Είμαι τώρα ένα πτώμα στη Γάζα… κι όμως μιλώ ακόμη
Του Σάλαχ Μούσα
Παράξενος είναι ο θάνατος στη Γάζα· δεν είναι τέλος, αλλά μια άλλη μορφή ζωής. Εδώ τα σώματα δεν πεθαίνουν μονομιάς· πεθαίνουν πολλές φορές: μια φορά όταν πέφτει ο πύραυλος, μια όταν ο κόσμος διαψεύδει την είδηση, μια όταν θάβεται το παιδί χωρίς όνομα, και άπειρες όταν δεν συγκινείται καμία συνείδηση.
Είμαι πτώμα, ναι, αλλά όχι χωρίς φωνή. Μιλώ με τον εαυτό μου, με τα θραύσματά μου, με τα μέλη μου που διασκορπίστηκαν σαν σκληρές αναμνήσεις. Μιλώ, γιατί η σιωπή είναι προδοσία, γιατί το βουβό στόμα είναι θάνατος πιο φρικτός από αυτόν που με σκέπασε.
