Παρέμβαση στη λέσχη του ΑΠΘ από φοιτητικά σχήματα ενάντια στους ελέγχους και τους φραγμούς που μπαίνουν στην δυνατότητα σίτισης στη φοιτητική λέσχη αλλά και τα σχέδια θέσπισης οικονομικού αντίτιμου για την πρόσβαση στην παροχή αυτή. Φοιτητές/τριες απαιτούν δωρεάν και μη ελεγχόμενη σίτιση για όλη τη κοινωνία και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για τους εργαζομένους στη λέσχη του ΑΠΘ.
Καλέσματα:
Αυτόνομο Σχήμα ★ Πολιτικών Μηχανικών

Πρυτανικές αρχές και κράτος, κεφάλαιο και ιδιωτικές εταιρείες, φαίνεται να γνωρίζουν καλύτερα πόσο πεινάμε και πόση ανάγκη έχουμε ένα πιάτο φαγητό – μπορει και δύο – ως φοιτητά και μη, σε μια καθημερινότητα που σε λίγο θα πληρώνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε.Προφανώς, το θράσος τους δεν μας προκαλέι καμία έκπληξη, καθώς ο κεφαλαιοκρατικός τους τρόπος προσέγγισης της πραγματικότητας δεν θα μπορούσε να καταλήγει σε διαφορετικό αποτέλεσμα απο την στοχευμένη και μεθοδευμένη διαδικασία ιδιωτικοποίησης της πανεπιστημιακης λέσχης, που πολλά χρόνια παραμονεύει.
Κομβικό σημείο ωστόσο αποτελέι ο Ιούλιος του 2022, με την ψηφιση του άρθρου 296 του νόμου 4957/2022 και την εφαρμογή του τελικά την 1η Ιουλίου του 2023, όπου καταργείται ως ανεξάρτητο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου η πανεπιστημιακή λέσχη του ΑΠΘ, μαζί με τα ταμεία Διοίκησης και Διαχείρισης Πανεπιστημιακών Δασών και Αγροκτήματος. Τα τρία αυτά νομικά πρόσωπα, συγχωνεύονται και ενσωματώνονται στην διοικητική δομή του Αριστοτελείου, κάτω από τις μύτες μας, παρά τις καταγγελίες της συγκλήτου ΑΠΘ, των διαφόρων τμημάτων και των φοιτητών, για το γεγονός ότι η συγχώνευση αναμένεται να προκαλέσει σοβαρά λειτουργικά και οικονομικά προβλήματα στη σίτιση. Με απλούστερα λόγια, καταργείται το αυτόνομο ταμείο της λέσχης και πλέον η σίτιση εντάσσεται στον κεντρικό προϋπολογισμό του πανεπιστημίου, του οποίου προτεραιότητα κάθε τι άλλο πέρα από το τι θα φάμε είναι. Κάμερες, security, τουρνικέ, ερευνητικά προγράμματα για ελληνικό στρατό, ΝΑΤΟ και Ισραήλ, και μια διοίκηση της οποίας τα χέρια είναι “δεμένα” από το κράτος καθώς δεν επιτρέπεται νομικά να καλυφθούν τα έξοδα σίτισης για μη δικαιούχους κάρτας, με πρώτο ρουφιάνο τις πρυτανικές αρχές. Άραγε, πόσο μας ωφελεί μια διοίκηση, ένας νόμος και ένα κράτος που δεν αντιλαμβάνεται την σίτιση ως κοινωνικό δικαίωμα, αλλά ως στεγνή λογιστική εξίσωση;
Η διαδικασία εντατικοποίησης των ελέγχων με απώτερο σκοπό τελικά την καθιέρωση οικονομικού αντίτιμου για τους μη δικαιούχους κάρτας σίτισης και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της πανεπιστημιακής λέσχης, σίγουρα δεν ξεκίνησε το 2022, ούτε αποτελεί στόχο μιας μεμονωμένης πρυτανικής αρχής ή κομματικής γραμμής. Η ιδιωτικοποίηση του θεσμού της παιδείας είναι έκτρωμα τόσο του ίδιου του παθογενούς καπιταλιστικού συστήματος που επιβάλει όρους κεφαλαίου και γελοία οικονομικά κριτήρια στις ανάγκες μας, όσο και του κράτους που το προστατεύει.
Εναντιωνόμαστε σε όλα τα παραπάνω . Συνεχίζουμε τους αγώνες μας . Διεκδικούμε τα αυτονόητα και δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω.
Αύριο στις 12:30, σπάμε τον έλεγχο της φοιτητικής λέσχης και εξασφαλίζουμε το μοίρασμα φαγητού σε όλα.
Γιατί το μόνο κριτήριο που αναγνωρίζουμε για το ποίοι/ες/α και το πόσο θα φάμε στην λέσχη, είναι η πείνα μας.
Τροφή για σκέψη και τροφή για τα στομάχια μας.
Αυτόνομη Παρέμβαση στους Ηλεκτρολόγους και τους Μηχανολόγους

Παρέμβαση στη Λέσχη ΑΠΘ την Πέμπτη 19/11 στις 12:30
ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΘΑ ΤΡΩΜΕ ΜΕ ΜΟΝΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΜΑΣ
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια προσπάθεια να καθιερώθει ο έλεγχος κάρτας σίτισης στη λέσχη του ΑΠΘ. Τόσα χρόνια ο έλεγχος ήταν υποτυπώδης, αν όχι ανύπαρκτος, όχι επειδή μας κάνουν χάρη, αλλά ως κεκτημένο αγώνων και παρεμβάσεων. Φέτος όμως βλέπουμε μια όξυνση του ελέγχου με την αύξηση των security που κλείνουν τις πόρτες εισόδου και την τοποθέτηση συναγερμών σε περιφερειακές πόρτες, συγκεκριμένα στις εξόδους κινδύνου του κτιρίου, ώστε να μην μπορούν να μπαίνουν και να βγαίνουν άτομα από εκεί.
Η λέσχη του ΑΠΘ υπάρχει για να καλύπτει τις ανάγκες μας για φαγητό και κριτήρια στην πείνα δεν χωράνε. Συνεχώς ακούμε πως τα κριτήρια είναι ελαστικά οπότε πάντα όλες θα τρώμε δωρεάν παρ’ όλα αυτά κανείς δεν μας εγγυάται ότι στο μέλλον δεν θα αυστηροποιηθούν ή δεν θα χρειάζεται να πληρώνουμε 4 και 5€ για νερωμένα μακαρόνια και προχθεσινή σαλάτα. Ως φοιτητά που δεν νοιαζόμαστε μόνο για την πάρτη μας θέλουμε το φαγητό που προορίζεται για εμάς ,αλλά προφανώς περισσεύει, να διατίθεται και σε άλλα κομμάτια της κοινωνίας. Θέλουμε να μοιραζόμαστε το γεύμα μας με μεταναστά, άστεγα και όποιο άλλο άτομο δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες σίτισης του.
Συνειδητά δεν αιτούμαστε κάρτα σίτισης και δεν δείχνουμε πάσο για τον απλό λόγο ότι δεν δεχόμαστε τα κριτήρια που αυτοί θέτουν. Δεν είμαστε απλά ένας αριθμός στις συμβάσεις σας και δεν θα επωμιστούμε εμείς ένα ακόμη κόστος. Διώχνουμε τα security, ανοίγουμε τις εξόδους κινδύνου, παίρνουμε όσες μερίδες θέλουμε.
Ενάντια σε όλα αυτά που μας κάθονται στο στομάχι

