες, όπως και τα αισθήματα δυσφορίας που δημιουργούν, είναι το βούτυρο στο ψωμί των ακροδεξιών τσαρλατάνων για να διασπείρουν τη μισαλλόδοξη ρητορική τους. Μπροστά σε μια προεκλογική περίοδο και σε χίλια δύο σημεία μιας ακόμα διαφαινόμενης καπιταλιστικής κρίσης, είναι σημαντικό να μην υποκύψουμε ξανά στην παραφιλολογία της ψήφου αγανάκτισης. Ο φασισμός επωάζει όταν δεν ονοματίζεται ως τέτοιος, όταν αφήνονται να φυσικοποιηθούν οι φανφάρες του για έθνος και φυλή, επομένως οφείλουμε να τον πούμε με το όνομά του. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό του ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, αυτόν της πιο ακραίας, επιθετικής μορφής επικυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου στη ζωή μας, της εντεινόμενης εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης στην παραγωγή και της ολομέτωπης επίθεσης στις ατομικές ελευθερίες.
Παράλληλα, οι εθνικιστικές γκρούπες, τα αιώνια τσιράκια μπάτσων και αφεντικών που προσπαθούν να κάνουν εμφανή την παρουσία τους με κωμικά αποτελέσματα, παρουσιάζουν τη χαρακτηριστική ιδιομορφία, ότι μασκαρεύονται και στήνουν ένα αισθητικό σόου που βασίζεται στην υπεροχή, την αρρενωπότητα, την περηφάνια ενώ παράλληλα δρουν μόνο βράδυ και συγκεντρώνουν 5 φοβισμένα πιτσιρίκια για να βάψουν ένα τοίχο ή να κρατήσουν ένα πανί με ανορθόγραφα πατριωτικά συνθήματα. Σε αυτό, εννοείται πως βοηθάνε και οι πληρωμένες προωθητικές καμπάνιες από γεμάτα πορτοφόλια που τους πληρώνουν τη σοσιαλμιντιακή προβολή και τα νοίκια για νέα γραφεία στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ άλλων. Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα, προτάσσουν τον λόγο τους προσπαθώντας να υπάρχει μια υποτιθέμενη ριζοσπαστική χροιά, ενώ στην πραγματικότητα αναμοχλεύουν την ίδια συνθηματολογία που ηττήθηκε στον Β’ Π.Π. και σκοπεύει στη συντήρηση των πιο καταπιεστικών θεσμών της εξουσίας και στη θέλξη των πιο αντιδραστικών κομματιών της κοινωνίας.
Φυσικά δεν είναι δύσκολο να καταρριφθεί η συγκεκριμένη συνθηματολογία από την ίδια την πραγματικότητα. Προμετωπίδα αυτής σε κάθε ακροδεξιά πολιτική ατζέντα αποτελεί η απειλή που παρουσιάζουν οι μετανάστ(ρι)ες για την εθνική ενότητα, την ευημερία και την εθνική κυριαρχία στα σύνορα και την εύνοια που απολαμβάνουν από το ελληνικό κράτος. Το συγκεκριμένο σημείο, όχι απλά δε λείπει από το λόγο κανενός φασίστα, αλλά συνιστά το νούμερο ένα τρικ απέυθυνσης στο πατριωτικό ακροατήριο και επιδίωξης της όποιας εκλογικής επιτυχίας. Παρόλη την απήχησή του, οι πρόσφατες εξεγέρσεις μεταναστών στο καμπ-στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιντικής Σερρών φανερώνουν το ακριβώς αντίθετο: οι εξεγερμένοι όχι απλά δεν καλοπερνάνε και δεν απολαμβάνουν τα δωρεάν κομφόρ της Ευρώπης, αλλά δικτυώνονται και αγωνίζονται για να δραπετεύσουν από την ιδιότυπη φυλακή στην οποία τους έχουν κλείσει, ρισκάροντας επιπλέον ποινές πολύμηνης φυλάκισης στα δικαστήρια του βαθέος κράτους.
Συνολικά, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε για τους μελλοντικούς μας αγώνες είναι ότι πέρα από την καθημερινή μάχη με το φασισμό στο δρόμο, στη δουλειά, στα σχολεία και όπου ξετρυπώνει και κάνει δημόσια την παρουσία του, στόχευση μας είναι να ενισχύσουμε ταυτόχρονα και όλα τα υπόλοιπα μέτωπα κοινωνικών αγώνων που διεκδικούν άμεσα την αναβάθμιση των ζωών μας, την κοινωνική χειραφέτηση, τους αγώνες για τα δικαίωματα των μεταναστ(ρι)ών, τους αγώνες ενάντια στο ρατσισμό και την πατριαρχία. Παρεμβαίνοντας δραστικά σε όλα αυτά τα δίκτυα σχέσεων και δομώντας από την αρχή μια διαφορετική καθημερινότητα για μας τις ίδιες και όλους τους εκμεταλλευόμενους, επισφραγίζουμε νίκες σε ένα ευρύ κοινωνικό, αντιφασιστικό κίνημα, νίκες, δηλαδή, των ανθρώπων απέναντι στους φασίστες.
ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ούτε στη Βουλή – Ούτε στη φυλακή
Στους φασίστες ποτέ και πουθενά καμία σπιθαμή γης
13 χρόνια έπειτα από την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, το φίδι δεν σταμάτησε να εκκολάπτεται. Η κοινωνική κατακραυγή γι’ αυτήν την κορυφή του παγόβουνου ενός πλήθους μισαλλόδοξων, δολοφονικών και ρατσιστικών ενεργειών της Χ.Α. (πογκρόμ και δολοφονίες κατά μεταναστών, επιθέσεις σε κοινωνικούς χώρους και αγωνιστές κ.α.) ήταν το έναυσμα για το ποινικό ξήλωμα της οργάνωσης από την πλευρά του κράτους, που μέχρι τότε αβάνταρε την δράση της σε κάθε πεδίο. Και φτάνουμε στο τώρα, όπου ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίζεται στις 15 Σεπτέμβρη.
Όσο σημαντική κι αν ήταν αυτή η νίκη του αντιφασιστικού κινήματος με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η φασιστική απειλή του μίσους δεν σταμάτησε στιγμή να επανασυσπειρώνεται και με την ανάδυση νέων μορφωμάτων και να επωάζεται σαν αυγό. Κι αυτό γιατί δεν αφορά μονάχα συγκεκριμένα πρόσωπα και ομάδες αλλά μία ολόκληρη διαδικασία κανονικοποίησης του ακροδεξιού οχετού και ρητορικής. Αντιδραστικές και ρατσιστικές θέσεις που πρότασσε η Χρυσή Αυγή έχουν υιοθετηθεί από το κυβερνών-κρατικό φάσμα μέχρι και σε σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό συνονθύλευμα της κεντρικής πολιτικής σκηνής πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτό μας δείχνει πως ο ίδιος ο εκφασισμός της κοινωνίας έχει προχωρήσει με τον μισανθρωπισμό ως κύριο εκφραστή με τον ακροδεξιό λόγο να κανονικοποιείται σε σημείο που οι δολοφονίες και ο θάνατος, δηλαδή η ίδια η απώλεια ζωών, να έχει γίνει μία συνήθεια ή στην χειρότερη να σιγοντάρεται και να χειροκροτείται. Ειδικότερα, σε μία συνθήκη όπου ο πόλεμος είναι ήδη πιο κοντά από ποτέ και τα ανάλογα πολεμοχαρή και εθνικιστικά χαρακτηριστικά δοκιμάζονται.
Αυτό, όμως, δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Ήδη ολόκληρη η Ευρώπη βρίσκεται σε μία εντεινόμενη πολεμική προετοιμασία, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό από την αύξηση των πολεμικών δαπανών μέχρι την περιχαράκωση γύρω από τα έθνη-κράτη και την αύξηση του εθνικισμού και της ακροδεξιάς ως ρυθμιστής αυτής της συνθήκης. Αυτό, συμπαρασύρει και την εκλογική άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, όχι απλά ως μία αντισυστημική δύναμη αλλά και σαν τον θιασώτη αυτού που λείπει από το κράτος και την διαχείριση του, σε πλήρη σύμπνοια με το κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαίο που οι νεοφιλελεύθερες αποχρώσεις κρατικής διαχείρισης ανά τον κόσμο, έχουν ως πρώτο στόχο να πλήξουν τα κοινωνικά κεκτημένα και αντιστάσεις στο εσωτερικό τους, έτσι ώστε οι όποιες “μεταρρυθμίσεις” σε βάρος της κοινωνικής βάσης να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες χωρίς μεγάλο πολιτικό κόστος. Σε αυτό ως αποδιοπομπαίος τράγος στέκονται κοινωνικές ομάδες που συσπειρώνουν στο πρόσωπο τους τον λεγόμενο εσωτερικό εχθρό από πλευράς κράτους. Μετανάστ(ρι)ες, πρόσφυγες, ρομά, LGBTQI+, ΑΜΕΑ, κομμάτια της κοινωνίας που αντιστέκονται. Και οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα φαντάζει διαφορετική σε σχέση με την κανονικότητα και τα πρότυπα τους.
Απέναντι στον ακροδεξιό οχετό και την παράλληλη πολεμική προετοιμασία που σκοπό έχει να μας βρει σε φέρετρα με μία ελληνική σημαία, χρειάζεται η συνεχής αντιφασιστική επαγρύπνηση με την ενεργή κοινωνική συμμετοχή. Ο αντιφασισμός δεν αποτελεί αρμοδιότητα συγκεκριμένων πολιτικών χώρων αλλά ολόκληρης της κοινωνικής βάσης. Όμως, πέρα από αυτό, υπάρχει ανάγκη για μία επαναστόχευση σχετικά με τα εργαλεία και τα μέσα που χρησιμοποιούνται, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική διείσδυση στον αντίποδα με την ακροδεξιά ρητορική, χωρίς να εξαντλείται σε έναν στείρο και ξύλινο πολιτικό λόγο. Γιατί όσο δεν παρεμβαίνουμε με αυτούς τους όρους, τόσο κερδίζει έδαφος η ακροδεξιά σε όλα τα πεδία. Ο αντιφασισμός, επομένως, αποτελεί καθημερινή υπόθεση και δεν είναι ξεκομμένος από την εναντίωση στο ίδιο το κράτος, την πατριαρχία και στο κεφάλαιο που καλλιεργούν τον ίδιο τον φασισμό.
Κάλεσμα στην πορεία για τον 13ο χρόνο από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα:
Παρασκευή 18/09 στις 18:00, Καμάρα.
– ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΦΤΥΑΡΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ
ΚΙ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟ
– ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Ρουβίκωνας
13 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΦΩΝΑΖΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΩΝ
• Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18:00
Δεκατρία χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δεκατρία χρόνια που παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια όχι μόνο των φασιστών αλλά όλου του κυβερνητικού και καθεστωτικού μπλοκ ο θάνατος αυτός δεν ξεχάστηκε. Ο Παύλος Φύσσας είναι πια ένας μάρτυρας του αντιφασισμού, ένας μάρτυρας του ριζοσπαστικού κινήματος που εμπνέει και θα εμπνέει τον αγώνα.
Σε αυτά τα δεκατρία χρόνια πολλά άλλαξαν. Οι συμμορίτες της χρυσής αυγής, ακριβώς εξαιτίας του Παύλου Φύσσα εξαϋλώθηκαν. Κάποιοι από αυτούς πέρασαν και την πόρτα της φυλακής όταν πια το σύστημα υποχρεώθηκε να τραβήξει την ουρά του από την απαξιωμένη κοινωνικά φασιστική εφεδρεία. Έτσι συμβαίνει πάντα. Οι φασίστες γίνονται ο εφεδρικός στρατός του καθεστώτος σε συνθήκες κρίσης, αλλά σε αυτά τα νταλαβέρια δεν υπάρχει έλεος. Μόλις το κράτος ένιωσε να το παίρνει η μπάλα από τα «λάθη» των ταγμάτων εφόδου, τα πούλησε χωρίς δισταγμό.
Αυτό όμως που εξαϋλώθηκε ήταν μια εκδοχή του φασισμού. Ο ίδιος ο φασισμός συνέχισε να παρέχει τις υπηρεσίες του στην εξουσία, αυτή τη φορά με άλλες υλοποιήσεις. Δεν έχουμε πλέον τους πεζοδρομιακούς της χρυσής αυγής. Δεν χρειάζονται για την ώρα τάγματα εφόδου. Αντ’ αυτών, έχουμε «μετριοπαθέστερες» εκδοχές για κάθε γούστο. Από τα ανέκδοτα του Κασιδιάρη και του Στίγκα, τους ψεκασμένους τηλεπωλητές στυλ Βελόπουλου, τη βαθιά χριστιανική αντίδραση της «Νίκης» μέχρι και τα νούμερα επιπέδου Λατινοπούλου, ενώ ακόμα παίζουν μπάλα και κάποια απομεινάρια του παλιομοδίτικου ναζισμού.
Όλες αυτές οι εκδοχές, μπορεί να μην τραβάνε για την ώρα μαχαίρια αλλά συνιστούν ακόμα πιο έντονο κίνδυνο από τη χρυσή αυγή, κι όχι μόνο επειδή αθροιστικά συγκεντρώνουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη στις εκλογές. Αλλά γιατί πίσω από την κάθε τέτοια οργάνωση έχουν συνταχθεί πια δυνάμεις του κεφαλαίου, πόλοι εξουσίας του βαθέως κράτους μέχρι και πρεσβείες. Αντί για την «ασόβαρη χρυσή αυγή» έχουμε έναν ανταγωνισμό από «σοβαρές» χρυσές αυγές που επίσημα έχουν αναγνωριστεί σαν πόλος στην αστική δημοκρατία και αργά ή γρήγορα κάποιες από αυτές θα βρεθούν μέχρι και σε κυβερνήσεις συνεργασίας.
Αλλά ο μέγιστος κίνδυνος δεν είναι ούτε καν αυτά τα κόμματα. Είναι η ακροδεξιά στροφή όλου του καθεστώτος σε καιρούς που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί απαιτούν από τις σκλαβωμένες κοινωνίες να ετοιμαστούν να θυσιάσουν τα παιδιά τους στα πολεμικά μέτωπα. Μέρος από αυτά που έλεγε η χρυσή αυγή όταν δολοφονούσε τον Φύσσα τώρα τα λέει η δεξιά και το ακραίο κέντρο. Τα ναζιστικά συνθήματα στον τοίχο πέρασαν στους τίτλους ειδήσεων των ΜΜΕ. Πλέον πνίγονται μετανάστες κατά εκατοντάδες όπως στην Πύλο και αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες πανηγυρίζουν. Σχεδόν ανοιχτά, τμήματα της ΝΔ και της σοσιαλδημοκρατίας ζητούν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους Ρομά. Κι εκεί που οι γραφικοί ναζί, πιστοί στην παράδοσή τους, μνημόνευαν τους θαλάμους αερίων για τους εβραίους, οι σύγχρονοι φασίστες υποστηρίζουν το Ισραήλ και δικαιολογούν τους θαλάμους αερίων για τους Παλαιστίνιους στην Γάζα.
Και να μην έχουμε αμφιβολία: αν τώρα δεν βλέπουμε τάγματα εφόδου να σφάζουν μετανάστες και ριζοσπάστες δεν είναι γιατί σοβάρεψαν. Είναι γιατί η κοινωνική βάση ακόμα κάθεται παθητικά και αγναντεύει την καταστροφή της. Όταν ο κόσμος βγει στον δρόμο ξανά, όταν γίνει πάλι πρόθυμος να πολεμήσει όπως το 2012, τότε και οι φασίστες θα βγάλουν τα μαχαίρια τους.
Ο Παύλος Φύσσας είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι τίποτα δεν τελείωσε. Ότι ο αγώνας ενάντια στον φασισμό είναι αγώνας ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, και πως ο φασισμός μπορεί να γνωρίσει πολλές ήττες αλλά δεν πρόκειται να πεθάνει αν δεν πεθάνει πρώτα το τέρας που τον θηλάζει. Αν δεν καθαρίσουμε με την εξουσία, αν η κοινωνική βάση δεν επαναστατήσει και δεν εξαϋλώσει όχι μόνο τα διάφορα φασιστικά παρακλάδια αλλά το σύνολο του καθεστώτος.
Γιαυτό τους ενοχλεί τόσο ένας νεκρός 13 χρόνια πριν. Γιαυτό και θα τον τιμούμε μέχρι τη νίκη αλλά και μετά από αυτή.
Ξέρουμε ότι δεν θα είναι ο τελευταίος. Τα χρόνια που έρχονται θα φέρουν τεράστιες κρίσεις και τα φασιστικά μαχαίρια δεν έχουν ποτέ φύγει από τα ζωνάρια. Θα μετρηθούμε σε όποια μάχη χρειαστεί, με όποιο κόστος χρειαστεί.
Ο φασισμός θα ηττηθεί σε κάθε επίπεδο. Πολιτικό, ιδεολογικό, πολιτισμικό όσο και στο επίπεδο της βίας. Και θα θαφτεί πλάι στο τέρας που τον γέννησε και τον συντηρεί.
Το πρόσωπο του Παύλου Φύσσα θα είναι πάντα δίπλα μας. Η μάχη που έδωσε θα μας εμπνέει πάντα. Τα τραγούδια του θα στοιχειώνουν την αντίδραση.
Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε, δεν εφησυχάζουμε.
Έτσι κι αλλιώς ο λαός θα νικήσει.
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ
18 Σεπτεμβρίου 2013, Κερατσίνι, ο αντιφασίστας Πάυλος Φύσσας/Killah P δέχεται 3 μαχαιριές από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος των παρακρατικών νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου της Χ.Α. Η δολοφονία του Παύλου, δεν αποτέλεσε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάχθηκε σε μια μακρά αλυσίδα δολοφονικών και βίαιων επιθέσεων που πραγματοποιήθηκαν από τα φασιστικά σκουπίδια της Χ.Α. ιδιαίτερα κατά την περίοδο της κορύφωσης της δράσης της. Επιθέσεις εναντίον μεταναστ(ρι)ών, προσφύγων, καταδρομικές επιθέσεις και πογκρόμ εναντίον αντιφασιστών συντρόφων και συντροφισσών, βανδαλισμοί και επιθέσεις σε χώρους αγώνα, είναι κάποια δείγματα από την μακροχρόνια παρακρατική δράση της εν λόγω νεοναζιστικής οργάνωσης. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο κρατικός μηχανισμός τον Οκτώβριο του 2020 καταδικάζει τη Χ.Α. ως εγκληματική οργάνωση, ενώ φυλακίζει παράλληλα και ορισμένα στελέχη της προσάπτοντάς τους δυσανάλογα ελαφριές ποινές από αυτές που άρμοζαν για τα ακροδεξιά καθάρματα.
Ωστόσο δεν τρέφουμε αυταπάτες και αντιλαμβανόμαστε πως ο αντιφασισμός δεν μπορεί νομοτελειακά να εκδηλωθεί μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων και μέσα στα πλαίσια των θεσμικών οργάνων, για τον πολύ απλούστατο λόγο ότι το κράτος, οι θεσμοί του, η καταπιεστική του φύση και μορφή καλλιεργούν τον φασισμό σε όλες πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Είναι σαφές, πως το κράτος και οι δικαστές του δεν παρέπεμψαν την Χ.Α. στα δικαστήρια γιατί ενδιαφέρονταν είτε για την ολοκληρωτική εξάλειψη του φασισμού, είτε για την πραγματική απονομή δικαιοσύνης εντός των θεσμικών πλαισίων, αλλά απ’εναντίας γιατί ήθελαν να ενισχύσουν το απατηλό αφήγημα του «νόμου και της τάξης», της ασφάλειας και προστασίας των πολιτών. Ο φασισμός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί σε καμία περίπτωση από ένα σύστημα που τον θρέφει και τον γεννάει αδιάκοπα, επιβάλλοντας στη κοινωνική βάση άθλιες συνθήκες, όπως η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ανεργία, η ακρίβεια, οι ταξικοί φραγμοί, η εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών, η καταρράκωση της παιδείας, η μπατσοκρατία, η καταστολή, ο πόλεμος κτλ. Ο φασισμός αναπαράγεται εντός των προαναφερθέντων συνθηκών και μπορεί να τσακιστεί εξ ολοκληρου μοναχά στους δρόμους.
Η ανικανότητα, η ανεπάρκεια και τα όρια του «θεσμικού αντιφασισμού» αποδεικνύονται περίτρανα από την επικαιρότητα, με τις ακροδεξιές αντιλήψεις να αυξάνονται διεθνώς, τα ακδροδεξιά κόμματα να λαμβάνουν ολοένα και περισσότερες έδρες μέσα στα κοινοβούλια, οι ρητορικές περί αντιμετανάστευσης και φυλετικής καθαρότητας να λαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στο δημόσιο λόγο, ενώ παράλληλα ο ρατσισμός, η ομοφοβία και ο σεξισμός να μετατρέπονται σε βασικά χαρακτηριστικά παρατάξεων ή και κυβερνήσεων, για την εξυπηρέτηση της πολιτικής τους ατζέντας. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη, ηγετικού στελέχους της Χ.Α, με τον ίδιο να υπόσχεται παράλληλα με την αποφυλάκισή του και την επιστροφή του στην πολιτική ζωή της χώρας.
Το κράτος και το κεφάλαιο δεν μπορούν παρά να θεωρηθούν μαιευτήρες της φασιστικής αντίληψης. Γιατί οι ίδιες κρατικές πολιτικές που υψώνουν σύνορα, που κανονικοποιούν τον ρατσισμό και που βαφτίζουν την βίαιη καταστολή «ασφάλεια» δεν μπορούν να παρουσιάζονται ταυτόχρονα ως τελική απάντηση στον φασισμό. Η επίκληση του «νόμου και της τάξης» δεν μπορεί να δημιουργήσει σε καμία περίπτωση συνθήκες εξολόθρευσης αυτής της ιδεολογίας, γιατί εκ των πραγμάτων ενισχύει τον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας και γεννά ανελευθερία. Συνεπώς η ανάθεση της αντιφασιστικής υπόθεσης στη δικαστική και κρατική εξουσία είναι από μόνη της απατηλή. Ο φασισμός τσακίζεται κοινωνικά. Στους δρόμους, στις γειτονιές, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στους χώρους αγώνα. Τσακίζεται εκεί όπου οι άνθρωποι οργανώνονται συλλογικά και αρνούνται να αφήσουν χώρο στον φόβο, στον ρατσισμό και στο μίσος.
Ταυτόχρονα, σε μια περίοδο κατά την οποία, οι πολεμικές συγκρούσεις στο όνομα του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού εντείνονται όλο και περισσότερο, η αναγκαίοτητα της αντιφασιστικής δράσης γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Η αλληλοεξαρτώμενη σχέση κράτους και φασισμού καθίσταται κάτι παραπάνω απο αντιληπτή αν αναλογιστεί κανείς το τί συμβαίνει σήμερα στο διεθνές πεδίο με τις πολεμικές συρράξεις ανά τον κόσμο να εντείνονται, ενώ η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, παρά τις ψευδείς ανακοινώσεις των μεγάλων δυνάμεων περί εκεχειρίας. Το ελληνικό κράτος συμμετέχοντας ενεργά στους διακρατικούς και πολεμικούς σχεδιασμούς συμβάλλει με τη σειρά του στην όξυνση του διεθνούς ανταγωνισμού, παρουσιάζοντας την πολεμική σύγκρουση ως κάτι αναπόφευκτο. Μάλιστα, για να στηρίξει κάπου αυτή τη θέση του, χρησιμοποιεί το διαχρονικό αφήγημα της «εθνικής ασφάλειας», του «εθνικού συμφέροντος» και την ανάγκη για στρατιωτική ισχύ και αμυντικούς εξοπλισμούς, αναπαράγοντας με αυτόν τον τρόπο τον φασισμό και τον εθνικισμό και συμβάλλοντας στη μετατροπή των λαών σε πιόνια στις αντιπαραθέσεις των κυρίαρχων αυτού του κόσμου.
Απέναντι στον φασισμό και τη βαρβαρότητα του ξοφλημένου κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος αντιτάσσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αυτοοργάνωσης. Απέναντι στην εθνική ενότητα που επιβάλλεται από τα πάνω, αντιτάσσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη των καταπιεσμένων. Δεν αναθέτουμε την προστασία μας σε θεσμούς που αναπαράγουν τις σχέσεις εξουσίας και την καταπίεση. Οργανωνόμαστε συλλογικά, από τα κάτω, στους χώρους όπου ζούμε, εργαζόμαστε, σπουδάζουμε και αγωνιζόμαστε. Χτίζουμε κοινότητες αντίστασης που δεν αφήνουν χώρο στον ρατσισμό, στον εθνικισμό και στον φασισμό να ριζώσουν. Απέναντι στον φόβο, να αντιτάξουμε την αλληλεγγύη, απέναντι στην απομόνωση, τη συλλογική δράση, απέναντι στην ανάθεση, την αυτοοργάνωση. Γιατί ξέρουμε καλά πως η πραγματική αντιπαράθεση δεν βρίσκεται ανάμεσα σε λαούς, αλλά ανάμεσα σε έναν κόσμο εξουσίας και εκμετάλλευσης και σε εκείνους που αγωνίζονται για μια κοινωνία ελευθερίας και ισότητας.
Η μνήμη του Παύλου βρίσκεται μέσα στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και σε κάθε κοινωνική συνθήκη που τους επιτρέπει να αναπνέουν.
ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
νΚΑ
🔴 13 χρόνια συμπληρώνονται από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά, μέλος του τάγματος εφόδου Νίκαιας.
🔴 Προκλητική είναι η στάση της αστικής δικαιοσύνης όλα αυτά τα χρόνια, με τις αποφυλακίσεις διαφόρων φασιστών της Χρυσής Αυγής και του αρχηγού της Μιχαλολιάκου, ενώ τώρα έρχεται και η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη μόλις λίγες ημέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου.
🔴 Οι ολοένα αυξανόμενες επιθέσεις φασιστών σε όλη την χώρα, οι διαφορές φασιστικές ομάδες που ξεπηδούν, η άνοδος της ακροδεξιάς παγκοσμίως σε Αμερική, Γερμανία, Γαλλία, κάνουν ξεκάθαρο πως μόνο ένα ισχυρό αντιφασιστικό κίνημα με καρδιά τη νεολαία και τους εργαζόμενους θα μπορέσει να είναι πραγματικά νικηφόρο στην πάλη ενάντια στον φασισμό.
🔴 Η ακροδεξιά και ο φασισμός αποτελεί έκφραση της αντιδραστικής φύσης του συστήματος που γεννά τη φτώχεια, τον πόλεμο και την ανελευθερία, της ρατσιστικής πολιτικής των κλειστών συνόρων, των εκστρατειών ισλαμοφοβίας που πάνε χέρι-χέρι με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τον σεξισμό, την επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες, στην σκλήρυνση του αυταρχισμού και της καταστολής. Είναι ξεκάθαρο. Φασισμός και καπιταλισμός, πάνε χέρι χέρι.
🔴 Ενάντια στον κάλπικο αντισυστημισμό των φασιστών, εμείς τα βάζουμε με τον πραγματικό εχθρό. Το σύστημα που γεννά ανισότητες και βαρβαρότητα, που γεννά φτώχεια για όλους τους λαούς, που θέλει να τα βάζουμε ο ένας με τον άλλο αντί με το κεφάλαιο που μας κλέψει τον πλούτο που παράγουμε.
🔴✊Η αντιφασιστική πάλη πρέπει να γίνει οργανική υπόθεση του εργατικού και ευρύτερα λαϊκού κινήματος. Να μην αφεθεί στους φασίστες ούτε σπιθαμή χώρου, τόσο στο πεδίο των ιδεών, όσο και στα σχολεία, τις σχολές, τους δρόμους και τους χώρους δουλειάς. Οι εκδηλώσεις στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη και η διαδήλωση στις 18/9 στο Κερατσίνι για την επέτειο της δολοφονίας του Π. Φύσσα, θα αποτελέσουν την πρώτη ηχηρή απάντηση στην αποφυλάκιση Κασιδιάρη. Το αντιφασιστικό κίνημα που ανάγκασε την αστική δικαιοσύνη να τους βάλει στην φυλακή είναι αυτό που θα μπει φραγμός σε αυτά τα τσιράκια του κράτους, του πολιτικού συστήματος, των εφοπλιστών και των δισεκατομμυριούχων.
🚩 Λευτεριά στον λαό, θάνατος στον φασισμό!
✊ Όλοι/ες στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις και τη διαδήλωση 18/9
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά τάγματα εφόδου της Χ.Α. στο Κερατσίνι
Ενάντια στον πόλεμο, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό
Ενάντια στην εκμετάλλευση, τους αποκλεισμούς, την καταστολή
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
Αντιφασιστικές – αντικρατικές – αντικατασταλτικές διαδηλώσεις
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Αθήνα: Κερατσίνι, Παύλου Φύσσα 60, 17.30 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18.00
Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΚΗ – ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ΑΠΟ ΤΑΓΜΑ ΕΦΟΔΟΥ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
*Συμετέχουμε στο μπλόκ της Ανοιχτής αντιφασιστική συνέλευση για την επέτειο των δολοφονιών του Π. Φύσσα και της Zackie Oh*
Στις 18/9 κλείνουν 13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα/Killah P και στις 21/9 κλείνουν 8 χρόνια από την δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie oh. Αυτές οι δύο δολοφονίες έχουν στιγματίσει παντοτινά και βαθιά το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας και φυσικά μέσα σε αυτό και το ανταγωνιστικό κίνημα. Αυτές οι δύο δολοφονίες αποτυπώνουν με διαφορετικούς τρόπους τα αποτελέσματα του κοινωνικού εκφασισμού. Από τους φανατικούς οργανωμένους εθνικιστές της Χρυσής Αυγής, στο δεξί οπλισμένο χέρι του κράτους-τους μπάτσους- μέχρι και τους φασίζοντες νοικοκυραίους, βλέπουμε το ίδιο μίσος και την ίδια βία προς τους καταπιεσμένους. Ανέκαθεν, σε περιόδους οικονομικής κρίσης, φτώχειας και γενικότερης επισφάλειας ο φασισμός αναδύεται με σκοπό να αποπροσανατολίσει από κάθε πιθανή αντίδραση στην εξουσία. Την ώρα που το κράτος και οι φίλοι του οι επιχειρηματίες αλληλοβοηθιούνται εξασφαλίζοντας την δική τους άνεση εξαθλιώνοντας όλο και περισσοτερο το προλεταριάτο, τα ΜΜΕ στρέφουν τη συζήτηση στην εγκληματικότητα των μεταναστ(ρι)ών, των χρηστών, των αστέγων, των νέων, των ρομά και γενικότερα οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας ενοχλεί και δεν ταιριάζει με το προφίλ του καθωσπρεπισμού και είτε φτύνουν δηλητήριο για τα άτομα της lgbtq+ κοινότητας, είτε πλέον χρησιμοποιούν ένα ολόκληρο κίνημα υπέρ των δικαιωμάτων των queer ατόμων για να ξεπλύνουν την εξουσία, προκαλώντας αφηγήματα περί “συστημικής woke αντζέντας”. Αντί η συζήτηση να κεντροβαρίζει στις άθλιες εργασιακές συνθήκες που ζούμε καθημερινά, στην εκμετάλλευση από τα αφεντικά, στην αστυνομοκρατία και τα συνεχώς αναβαθμιζόμενα μέσα καταστολής- με καινούρια οχήματα, αυξήσεις μισθών στους μπάτσους- την στιγμή που για παράδειγμα δεν υπάρχουν πυροσβεστικά οχήματα και καίγονται τα δάση κάθε καλοκαίρι, στις συνεχόμενες γυναικοκτονίες και τα σκάνδαλα που συμμετέχουν ακόμα και σε υποθέσεις trafficking πολιτικοί και υπουργοί, όλοι φωνάζουν πως οι μετανάστες καίνε τα δάση, πως έρχονται να μας πάρουν τις δουλειές, πως είναι βιαστές και εγκληματίες και χαλάνε την εικόνα της κατά τ’ άλλα ιδανικής μας χώρας. Για όλα τα παραπάνω και για πολλά ακόμα, ο φασισμός πάντα είναι ο καλύτερος σύμμαχος και το χρησιμότερο εργαλείο της εξουσίας. Το προλεταριάτο αντί να τα βάζει με τους καταπιεστές του, που εις βάρος του τρώνε με χρυσά κουτάλια και δολοφονουν καθημερινά σε εργοστάσια, σε καταδιώξεις, σε τρένα, στα σύνορα, κατηγορεί τους/ις πιο κατατρεγμένους/ες από τους πολέμους, από την φτώχεια και τον κοινωνικό ρατσισμό και βάζει τον εαυτό του σε ένα βάθρο, λόγω της τυχαίας συνθήκης να γεννηθεί σε αυτή την χώρα, σε αυτή την πόλη, με αυτό το χρώμα και με αυτή την σεξουαλικότητα.
Ο Παύλος Φύσσας ήταν αντιφασίστας ράπερ με το όνομα Killah P και δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή ήταν ναζιστική οργάνωση με τον μανδύα του πατριωτισμού, που άλλοτε πουλούσε τον μαίανδρο ως αρχαιοελληνικό σύμβολο και άλλοτε εμφανιζόταν σε φωτογραφίες με αγκυλωτό σταυρό και ναζιστικούς χαιρετισμούς. Την ώρα που ήταν νομιμοποιημένη και βρισκόταν στα έδρανα της βουλής, τα μέλη της μαχαίρωναν μετανάστες, πραγματοποιούσαν πογκρόμ και φύτευαν την ναζιστική-εθνικιστική ιδεολογία σε νέους ανθρώπους. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα φασιστικά σκουπίδια της Χρυσής Αυγής το 2013, θα μας θυμίζει για πάντα ότι ο φασισμός και τα οργανωμένα εθνικιστικά τέρατα που τον υπηρετούν οδηγούν μόνο στη βία προς τα καταπιεσμένα και τις αλληλέγγες και ποτέ προς τους κυρίαρχους, τους πραγματικούς εχθρούς της εργατικής τάξης. Θα μας θυμίζει ότι ο φασισμός δεν νικιέται με νόμους και με ποινές μαξιλαράκια, αλλά στον δρόμο, στη δουλειά, στα σχολεία, ώσπου κανένας/μία/α μας να μην νιώθει φόβο και να περπατάμε ελεύθερα στον δρόμο με γειτονιές γεμάτες μετανάστριες, ρομά, γκει, τρανς, λεσβίες, όχι τέρατα. Το φασιστικό δηλητήριο συνεχίζει και διαχέεται ως κανονικότητα αποδεικνύοντας μας περίτρανα ότι η αστική δικαιοσύνη και οι υποτιθέμενες καταδίκες της δεν εξασφαλίζουν τίποτα για την κοινωνική βάση. Πέρα από τη δικαίωση και την αυτονόητη υποστήριξη μας σε οικογένειες δολοφονημένων απο τη κρατική και φασιστική βία, σε επιζώσες, και οποιο καταπιεσμένο ακολουθεί (και) τη θεσμική οδό της δικαστικής μάχης, δεν έχουμε αυταπάτες για το ρόλο που εξυπηρετεί η δικαστική εξουσία ως ακρωγονιαίος λιθος του κρατικού μηχανισμού και στον οποίο εναντιωνόμαστε συνολικά όπως επίσης την ταξική της φύση ως υπερασπιστή των συμφερόντων του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Ταυτόχρονα, με την αποφυλάκιση του ναζί Κασιδιάρη, την οποία δεν διατιθόμαστε να προβάλλουμε περαιτέρω, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι τελικά το σύστημα κατάφερε να εργαλειοποιήσει πλήρως τις φυλακίσεις των ναζί, ώστε να ηρωωοποιηθούν στους φασιστικούς κύκλους και να ξαναπροβληθούν απο τα ΜΜΕ σαν να μην σκότωναν μετανάστες και τον Παύλο Φύσσα πριν μερικά χρόνια. Και αυτό αποτελεί άλλη μια περίτρανη απόδειξη ότι ο φασισμός αποτελεί δεξί χέρι του κράτους και του κεφαλαίου, όσο και αν διάφορες εθνικιστικές γκρούπες προσπαθούν γελοιωδώς να παίξουν το χαρτί του “αντισυστημικού” για να μαζέψουν μπερδεμένα πιτσιρίκια. Άλλωστε ο φασισμός έχει φτάσει σε ένα στάδιο που αποτελεί μία κανονικότητα στα πλαίσια διάφορων κρατών έχοντας ενσωματωθεί πλήρως στις πολιτικές τους. Ανοιχτή υποστήριξη στις επαναπροωθήσεις και δολοφονίες μεταναστ(ρι)ων από το λιμενικό, ανοιχτή υποστήριξη στο γενοκτονικό-αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ. Αυτό είναι το ελληνικό κράτος και αυτές είναι οι θέσεις του. Ο φασισμός ιστορικά και διαχρονικά αποτελεί την εμπροσθοφυλακή κράτους και κεφαλαίου,όταν τα πράγματα ζορίζουν έρχεται να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Επίσης, η εθνικιστική ρητορική και η σύνδεση που προτάσσει μεταξύ των υποκειμένων γύρω από το έθνος, συνιστά την καλύτερη ιδεολογική συμμαχία του κράτους και του καπιταλισμού, διασπώντας το προλεταριάτο από το να συνδεθεί με βάση την ταξική του συνείδηση. Δεν ξεχνάμε το σπάσιμο των απεργιών απο τους Χρυσαυγίτες, τους μπράβους φασίστες των αφεντικών, τους μπάτσους φασίστες. Προχωράμε άλλωστε τα τελευταία χρόνια σταθερά σε μια πολεμική συνθήκη, και δεν υπάρχει καλύτερη συνταγή για την κατάπνιξη των αντιστάσεων απέναντι στους πολέμους, τις πολεμικές συμμαχίες και τις γενοκτονίες, από την όξυνση της φασιστικής ρητορικής και πράξης.
Ο Ζακ Κωστόπουλος, γνωστός αλλιώς και σαν την ντραγκ περσόνα του- Zackie oh-ήταν ακτιβιστής για τα δικαιώματα της lgbtq+ κοινότητας και των οροθετικών ατόμων. Τη μέρα που δολοφονήθηκε, για μέχρι και σήμερα άγνωστους λόγους βρισκόταν σε πανικό στην οδό Γλαύστωνος στην Ομόνοια και προσπαθούσε να ξεφύγει από κάποιους που τον απειλούσαν. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη βρέθηκε στο κοσμηματοπωλείο του Σπύρου Δημόπουλου, ο οποίος τον εγκλώβισε μέσα και ύστερα ο Ζακ σπάζοντας την τζαμαρία βγήκε έξω όπου ο Δημόπουλος με τον φίλο του Αθανάσιο Χορταριά τον λιντσάρανε θανάσιμα. Στη συνέχεια κατέφτασε η αστυνομία, που ενώ ο Ζακ έπαιρνε τις τελευταίες του ανάσες, οι μπάτσοι τον έδεσαν με χειροπέδες και ξεκίνησαν να τον χτυπούν μέχρι να χάσει τη ζωή του. Στη συνέχεια τα ΜΜΕ προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον ταμπελώσουν ως “ναρκομανή οροθετικό ληστή” και να συγκαλύψουν τη δολοφονία του. Η δολοφονία του/ης Ζακ Κωστόπουλου/Zackie oh θα μας θυμίζει πάντα πως ο φαινομενικά “οικογενειάρχης μαγαζάτορας με κάπως συντηρητικές απόψεις” μπορεί να κρύβει μέσα του έναν φασίστα δολοφόνο που όταν παγιδευτεί ένας άνθρωπος στο μαγαζί του θα τον ονομάσει “πρεζάκια, κλέφτη, ανώμαλο” και θα τον σκοτώσει μέχρι να έρθει η αστυνομία που θα φροντίσει να ολοκληρώσει αυτή την δολοφονία, έχοντας έναν ημιαναίσθητο άνθρωπο σε κατάσταση πανικού με χειροπέδες και κλωτσώντας τον μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή. Ταυτόχρονα, μπροστά στον “ιερό” θεσμό της ιδιοκτησίας η ανθρώπινη ζωή παρουσιάζεται δευτερεύουσα και αξίζει να θανατωθεί στο βωμό του εμπορεύματος και των ατομικών αγαθών. Αυτή η λογική, σάρκα από τη σάρκα των καπιταλιστικών αντιλήψεων έχει εμποτιστεί στα μυαλά των ανθρώπων, ενώ πολλοί στηρίζουν σθενάρα την υπερόχη της ιδιοκτησίας έναντι της ζωής. Ο νοικοκυραιος είναι ένα έρμαιο της φοβικότητας που τον έχουν ταΐσει στις ειδήσεις και στην εκκλησία. Φοβάται τον “ξένο”, τον “διαφορετικό”, αυτήν “με την περίεργη εμφάνιση”, το άτομο με άλλη σεξουαλικότητα, τον υποτιθέμενο κλέφτη, που θέλει το κακό του. Οι μπάτσοι είναι μηχανές βίας προς οποιοδήποτε άτομο ενοχλεί την εξουσία, φεύγει από τα καλούπια του ευηπόληπτου πολίτη, στρέφεται στην παρανομία επειδή προσπαθεί να επιβιώσει.
Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι πολύμορφος και εμπεριέχει πολλά εργαλεία, από την αλληλεγγύη σε μετανάστ(ρι)ες και την διάδοση του αντιρατσισμού μέχρι την αντιμετώπιση του φασισμού και της καταστολής στον δρόμο. Ο αντιφασισμός καθημερινά καταστέλλεται και δαιμονοποιείται από την κυριαρχία παγκόσμια, με τρανό παράδειγμα την κήρυξη του αντιφα ως τρομοκρατικής οργάνωσης στην Αμερική. Ταυτόχρονα, ο ναζισμός και ο εθνικισμός όλο και κανονικοποιούνται, με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς του Ελον Μασκ και τις ολοένα και περισσότερες ακροδεξιές κυβερνήσεις και κόμματα στην Ευρώπη και τα κοινοβούλια. Μέσα σε αυτό το χρονικό, η Ελλάδα γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους συμμάχους του σιωνιστικού Ισραήλ, που διαπράττει την σύγχρονη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, και αποτελεί το σύνορο του Νάτο, όπου πνύγει εκατοντάδες πρόσφυγες. Το μέλλον του φασισμού είναι προδιαγεγραμμένο και η κατάρρευσή του σίγουρη. Θα φροντίσουμε όλοι/ες/α για αυτό, ώστε να μην αφήσουμε το τέρας να μεγαλώσει. Μέσα στις καρδιές μας ο Φύσσας και η Zackie είναι ζωντανοί και μας φωτίζουν τον δρόμο να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την χειραφέτηση όλων, πλην των καταπιεστών. Ο αντιφασιστικός Σεπτέμβρης μας υπενθυμιζεί ότι δύο νεκροί της τάξης μας, δύο δικοί μας άνθρωποι δολοφονήθηκαν από δύο διαφορετικές εκφάνσεις του φασισμού. Από τη μία τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής αποτυπώνουν την πιο “μαχικητική” γραμμή του φασιστικού μετώπου και από την άλλοι τα νυκοκυραίικα αφεντικά αποτυπώνουν την υλική έκφραση του κοινωνικού εκφασισμού και μέχρι που αυτός οδηγείται για να υπερασπιστεί την ιδιοκτησία και να λιντσάρει το “διαφορετικό”. Να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα δίπλα και αλλλέγγυα σε κάθε καταπιεσμένο που βιώνει τη βία του φασισμού. Με τις μετανάστριες, τα κουίρ άτομα, τους αντιφασίστες να τσακίσουμε μαζί με κοινούς αγώνες τον φασισμό σε κάθε πτυχή του.
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
ΣΑΧΖΑΤ ΛΟΥΚΜΑΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΜΟΣ
ΜΟΝΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΚΕΕΡΦΑ-ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ
Πάτρα:
αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”
13 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΤΑΞΙΚΟΙ
Ενάντια στο σύστημα της φτώχειας, του κανιβαλισμού, της εκμετάλλευσης, της εξαθλίωσης, του πολέμου Αντικρατική-αντιφασιστική πορεία:Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη 18.30 Πλ.Γεωργίου
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ (ΦΕΑΝ)
ΟΥΤΕ ΛΗΘΗ ΟΥΤΕ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δεν έχουμε τίποτα να ξεχάσουμε και τίποτα να συγχωρήσουμε. Η 18η Σεπτεμβρίου 2013 δεν ήταν μια σκοτεινή παρένθεση έξω από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της εποχής. Η δολοφονία του Παύλου στο Κερατσίνι από τον φασίστα Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής, αποτέλεσε την αιματηρή έκφραση μιας οργανωμένης νεοναζιστικής δράσης που είχε ήδη αφήσει πίσω της θύματα και δεκάδες επιθέσεις. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του Πακιστανού εργάτη Σαχτζάτ Λουκμάν, ενώ πάμπολλοι μετανάστες και μετανάστριες, αντιφασίστες και αντιφασίστριες, εργαζόμενοι και άνθρωποι που συμμετείχαν στους κοινωνικούς αγώνες είχαν βρεθεί εκείνη την εποχή στο στόχαστρο των ταγμάτων εφόδου.
Η Χρυσή Αυγή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Αναπτύχθηκε μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, της μνημονιακής λεηλασίας, της ανεργίας και της φτωχοποίησης, επιχειρώντας να μετατρέψει την κοινωνική και ταξική οργή σε εθνικιστικό και ρατσιστικό μίσος και να στρέψει τους καταπιεσμένους εναντίον ακόμη πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Εκεί όπου η εργατική τάξη και η νεολαία αναζητούσαν συλλογικές απαντήσεις απέναντι στην εκμετάλλευση, οι φασίστες επιχειρούσαν να σπείρουν τον φόβο, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τη διαίρεση, προχωρώντας χέρι-χέρι με την κρατική εξουσία και την προσπάθεια καταστολής των κοινωνικών – ταξικών αντιστάσεων. Έτσι και το 2013 επιχείρησε να λειτουργήσει ως το συμπληρωματικό χέρι του κράτους, μέσα σε μια περίοδο κατά την οποία η κοινωνική και ταξική οργή ξεχείλιζε στους δρόμους. Την ώρα που απεργίες, διαδηλώσεις και συνελεύσεις αμφισβητούσαν την επιβολή των μνημονίων και της πολιτικής της λιτότητας, τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου επιχειρούσαν να τρομοκρατήσουν όσους δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να αντιμετωπίσει άμεσα ο επίσημος κρατικός μηχανισμός.
Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής εφτά χρόνια αργότερα ως εγκληματικής οργάνωσης δεν σηματοδότησε το τέλος του φασισμού, πολλώ δε μάλλον την εξαφάνιση των κοινωνικών και πολιτικών όρων που τον γεννούν και τον θρέφουν. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να αναθέσουμε την αντιφασιστική μνήμη και την κοινωνική μας άμυνα στους ίδιους θεσμούς που για χρόνια ανέχθηκαν, υποτίμησαν ή υπέθαλπαν την οργανωμένη δράση των νεοναζί. Ο φασισμός δεν εξαφανίζεται επειδή καταδικάζονται ορισμένα στελέχη μιας οργάνωσης. Ούτε εξαφανίζεται επειδή αλλάζει όνομα, επειδή αναζητά νέο πολιτικό προσωπείο ή επειδή κάποιοι από τους εκπροσώπους του επιχειρούν να εμφανιστούν ως θεσμικοί και αποδεκτοί παράγοντες. Ο Κασιδιάρης δεν σταμάτησε να είναι φασίστας επειδή τα σπάσε με τον Μιχαλολιάκο, ούτε επειδή έκανε τάχα στροφή από τον νεοναζισμό στον γραβατωμένο εθνικισμό. Οι ιδέες του ρατσισμού, του εθνικισμού, της κοινωνικής ιεραρχίας και της υποταγής συνεχίζουν να αναπαράγονται μέσα στην κοινωνία και μπορούν να επιστρέψουν με νέα πρόσωπα και διαφορετικές μορφές.
Η συστημική επιχείρηση παρουσίασης ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων ως «αντισυστημικές επιλογές» μέσα στον αστικό κοινοβουλευτισμό δεν αποτελεί παρά ένα μέσο εκτόνωσης της κοινωνικής οργής και μετατόπισης της κοινωνικής δυσαρέσκειας από τα πραγματικά κοινωνικά και ταξικά προβλήματα προς τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την συντήρηση στην ουσία του ίδιου του συστήματος των ταξικών και κοινωνικών διαιρέσεων. Η επίθεση στα δικαιώματα, η στοχοποίηση μεταναστών, προσφύγων και άλλων ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, η προάσπιση του παραδοσιακού συντηρητισμού του «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», παρουσιάζονται ως δήθεν ρήξη με το σύστημα, ενώ στην πραγματικότητα αναπαράγουν την ιεραρχία, τον αποκλεισμό και την υποταγή.
Η αντιφασιστική πάλη δεν μπορεί να περιορίζεται σε δικαστικές αποφάσεις και επετειακές δηλώσεις. Δεν είναι υπόθεση ανάθεσης. Είναι καθημερινή κοινωνική και πολιτική σύγκρουση με τους κάθε λογής φασίστες αλλά και με το κράτος. Κι αυτό γιατί δεν έχουμε αυταπάτες για τον χαρακτήρα του κράτους, καθώς αυτό δεν αποτελεί έναν ουδέτερο μηχανισμό που στέκεται πάνω από τις κοινωνικές συγκρούσεις και δήθεν λειτουργεί ως αμερόληπτος διαιτητής. Είναι ο μηχανισμός εξουσίας που οργανώνει, διαχειρίζεται και προστατεύει τις υπάρχουσες κοινωνικές και ταξικές σχέσεις. Όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν, καταστέλλονται. Όταν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες απαιτούν αξιοπρέπεια αντιμετωπίζονται ως απειλή. Όταν οι κοινωνίες αντιστέκονται, η κρατική καταστολή εντείνεται. Κι όταν η εξουσία μιλά για εθνική ενότητα, ζητά από τους καταπιεσμένους να ξεχάσουν ποιοι τους εκμεταλλεύονται και να ενωθούν μαζί τους κάτω από τη σημαία του κράτους.
Αυτή η υποτιθέμενη ουδέτερη εθνική ενότητα αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα ιδεολογικά εργαλεία της κυριαρχίας, καθώς επιχειρεί να σβήσει την ταξική σύγκρουση και να παρουσιάσει ως κοινά τα συμφέροντα εκείνων που βρίσκονται στις αντίθετες πλευρές της κοινωνικής πυραμίδας. Ο φασισμός, βέβαια, δεν βρίσκεται κάπου έξω από αυτή την πραγματικότητα. Τρέφεται από τις ίδιες κοινωνικές και σχέσεις που παράγουν την εκμετάλλευση, την ανισότητα και την υποταγή. Ο καπιταλισμός μπορεί να εμφανίζεται με κοινοβουλευτικό προσωπείο και να μιλά τη γλώσσα της δημοκρατίας, όμως όταν οι κοινωνικές αντιστάσεις γίνονται επικίνδυνες για την κυριαρχία του, οι δημοκρατικές διακηρύξεις μπορούν να υποχωρήσουν μπροστά στην ανάγκη διατήρησης της εξουσίας. Καταστολή, αυταρχισμός, ρατσισμός, εθνικισμός και στρατιωτικοποίηση δεν αποτελούν ξένα σώματα μέσα στο υπάρχον σύστημα.
Επομένως, δεν πρόκειται να περιμένουμε από κανέναν σωτήρα να αντιμετωπίσει τον φασισμό για λογαριασμό μας, ούτε να ανεχτούμε την ωραιοποίηση κανενός εθνολαϊκιστικού μορφώματος. Δεν περιμένουμε από τους υπευθύνους της κοινωνικής εξαθλίωσης, το κράτος και τις κυβερνήσεις να υπερασπιστούν εκείνους που οι ίδιοι καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται. Δεν περιμένουμε από τους θεσμούς της εξουσίας να προστατεύσουν μια κοινωνία από τις ίδιες τις πολιτικές που παράγουν ανισότητα, αποκλεισμό και καταστολή. Και αυτή η μάχη δεν τελειώνει στον αντιφασισμό. Η ήττα του φασισμού συνδέεται άμεσα με την ανατροπή των κοινωνικών και ταξικών σχέσεων που τον τροφοδοτούν. Δεν μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ελευθερία όσο η ζωή μας καθορίζεται από την εκμετάλλευση, την ιδιοκτησία, την ταξική ανισότητα και την κρατική εξουσία. Δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική χειραφέτηση όσο η πλειοψηφία παράγει τον πλούτο και μια μειοψηφία αποφασίζει για τη διανομή του. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αλληλεγγύη όσο το σύστημα επιβραβεύει τον ανταγωνισμό και καλλιεργεί την αντίληψη ότι ο διπλανός μας είναι ο εχθρός. Η αντιφασιστική πάλη αποτελεί κομμάτι μιας ευρύτερης κοινωνικής σύγκρουσης για έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο όπου η ζωή δεν θα υποτάσσεται στις ανάγκες του κέρδους.
Καμία ανοχή στον ρατσισμό και στον εθνικισμό. Καμία εθνική ενότητα με τους εκμεταλλευτές μας. Οι δρόμοι, οι γειτονιές, οι χώροι εργασίας, τα σχολεία και οι σχολές είναι πεδία κοινωνικής οργάνωσης, αντίστασης αντιφασιστικής πάλης και αντικρατικού – αντικαπιταλιστικού αγώνα. Εκεί θα χτιστεί η δύναμη που μπορεί να σταθεί απέναντι στον φασισμό, στην εκμετάλλευση και σε κάθε μορφή κυριαρχίας. Από τη συλλογική μνήμη στην καθημερινή δράση, από την αντίσταση στην οργάνωση και από την οργάνωση στη συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής και ταξικής δύναμης, ανοίγουμε τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ρατσισμό, χωρίς αφεντικά και χωρίς φασίστες. Για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης. Για τον επαναστατικό μετασχηματισμό των παραγωγικών σχέσεων, την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό!
ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΗΣ Χ.Α.
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ & ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 ΣΤΙΣ 18:30 ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Βόλος:
Κατάληψη Ματσάγγου
Προβολή του ντοκιμαντέρ “ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε” στην αυλή της κατάληψης την Πέμπτη 17/9 στις 21.00
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ
ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ
//ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 19.00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Χώρος Κινημάτων – Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Βόλου
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 | 18:30
ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.Η δολοφονία του από τη Χρυσή Αυγή ήταν μία στιγμή της οργανωμένης φασιστικής βίας που χτυπούσε μετανάστες, εργαζόμενους και αγωνιστές.
Η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, η επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, η επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, οι επιθέσεις σε κοινωνικούς χώρους και αγωνιστές αποτελούν κομμάτια της ίδιας εγκληματικής δράσης.
Σήμερα, η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και η προσπάθεια επανεμφάνισης του φασιστικού λόγου υπενθυμίζουν πως οι φασιστικές ιδέες δεν εξαφανίζονται μαζί με μια καταδικασμένη οργάνωση.
Ο φασισμός βρίσκει έδαφος εκεί όπου η εκμετάλλευση, ο αποκλεισμός και η κοινωνική εξαθλίωση μετατρέπονται σε φόβο και μίσος. Απέναντι σε κράτος, κεφάλαιο και φασίστες επιλέγουμε την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση από τα κάτω.
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ – ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Γιάννενα:
ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ – ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
Κάλεσμα σε πορεία για τα 13 χρόνια από την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18-09-2026, 6ΜΜ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΥ
13 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ
13 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι. Η δολοφονία αυτή σηματοδότησε το ξήλωμα της ναζιστικής οργάνωσης, ηγετικά στελέχη της οποίας βρέθηκαν στη φυλακή ως εγκληματική οργάνωση.
Το αντιφασιστικό κίνημα και κυρίως το πιο δυναμικό κομμάτι του που επέμενε, πολύ πριν την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, να αντιμετωπίζει με βία την παρουσία των ναζί στο δημόσιο χώρο, θα πρέπει να βρίσκεται σε μία διαρκή εγρήγορση. Δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή, που δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς ούτε ο εν γένει ακροδεξιός, φασιστικός και εθνικιστικός χώρος στον οποίο ανήκε. Ο χώρος αυτός, το πιο «δρομίσιο» κομμάτι του, αποτελείται σήμερα από πολλές μικρές ομάδες, κυρίως πιτσιρικάδων φασιστών, που ξεπηδούν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, προσπαθώντας να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, αν και τις περισσότερες φορές τρώνε τα μούτρα τους.
Η πλειοψηφία του ακροδεξιού χώρου, όμως, έχει εδραιωμένη παρουσία σε όλα τα πεδία της καθημερινής ζωής. Έτσι, όντας γρανάζι ούτως ή άλλως στη μηχανή του μεταπολιτευτικού κράτους της δεξιάς, έχει επιλέξει να φορέσει τα καλά του και να πιάσει τα στασίδια της βουλής. Συμμετέχει ενεργά στην άσκηση της εξουσίας μέσα από την κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου στη βουλή και στα μίντια, μέσα από την νομοθετική και την δικαστική εξουσία και φυσικά με την στελέχωση των σωμάτων ασφαλείας και κυρίως της αστυνομίας και του λιμενικού με φασιστικά καθάρματα και παρακρατικά σκουπίδια. Γλείφτες και ρουφιάνοι, τηλεμάντες και τηλεπωλητές, όπως ο Βορίδης, ο Πλεύρης και ο Γεωργιάδης, έχουν απορροφηθεί από την μεγάλη (ακρο)δεξιά οικογένεια της ΝΔ.
Αυτή η συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας γίνεται με την σιωπηρή ή ενεργή συμμετοχή ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, κάτι όμως που παρατηρείται και σε πλανητικό επίπεδο. Η εντεινόμενη κρίση, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική, ενεργειακή, υγειονομική, περιβαλλοντική, φέρνει μαζί της πληθυσμούς υποταγμένους που συστρατεύονται με τα συμφέροντα των ελίτ, στρέφοντας όλη τους την οργή σε ανθρώπους καταπιεσμένους. Είτε πρόκειται για μετανάστες-πρόσφυγες είτε πρόκειται για άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό είτε για ρομά είτε για κάθε τι διαφορετικό, αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων δαιμονοποιούνται και μετατρέπονται στον εύκολο στόχο πάνω στον οποίο συσσωρεύονται οι κατηγορίες για αλλοίωση του πολιτισμού, για την οικονομική εξαθλίωση, για την κοινωνική κρίση που βιώνουμε.
Αυτή η διάχυση του ακροδεξιού λόγου επιφέρει και μία ανεξέλεγκτη δράση ενός χύμα ακροδεξιού υποκειμένου, το οποίο οργανώνεται αυθόρμητα και λειτουργεί υποστηρικτικά προς τα σώματα ασφαλείας και το κράτος. Αυτή η δράση κρίνεται σήμερα σαφώς πιο επικίνδυνη από την δράση μικρών και διάσπαρτων φασιστικών ομάδων. Το χύμα ακροδεξιό υποκείμενο έχει εμφανιστεί μαζικά σε πολλές περιπτώσεις, ένα υποκείμενο που θα πουλούσε άνετα ελληνική φιλοξενία για τουριστική κατανάλωση, αλλά βαράει τον ξυπόλητο άνθρωπο στο ψαχνό, ενώ παράλληλα εκμεταλλεύεται την εργασία των φτωχών ξένων εργατών γης σε διάφορα μέρη της χώρας όπως και στα μεγάλα εργοστάσια κοτόπουλου – και όχι μόνο – στην Ήπειρο. Οι τύποι αυτοί είναι κατά τα φαινόμενα μακρινοί απόγονοι του Ξένιου Δία μόνο όταν πέφτει το ζεστό χρήμα ή πρέπει να σκύψουν το κεφάλι μπροστά σε κάποιον ισχυρό.
Ο ρατσισμός, αναπόσπαστο κομμάτι του φασισμού και της ακροδεξιάς, αποτελεί μία από τις βάσεις συγκρότησης των εθνών κρατών και κυρίως αυτών που συγκροτούνται πάνω στο δίκαιο του αίματος και της φυλής. Ειδικά ο δυτικός πολιτισμός, έχοντας κυριαρχήσει πλανητικά τους τελευταίους πολλούς αιώνες βασισμένος στο αίμα και στην καταπίεση άλλων λαών μέσα από την αποικιοκρατία, αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως το ύψιστο σημείο της ανθρώπινης ιστορίας.
Θεωρούμε ότι σήμερα το ζήτημα της Παλαιστίνης ειδικά μαρτυρά αυτή την πραγματικότητα του δυτικού ρατσισμού με εκκωφαντικό τρόπο. Όπως κάποτε ήταν οι Εβραίοι, ανέστιοι και περιπλανώμενοι, αυτοί που δαιμονοποιούνταν στην ευρωπαϊκή επικράτεια, διώκονταν, δολοφονούνταν κι αντιμετωπίζονταν ως ξένο σώμα μέχρι να φτάσουμε στην Τελική Λύση και στο Ολοκαύτωμα, έτσι σήμερα δαιμονοποιούνται οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί, καθώς και άλλοι λαοί της Ασίας και της Αφρικής. Η αποικιοκρατική και δολοφονική δομή του Ισραήλ, που αντιμετωπίζεται από τους δυτικούς ως ο πιο πιστός σύμμαχος στην μάχη κατά του Άραβα Άλλου, έχει μετατρέψει την Μέση Ανατολή σε μία μάχη χαρακωμάτων της Δύσης κατά της Ανατολής. Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού εγγράφεται πάνω σε αυτήν την συνθήκη ως η επιτομή της ρατσιστικής, αποικιοκρατικής και δολοφονικής τακτικής της Δύσης κατά του διαφορετικού, που απειλεί την συνοχή, την κυριαρχία και την ανωτερότητα του πολιτισμού της. Πώς λοιπόν να πάρουμε στα σοβαρά τις ανησυχίες του «δημοκρατικού τόξου» πανταχού της γης (όπως πρόσφατα με την εκλογική νίκη του AfD στο κρατίδιο Σαξονία-Άνχαλτ της ανατολικής Γερμανίας), όταν οι πολιτικές των κυρίαρχων «δημοκρατικών» ελίτ έχουν στρώσει το έδαφος για την συνεπακόλουθη ενίσχυση της ακροδεξιάς σε όλα σχεδόν τα ισχυρά κράτη του κόσμου;
Ένα αντιφασιστικό κίνημα που θέλει να σταθεί αντάξιο των σύγχρονων συνθηκών θα πρέπει να συνεχίσει να διαθέτει μαχητικότητα και αποφασιστικότητα απέναντι σε κάθε προσπάθεια των ναζί, των ακροδεξιών και των φασιστών να διεκδικήσουν τον δημόσιο χώρο, όποια προβιά κι αν φοράνε. Θα πρέπει παράλληλα να στέκεται δίπλα στους φτωχούς και κατατρεγμένους ανθρώπους και σε όσους βιώνουν την καταπίεση από την κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου. Θα πρέπει, όμως, επίσης να αρθρώσει αντιπολεμικό λόγο και να σταθεί αλληλέγγυο στην Παλαιστίνη αλλά και σε κάθε λαό που συντρίβεται από την πολεμική μηχανή των κρατών. Η αλληλοβοήθεια των απλών ανθρώπων, η επίθεση στα συστήματα καταπίεσης, η αντιπολεμική μάχη μέσα σε κάθε κράτος αλλά και διεθνώς, το τσάκισμα των φασιστών και των ρατσιστών, η ενίσχυση της αλληλεγγύης με τους κολασμένους της γης, είναι ο δικός μας αντιφασισμός.
(Ανοιχτή συνέλευση κάθε Πέμπτη στις 8μμ στον ΕΚΧ Αλιμούρα)
Χανιά:
Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας
Στις 18 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται 13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από το Γιώργο Ρουπακιά, με τις ευλογίες του κράτους και την ανοχή της αστυνομίας από τα δημοκρατικά εκλεγμένα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Λίγους μήνες νωρίτερα, στις 17 Ιανουαρίου του 2013 είχε προηγηθεί η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, μετανάστη από το Πακιστάν, που ενώ περπατούσε σε δρόμο της περιοχής των Πετραλώνων δέχτηκε πισώπλατες μαχαιριές από δύο φασίστες.
Η πολιτική στρατηγική που χρησιμοποιεί το κράτος απέναντι σε μια μακρά λίστα επιθέσεων και δολοφονιών είναι πανομοιότυπη και στοχευμένη. Αποτελεί συνέχεια μιας μακροχρόνιας συγκρότησης, μεταξύ άλλων, γύρω από εθνικές ιδέες, θρησκευτικές κοινοτοπίες και αυστηρούς ορισμούς περί κανονικότητας, σε αγαστή συνεργασία με τα συστημικά μέσα ενημέρωσης και τη δικαστική αρχή που συγκαλύπτουν μεθοδικά.
Ο εκφασισμος της εξουσίας και η άμεση συμπόρευση μαζί του, είναι κάτι που αποφαίνεται ακόμη και στην πολιτική που έχει επιλέξει η εξουσία έναντι των μεταναστών και προσφύγων πολέμου.
Από την Πύλο μέχρι τα διαρκή ναυάγια στο Λιβυκό πέλαγος όσοι μετανάστες και πρόσφυγισες πολέμου , δεν καταλήγουν πνιγμένοι στην θάλασσα, βρίσκονται σε άθλιες συνθήκες κράτησης στα διάφορα κέντρα στην εντοπιότητα. Αυτό το δόγμα της εξουσίας έναντια στο “ξένο”και “διαφορετικό” δεν μας εκπλήσσει καθόλου, γιατί για την ίδια την ύπαρξη της η αστική δημοκρατία έχει ως δεκανίκι της φασιστικές και μισαλλοδόξες απόψεις και πρακτικές.
Η εξουσία γεννά τον φασισμό καθώς ο ίδιος είναι αυτός που τη διατηρεί και την αναπαράγει. Αποτελεί βασικό εργαλείο του εκάστοτε κράτους για να διατηρήσει την ισχύ του.
Για αυτόν τον λόγο δεν εμπιστευόμαστε τη δικαιοσύνη και καμία αστική δημοκρατία για να διευθετήσουμε τους λογαριασμούς μας. Τρανό παράδειγμα είναι οι αποφυλακίσεις μελών της Χρυσής Αυγής που έχουν ξεκινήσει από το 2025 με αποκορύφωμα να αποφυλακίζεται ο κασιδιάρης δυο μέρες πριν να συμπληρωθούν 13 χρόνια από την δολοφονία του Π. Φύσσα.
Εμπιστευόμαστε όμως, την συλλογική μας μνήμη, ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι αγώνας ενάντια στη λήθη, δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη άνοδος από φασιστικά μορφώματα τόσο στο εσωτερικό, όσο και παγκοσμίως, γεγονός το οποίο αντιλαμβανόμαστε καθόλου τυχαίο. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, εξαθλίωσης και υποτίμησης των ζωών, ο φασισμός αναζωπυρώνεται, συνήθως μέσα από κόσμο που αναζητά το αίσθημα της ασφάλειας στο να ανήκει κάπου και που αναζητά να πραγματώσει την εναντίωσή του απέναντι στο σύστημα που τον καταπιέζει. Καταληγοντας έτσι, να ενσωματώνεται σε φασιστικές ομαδοποιήσεις, οι οποίες παρουσιάζονται ως αντισυστημικές ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν προέκταση του ίδιου. Το κράτος μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εντείνει την βίαιη θεμελίωση του εθνικού αφηγήματος, κλείνοντας το μάτι σε αυτά που φέρνει η σημερινή πολεμική συγκυρία.
Τον τελευταίο καιρό πανελλαδικά, φασιστιοειδή έχουν ξεκινήσει να βγαίνουν απο τις τρύπες τους και να διεκδικούν χώρο στους δρόμους και στις γειτονιές. Έτσι και στα Χανιά παρατηρούμε μια δειλή προσπάθεια οργάνωσης φασιστικών ομάδων και συσπείρωσης παρατρεχάμενων, οι οποίοι φροντίζουν πάντα να βγαίνουν πολύ βραδινές ώρες για να καταφέρουν να κρεμάσουν κάποιο πανό. Η όποια τους προσπάθεια θα πέφτει στο κενό καθώς οι δρόμοι έχουν μνήμη και ο φασισμός τσακίζεται στο δρόμο. Να σταθούμε ανάχωμα σε κάθε ένα από τα πρόσωπα του φασισμού, με όξυνση των αντιφασιστικών μας χαρακτηριστικών, την κοινωνική απομόνωσή τους και τη διατήρηση της μνήμης ενάντια στη λήθη.
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΞΕΡΟΥΜΕ
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΛΥΣΣΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΖΑΚ ΚΑΙ ΦΥΣΣΑ
Κατάληψη Rosa Nera
Κάλεσμα της Κατάληψης Rosa Nera: Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ-ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
13 χρόνια μετά, δεν θα ξεχαστει η αντίσταση του Παύλου Φύσσα απέναντι σε μια ολόκληρη τοπική οργάνωση των ναζί που δρούσε με τις πλάτες της αστυνομίας.
Ποτέ δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στον φασισμό στους δρόμους, στις γειτονιές μας, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας και σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής
Η μνήμη και η αντιφασιστική συνείδηση βρίσκεται μέσα στους αγώνες του σήμερα. Στην ταξική πάλη, την οργάνωση στην βάση, στους αγώνες για την ισότητα και την αλληλεγγύη.
Με την προπαγάνδα και τα ακροδεξιά κόμματα τους, μέσα από βλακώδεις ρατσιστικές και ανιστόρητες ψευδο-ερμηνείες που όμως έχουν πέραση στον ρατσιστικό όχλο, οι φασίστες – οι κολαούζοι των εκμεταλλευτών – προσπαθούν διαρκώς να σηκώσουν κεφάλι. Θα τους το κόβουμε πάντα μαζί με όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους.
Όχι μόνο για την αντίσταση στην βαρβαρότητα αλλά και για την προοπτική των πολλών ελεύθερων κόσμων που κουβαλάμε μέσα στην περιπέτεια της συλλογικής μας δράσης.
Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί.
Αντιφασιστική Πορεία, Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, ώρα 7 μ.μ. στην Πλατεία Αγοράς Χανίων
Ξάνθη:
Αντιφασίστριες/ες/ά
• ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ 18/09 | 18:30 | ΠΡΟΚΑΤ •
• ΔΕΥΤΈΡΑ 21/09 | 19:00 | ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΝΤΙΚΑ •
13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της ΧΑ
8 χρόνια από τη δολοφονία της Zackie-oh (Ζακ Κωστόπουλου) από μπάτσους και αφεντικά
Τον Παύλο τον σκότωσε το βαθύ φασιστικό (παρα)κράτος και τη Zackie-oh η βαθιά φασίζουσα πατριαρχική και κανιβαλιστική κοινωνία.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΎΜΕ
ΚΑΝΈΝΑ ΜΟΝΟ – ΚΑΝΈΝΑ ΑΛΛΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ
ΝΑ ΤΣΑΚΊΣΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΦΑΣΙΣΜΟΥ
Ηράκλειο:
Κατάληψη Ευαγγελισμού
Συγκέντρωση και πορεία για τον Παύλο Φύσσα στις 18/9 στις 19:00 στην πλ. Λιονταριών
Συγκέντρωση και πορεία για τη Ζακι και τον Μοχάμεντ Καμραν στις 21/9 στις 19:00 στην πλ. Λιονταριών
Τα τελευταία χρόνια η επάνοδος της ακροδεξιάς ρητορικής στην Ευρώπη αλλά και ευρύτερα στον κόσμο είναι ραγδαία. Από τις ξενοφοβικές και αντιπροσφυγικές/αντιμεταναστευτικές πολιτικές της ΕΕ και διαφόρων κρατών (Ουγγαρία, Αυστρία, Ιταλία, Ελλάδα…), μέχρι την άνοδο αμιγώς ακροδεξιών, ναζιστικών κομμάτων στην κεντρική πολιτική σκηνή χωρών όπως η Γερμανία (AfD), η Ιταλία (Λίγκα του Βορρά), η Γαλλία (Εθνικό Μέτωπο), η Αυστρία αλλά και αλλού. Από την ολοένα αυξανόμενη απήχηση που λαμβάνουν πρόσωπα όπως ο Ιλον Μασκ, ο Τσάρλι Κερκ και άλλοι νεοναζί, καθώς και από την πλήρως φασίζουσα πολιτική του Τραμπ, την άνοδο φασιστικών φιλοαμερικανικών κομμάτων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής (Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή), μέχρι φυσικά και την ολοκληρωτική καταστροφή στη Γάζα και την Δυτική Όχθη και την εξολόθρευση του Παλαιστινιακού Λαού από το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ. Στον δικό μας “ελλαδικό” μικρόκοσμο, η νεοφιλελεύθερη πολιτική κράτους και κεφαλαίου, προωθεί διαρκώς φασιστικό λόγο, ρατσιστικό οχετό, ξενοφοβία και ομοτρανσφοβία, όσο εντείνει τον ταξικό και κοινωνικό ανταγωνισμό και την εξαθλίωση των ζωών μας. Από τη μια, κλείνει το μάτι στην ακροδεξιά πτέρυγα της κοινωνίας, για να την έχει από κοντά στις επερχόμενες εκλογές, από την άλλη προωθεί τον λόγο αυτό, με απώτερο σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από τον πραγματικό εχθρό, από την ταξική σύγκρουση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που επικρατεί. Όλο αυτό το σκηνικό τοπικό και παγκόσμιο, έρχεται να συμπληρωθεί με την αποφυλάκιση του αρχινεοναζί Κασιδιάρη και τις διακηρύξεις του περί κόμματος, την προσπάθεια ανοίγματος γραφείων του Εθνικού Μετώπου, καθώς και την γενικότερη αύξηση της φασιστικής παρουσίας – αν και φυσικά σε μικρές ομάδες, κυρίως ανηλίκων, που βγαίνουν για λίγο και σκορπάνε γρήγορα – σε διάφορες γειτονιές των πόλεων ή/και σχολεία, όπως και στο Ηράκλειο.
Φυσικά, όπως λέει και μία λαϊκή ρήση: “Ο μόνος λόγος που ο φασισμός συνεχίζει και υπάρχει, είναι γιατί κάποιοι κατά καιρούς του έκαναν ειρήνη”. Η λαϊκή κοινωνική βάση δεν ξεχνάει τους αγώνες που δόθηκαν ιστορικά ενάντια στον φασισμό από την κατοχή και τον εμφύλιο, μέχρι τη Χούντα και μετά τη μεταπολίτευση με την γένεση της Χρυσής Αυγής και τις συγκρούσεις σε επίπεδο γειτονιών και δρόμου για χρόνια. Επίσης, δεν ξεχνάει πως το κεφάλαιο και το κράτος, εγκόλπωσε, είτε την ακροδεξιά ιδεολογία, είτε τους ίδιους τους εκφραστές της. Δεν ξεχνάει πως οι ταγματασφαλίτες και οι μαυραγορίτες της κατοχής, και οι δικτάτορες της Χούντας πήραν θέση στις μετέπειτα κυβερνήσεις, ενώ οι αντιστασιακοί γέμισαν τα κελιά της εξορίας. Δεν ξεχνάει ποιοι έκαναν τα γλυκά μάτια στα χρυσαύγουλα όταν μπήκαν στη Βουλή (βλ. Ντόρα Μπακογιάννη), ούτε ποιοι ακροβάτησαν την σκάλα της πολιτικής και της εξουσίας από την ακροδεξιά (Βορίδης, Πλεύρης, Άδωνις Γεωργιάδης). Επίσης, δεν ξεχνάει πως κομμάτια της αριστεράς (όπως η ΑΡΑΣ), αντί να συσπειρώνονται γύρω από το αντιφασιστικό πρόταγμα, γίνονται το δεξί, ή μάλλον καλύτερα το αριστερό, χέρι της εξουσίας και επιδίδονται σε επιθέσεις και προβοκατορολογία ενάντια στον αναρχικό χώρο, προσπαθώντας να εξουσιάσουν πάνω στο κίνημα και να το καθοδηγήσει. Τέλος, κανείς δεν ξεχνάει πως ο φασισμός δεν νικήθηκε σε δικαστικές αίθουσες, ούτε στα τηλεοπτικά πάνελ και στις δήθεν δημοκρατικές δηλώσεις των τρομαγμένων νεοφιλελεύθερων (βλ. Μέρκελ που δάκρυσε με την άνοδο του AfD). Ο φασισμός κατατροπώθηκε από τη λαϊκή οργή, την κοινωνική αντίσταση, την ταξική συνείδηση, τις από κοινού δράσεις μεταναστριών και ντόπιων, την αναρχική μαχητικότητα και αποφασιστικότητα, το δρόμο και τις γειτονιές που δόθηκαν για χρόνια μάχες σώμα με σώμα, που υψώθηκε ανάχωμα και περιφρουρείται μέχρι και σήμερα.
Ο αντιφασιστικός Σεπτέμβρης δεν είναι μια φράση κενή νοήματος, δεν είναι κούφιες λέξεις. Το αίμα δεν γίνεται νερό και η μνήμη δεν γίνεται σκουπίδι. Στις 18 Σεπτέμβρη του 2013 ναζί της Χρυσής Αυγής με αρχηγό τον Ρουπακιά, επιτίθονται στον Παύλο Φύσσα και τον μαχαιρώνουν, σκοτώνοντάς τον. Λίγους μήνες πριν είχε δολοφονηθεί από ναζί ο Σαχζατ Λουκμάν, μετανάστης εργάτης, ενώ αμέτρητες επιθέσεις είχαν γίνει σε εργάτ(ρι)ες, μετανάστ(ρι)ες, καταλήψεις, αναρχικούς/ες/α και αντιφασίστ(ρι)ες. Στις 21 Σεπτέμβρη του 2019 δολοφονείται από δυο “ευυπόληπτους μαγαζάτορες” και 4 μπάτσους στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια, ο Ζακ Κωστόπουλος, η Zackie Oh, ο οποίος υπέκυψε στα αμέτρητα χτυπήματα που δέχτηκε ενώ κειτόταν στο έδαφος. Και τι δεν είπαν για να τους καλύψουν. “Ληστεία, ναρκομανής, γκέι, τρανς, ευυπόληπτοι μαγαζάτορες, ανήσυχοι πολίτες, μπάτσοι που έκαναν τη δουλειά τους, διατάραξη κοινωνικής ειρήνης”. Δηλαδή ομοτρανσφοβία, τοξικοφοβία και κυρΠαντελισμός. Στις 21 Σεπτέμβρη λίγα χρόνια αργότερα, το 2024, λίγο παραδίπλα, στο ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα δολοφονείται ο Μοχάμεντ Καμράν, μετανάστης εργάτης, μετά από άγριο βασανισμό του από τα ένστολα σκουπίδια. Φυσικά, αυτά δεν είναι τα μοναδικά περιστατικά ούτε παρακρατικής ούτε αστυνομικής φασιστικής βίας. Ο Σεπτέμβρης, απλά, συμβολίζει την ταξική και κοινωνική πάλη, την αντιφασιστική δράση, τον αγώνα για τη διαφύλαξη της συλλογικής μνήμης ενάντια στη λήθη.
Το αναρχικό και αντιφασιστικό κίνημα ήταν, είναι και θα είναι η εμπροσθοφυλακή των κοινωνικών αντιστάσεων στην επέλαση του φασισμού. Εθνικισμός και φασισμός σημαίνει μίσος για όσους δεν έτυχε να γεννηθούν στην ίδια χώρα με εμάς ή είναι διαφορετικοί (ανάπηροι, κουιρ, τρανς, νευροδιαφορετικοί, φυλετικοποιημένοι…) και η ιστορία έχει αποδείξει πως οι εθνικισμοί πάντα οδηγούν σε θάνατο και πόλεμο, στην μυρωδιά της καμμένης γης, την μοναξιά του ξεριζωμού και της ορφάνιας, το ουρλιαχτό του ανθρώπινου πόνου και την σιωπή του καθημερινού κακού. Γιατί μια ιδέα που βασίζεται στο μίσος, δεν μπορεί να αναπαράγει παρά μόνο μίσος και θάνατο. Για αυτό, οφείλουμε, να μην τους αφήσουμε ποτέ σε ησυχία, να μην επιτρέψουμε η ιδέα αυτή να φυτρώσει και να την αφανίζουμε όπου την συναντάμε.
Όσο πιο πολύ σου κλέβουν το ψωμί τόσο σε ταΐζουν έθνος και φυλή
Ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, ντόπιοι και μετανάστριες τσακίζουμε ναζί
Φασίστες και αφεντικά στου πηγαδιού τον πάτο, ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο
Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία, κάτω ο κρατισμός ζήτω η Αναρχία
Η Ζακι ζει
Ο Παύλος ζει
Ο Μοχάμεντ ζει
Τσακίστε τους ναζί
Κατάληψη Ευαγγελισμού
πηγή: https://evagelismos.squat.gr/?p=6738
Antifa HER
Παύλος Φύσσας – 13 χρόνια. Παρών.
Κάλεσμα σε αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026, 19:00,λιοντάρια
13 χρόνια μετά τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, ο αντιφασισμός είναι και θα είναι ένα από τα σημαντικότερα επίδικα της εποχής μας – μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή του φασισμού και του συστήματος που τον γεννά. Καθώς τα κατακάθια μιας ξοφλημένης Χ.Α. ανασύρονται ξανά στην επιφάνεια, με την αναγγελία καινούργιου κόμματος και με την Ευρώπη σε ένα ολοένα και πιο έντονο ετοιμοπόλεμο κλίμα, ο φασισμός προσπαθεί να ξανάεμφανιστεί επίσημα στην ελληνική κοινωνία, θέλοντας να αναλάβει ξανά τον οργανικό του ρόλο ως δομή μάχης του κεφαλαίου ενάντια στον λαό και την εργατική τάξη.
Φασισμός και αντισυστημική δημαγωγία
Ο φασισμός δεν είναι η αποτυχία του συστήματος – είναι μία από τις βασικές λειτουργίες του. Σε περιόδους πολιτικής αστάθειας, είναι το δόρυ του κεφαλαίου ενάντια στον λαό, είναι ο μηχανισμός αναδιανομής της κοινωνικής οργής προς τα κάτω. Μέσα από εθνικιστική πολιτική και ρητορική προσπαθεί να μετατρέψει τις αιτίες σε λύσεις, τους θύτες σε θύματα και τους καταπιεσμένους σε δυνάστες.
Ιερή για τους φασίστες είναι η καραμέλα του εθνικού συμφέροντος, μιας επίπλαστης πολιτικής έννοιας που καλεί σε θυσίες πολέμου για τις στρατιωτικοπολιτικές αποφάσεις της αστικής τάξης, σε 13ωρη εργασία και κατάλυση όλων των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων προς όφελος της εθνικής πλουτοπαραγωγής, σε ιδιωτικοποίηση υγείας, παιδείας και οποιουδήποτε δημόσιου φορέα διανομής αγαθών στην κοινωνία για τις ανάγκες των εθνικών κεφαλαιοκτητών, σε ξεπούλημα μέχρι και της τελευταίας σπιθαμής χρησιμοποιήσιμης γης για να αυξηθεί το εθνικό κέρδος, σε υποτίμηση της θέσης της γυναίκας και εξοβελισμό των ομοφυλόφιλων για την εξυπηρέτηση του εθνικού ιδεώδους της οικογένειας, σε απέλαση και δουλοποίηση μεταναστών – αυτών που δεν έχουν golden visa και κεφάλαια – για να ικανοποιηθεί η ρατσιστική αντίληψη της εθνικής ομοιογένειας. Σε αστυνόμευση και έλεγχο όλων των πτυχών της ζωής σου για την εξασφάλιση της νομιμότητας και της κοινωνικής ειρήνης του έθνους. Στόχος της ρητορικής αυτής είναι η εναντίωση στους πιο φτωχούς, στους πιο νέους, στους πιο ξένους, στις γυναίκες, σε ό,τι δεν χωράει το κάδρο του «εθνικού ιδεώδους» που έχουν ζωγραφίσει. Αν μιλάς, αν διαμαρτύρεσαι, αν δεν χωράς, είσαι το πρόβλημα. Κι έτσι ο εργαζόμενος γίνεται αυτός που φταίει για την κρίση, ο μετανάστης αυτός που προκαλεί τη φτώχεια, οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι αιτία υπογεννητικότητας και ο νέος πηγή εγκληματικότητας. Αυτή είναι η πραγματικότητα του εθνικόφρονος παραμυθιού του εθνικού συμφέροντος, που φυσικά μας αφήνει με τη ρητορική απορία «ποιανού είναι τελικά αυτό το συμφέρον;».
Φυσικά, έτσι, οι φασίστες έβρισκαν ανέκαθεν τις ρίζες τους δίπλα στην αστική πλευρά της ιστορίας, δίπλα στους Ναζί στην Κατοχή και δίπλα στους Αμερικανούς στον Εμφύλιο, δίπλα στους συνταγματάρχες της Χούντας και δίπλα σε όλες τις στρατηγικές αποφάσεις του Ελληνικού Κράτους από τη Μεταπολίτευση και μετά (ΝΑΤΟ – ΕΕ). Αναλάμβαναν διαχρονικά μέσα από μια – ενίοτε αντισυστημική – δημαγωγία να κρύβουν την ταξική εκμετάλλευση κάτω από την ομπρέλα του εθνικού συμφέροντος, να θολώνουν τα όρια ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και τον κόσμο του κεφαλαίου, να μεγαλώνουν το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο και στις μειοψηφίες που τον εκμεταλλεύονται.
Αντιφασισμός και καθήκον
Ο αντιφασιστικός αγώνας της προηγούμενης δεκαετίας κατάφερε μια αδιαμφισβήτητη νίκη στους δρόμους, τα σχολεία, τις γειτονιές και τα πανεπιστήμια. Κατάφερε να οδηγήσει στη διάλυση του κύριου πολιτικού οργάνου των ακροδεξιών (Χ.Α.) και την εξουδετέρωση των φασιστών από το κοινωνικό πεδίο. Υποχρέωσε το πολιτικό σύστημα – και την κυβέρνηση της ΝΔ – να ασκήσει διώξεις στους φασίστες της Χ.Α., τόσο λόγω της ανεπανόρθωτης έκθεσής του στη διαχρονική ατιμωρησία και την πολιτική κάλυψη που τους παρείχε, όσο και εξαιτίας του χειμάρρου κοινωνικής οργής που είχε συσσωρευτεί μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και έπρεπε να αποσυμπιεστεί. Επειδή, όμως, τα παρακλάδια του φασισμού είναι πολλά σε ένα σύστημα που συνεχώς φυτρώνει σπόρους για καινούργιες ρίζες, την υποχώρηση αυτή ήρθε να συμπληρώσει η ταυτόχρονη ισχυροποίηση της ακροδεξιάς πτέρυγας της κυβέρνησης. Η ΝΔ θέλοντας να ηγεμονεύσει το πολιτικό φάσμα από τα δεξιά μέχρι τον εθνικοσοσιαλισμό, εντατικοποίησε τον ήδη ισχυρό εθνικιστικό λόγο που παρήγε, ανέδειξε υπουργούς και στελέχη με ξεκάθαρη οργανική σύνδεση με τις ρίζες του φασισμού στον τόπο και ενσωμάτωσε το βαθύ κράτος που υποστήριξε και πυροδότησε τη δράση των φασιστών όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι προσέφερε ταυτόχρονα το απαραίτητο ξέπλυμα – μέσα από την παρουσίαση της δίκης της Χ.Α. σαν μια δίκη εξάρθρωσης του φασισμού – και την αναβάθμιση των εξουσιών σε μια ακροδεξιά πτέρυγα που διψούσε για εκδίκηση, πειθαρχήση και καταστολή απέναντι σε ένα αντιφασιστικό κίνημα που τους οδήγησε στην ήττα, στον εξευτελισμό και την αφάνεια.
Σήμερα, που η εξουσία της Ν.Δ. μοιάζει να κλονίζεται κάτω από το βάρος των αμέτρητων σκανδάλων και της διαφθοράς, η ελληνική ακροδεξιά θέλει να ανασύρει κουφάρια, πρόσωπα και δομές που την εκπροσώπησαν στο παρελθόν. Μέσα από τα ίδια αναμασημένα παραμύθια του αντισυστημικού εθνικισμού και της καραμέλας του εθνικού συμφέροντος πασχίζει να ανοικοδομήσει το ίδιο σύστημα καταστολής που τόσο καλά την εξυπηρέτησε την περίοδο των μνημονίων. Σε ένα μέλλον όπου οι κρίσεις του κεφαλαίου – και η περαιτέρω φτωχοποίηση του λαού μας – μοιάζουν σίγουρες και η γεωπολιτική σκακιέρα ολοένα και πιο ρευστή, η πολιτική αστάθεια είναι αναπόφευκτη. Έτσι το κεφάλαιο ακονίζει το δόρυ του, ετοιμοπόλεμο να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του.
Σε μια τέτοια συγκυρία, ο αντιφασισμός είναι πιο ζωντανός και πιο αναγκαίος από ποτέ. Μέσα σε ένα σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, είναι η ασπίδα των αδύναμων, της κοινωνίας, του δίκιου και της ελευθερίας. Γεννήθηκε στον δρόμο, σε γειτονιές και συνοικίες, σε χώρους εργασίας, σε σχολεία, σε πανεπιστήμια. Γεννήθηκε από εμάς, για εμάς. Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι καθήκον καθενός και καθεμιάς από εμάς που δεν ανεχόμαστε την αδικία, την εκμετάλλευση, τη μισαλλοδοξία, την υπακοή και την πειθαρχία.
13 χρόνια τώρα, ο Παύλος αποτελεί το παράδειγμα ότι στον φασισμό σηκώνεις ανάστημα. Η επέτειος του θανάτου του δεν είναι μνημόσυνο αλλά φόρος τιμής σε εκείνον και σε όλους όσους το ανάστημά τους χαράχτηκε με αίμα στις ιστορικές σελίδες αυτού εδώ του τόπου. Από τους αγωνιστές του ’40 και τους αντιδικτατορικούς αγώνες του Πολυτεχνείου μέχρι τον Παύλο Φύσσα, ο αντιφασισμός παραμένει βαθιά ριζωμένος στην ιστορία του λαού μας.
Σε αυτές τις γειτονιές,τα σχολεία,τα πάρκα και τα γήπεδα χωράμε όλοι/όλες εκτός από τους φασίστες
Antifa HER – 09.2026
@antifa_her
ΤΗΓΑΝΙΤΗΣ Α.Σ.Η.
Ο φασισμός δεν πεθαίνει στα δικαστήρια· τσακίζεται στον δρόμο. Στις γειτονιές, στα σχολεία, στις πλατείες, στις κερκίδες των γηπέδων, στους χώρους της ταξικής εκμετάλλευσης. Είμαστε εδώ για άλλη μια χρονιά αντιφασίστριες/στες παντού.
Καλούμε λοιπόν κόσμος μας να κατέβει στον δρόμο. Να δώσει το παρών με την οργή και τον αγώνα του απέναντι στο κράτος και τον φασισμό.
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙ ΑΙΩΝΙΑ
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΚΚΕ (μ-λ)
13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ: ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ!
Κερατσίνι: 5.30 μ.μ., Μνημείο Παύλου Φύσσα
Θεσσαλονίκη: 5.30 μ.μ., Καμάρα
Ηράκλειο: 7.00 μ.μ., πλατεία Ελευθερίας
Χανιά: 7.00 μ.μ., πλατεία Αγοράς
Ξάνθη: 7.00 μ.μ., Κεντρική Πλατεία
Γιάννενα: 6.00 μ.μ., Περιφέρεια
Πάτρα: 6.30 μ.μ., πλατεία Γεωργίου
- Ο Παύλος Φύσσας ζει στους αγώνες μας!
- Θάνατος στον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό!
- Κάτω η πολιτική της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής!
Ρέθυμνο:
Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου – αδρε
Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα…” Ναζίμ Χικμέτ
13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. 13 χρόνια από τη νύχτα που το μαχαίρι των ναζί επιχείρησε να επιβάλει τον φόβο στους δρόμους, στις γειτονιές και στους αγώνες μας. Δεν τα κατάφεραν.
Ο Παύλος δεν είναι μια επέτειος, ούτε ένα όνομα χαραγμένο στη μνήμη. Είναι η ζωντανή υπενθύμιση ότι ο φασισμός δεν αποτελεί μια ιστορική παρένθεση αλλά ένα διαρκές εργαλείο της εξουσίας, έτοιμο να ενεργοποιηθεί όταν χρειαστεί να χτυπηθούν οι από τα κάτω, οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι.
Μπορεί η Χρυσή Αυγή να καταδικάστηκε ως εγκληματική οργάνωση, όμως δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι ο φασισμός νικιέται σε δικαστικές αίθουσες. Οι ιδέες του μίσους, του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πατριαρχίας παραμένουν παρούσες και αναπαράγονται καθημερινά από κράτη, κυβερνήσεις, ΜΜΕ και μηχανισμούς καταστολής.
Σήμερα βλέπουμε την άνοδο της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από την ενίσχυση του AfD στη Γερμανία μέχρι την ισχυροποίηση εθνικιστικών και ρατσιστικών κομμάτων σε πολλές χώρες, επιχειρείται η κανονικοποίηση του μίσους, του αποκλεισμού και του αυταρχισμού. Δεν πρόκειται για μια «παρέκκλιση» της δημοκρατίας, αλλά για την όλο και πιο ανοιχτή έκφραση μιας πολιτικής που χτίζει σύνορα, στρατόπεδα, πολέμους και εσωτερικούς εχθρούς.Και η ίδια λογική της απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής δεν σταματά στα σύνορα των κρατών.
Οι πόλεμοι δεν είναι μακρινές εικόνες στις οθόνες μας. Από την Παλαιστίνη και την Ουκρανία μέχρι το Σουδάν, το Κονγκό και τις ξεχασμένες πολεμικές ζώνες της Αφρικής, άνθρωποι δολοφονούνται, ξεριζώνονται και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις ζωές και τα σπίτια τους, ενώ κράτη και πολυεθνικές συνεχίζουν να ανταγωνίζονται για εδάφη, πόρους και επιρροή. Πίσω από τις λέξεις «γεωπολιτική», «ασφάλεια» και «εθνικό συμφέρον» βρίσκονται πάντα ανθρώπινες ζωές που αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμες. Εμείς δεν έχουμε πατρίδα να υπερασπιστούμε απέναντι στους καταπιεσμένους· έχουμε μια πλευρά, κι αυτή είναι η πλευρά των ανθρώπων που αντιστέκονται.
Οι δολοφονίες του Σαχζάτ Λουκμάν, του Ζακ Κωστόπουλου, του Κώστα Μανιουδάκη και τόσων ακόμη ανθρώπων δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.
Τα ναυάγια στο Αιγαίο, οι επαναπροωθήσεις, οι ξυλοδαρμοί και οι βαφτισμένες «αυτοκτονίες» σε αστυνομικά τμήματα, οι γυναικοκτονίες, η έμφυλη βία, οι επιθέσεις σε πρόσφυγες, μετανάστες και αγωνιστές αποτελούν κομμάτια της ίδιας βάρβαρης πραγματικότητας.
Ο φασισμός δεν είναι ξένο σώμα. Γεννιέται μέσα στην εκμετάλλευση, στον κοινωνικό κανιβαλισμό, στον εθνικισμό και στον φόβο. Είναι το μακρύ χέρι του κράτους και του κεφαλαίου όταν η καταστολή, η φτώχεια και η εξαθλίωση χρειάζονται ιδεολογική και φυσική βία για να επιβληθούν.
Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη δεν υπάρχει ουδετερότητα. Απέναντι στον φασισμό, στον ρατσισμό και στην κρατική βία, η απάντηση βρίσκεται στην αυτοοργάνωση, στην αλληλεγγύη, στις κοινότητες αγώνα, στις καταλήψεις, στα σωματεία βάσης, στις συλλογικότητες, στους δρόμους.
Να μην αφήσουμε ούτε σπιθαμή γης στους εχθρούς της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
13 χρόνια μετά, ο Παύλος είναι παρών σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα απέναντι στη βαρβαρότητα.
Ούτε λήθη.
Ούτε φόβος.
Ούτε βήμα πίσω.
ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ
Ο Παύλος Φύσσας ζει, τσακίστε τους ναζί!
Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου – αδρε
email: adre.rethymno@gmail.com
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2026
Αλεξανδρούπολη:
Αντιφασιστική Συνέλευση Αλεξανδρούπολης
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ-ΔΙΗΜΕΡΟ ΔΡΑΣΕΩΝ
📌Παρασκευή 18/09
Αντιφασιστική διαδήλωση 19:00 Δημαρχείο
📌Σάββατο 19/09
Εκδήλωση-συζήτηση
«Η φασιστική προπαγάνδα στα σχολεία υπό την ανοχή του κρατικού μηχανισμού»
Με ομιλητές τους:
Γιαννόπουλος Παναγιώτης
Παπαϊωάννου Κωνσταντίνος
Μέλη του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
Καβάλα:
Αυτόνομο Στέκι Καβάλας
Καρδίτσα:
Δίκτυο αλληλεγγύης και αγώνα Καρδίτσας – Για υγεία, ζωή και ελευθερία
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
Κεντρική Πλατεία, Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, 19:00
13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Συνέλευση Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Καρδίτσας
ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ ,ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ!
Αντιφασιστική .αντικατασταλτική συγκέντρωση την Παρασκευή 18/09/26 στην κεντρική πλατεία της πόλης της Καρδίτσας για την συμπλήρωση 13 χρόνων από την δολοφονία του αντιφασίστα Π.Φύσσα από νεοναζιστικά τομάρια της Χ.Α.
Τον φασισμό θα τον συντρίψουμε στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στους δρόμους, στις γειτονιές, στις πλατείες και στα οδοφράγματα και όχι στα δικαστήρια, στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα κοινοβούλια. Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, που γεννούν και τρέφουν τον φασισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Η συντριβή του φασισμού θα είναι αποτέλεσμα των πλατιών, οργανωμένων και μαχητικών αγώνων για μια κοινωνία αλληλεγγύης ,αυτοοργάνωσης και ελευθερίας.
ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΔΥΣΤΟΠΙΑΣ ΠΟΥ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ
ΚΕΦΑΛΙ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΚΟΨΟΥΜΕ
ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ
ΚΡΑΤΟΣ ,ΜΠΑΤΣΟΙ,ΜΜΕ,ΝΑΖΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ!
Τρίκαλα:
Ανάρες Ελευθεριακή Συνέλευση Τρικάλων
Συγκέντρωση την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου στην πλατεία Ρήγα Φεραίου στις 19:30
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Κομοτηνή:
Ελευθεριακό Σχήμα Σχολών Κομοτηνής
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
Παρασκευή 18/09 στις 18:00 Πλατεία Ειρήνης
Συμπληρώνονται φετος 13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα, από μέλη της νεοναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι του Πειραιά. Αυτό συντελείται την περίοδο των μνημονίων και της απαρχής της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας που συνόδευσαν και την άνοδο του φασισμού. Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, ελληνικές κυβερνήσεις και ΜΜΕ έδιναν μονίμως χώρο για την εδραίωση του ναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής τόσο στο πολιτικό όσο και στο κοινωνικό πεδίο, με τη προβολή της στα κανάλια αλλά και δημόσια ρητορική μίσους κατά προσφύγων και μεταναστών. Οι δράσεις της οργάνωσης που όλο και μαζικοποιούνταν, περιλάμβαναν πογκρόμ και δολοφονίες κατά μεταναστών, όπως του Σαχζάτ Λουκμάν και των Αιγυπτίων αλιεργατών. Η δολοφονία του Φύσσα αποτελεί και το αποκορύφωμα των φασιστικών ενεργειών του κόμματος αυτού, που οδήγησε και τα μέλη του σε φυλάκιση.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες πως με τη καταδίκη και τη φυλάκιση των στελεχών του, το κεφάλαιο του φασισμού στην Ελλάδα έχει τελειώσει. Οι κυβερνήσεις συνεχίζουν όλα αυτά τα χρόνια τη φασιστική ρητορική μέσω της θανατοπολιτικής κατά των μεταναστών. Αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από τις μαζικές δολοφονίες στο Αιγαίο και τα σύνορα, τις παράνομες επαναπροωθήσεις, τις μακροχρόνιες κρατήσεις ,τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και την απροκάλυπτη υποκίνηση βίας στον δημόσιο διάλογο.
Ακροδεξιά και φασισμός στην Ελλάδα σίγουρα δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή, τη στιγμή που υπάρχουν πολλά κόμματα και οργανώσεις που δραστηριοποιούνται προς αυτή τη κατεύθυνση εντός και εκτός κοινοβουλίου, στρατολογώντας μέλη πολλές φορές και ανήλικα από το φτωχοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας, που αναζητα απεγνωσμένα μία διέξοδο. Η ιδεολογία τους πουλάει πως για τα δεινά της τάξης μας ευθύνονται πρόσφυγες και μετανάστες και όχι οι αντικοινωνικές πρακτικές του κράτους-κεφαλαίου.
Η άνοδος του φασισμού ολοένα και εντείνεται και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τα κράτη να ενισχύουν όλο και περισσότερο τον πολεμικό τους εξοπλισμό οικοδομώντας την “Ευρώπη φρούριο” και ποινικοποιώντας τη προσφυγιά. Η προσφυγιά ωστόσο προέρχεται από τις ίδιες τις πολιτικές της Δύσης απέναντι στους λαούς της παγκόσμιας περιφέρειας των οποίων πολιτικών, το ελληνικό κράτος είναι στενός υποστηριχτής. Συγκεκριμένα μάλιστα, το ΔΠΘ έχει υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με ΕΑΒ και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για τη κατασκευή drone για τη καταστολή μεταναστών στα σύνορα. Ναζιστική είναι και η πολιτικη του κράτους του Ισραήλ, το οποίο διαπράττει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα, τους βομβαρδισμούς σε Λίβανο και Ιράν. Το ελληνικό κράτος έχει βαθιά συνενοχή, υπογράφοντας συνεχώς οικονομικές και στρατιωτικές συμφωνίες.
Ο Κασιδιάρης ,βασικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής, σε όλη τη διάρκεια έκτισης της ποινής του συνέχιζε να υποκινεί σε φασιστική δράση μέσα από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Έχει γίνει πλέον γνωστή η επερχόμενη αποφυλάκισή του. Για αυτό και για όλους τους παραπάνω λόγους, χρειάζεται το ευρύτερο αντιφασιστικό κίνημα να οξύνει τα αντανακλαστικά του απέναντι στη φασιστική απειλή. Είναι αναγκαίο σαν φοιτητές/φοιτήτριες/φοιτητά να καταστήσουμε σαφές ότι ο φασισμός δεν χωράει μέσα και έξω από τις σχολές μας. Να μην επιτρέψουμε τον εκφασισμό της κοινωνίας.
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ, ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΦΤΥΑΡΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ
Αναρχική Συλλογικότητα Utopia A.D
Ενάντια στον κρατικό ολοκληρωτισμό και τον εκφασισμό της κοινωνίας
Μία θεωρία η οποία έγινε άγραφος κανόνας λέει, πως όσο η οικονομική
κατάσταση μιας χώρας επιδεινώνεται, η κοινωνία τείνει να στρέφεται όλο
και πιο δεξιά. Έτσι ναζιστικά/εθνικιστικά κόμματα και ναζί “celebrities”
έχουν μεγάλη απήχηση, στην πραγματικότητα όμως, το ίδιο το οικονομικό
σύστημα κάνει τα πάντα για να γίνει αυτό. Τα ναζιστικά σκουπίδια κάθε
είδους είναι το εργαλείο του συστήματος όταν αυτό περνάει κρίση και αν η
κρίση μεγαλώνει τότε ο πόλεμος είναι ο “άσος στο μανίκι”.
Η προώθηση της ναζιστικής συμμορίας της χρυσής αυγής στην αρχή της
οικονομικής κρίσης ήταν το ελληνικό παράδειγμα. Αυτά τα σκουπίδια
εμφανίστηκαν με την στήριξη του πολιτικού και μιντιακού συστήματος, ως
εκπρόσωποι της κοινωνικής αγανάκτησης και φυσικά πολλοί τους αποδέχτηκαν
και ακόμη περισσότεροι απλά σιωπούσαν, δίνοντας έτσι κοινωνική
νομιμότητας στους απογόνους των Ελλήνων ρουφιάνων της Γερμανικής
κατοχής. Μιας περιόδου όπου στης Ελλάδας χάθηκε από την ασιτία και τις
δολοφονίες από τους Γερμανούς και τους Έλληνες ρουφιάνους τους, πάνο από το
10% του πληθυσμού.
Παρ όλα αυτά, οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων πήραν την κοινωνική
νομιμότητα για να εκτελέσουν τις εντολές των εφοπλιστών και των βιομηχάνων
και να στρέψουν το μίσος προς τους κοινωνικά αδύναμους αλλά και όσους
αγωνίζονται ενάντια στο ναζισμό και το σύστημα που τον γεννά και τον
θρέφει.
13 χρόνια πρίν, το μαχαίρι που σκότωσε τον αντιφασίστα Παύλο Φύσσα έχει
ακόμη τα αποτυπώματα όλων όσων τους έδωσαν κοινωνική νομιμότητα. Μια
δολοφονία που για να γίνει επιστρατεύτηκε όλος ο πυρήνας της χρυσής
αυγής στον Πειραιά καθώς και ολόκληρη η ηγεσία της, μαζί και το δειλό
σκουπίδι που κρυβόταν για να γλιτώσει το αυτόφωρο, Ηλίας Κασιδιάρης.
13 χρόνια μετά την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας περιμένει την αποφυλάκιση του “σωτήρα”
Κασιδιάρη. Δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από μια κοινωνία που στις 21
Σεπτεμβρίου του 2018 κοιτούσε και επεφιμούσε τον ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου
του Ζαχαρία Κωστόπουλου (Ζακ/Zacky Oh), μια κοινωνία που αντί να
καταδικάζει και να εξεγείρεται για την πισώπλατη κρατική δολοφονία του
20χρονου Θοδωρή, έβγαλε όλων τον μισανθρωπισμό της στο νέο πεδίο
εικονικής πραγματικότητας, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Στην πραγματικότητα όμως, όλο αυτό το μισανθρωπικό κομμάτι της κοινωνίας δεν χρειάζεται να περιμένει κανένα νέο δικτατορίσκο για να ζήσει τη
ναζιστική του “ουτοπία”, η κρατική μαφία που κυβερνά έχει όλα όσα
χρειάζονται για να ικανοποιήσει κάθε είδους κομπλεξισμού. Έλεγχος,
παρακολουθήσεις, επιτήρηση, καταστολή, εργατικές δολοφονίες, δολοφονίες
πολιτών που δε σταμάτησαν σε μπλόκα της αστυνομίας, δολοφονίες πολιτών
που σταμάτησαν σε μπλόκα της αστυνομίας όπως ο Κώστας Μανιουδάκης,
βιασμούς σε τμήματα, βιασμούς ανηλίκων, δολοφονίες μεταναστών σε
θαλάσσια και χερσαία σύνορα, δολοφονίες στα ΜΜΜ (Τέμπη, λιμάνι Πειραιά),
εξαφανίσεις ασυνόδευτων προσφυγόπουλων, καραντίνα, εξαναγκασμός σε
ιατρικές πράξεις (εμβολιασμοί), μέχρι και ευγονική (πρόταση να σταλθούν
τα ΑμεΑ σε ξερονήσια), κατάργηση κάθε προσωπικού δεδομένου με τον
εξαναγκασμό χορήγησης Προσωπικού Αριθμού και η λίστα δεν έχει τελειωμό.
Παρ όλα αυτά, η κοινωνία τείνει προς την άκρα δεξιά, μα ποιο δεξιά δεν
έχει, το δηλώνει άλλωστε και η ίδια η μαφία που κυβερνά, μέσω των
στελεχών της και μέσω των πράξεών της. Όσο για την εξωτερική πολιτική,
κυνήγι αναρχικών, κομμουνιστών και αντιφρονούντων από κοινού με την
Τουρκία και όποτε χρειάζεται και καμία “πρόκληση” για να δικαιολογήσει
νέες αγορές όπλων. Κατά τα άλα βρίσκεται στην σωστή πλευρά της
ιστορίας…
Ως αναφορά την πόλη της Κομοτηνής, είχαμε επισημάνει πως οι υποστηρικτές των γκρίζων λύκων πέρα από το διπλωματικό πεδίο πέρασαν και στο δρόμο με αναγραφή συνθημάτων τα οποία σβήσαμε. Ο φασισμός δεν πολεμιέται με φασισμό, αλλά με μαχητικό αντιφασισμό.
Αν πραγματικά υπάρχει στον κόσμο θέληση για ζωή και όχι απλά επιβίωση,
πρέπει να σταματήσει η αναζήτηση σωτήρων, καθώς και η λογική της
ανάθεσης. Σε έναν κόσμο ιεραρχικά δομημένο η αδικία και η εκμετάλλευση
είναι δεδομένη. Αν δεν δαγκώσουμε το χέρι που μας ταΐζει, με δηλητήριο
(και έντομα), είμαστε καταδικασμένοι να φοράμε κολάρο με αλυσίδα μέχρι
να πεθάνουμε και το κολάρο μας να φορέσει η επόμενη γενιά.
Αυτό είναι ο φασισμός, ναζισμός, σιωνισμός, ο εθνικισμός γενικότερα. Ας
τον τσακίσουμε πριν είναι αργά, με κάθε μέσο σε κάθε πεδίο. Για την
ελευθερία μέχρι την Αναρχία.
Φύσσας, Κωστόπουλος, Λουκμάν…. Παρόντες
Αναρχική Συλλογικότητα Utopia A.D
email: utopia_ad@riseup.net
Ναύπλιο:
ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αργολίδας
Ο Παύλος Φύσσας ζει! Τσακίστε τους ναζί!
Ο Παύλος Φύσσας ζει! Τσακίστε τους ναζί!
Όλοι/ες στην αντιφασιστική συγκέντρωση στο Ναύπλιο, 18/9, Δημαρχείο, 7μμ
Πέρασαν κιόλας δεκατρείς Σεπτέμβρηδες από τη νύχτα εκείνη που το μαχαίρι του Ρουπακιά, επικεφαλής χρυσαυγιτών από το τάγμα εφόδου της Νίκαιας, αφαιρούσε τη ζωή του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα.
Ο Παύλος δολοφονήθηκε στον αμείλικτο πόλεμο με το φασισμό, εν καιρώ καπιταλιστικής ειρήνης. Σήμερα, με τον πόλεμο και τη φτώχεια να δίνουν τον τόνο, ο φασισμός επιχειρεί να σπείρει ξανά το δηλητήριό του, εμφανιζόμενος ως ρεύμα δήθεν αντισυστημικό, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το μακρύ και δολοφονικό χέρι του καπιταλισμού.
Από την άμεση συσχέτιση του φασισμού με κεντρικούς παράγοντες του διεθνούς κεφαλαίου, όπως ο δισεκατομμυριούχος Ίλον Μασκ, μέχρι την στήριξη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, είναι ξεκάθαρο ότι η άνοδος της φασιστικής απειλής διεθνώς βρίσκει έδαφος στο ίδιο το σύστημα. ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ταΐζουν με ρατσισμό και εθνικισμό τους λαούς, με την καταφυγή όλο και συχνότερα στον πόλεμο, την κούρσα των εξοπλισμών και την «πολεμική οικονομία, τα «κλειστά σύνορα» και την προώθηση της ρατσιστικής και εθνικιστικής ρητορικής να λειαίνουν το έδαφος για το φασισμό.
Τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γερμανία, με την ακροδεξιά της AfD να συγκεντρώνει υψηλά εκλογικά αποτελέσματα το 43,8% είναι μια επικίνδυνη εξέλιξη. Η AfD πάτησε πάνω στην ανοιχτά ρατσιστική ατζέντα της κυβέρνησης Μερτς στη Γερμανία, ενώ συνολικά, όλο το αστικό πολιτικό σύστημα δημιούργησε το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται και ενισχύεται η ακροδεξιά.
Στην Ελλάδα, είναι προκλητική η αποφυλάκιση του πρωτοπαλίκαρου της Χρυσής Αυγής και τελεσίδικα καταδικασθέντος για την διεύθυνση της εγκληματικής αυτής οργάνωσης, Ηλία Κασιδιάρη.
Για ακόμα μια φορά, η αστική δικαιοσύνη μας επιβεβαιώνει πόσο «λίγη» είναι για να αντιμετωπίσει το φαινόμενο του φασισμού και πως η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων αντιφασιστικών αγώνων του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Αποδεικνύει, άλλωστε, ξανά και τον ανοιχτά ταξικά – πολιτικά μεροληπτικό χαρακτήρα της: όσοι αγωνίζονται αντιμετωπίζουν διώξεις, οι φασίστες αποφυλακίζονται!
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και στη Γερμανία, με τη ρατσιστική πολιτική της και την πλήρη σύμπλευση με την αντιμεταναστευτική υστερία της ΕΕ στρώνει το δρόμο στην ακροδεξιά και τους φασίστες. Από τη συγκάλυψη του εγκλήματος στην Πύλο μέχρι τον αντιμεταναστευτικό νόμο Πλεύρη, σε συνεργασία με όλο τον ακροδεξιό εσμό επαναφέρουν στο προσκήνιο το φάντασμα της «απειλής» των προσφύγων και των μεταναστών, με ανοιχτή επίθεση στο δικαίωμα του ασύλου.
Άλλωστε, είναι σημαντικό να θυμόμαστε την μισαναπηρική κρατική δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού-Καράμπαμπα στο Άργος μόλις τον περασμένο Ιούλιο, και το φασιστικό αποκαλυπτικό ξέσπασμα του νυν δημάρχου Άργους Μαλτέζου και του τέως δημάρχου Καμπόσου που έδωσαν το βήμα στην κρατική καταστολή που δέχτηκε η πορεία διαμαρτυρίας υπέρ της μνήμης του Θοδωρή.
Ο φασισμός και τα διάφορα ρεύματα της ακροδεξιάς, από τον Τραμπισμό, το AfD και την Ελληνική Λύση μέχρι τους νεοναζί του Κασιδιάρη, θα βρουν, και πάλι, απέναντί τους το εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, γιατί μόνο έτσι μπορούν να ηττηθούν.
Οφείλουμε στον Παύλο, όχι απλά ημέρες μνήμης αλλά αντιφασιστικό αγώνα ώστε η θυσία του να ανθίσει. Καμιά ανοχή σε κάθε φασιστική αναβίωση. Αντιπαλεύουμε την ακροδεξιά, κατακτώντας μαχητικά πλούτο και χώρο ζωής στον κοινωνικό πόλεμο.
Να συνεχίσουμε να μαχόμαστε σταθερά, με όλους τους τρόπους, ενάντια στον φασισμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους εργασίας, στον δρόμο.
Να ενώσουμε όλους τους αγώνες μας από τις αυξήσεις και τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων και των αναπληρωτών μέχρι το δικαίωμα στη στέγη και την αλληλεγγύη στη Παλαιστίνη με την αντιρατσιστική και την αντιφασιστική πάλη.
Να σταθούμε στο πλευρό της εξέγερσης των μεταναστών στη Σιντική, απαιτώντας να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σύνορα ανοιχτά και άσυλο για την προσφυγιά. Για να γίνει η δίκη στο Ναυτοδικείο και να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι των 600 προσφύγων στο έγκλημα της Πύλου.
Να ανατρέψουμε την δολοφονική κυβέρνηση της ΝΔ.
Με μία ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά να ανοίξουμε την προοπτική της ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος που γεννάει ρατσισμό, φασισμό, φτώχεια και πόλεμο.
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ!
Όλοι, όλες στη συγκέντρωση στο Ναύπλιο, Παρασκευή 18/9, Δημαρχείο, 7:00μμ
Καλαμάτα:
Αντιφασιστική Κίνηση Καλαμάτας
Αλλά ο φασισμός, σάρκα από την σάρκα του συστήματος, είναι ακόμα εδώ με πολλές και διάφορες μορφές και ονομασίες. Στην Γερμανία, για πρώτη φορά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ένα ναζιστικό κόμμα, το AfD κερδίζει τις εκλογές σε ένα κρατίδιο, την ίδια στιγμή που στην Αγγλία ο Φάρατζ κερδίζει και αυτός διάφορες τοπικές εκλογές ενώ στην Ιταλία κυβερνά ήδη η ακροδεξιά Μελόνι. Ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στην Γάζα από το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ και είναι πλέον δύσκολο να μην κάνει κανείς συγκρίσεις ανάμεσα στην ναζιστική Γερμανία και το σιωνιστικό αυτό μόρφωμα. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Τραμπ μιλάει για την Μεγάλη Αμερική, κάνει τη μια επέμβαση μετά την άλλη στο εξωτερικό την στιγμή που στο εσωτερικό έχει εξαπολύσει ένα κυνηγητό μεταναστών και μεταναστριών.
