Την Τρίτη 17 Νοεμβρίου συμπληρώνονται 53 χρόνια από την αντιδικτακτορική εξέγερση του Πολυτεχνείου, και Φοιτητικοί σύλλογοι, σωματεία, πολιτικές οργανώσεις και κοινωνικές συλλογικότητες, καλούν σε πανελλαδικές κινητοποιήσεις. Σε μια Ευρώπη που εξεγείρεται, το Πολυτεχνείο του 1973 δεν μνημονεύει απλά την εξέγερση ενάντια στη χούντα αλλά δείχνει τον δρόμο για τους αγώνες του σήμερα, ενάντια στον πόλεμο, την φτώχεια, τους πολέμους και την υποτίμηση των ζωών μας. 53 χρόνια μετά, η κοινωνία βρίσκεται εν βρασμό και η ιστορία δείχνει πως κανένα δικαίωμα δεν είναι δεδομένο και κανένα δικαίωμα δεν κερδίζεται από μόνο του, αλλά με συλλογικούς αγώνες για ελευθερία και αξιοπρέπεια.
Καλέσματα:
-
Αθήνα: προσυγκεντρώσεις στις 13.00, σε Νομική Σχολή και Κάτω Πολυτεχνέιο, 15.00, σε πλατεία Κλαυθμώνος και Άγαλμα Κολοκοτρώνη και 17.00 στα Προπύλαια
-
Θεσσαλονίκη: 17.00, στο Πολυτεχνείο ΑΠΘ
-
Πάτρα: 18.00, στη Κατάληψη Παραρτήματος
-
Βόλος: 18.00, στο Θόλο, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
-
Λάρισα: 18.00, στη πλατέια Ταχυδρομίου
-
Χανιά: 18.00, στη πλατέια Αγοράς
-
Ηράκλειο: 18.00, στη πλατεία Ελευθερίας
-
Ιωάννινα: 18.00, στη πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου
-
Ξάνθη: 18.00, Προκάτ Πολυτεχνείου
-
Αλεξανδρούπολη, 19.00, στο Αναγνωστήριο Ιατρικής
-
Κομοτηνή: 17.00, στη, Παλιά Νομική
-
Τρίκαλα: 17.00, πλατεία Ρήγα Φεραίου
-
Καρδίτσα: 18.00, στην Κεντρική Πλατεία
-
Καβάλα: 17.00, στην πλατεία Καπνεργάτη
-
Κέρκυρα: 18.00, στο Τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου
-
Ηγουμενίτσα: 19.00, στον πεζόδρομο Ηγουμενίτσας
Αναλυτικά τα καλέσματα/αφίσες ανά πόλη:
Αθήνα:
Φοιτητικοί Σύλλογοι Αθήνας:

Πλήθος λαού, νεολαίας, φοιτητών κατακλύζει το Πολυτεχνείο την πρώτη μέρα του 3ήμερου εορτασμού της συμπλήρωσης 53 χρόνων από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου.
Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες βρίσκονται από το πρωί στον χώρο και παράλληλα οργανώνουν την αυριανή κατάθεση στεφάνων των Φοιτητικών Συλλόγων της Αθήνας με προσυγκέντρωση στις 13.00 στη Νομική Σχολή.
Απευθύνουν μαζικό κάλεσμα στην αντιιμπεριαλιστική πορεία την Τρίτη 17/11 με προσυγκέντρωση στις 16.30 στα Προπύλαια.
Αντίστοιχες αποφάσεις έχουν πάρει οι Φοιτητικοί Σύλλογοι:
1. Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
2. Δασκάλων ΕΚΠΑ
3. Νηπιαγωγών ΕΚΠΑ
4. Οδοντιατρικής ΕΚΠΑ
5. Νοσηλευτικής ΕΚΠΑ
6. Κοινωνιολογίας ΕΚΠΑ
7. Γεωλογικού ΕΚΠΑ
8. Παντείου Πανεπιστημίου
9. Μεταλλειολόγων Μηχανικών ΕΜΠ
10. Επιστημών Υγείας και Πρόνοιας ΠαΔΑ
11. Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών και Πολιτισμού ΠαΔΑ
12. Σχολή Επιστημών Τροφίμων ΠαΔΑ
13. Σχολή Μηχανικών ΠαΔΑ
14. Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
15. Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών
16. Φοιτητικής Εστίας Πανεπιστημίου Αθηνών
17. Νέων Φοιτητικών Εστιών ΕΜΠ

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Σήμερα, 53 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη, οι εξουσιαστές συνεχίζουν με την ίδια επιμονή την ίδια επιχείρηση: να μετατρέψουν μια εξέγερση σε μνημόσυνο και ένα ανοιχτό ζήτημα σε κλειστό κεφάλαιο της ιστορίας. Όμως το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια «φοιτητική διαμαρτυρία για τη δημοκρατία», όπως θέλει να το παρουσιάζει η επίσημη ιστορία. Ήταν εξέγερση. Τον Νοέμβρη του 1973 χιλιάδες φοιτητές, νέοι και νέες, εργάτες και άνεργοι κατέλαβαν το Πολυτεχνείο, έστησαν οδοφράγματα στους γύρω δρόμους, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής και μετέτρεψαν το κατειλημμένο συγκρότημα σε εστία ανοιχτής αμφισβήτησης κάθε εξουσίας. Τα συνθήματα που γράφτηκαν στους τοίχους και ακούστηκαν από τον σταθμό των εξεγερμένων ξεπερνούσαν κατά πολύ την απλή αντίθεση στη χούντα: ήταν συνθήματα ενάντια στο κράτος, στο κεφάλαιο και στον ιμπεριαλισμό, για την αυτοοργάνωση και την κοινωνική απελευθέρωση. Γι’ αυτό το καθεστώς απάντησε με τανκς, σφαίρες και νεκρούς, και γι’ αυτό η εξέγερση ξεπέρασε από την πρώτη στιγμή τις κομματικές καθοδηγήσεις που προσπάθησαν να τη συγκρατήσουν. Αυτό ακριβώς το εξεγερσιακό περιεχόμενο επιχειρούν εναγωνίως να σβήσουν, κλείνοντας τον κύκλο της διαρκούς ανταρσίας που άνοιξε στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο. Κι όμως, είναι πιο φανερό από ποτέ πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν αποτέλεσε το τέλος αλλά την αρχή μιας μακράς σειράς αγώνων, συγκρούσεων και εξεγέρσεων των ριζοσπαστικότερων τμημάτων της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας. Το περιεχόμενο και τα προτάγματά της δεν ανήκουν στο παρελθόν, όπως θα ήθελαν όσοι επιχειρούν να την εγκλωβίσουν σε κομματικές γενεαλογίες και επετειακά τελετουργικά• ανήκουν στο μέλλον. Το πνεύμα του Νοέμβρη παραμένει ζωντανό παρά τη μακροχρόνια επιχείρηση διαστρέβλωσης και καπηλείας από όσους το χρησιμοποίησαν για να οικοδομήσουν έναν μυθικό, αιματοβαμμένο βωμό της δημοκρατίας, ιδεολογικό θεμέλιο της μεταπολιτευτικής εξουσίας. Το Πολυτεχνείο δεν θα γίνει ποτέ ο καθαγιασμένος μύθος των επίσημων τελετών, των υπουργικών στεφανιών και των πρυτανικών πρωτοκόλλων. Θα παραμένει σημείο αναφοράς μιας εξέγερσης που άλλοτε ξεσπά κι άλλοτε υποβόσκει και που ακόμα και σήμερα δεν έχει κατασταλεί. Από τις μαθητικές καταλήψεις του 1991, τις μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις του 2002-03, τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-07, την κοινωνική και ταξική εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 και τις μεγάλες κινητοποιήσεις του 2010-12, τις μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2021 ενάντια στον νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη και την πανεπιστημιακή αστυνομία, μέχρι το κοινωνικό ξέσπασμα για το έγκλημα των Τεμπών το 2025 και το νέο κύμα μαθητικών και φοιτητικών αγώνων αυτού του φθινοπώρου, τα προτάγματα των εξεγερμένων του ’73 αποτέλεσαν και αποτελούν διαχρονικά ζητούμενα που αναπνέουν αδιάκοπα στην καρδιά των αγώνων.
Απέναντι στη διαστρέβλωση των νοημάτων της εξέγερσης από τους λακέδες του κράτους, απέναντι στο αφήγημα περί «νίκης της δημοκρατίας», ορθώνεται η ίδια η πραγματικότητα που τους διαψεύδει. Η φτώχεια και η εξαθλίωση των καταπιεσμένων, η ακρίβεια που ροκανίζει μισθούς και συντάξεις, η στέγαση που έχει μετατραπεί σε πολυτέλεια, ο αποκλεισμός μεγάλων κοινωνικών κομματιών από τα βασικά κοινωνικά αγαθά, οι βασανισμοί, οι ξυλοδαρμοί και οι συλλήψεις των αγωνιζόμενων δεν σταμάτησαν ποτέ. Οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος, που καταδυναστεύει, δολοφονεί, εξαθλιώνει και καταστρέφει τις κοινωνίες και τον φυσικό κόσμο. Αυτό μαρτυρούν οι πέντε εργάτριες που χάθηκαν στη νυχτερινή βάρδια της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα τον περασμένο Γενάρη και οι δεκάδες εργάτες που δολοφονούνται κάθε χρόνο στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας. Αυτό αποδεικνύει η δίκη για το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών, με τους 57 νεκρούς, που σέρνεται στη Λάρισα από αναβολή σε αναβολή, την ώρα που οι πολιτικοί προϊστάμενοι της συγκάλυψης μένουν μακριά από το εδώλιο. Αυτό αποδεικνύουν τα χιλιάδες καμένα στρέμματα δάσους κάθε καλοκαίρι, η Θεσσαλία που ακόμα δεν έχει συνέλθει από τον πνιγμό της στη λάσπη, οι δολοφονημένοι Ρομά από τα ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ., οι δολοφονίες μεταναστών και προσφύγων στα υδάτινα και χερσαία σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο και στα αστυνομικά τμήματα. Η υλοποίηση μιας άκρως επιθετικής πολιτικής αναδιαρθρώσεων σε όλα τα κοινωνικά πεδία κινείται παράλληλα με τη στοχοποίηση και καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στο σύνολό τους: εκκενώσεις καταλήψεων και διώξεις καταληψιών, σκευωρίες και συλλήψεις αγωνιστών, ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Μέσα στα πανεπιστήμια η πρυτανική εξουσία λειτουργεί πλέον ως προέκταση του κατασταλτικού μηχανισμού, με τον αναρχικό φοιτητή Ζ.Μ. να καταδικάζεται πρωτόδικα σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Η κατασταλτική εκστρατεία έχει σαφή στόχο την επιβολή ενός καθεστώτος τρομοκρατίας, μιας κοινωνικής συνθήκης όπου θα κυριαρχεί η σιωπή, ο φόβος και η υποταγή. Αυτός ο κοινωνικός μετασχηματισμός, η αλλαγή της κοινωνικής συνείδησης και η εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων είναι οι προϋποθέσεις για το βάθεμα των όρων επιβολής. Κράτος και κεφάλαιο επιχειρούν να καθυποτάξουν κάθε φωνή που αρθρώνεται ενάντια στους σχεδιασμούς τους, είτε με την αστυνομία και την καταστολή είτε με την αναβάθμιση του νομικού και θεσμικού τους οπλοστασίου.
Ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος, προσδεδεμένο πλήρως στο δυτικό άρμα κυριαρχίας, έχει περάσει από τη διπλωματική στήριξη στην ενεργή εμπλοκή στον πόλεμο. Από τις 28 Φλεβάρη, όταν ξεκίνησαν οι αμερικανοϊσραηλινοί βομβαρδισμοί στο Ιράν, η βάση της Σούδας παραμένει στη διάθεση της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, ελληνικές συστοιχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία αναχαιτίζουν πυραύλους, ελληνικά μαχητικά και φρεγάτες αναπτύσσονται στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ οι στρατιωτικές σχέσεις συνεργασίας με το κράτος του Ισραήλ βαθαίνουν ολοένα. Στη Γάζα η γενοκτονία συνεχίζεται πίσω από το προπέτασμα μιας «εκεχειρίας»: πάνω από 74.000 Παλαιστίνιοι έχουν δολοφονηθεί σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Γάζας, σχεδόν 1.500 από αυτούς μετά την υποτιθέμενη κατάπαυση πυρός του Οκτώβρη του 2025, ενώ στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων διώκονται όσοι και όσες αγωνίζονται για τη λευτεριά της Παλαιστίνης. Τον λογαριασμό του πολέμου τον πληρώνουμε κι εδώ: με την εκτόξευση των τιμών της ενέργειας και των βασικών αγαθών, με τα δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών προγραμμάτων την ώρα που η δημόσια παιδεία και υγεία καταρρέουν, με την εθνικιστική υστερία και την καλλιέργεια του κλίματος «εθνικής ενότητας» που καλεί τους καταπιεσμένους να σωπάσουν μπροστά στον «εξωτερικό κίνδυνο».
Απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, για ακόμη μια φορά να προτάξουμε την αξιοπρέπεια, την αντίσταση, την αλληλεγγύη. Ο μαθητικός και φοιτητικός κόσμος έχει ήδη δείξει τον δρόμο: στις 21 Οκτώβρη και στις 5 Νοέμβρη μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί κατέβηκαν στους δρόμους δεκάδων πόλεων, την ίδια ώρα που σε όλη την Ευρώπη ένα νέο κύμα αγώνων της νεολαίας συναντιέται με τις απεργίες των εργαζομένων. Απέναντι στην υποτίμηση της ζωής μας, τη φτωχοποίηση και την καταπίεση, απέναντι σε πολέμους και εθνικισμό, απέναντι σε κράτη και αφεντικά που καταδυναστεύουν τις ζωές μας, να εντείνουμε τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και να δώσουμε μαζικό, μαχητικό και ταξικό περιεχόμενο στη γενική απεργία της 25ης Νοέμβρη. Να σταθούμε όλοι και όλες μαζί στον δρόμο και στους αγώνες της κοινωνικής αντίστασης και της ταξικής αλληλεγγύης. Να αγωνιστούμε συλλογικά και από τα κάτω ενάντια στους δυνάστες μας, να δυναμώσουμε και να περιφρουρήσουμε τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής και να οργανώσουμε νέες. Να υπερασπιστούμε τα πανεπιστήμια ως ελεύθερο δημόσιο χώρο, κατακτημένο με αίμα καθόλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, απέναντι στην πρυτανική και αστυνομική πειθάρχηση, απέναντι στην απονέκρωσή τους που ανοίγει τον δρόμο στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά και απέναντι σε όποιον επιχειρεί να επιβληθεί δια της ισχύος και να διαχειριστεί τους χώρους των αγώνων σαν ιδιοκτησία του. Χωρίς να έχουμε αυταπάτες για τον ρόλο των θεσμών, χωρίς να προσφέρουμε καμία συναίνεση στη διαχείριση της ζωής μας, να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω σε όσα έχουμε κατακτήσει και διαρκώς διακυβεύονται, και να κάνουμε τους χώρους όπου εργαζόμαστε, φοιτούμε και ζούμε εστίες αντίστασης και αγώνα.
Η παραστρατιωτικού τύπου επίθεση, που οργανώθηκε ενάντια σε αναρχικούς συντρόφους και συντρόφισσες το πρωί της 15ης Νοέμβρη του 2025 μέσα στον ίδιο τον χώρο του Πολυτεχνείου από την ΑΡ.ΑΣ/ΕΑΑΚ, αποτέλεσε την κορύφωση της διαχρονικής στρατηγικής επιβολής δια της ισχύος της συγκεκριμένης παρακρατικής γκρούπας: ένα αντιαναρχικό πογκρόμ που η πρυτανεία του ΕΜΠ δεν άργησε να αξιοποιήσει για να ξαναγράψει το πλαίσιο του τριημέρου στα μέτρα των θεσμών. Γιατί όπως ακριβώς το κράτος επιδιώκει να πειθαρχήσει τα πανεπιστήμια, έτσι και όσοι παλεύουν να ελέγχουν τα γραφειοκρατικά απομεινάρια του φοιτητικού κινήματος αποστρέφονται θανάσιμα τους ανοιχτούς, μαζικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες, και βλέπουν στον αναρχισμό, μια πραγματικά ανερχόμενη δύναμη μέσα στη νεολαία και στην πιο οργανωμένη και κοινωνική μορφή του, τον σημαντικότερο εχθρό τους: το ακηδεμόνευτο ελευθεριακό πνεύμα της κοινωνικής αντίστασης. Απέναντι σε όλα αυτά, όσο αναγκαία είναι η απομόνωση τέτοιων πρακτικών, άλλο τόσο σημαντική είναι η προστασία του ίδιου του Πολυτεχνείου ως ανοιχτού δημόσιου χώρου, μέσα από τον οποίο μπορούν να αναγεννηθούν οι αγώνες του μέλλοντος. Και ο αναρχισμός μας, ακατάβλητος και μαχητικός, έρχεται από πολύ μακριά για να βρει εμπόδιο σε όσους λογαριάζουν το Πολυτεχνείο για ιδιοκτησία τους. Βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν πάντα, στον δρόμο, στα αμφιθέατρα και στον χώρο της εξέγερσης, με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στο μέλλον, εκεί όπου το αναρχικό κίνημα έχει κυριολεκτικά ματώσει καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης για να κατακτήσει έναν χώρο ελευθερίας που χωρά όλες τις ριζοσπαστικές φωνές.
Απέναντι στον πόλεμο, που αποτελεί μονόδρομο σωτηρίας για το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, απέναντι στο σχέδιο αλληλοεξόντωσης των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, απέναντι στον εθνικισμό, τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό κάθε πόλου, η μόνη ελπίδα είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και η οργανωμένη αντεπίθεση των από τα κάτω. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που εμείς οι ίδιοι παράγουμε και απομυζά μια κάστα εξουσιαστών, και η οργάνωση του αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση, για έναν κόσμο κοινοκτημοσύνης, ειρήνης, αλληλεγγύης και ελευθερίας, μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΕΣ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αθήνα: Πλ. Κλαυθμώνος, 15.00 – Προσυγκέντρωση Πολυτεχνείο, 13.00
Θεσσαλονίκη: Πολυτεχνείο, 17.00
Αναρχική συλλογικότητα Acte
Κάτω το κράτος- Κάτω η εξουσία
Οι εξεγέρσεις του χθες φωτίζουν τους αγώνες και τις εξεγέρσεις του σήμερα
Ούτε φασισμός, ούτε δημοκρατία- Αντικρατικός αγώνας για την αναρχία
17 Νοέμβρη όλοι, όλες και όλα στους δρόμους

Ταξική Αντεπίθεση

53 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου που άνοιξε τον δρόμο για την ανατροπή της επταετούς αμερικανοκίνητης δικτατορίας.
Μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου, αλλά και στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων τα γεγονότα της Εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 αποτέλεσαν την κορύφωση των πολύμορφων μαχητικών διαδικασιών αγώνα που αναπτύχθηκαν σε όλη την διάρκεια της χούντας. Σε συνθήκες παρανομίας, άλλοτε μέσα από μαζικούς αγώνες στον δημόσιο χώρο, άλλοτε μέσα από μειοψηφικούς, αντάρτικους σχηματισμούς, το αντιστασιακό υποκείμενο κατάφερε να καταδείξει το ταξικό υπόβαθρο, τον φασιστικό χαρακτήρα και τις υπερατλαντικές εξαρτήσεις του καθεστώτος και παράλληλα να συγκροτήσει τις αντίστοιχες οργανωτικές δομές, συμβάλλοντας με ανυπολόγιστο κόστος στην ανατροπή του.
Λίγους μόνο μήνες μετά την 21η Απριλίου 1967, και ενώ η προδικτατορική στοίχιση της επίσημης Αριστεράς πίσω από το Κέντρο ρίχνει βαριά τη σκιά της τόσο στην προετοιμασία του λαϊκού κινήματος απέναντι στο ενδεχόμενο της δικτατορίας όσο βέβαια και στην άμεση ανάπτυξη ενός μαχητικού αντιδικτατορικού κινήματος, μια στρατηγική συντριβής του κινήματος και εδραίωσης παράλληλα κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών που θα καθιστούσαν αδύνατη τη μελλοντική επανεμφάνισή του, βρίσκεται σε τροχιά ταχύτατης υλοποίησης.
Φραγμό σε αυτή την πορεία υποχώρησης του λαϊκού κινήματος θα βάλουν οι πρώτοι μαχητικοί πυρήνες του κομμουνιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που αποστοιχίζονται από την πνιγηρή κηδεμονία της ρεφορμιστικής Αριστεράς, διεκδικώντας μια νέα σύνδεση με την επαναστατική εμπειρία των παλαιότερων γενεών, και ανανεώνοντας παράλληλα την τακτική και τη στρατηγική του επικοινωνώντας με τις σύγχρονες τάσεις του διεθνούς επαναστατικού κινήματος στη Λατινική Αμερική, την Ασία, την Ευρώπη.
Λίγο πριν η καταστολή δημιουργήσει μη αντιστρέψιμα τετελεσμένα στο κίνημα, η επαναστατική τάση που ενυπήρχε στο εσωτερικό του θα κάνει ως «ώριμο τέκνο της ανάγκης» την εμφάνισή της, στρέφοντας την πορεία του προς άλλη κατεύθυνση, που ως επόμενο σταθμό θα έχει, μέσα από μια αναπόφευκτα αντιφατική πορεία διεργασιών, την ανάπτυξη και τη μαζικοποίηση ενός πολύμορφου αντιδικτατορικού κινήματος. Ενός κινήματος που σπάει το φόβο, ξαναβγαίνει στο δρόμο, αντιμετωπίζει δυναμικά την τρομοκρατία, «κρατάει γερά» στα βασανιστήρια και τις εξορίες, παράγει πολιτισμό και τραγουδάει ποίηση, ενός κινήματος που δίνει πολιτική υπόσταση και μορφή στην πηγαία λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στη Χούντα και τους πάτρωνες της.
Οι απεργίες, οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και οι δυναμικές και ένοπλες ενέργειες στα χρόνια της δικτατορίας κατέστησαν ορατή και δημόσια την αντίσταση του συλλογικού υποκειμένου και ταυτόχρονα αποτέλεσαν τον καταλύτη για ευρύτερες κοινωνικές αντιδράσεις, ενώ έβαλαν τα θεμέλια για τη συνέχιση της επαναστατικής πάλης στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ειδικότερα η δυναμική αντιδικτατορική αντίσταση μέσα σε συνθήκες ακραίας καταστολής, κατέδειξε κοινωνικά ότι η δικτατορία δεν ήταν άτρωτη και ότι το ζήτημα της σύγκρουσης με τη Χούντα είναι ένα άμεσο ρεαλιστικό επίδικο, ενώ ανέδειξε και συνολικά προτάγματα που ξεπερνούσαν τον στόχο της ανατροπής της χούντας, στην προοπτική της συνέχισης του επαναστατικού αντικαπιταλιστικού /αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας.
53 χρόνια μετά, το αστικό σύστημα επιχειρεί πεισματικά να σβήσει τον φάρο αντίστασης του Πολυτεχνείου αντιλαμβανόμενο την ιστορική του φόρτιση, την πηγή ‘έμπνευσης που συνεχίζει να αποτελεί για χιλιάδες νέους και νέες και τον κόσμο της εργασίας, τη διαχρονική επικαιρότητα του, πόσο μάλλλον σήμερα σε συνθηκες πλήρους μετατροπής της χώρας σε στρατιωτική βαση ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραηλ, σε συνθήκες ολοκληρωτικού ταξικού πολέμου, έντασης της κρατικής τρομοκρατίας και εκφασισμού. Στην κατευθυνση αυτή επιχειρεί να απονευρώσει και να καταστείλει τα επαναστατικά περιεχόμενα που φέρει. Ειδικότερα, η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, με ιδεολογικό όχημα την συντριβή της «ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» στην μεταπολίτευση επιχειρεί να απονευρώσει τα τοπόσημα του αγώνα και να επιβάλλει την λήθη της εξουσίας απέναντι στην μνήμη της αντίστασης. Αξιοποιώντας εξουσιαστικά, εκφυλιστικά και απολίτικα φαινόμενα που συμβαίνουν τόσο στο ίδιο το Πολυτεχνείο όσο και ευρύτερα στους πανεπιστημιακούς χώρους, φαινόμενα που θίγουν το ηθικό πλεονέκτημα της αντίστασης και υπονομεύουν στα μάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας τον ίδιο τον χαρακτήρα της Εξέγερσης του Νοέμβρη, στρώνει το έδαφος στους ήδη δρομολογημένους σχεδιασμούς για κλειστό Πολυτεχνείο.
53 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στην εκπνοή αυτού που η αστική ιστοριογραφία ονόμασε “κύκλο της μεταπολίτευσης” και στην αυγή μιας νέας ακόμα πιο σκληρής φάσης ταξικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, κι οι τελευταίες αστικοδημοκρατικές ψευδαισθήσεις για “ομαλές περίοδους ειρήνης και ευμερίας” θρυμματίζονται. Η διαρκής επέκταση /συσσώρευση είναι για το κεφάλαιο το θεμέλιο της ύπαρξης του, το κίνητρο και ο σκοπός του. Όμως τα περιθώρια επέκτασης της εκμετάλλευσης και της κερδοφορίας εξαντλούνται, η καπιταλιστική μηχανή ασθμαίνει, ο πολέμος (ταξικός, διακρατικός, ιμπεριαλιστικός) γίνεται μονόδρομος και οι εκπρόσωποι του συστήματος αφηγούνται ιστορίες επιχειρηματικών κολοσσών και χρηματιστηριακών δεικτών που καταρρέουν και βαλτωμένων πολέμων και στρατιωτικών επεμβάσεων.
Την ίδια στιγμή οι φτωχοί, οι προλετάριοι, οι αποκλεισμένοι εκείνοι που ουσιαστικά βιώνουν τις συνέπειες πίσω από στατιστικές απολύσεων, εργατικών δυστυχημάτων, εξώσεων και συσσιτίων κατακλύζουν τα καπιταλιστικά κέντρα αντιστεκόμενοι/ ες με όπλο την εξέγερση, γνωρίζοντας είτε συνειδητά, είτε ενσικτώδικά, ότι καμια εξυγίανση του συστήματος δεν μπορεί να γίνει, όπως και ότι καμιά έστω πρόσκαιρη ανακούφιση από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν χάσει πλούτο, δύναμη και εξουσία ο ταξικός εχθρός. Στο έδαφος αυτό, οι σημαίες των αντιαποικιοκρατικών/αντιιμπεριαλιστικών αγώνων για ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση, για γη και ελευθερία, ανεμίζουν στις προλεταριακές εξεγέρσεις των δυτικών μητροπόλεων, αναγνωρίζοντας τον κοινό εχθρό, στέλνοντας σινιάλο αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την αντίσταση του.
Σε πείσμα των κρατούντων, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μ. Ανατολή, την Αφρική, την Ασία και τη Λ.Αμερική και ο ταξικός ολοκληρωτικός πόλεμος στην Δύση δεν πτοούν τους λαούς παρά τους ατσαλώνουν με θέληση και πίστη στον δρόμο της αντίστασης, στο δρόμο που θεμελίωνει την προοπτική της συγκρότησης ενός διενούς μέτώπου των λαών, ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου που θα επιτίθεται από τα μετόπισθεν των Δυτικών μητροπόλεων και θα αντιστέκεται με λαϊκά αντάρτικα στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, στην αποικιοκρατία, στις γενοκτονικές πολιτικές.
53 χρόνια, μετά η ολομέτωπη επίθεση κρατών, κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών εναντίον των λαών συνεχίζεται συντονισμένα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Οι ακραίες συνθήκες ταξικής εκμετάλλευσης και πολεμικών επιδρομών στρώνουν το έδαφος στον φασισμό και διαμορφώνουν ένα περιβάλλον γενικευμένης φτώχιας και έντασης της εκμετάλλευσης από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις (δεξιές και σοσιαλδημοκρατικές) που ως όργανα του κεφαλαίου εκτελούν τις εντολές των οικονομικών τραστ, των μονοπωλίων του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για πολιτικές δημοσιονομικής πειθάρχησης, μόνιμης λιτότητας και φτώχιας.
Μέσα σε αυτόν τον ολοκληρωτικό πόλεμο που μας έχουν κηρύξει οφείλουμε κι εμείς από την πλευρά μας να «κρατήσουμε γερά» διατηρώντας τα κάστρα της αντίστασης απόρθητα, περιφρουρώντας και διευρύνοντας τις ταξικές διεκδικήσεις και τις λαϊκές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με αίμα. Ας “μην καρτεράνε να λυγίσουμε ούτε για μια στιγμή” λοιπόν απέναντι στην ολοκληρωτικό ταξικό πόλεμο που μας εχουν κηρύξει, απέναντι στην καταστολή, τις φυλακίσεις, τις διώξεις. Αντλώντας δύναμη και έμπνευση από τους χιλιάδες αγωνιστές/τριες που δεν έκαναν βήμα πίσω από την πύλη του Πολυτεχνειου ακόμα κι όταν το τανκ τη γκρέμιζε, παίρνοντας κουράγια από την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού και των λαών όλου του κόσμου που μάχονται με το όπλο στο χέρι αλλά και από τις κοινωνικές και ταξικές εξεγέρσεις που πυρπολούν την Ευρώπη Φρούριο, να σηκώσουμε το δικό μας “ατίθασο πύργο”, ανοίγοντας το δρόμο για τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις της εποχής μας.
Ολοι/ες στο Πολυτεχνείο στο τριήμερο τιμής και μνήμης για την Εξέγερση κόντρα στους σχεδιασμούς κυβέρνησης, πρυτανικών αρχών
Ολοι/ες στη διαδήλωση στην πρεσβεία των ΗΠΑ στις 17 Νοέμβρη
*Εν όψει της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα πραγματοποιηθούν στα γραφεία μας, (Καλλιδρομίου 49 Εξάρχεια) οι παρακατω εκδηλώσεις. Σήμερα, στις 19.30 η παρουσίαση του βιβλίου του ιστορικού Δημ. Γαρρή με τίτλο “Ο τελευταίος ήρωας, η συγκρότηση της μνήμης του Αλέκου Παναγούλη (1968-1981)” (εκδ. Θεμέλιο)Την Κυριακή 15.11 την ίδια ώρα εκδήλωση με προβολή slides και συζήτηση με αντιδικτατορικό αγωνιστή για τη δυναμική αντισταση κατα την περίοδο της Χούντας. Επίσης την Πέμπτη 19/11 θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Λ. Βαρδαρού «Γυναίκες Μαχήτριες, Μέρος Γ», που μιλά για τους αγώνες των γυναικών τη δεκαετία του 1960 και την περίοδο της Δικτατορίας, καθώς και την καταστολή και τα βασανιστήρια που υπέστησαν
ΚΕΔ-AVANTGARDE

ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
Κάθε περίοδος αναδεικνύει τα δικά της ζητήματα, θέτοντας συγκεκριμένα διλήμματα μέσα από τα οποία κρίνεται ο συσχετισμός δύναμης. Κάθε πολιτική επέτειος, με τη σειρά της, μπορεί να ιδωθεί με δύο τρόπους. Ο ένας είναι ως μια χιλιοπαιγμένη θεατρική παράσταση υπό τη σκιά των ένδοξων στιγμών του παρελθόντος, ως μια δήθεν συνέχιση εκείνου του αγώνα που «δεν τελείωσε ποτέ», με τους σημερινούς πρωταγωνιστές να πιστεύουν πως βρίσκονται στις ίδιες θέσεις μάχης με τους παλιούς διαμορφωτές των γεγονότων. Ανεβάζοντας το ίδιο έργο ξανά και ξανά, αναπόφευκτα οι ηθοποιοί αδυνατούν πια να συγκινήσουν το κοινό στο οποίο απευθύνονται, διακατεχόμενοι και οι ίδιοι από μια ανιαρή μονοτονία. Έτσι, τα στεφάνια, οι λόγοι, οι προκηρύξεις και η διαδήλωση χάνουν την αίγλη των πρώτων επετείων και μετατρέπονται σε μια άνευρη διεκπεραίωση, σε μια ξερή απόδοση φόρου τιμής στους παλιούς αγώνες, ακόμα και αν διακηρύσσουν πως η φλόγα της εξέγερσης δεν έσβησε ποτέ.
Υπάρχει όμως κι άλλος τρόπος να γιορτάσει κανείς μια επέτειο: να κοιτάξει πίσω για να μελετήσει τις δυνατότητες αλλά και τις αδυναμίες του κινήματος, τους πραγματικούς όρους με τους οποίους δόθηκε η μάχη. Να διαπιστώσει ποια υποκείμενα πρωταγωνίστησαν, χωρίς τα μυωπικά γυαλιά των ιδεοληψιών και των μύθων του. Γιατί κάθε μάχη είναι ένα μάθημα και, είτε ως νίκη είτε ως ήττα, προσφέρει τα δικά της διδάγματα σε αυτούς που πραγματικά ενδιαφέρονται να τα διαβάσουν. Και πάντοτε υπάρχουν αυτοί σε κάθε εποχή. Στις χιλιάδες του κόσμου που συγκεντρώνονται για να τιμήσουν το παρελθόν, πάντοτε υπάρχουν κάποιοι που δεν αρκούνται απλώς στις όποιες επετειακού χαρακτήρα εκδηλώσεις, αλλά ψάχνουν τον τρόπο με τον οποίο θα φτιαχτεί στο σήμερα ο στρατός της επανάστασης. Όλοι αυτοί αποτελούν κάποια από τα υλικά του.
Όλοι αυτοί, και μαζί τους και εμείς, καταλαβαίνουμε πως σήμερα τα διλήμματα είναι συγκεκριμένα. Η παντοδυναμία της Pax Americana αποτελεί μια σκιά του εαυτού της. Η μονοπολικότητα της αυτοκρατορίας έχει αμφισβητηθεί έμπρακτα στο πεδίο των μαχών. Η στρατιωτική μηχανή της Δύσης έχει φρακάρει στις λάσπες. Οι κήρυκες του τέλους της ιστορίας παθαίνουν εγκεφαλικά κάθε φορά που οι δείκτες του χρηματιστηρίου κατεβαίνουν, κάθε φορά που οι τιμές του πετρελαίου ανεβαίνουν, κάθε φορά που οι Φρουροί της Αντίστασης εκτοξεύουν έναν πύραυλο ή εκφέρουν έναν αποφασιστικό λόγο. Κάθε drone των Χούθι, κάθε ρουκέτα της Χαμάς, κάθε πύραυλος της Ρωσίας είναι αρκετά για να δείξουν ότι η αντίσταση απέναντι στους δυτικούς σταυροφόρους δεν είναι της πλάκας. Κάθε επίσημη ανακοίνωση οποιουδήποτε εκπροσώπου της αντίστασης αναπόφευκτα συγκρίνεται με την αυθάδεια των δηλώσεων της Αυτού Μεγαλειότητας της Pax Americana, βγάζοντας στη φόρα όχι μόνο την παρακμιακότητα αλλά και τη γελοιότητα στην οποία είναι βυθισμένη. Διακηρύσσοντας πως οι αυτοκρατορικές στρατιές θα κάνουν απλώς έναν περίπατο, απλώς έσκαβαν τον λάκκο τους με τα ίδια τους τα χέρια.
Τελικά, επιβεβαιώνεται ένας απλός παλιός κανόνας: το κάθε στραπάτσο του στρατού στο πεδίο μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, συνδυαζόμενο με όλα τα άλυτα ζητήματα που βρίσκουν αφορμή να εκφραστούν. Κάθε καλά κρυμμένη απάτη στο εσωτερικό της Δύσης κινδυνεύει να φανερωθεί. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, εξεγέρσεις απλώθηκαν στην καρδιά της Ευρώπης. Η καλογυαλισμένη εικόνα της Γηραιάς Ηπείρου του Διαφωτισμού και των υψηλών αξιών έδωσε τη θέση της σε καμένους δρόμους και στην αδυναμία της να επιβάλλει την τάξη. Οι πραιτοριανοί του συστήματος βρήκαν βοήθεια από τις φασιστικές ομάδες αποτελούμενες από χούλιγκαν και άλλα κατακάθια της κοινωνίας, που έσπευσαν να δηλώσουν το παρών ως στρατός της αντεπανάστασης απέναντι στους εξεγερμένους. Οι κυβερνήσεις παρακολουθούν με πανικό αυτό το τσουνάμι, τρέμοντας τη στιγμή που θα χτυπήσει η αναταραχή και τη δική τους πόρτα. Το κράτος έκτακτης ανάγκης είναι η τελευταία τους λύση.
Η πολεμική υστερία απέναντι στους κακούς Ρώσους μαρτυρεί το βολονταρισμό ενός ιμπεριαλισμού που αρνείται να παραιτηθεί από τον θρόνο του ηγεμόνα. Το στραπάτσο των ενδιάμεσων αμερικανικών εκλογών δεν ήταν μόνο μια προειδοποίηση προς τον Τραμπ. Είναι ταυτόχρονα ένα καμπανάκι κινδύνου για όλους τους επίδοξους ευρωπαϊκούς αδελφούς του, όπως η Λεπέν, η Μελόνι και όλοι οι υπόλοιποι, που φαντασιώνονται σίγουρες νίκες, εκφράζοντας την καθαρόαιμη φωνή του πρωτοκοσμικού εθνικισμού και της λευκής ανωτερότητας των πρώτων αποικιοκρατών στην ιστορία της ανθρωπότητας. Για αυτούς το καμπανάκι κινδύνου χτυπά πιο δυνατά. Τώρα που εκατοντάδες χιλιάδες εξεγερμένοι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και τα εγγόνια των πρωταγωνιστών των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, τα κάνουν λαμπόγυαλο, επιστρέφοντας μόνο ένα πολύ μικρό κλάσμα της βίας που έχουν δεχτεί αυτοί και οι αποικιοκρατούμενοι παππούδες τους. Ειδικά το τελευταίο δεν μπορεί να χωρέσει με τίποτα στο ρατσιστικό μικρό κεφάλι των λευκών νοικοκυραίων, που είναι έτοιμο να εκραγεί. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Η αυτοκρατορία γεύεται τα αποτελέσματα της παγκόσμιας εκμετάλλευσης, της οποίας είναι ο εγγυητής.
Το ελληνικό κράτος αποτελεί μέλος αυτής της συμμορίας των ληστών, ακόμα κι αν βρίσκεται ιεραρχικά σε χαμηλότερη θέση, πλην όμως στο κρίσιμο πόστο του ακρίτα της νοτιοανατολικής πτέρυγάς της. Οι εθνικιστικές κορώνες απέναντι στην «τουρκική προκλητικότητα» επιδιώκουν να αγιοποιήσουν την εικόνα του και να το παρουσιάσουν ως θύμα. Αυτή η ρητορική δεν είναι άσχετη με την πολεμική υστερία της Ευρώπης και την όλο και μεγαλύτερη προπαγάνδα, μέχρι και το κάλεσμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού για προμήθεια κιτ επιβίωσης 72 ωρών. Άραγε, είναι απλώς μια εκστρατεία τρομοκράτησης του πληθυσμού ή μια προετοιμασία του για άμεση πολεμική αναμέτρηση; Ό,τι και να σχεδιάζουν, όμως, η παγκόσμια αντίσταση έχει τοποθετηθεί επί του ζητήματος. Η εσωτερική ομοφωνία της Δύσης έχει κλονιστεί.
Για εμάς, λοιπόν, ο αγώνας απέναντι στην αυτοκρατορία δεν αποτελεί μια επιμέρους πτυχή του αγώνα, ούτε κάποιο προπαρασκευαστικό στάδιο ανάμεσα σε άλλα. Είναι κομμάτι της επαναστατικής πάλης απέναντι στον καπιταλισμό. Η ήττα της αυτοκρατορίας είναι κομμάτι και του δικού μας αγώνα απέναντι στη δική μας αστική τάξη. Το δικό μας μέλλον είναι ο κομμουνισμός. Η συντριβή της στρατιωτικής μηχανής της αυτοκρατορίας, οι εξεγέρσεις στην καρδιά της, η αναμέτρηση με τις φασιστικές ορδές της αντεπανάστασης είναι τα μονοπάτια από τα οποία περνά αυτός ο δρόμος. Για να τα καταφέρουμε, όμως, χρειαζόμαστε ένα στρατό της επανάστασης. Ας τον φτιάξουμε.
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΣΤΙΣ 3 μ.μ., ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ (ΟΔΟΣ ΣΤΑΔΙΟΥ)
Φ.Ε.ΑΝ. – Κλαδική Ένωση Εκπαιδευτικών
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν αποτελεί μια ακόμη σχολική γιορτή, ούτε μια πανηγυρική τελετή του καθεστώτος που διαδέχτηκε την τυραννία των συνταγματαρχών. Δεν εξεγέρθηκε η νεολαία και ο λαός τον Νοέμβρη του 1973 για να γιορτάζεται σήμερα η αποκατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ούτε στα σχολεία ούτε στα πανεπιστήμια, ούτε βέβαια μέσα στο ίδιο το Πολυτεχνείο, από τις κομματικές παρατάξεις που κάθε χρόνο υπερασπίζονται επετειακά την «γιορτή της δημοκρατίας» συμβάλλοντας στην απονεύρωση των αδικαίωτων αγώνων που παραμένουν επίκαιροι και τη μετατροπή του Πολυτεχνείου σε μουσείο.
53 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Νοέμβρης του 1973 εξακολουθεί να αποτελεί σύμβολο των κοινωνικών και ταξικών αγώνων του τόπου και οδοδείκτη για τους αγώνες του παρόντος και του μέλλοντος. Ο Νοέμβρης του ’73 εξέφρασε τον συνολικότερο αγώνα ενάντια στην κρατική-καπιταλιστική εξουσία και τον ιμπεριαλισμό, ενώ η περίοδος της μεταπολίτευσης με την εγκαθίδρυση της αστικής δημοκρατίας που επακολούθησε, δεν συνιστά καμία δικαίωση, καθώς η αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος δεν έφερε το τέλος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, ούτε εκπλήρωσε τα κοινωνικά και ταξικά αιτήματα που εκφράστηκαν στην εξέγερση του ‘73. Η εξέγερση παραμένει αδικαίωτη και τα αιτήματά της έμειναν ανοιχτά. Τα ιστορικά κεκτημένα που κερδήθηκαν μεταδικτατορικά δεν παραχωρήθηκαν από το κράτος, αλλά τα επέβαλλαν μαζικοί εργατικοί, κοινωνικοί και φοιτητικοί αγώνες, και δεν ήταν ποτέ δεδομένα ούτε διασφαλισμένα όπως αποδεικνύεται στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων με το ξήλωμα τους.
Ειδικά λοιπόν σήμερα, που τα συλλογικά κεκτημένα, κερδισμένα μέσα από δεκαετίες αγώνων, γκρεμίζονται συστηματικά, ο καθεστωτικός «εορτασμός» του Πολυτεχνείου, φαντάζει όλο και πιο ειρωνικός. Και αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο στα ίδια τα σχολεία, όπου για άλλη μια χρονιά η συνδικαλιστική δράση ποινικοποιείται και εκπαιδευτικοί παραπέμπονται σε πειθαρχικά συμβούλια. Πόσο μάλλον όταν το ίδιο το Πολυτεχνείο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια εντεινόμενη προσπάθεια μουσειοποίησης και πολιτικής απονεύρωσης των αγώνων του, όπου το θεσμικό αφήγημα επιχειρεί να αποκόψει την εξέγερση από το κοινωνικό και πολιτικό της περιεχόμενο, παρουσιάζοντάς την μέσα από έναν ιστορικό αναθεωρητισμό, ως επέτειο εθνικής συμφιλίωσης, απονοηματοδοτώντας έτσι τους αγώνες που ενέπνευσε. Η αμφισβήτηση της ιστορικής σημασίας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου του ‘73, η υποβάθμιση του πολιτικού της περιεχομένου και το ξήλωμα των ιστορικών αγωνιστικών κεκτημένων αποτελούν πλευρές της ίδιας προσπάθειας: να πάψει ο Νοέμβρης να αποτελεί ζωντανό παράδειγμα συλλογικής αντίστασης.
Για εμάς, μαζί με την εκπαιδευτική ιδιότητα έρχεται μια μεγάλη ευθύνη, και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης του Πολυτεχνείου, ως ειλικρινής πράξη συνέπειας απέναντι στους μαθητές και τις μαθήτριές μας, για το παρόν και το μέλλον του κόσμου στον οποίο μεγαλώνουν. Αυτή η υπεράσπιση αφορά άμεσα το ίδιο το περιεχόμενο της εκπαιδευτικής διαδικασίας και τον ρόλο που καλούμαστε να έχουμε μέσα στα σχολεία, που πρωτίστως οφείλει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης. Δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για «δικαίωση» της εξέγερσης του ‘73 στους μαθητές και τις μαθήτριές μας, ενώ την ίδια στιγμή απαιτείται από εμάς να αποδεχόμαστε σιωπηλά τη συμμόρφωση μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα οποία υπό τη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα χαρακτηρίζονται από εργασιακή επισφάλεια, υποχρηματοδότηση, ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού, πολυπληθείς τάξεις, εντατικοποίηση της εργασίας, ταξικούς φραγμούς, κοινωνικές και πολιτισμικές διακρίσεις, πειθαρχικά συμβούλια και καταστολή. Συντελείται μια οργανωμένη προσπάθεια δημιουργίας ενός ασφυκτικού πλαισίου για εκπαιδευτικούς και μαθητές, με την αξιολόγηση, τις ποινές και την ενίσχυση της διοικητικής εξουσίας να επιχειρούν να καταστείλουν τη δυνατότητα συλλογικής αντίδρασης και διεκδίκησης.
Δεν θα τους περάσει!
Όσο το σχολείο στοχεύει στην διαμόρφωση πειθαρχημένων εργαζόμενων και υπάκουων πολιτών που υπηρετούν ανεμπόδιστα το σύστημα, εμείς θα ενώνουμε τις φωνές μας και θα αγωνιζόμαστε ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό, την εκμετάλλευση και την αναπαραγωγή ανισοτήτων, ενάντια στην πνευματική και φυσική καταστολή των μαθητών και των συναδέλφων μας.
Η ίδια σύγκρουση διαπερνά και τα πανεπιστήμια. Η επιχειρηματικοποίηση της εκπαίδευσης, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, οι διαγραφές φοιτητών, η καταστολή των καταλήψεων και οι πειθαρχικές διώξεις απέναντι σε φοιτητές που αγωνίζονται στρέφονται ενάντια στις κατακτήσεις και τις παρακαταθήκες δεκαετιών φοιτητικών και κοινωνικών αγώνων. Αυτή η συνθήκη επιβάλλεται με την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων και την διαρκή κατασταλτική τους εισβολή μέσα στα πανεπιστήμια για να τρομοκρατήσουν και να χτυπήσουν τον αγώνα των φοιτητών/τριων. Όμως το πανεπιστημιακό άσυλο, η συλλογική οργάνωση και η δυνατότητα πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης δεν αποτελούν παρωχημένα κατάλοιπα μιας άλλης εποχής για να τα παραδώσουμε αμαχητί, αλλά αποτελούν κομμάτια ενός αγώνα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ενός αγώνα που 53 χρόνια μετά, οφείλουμε να συνεχίσουμε να δίνουμε.
Στεκόμαστε στο πλευρό των μαθητών που αγωνίζονται, διεκδικούν και αντιστέκονται. Στηρίζουμε τους μαθητές και τις μαθήτριες που δεν δέχονται τον ρόλο του παθητικού αποδέκτη μιας εκπαίδευσης που τους προετοιμάζει για την συμμόρφωση με την αδικία, τον ανταγωνισμό και την εργασιακή ανασφάλεια. Δεν θέλουμε μαθητές πειθαρχημένους στη σιωπή, φοβισμένους απέναντι στην εξουσία και απομονωμένους μέσα στη ρουφήχτρα του ανταγωνισμού. Θέλουμε μαθητές που σκέφτονται κριτικά, οργανώνονται συλλογικά, αμφισβητούν και διεκδικούν. Οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις και οι συγκρούσεις με την κρατική καταστολή σε χώρες όπως η Γαλλία, η Αλβανία και η Ιταλία, μέχρι τις καθημερινές αντιστάσεις μέσα στα ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια, αναδεικνύουν πώς η συλλογική οργάνωση και αμφισβήτηση της επιβαλλόμενης κανονικότητας είναι η καλύτερη απάντηση στον αυταρχισμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τον φασισμό που δηλητηριάζουν τις σχολικές κοινότητες και επιχειρούν να στρέψουν τους νέους απέναντι στον διπλανό τους.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν ανήκει σε μια απονεκρωμένη αφήγηση του παρελθόντος. Ανήκει σε κάθε γενιά που αρνείται να αποδεχτεί ως αναπόφευκτο κακό, τη συνθήκη της καταπίεσης και της αδικίας που φέρει η κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Τον πρώτο λόγο, τον έχουν όσοι αντιστέκονται, στα σχολεία, στις σχολές, στους χώρους εργασίας και στους δρόμους, εκεί όπου οι κοινωνικές ανάγκες, η υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης και η συνέχιση των αγώνων συγκρούονται με τις επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου να δρουν ανεμπόδιστα εις βάρος μας. Να τιμήσουμε την εξέγερση του ’73 κρατώντας ζωντανό το περιεχόμενο της εξέγερσης μέσα στους αγώνες του σήμερα!
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΙΟΡΤΗ, ΗΤΑΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΟΥ, ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
15 ΝΟΕΜΒΡΗ – 16.00 ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ ΚΩΛΕΤΤΗ (ΕΞΑΡΧΕΙΑ)
17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΝΗΣΙ
Ρουβίκωνας
ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ 73′
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Συγκεντρωτικό καλεσμάτων του Ρουβίκωνα στις πανελλαδικές διαδηλώσεις:
Αθήνα: Κλαυθμώνος, 15:00
Θεσσαλονίκη: Πολυτεχνείο, 17:00
Καλαμάτα: Κεντρική Πλατεία, 18:00
Πάτρα: Παράρτημα, 18:00
Βόλος: Θόλος, 18:00
Κόρινθος: Πλατεία Περιβολάκια, 18:00
Γιάννενα: Δόμπολη, 18:00
Ηράκλειο: Πλατεία Ελευθερίας, 18:00
Λάρισα: Κεντρική Πλατεία, 19:00
Χούντες δεν γίνονται αποκλειστικά με τανκς και πολυβόλα. Τανκς και πολυβόλα και κατάργηση των αστικών εκλογών είναι απαραίτητα όταν ένα καθεστώς φοβάται την λαϊκή αντίδραση. Αν μπορεί να την κάνει καλά και με τα ΜΑΤ γιατί να βγει στρατός; Αν μπορεί να ελέγχει την πληροφορία και να καθοδηγεί την κοινή γνώμη της πλειοψηφίας γιατί να βάλει λογοκρισία; Αν η κοινωνική βάση είναι διασπασμένη σε χίλιες υποκειμενικές, πολιτικές και πολιτισμικές νησίδες γιατί να ανοίξει ξερονήσια;
Η κυνική πραγματικότητα είναι πως η χούντα των συνταγματαρχών δεν ονειρεύτηκε ποτέ της το μέτρο κοινωνικού ελέγχου που έχει σήμερα το κράτος της δημοκρατίας. Να γνωρίζει κάθε συναλλαγή, κάθε μετακίνηση, κάθε ατομική προτίμηση. Και μπορεί οι εκλογές και η σχετική ελευθερία του λόγου να συνεχίζονται αλλά σε τι απειλούν την τάξη πραγμάτων; Κι αν κάτι εμποδίζει μια κυρίαρχη πολιτική απλά αφαιρείται, όπως για παράδειγμα το Σύνταγμα. Ο Παττακός έβγαζε ολόκληρους λόγους για εθνικούς κινδύνους για να αναστείλει άρθρα του, η Νέα Δημοκρατία κάνει ότι δεν το βλέπει και ιδρύει ιδιωτικά πανεπιστήμια. Οι καραβανάδες εξόριζαν τους συνδικαλιστές, οι πολιτικοί θέτουν τόσους όρους για να μπορεί να γίνει απεργία που στην ουσία την θέτουν εκτός νόμου. Και βέβαια οι σημερινοί δεν χρειάστηκαν τανκς για να ξαναβάλουν το κράτος στα πανεπιστήμια.
Δεν είναι ολοφάνερο ότι είμαστε στον γύψο;
Χούντες γίνονται και σιγά σιγά, και με εκλογές και με ελευθερία λόγου. Γίνονται αυτόματα όταν ο καθένας και η καθεμιά από εμάς που ματώνουμε κάθε μέρα για να τα φέρουμε βόλτα αποδεχόμαστε ότι δεν θα έχουμε λόγο στην πολιτική. Ότι δεν είναι για εμάς οι αποφάσεις. Όταν «κοιτάμε τη δουλειά μας» εννοώντας ότι πάει, τέλειωσε, έτσι θα ζήσουμε και μη χειρότερα. Γιατί θα είναι πάντα χειρότερα.
Κάθε καθεστώς θέλει να γίνει χούντα. Και γίνεται όσο το αφήνουμε. Αναλογικά η χούντα των συνταγματαρχών σεβάστηκε περισσότερο το 8ωρο από τη Νέα Δημοκρατία. Κι αυτό όχι γιατί αγαπούσε περισσότερο τους εργάτες. Αλλά γιατί τους φοβόταν περισσότερο.
Και το Πολυτεχνείο του 73 απέδειξε πως καλά έκανε και φοβόταν.
Αυτό εννοούμε όταν λέμε για την ανάγκη νέου Πολυτεχνείου. Ενός Πολυτεχνείου για την σημερινή χούντα. Για την δικτατορική επιβολή μιας πραγματικότητας φτωχοποίησης, ασφυκτικού κρατικού ελέγχου σε κάθε πτυχή της ζωής, απώλειας κάθε κοινωνικού δικαιώματος και αργά ή γρήγορα, πολέμου.
Χρειαζόμαστε ένα μόνο πράγμα. Αυτοί που μένουν σπίτι τους, να βγουν από αυτό. Να ματώσουν χρόνο και κόπο για να σχεδιάσουν, να παλέψουν και να οργανωθούν. Και να φτάσουν στο σημείο να δημιουργήσουν μεγάλα γεγονότα, ορόσημα όπως το Πολυτεχνείο του 73, ικανά να σπάσουν τον πολιτικό τσαμπουκά της εξουσίας.
Ειδικά φέτος, ενάντια στον τσαμπουκά των απαγορεύσεων της πρυτανικής αρχής στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, και των αναβαθμισμένων κατασταλτικών σχεδιασμών κυβέρνησης και αστυνομίας εν όψει του 3ημέρου.
Το κάλεσμά μας είναι ακριβώς αυτό. Να ετοιμάσουμε τα πολυτεχνεία του σήμερα. Έχοντας μάθει από τα λάθη του προηγούμενου Πολυτεχνείου. Για το τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι. Έτσι ώστε το «ψωμί παιδεία ελευθερία» να έρθει και να μείνει. Και να είναι «για», «με» και «από» όλους και όλες μας.
Και να είναι αδύνατον να ξαναγίνει χούντα μετά.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Από το Πολυτεχνείο του 73 στους εξεγερμένους δρόμους της Ευρώπης

Από το Πολυτεχνείο του 73 στους εξεγερμένους δρόμους της Ευρώπης
Να δώσουμε μέλλον στους αγώνες μας
Για τις επαναστάσεις της νέας εποχής
Πολιτική Εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κυριακή 15 Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο, 4:00 μ.μ.
53 χρόνια μετά, ο εξεγερτικός Νοέμβρης, συνεχίζει να τρομάζει το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις και να εμπνέει όσους και όσες αγωνίζονται. Γιατί οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις είναι ο δρόμος για να κατακτήσουμε το μέλλον μας.
Το φετινό Πολυτεχνείο συναντιέται με τις εργατικές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο. Στην Ευρώπη μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι βγαίνουν στους δρόμους ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τις κοινωνικές ανάγκες για τα κέρδη και τους εξοπλισμούς. Σε όλο τον κόσμο, από την Παλαιστίνη και την Κούβα μέχρι την Ινδία, την ήττα του Τραμπ και τον νέο ριζοσπαστισμό στις ΗΠΑ, οι λαοί μπορούν να καθορίσουν τις εξελίξεις. Παράλληλα, αποκαλύπτουν για μια ακόμα φορά τον πραγματικό ρόλο της ακροδεξιάς και του φασισμού, που επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τη νεολαία και να χτυπήσουν τους αγώνες.
Όλα δείχνουν πως η πολεμική εποχή που ζούμε θα είναι ταυτόχρονα και εποχή κοινωνικών συγκρούσεων και εξεγέρσεων. Το ζητούμενο είναι αυτές να μετασχηματιστούν σε επαναστάσεις που θα αμφισβητούν τα θεμέλια του καπιταλισμού.
Τώρα είναι η ώρα να διεκδικήσουμε ΨΩΜΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Η κυβέρνηση της ΝΔ προωθεί τα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ισραήλ στην περιοχή. Για την γιγάντωση των εξοπλισμών, τα κέρδη του κεφαλαίου και τα αντιλαϊκά προγράμματα σταθερότητας της ΕΕ, βάζει στο στόχαστρο τα εργασιακά δικαιώματα, διαλύει δημόσια υγεία και παιδεία, ιδιωτικοποιεί τα πάντα. Η αστική αντιπολίτευση πουλά πατριωτισμό και κινείται στη λογική των «κοστολογημένων προγραμμάτων», των ματωμένων πλεονασμάτων και των εξοπλισμών. Η νεολαία και η εργατική τάξη σε Ελλάδα και Τουρκία δεν έχουν συμφέρον να γίνουν πειραματόζωα στο πλαίσιο ενός αντιδραστικού και άδικου ανταγωνισμού από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.
Το μήνυμα του Νοέμβρη είναι μήνυμα εξέγερσης και ανατροπής. Τώρα είναι η ώρα για μαζικό και ανυποχώρητο αγώνα. Καμία ανάθεση στα κοινοβουλευτικά παζάρια και τις συμβολικές διαμαρτυρίες. Καμία πίστη στις «ρεαλιστικές λύσεις» εντός συστήματος και τη λογική του «μικρότερου κακού».
Τιμάμε τον Νοέμβρη παλεύοντας για μια σύγχρονη αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά, σε ρήξη με το σύστημα του κέρδους και του πολέμου.
Με ανατρεπτικό πολιτικό αγώνα…
Να ανατραπεί η κυβέρνηση της ΝΔ και η πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Να σπάσει η συναίνεση. Παλεύουμε ενάντια στην ιδιοκτησία και τα κέρδη του κεφαλαίου, για κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο. Για ανατροπή του Δημοσιονομικού σφαγείου και την έξοδο από την ΕΕ.
Παλεύουμε ενάντια στον ρατσισμό και στην ισλαμοφοβία. Να τσακιστεί η ακροδεξιά και η φασιστική απειλή.
Ούτε ένας νέος, ούτε ένας εργαζόμενος για τους πολέμους τους!
Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, να κλείσουν οι βάσεις, έξοδο από το ΝΑΤΟ. Καμία συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ! Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Λεφτά για την παιδεία, για την υγεία, για τις κοινωνικές ανάγκες!
Με την αντικαπιταλιστική αριστερά της ανατροπής για τις επαναστάσεις της νέας εποχής
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τη νεολαία, τους εργαζόμενους και όλο τον λαό να συμμετάσχουν μαζικά στον τριήμερο εορτασμό και στην αντιιμπεριαλιστική πορεία .17 Νοέμβρη προσυγκέντρωση πλ. Κλαυθμώνος 3.00 μμ.
Πιάνουμε το νήμα από τις μεγάλες μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη και δίνουμε την μάχη για την μεγάλη πανεργατική Απεργία τις 25 Νοέμβρη.
ΣΕΚ στις σχολές

ΚΕΕΡΦΑ

Εκδήλωση Κυριακή 15 Νοέμβρη, 11μμ στο Πολυτεχνείο.
Ομιλητές/τριες: Κώστας Παπαδάκης, συνήγορος πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Αρίμπα Νουρ, εκπρόσωπος τύπου Πακιστανικής Κοινότηατς Ελλάδος ΕΝΟΤΗΤΑ, Νίκος Μανιός, Γ.Γ. του ΣΦΕΑ 1967-1974, εκπαιδευτικός του Αντιφασιστικού Δίκτυο Παιδείας, Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ
Διαδηλώνουμε 17/11, πλ.Κλαυθμώνος 3μμ.
Οι 24 νεκροί πρόσφυγες στα νότια της Κρήτης είναι ένα έγκλημα, μια μαζική δολοφονία των ρατσιστικών πολιτικών των κλειστών συνόρων του Μητσοτάκη, των ευρωπαίων φίλων του, του Τραμπ και του Πλεύρη. Έχουν κηρύξει ένα απάνθρωπο ρατσιστικό πόλεμο κατά των κατατρεγμένων προσφύγων στα σύνορα, συνέχεια των βρόμικων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων τους και της γενοκτονία στη Γάζα. Είναι ένας πόλεμος για να στραφεί κατά των φτωχών μεταναστών η οργή μιας εργατικής τάξης και της νεολαίας που εξεγείρονται σε όλη την Ευρώπη και στις ΗΠΑ ενάντια στη φτώχεια, την ακρίβεια, την αστεγία και τη διάλυση των υπηρεσιών της παιδείας και της υγείας για χάριν της κλιμάκωσης των εξοπλισμών.
Αυτές οι πολιτικές ανοίγουν τον δρόμο στη συνεργασία της κυβέρνησης του Πλεύρη και του Χρυσοχοϊδη με τον Κασιδιάρη. Του κάνουν πλάτες. Καλύπτουν τις φασιστικές φιέστες, όπως στη Θεσσαλονίκη, στις 28 Οκτώβρη, στέλνοντας τα ΜΑΤ να χτυπάνε με ρόπαλα και χημικά τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις των συνδικάτων. Τα ΜΜΕ με την κάλυψη των πλούσιων φίλων του Μασκ ακόμη και η δημόσια ΕΡΤ του ανοίγουν τα μικρόφωνα. Οι εταιρίες δημοσκόπησης επιτρέπουν την καταγραφή και την προβολή του στις σφυγμομετρήσεις, την ώρα που υποκριτικά η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι δε μπορεί ο ίδιος να έχει κόμμα. Τόσο πειστική είναι που του επέτρεψαν να χρησιμοποιεί το κέλυφος της Συμμαχίας Ελλήνων στη Βουλή και να ανοίγει γραφεία-ορμητήριο δίπλα από το Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας. Τα μαχαιρώματα του αντιφασίστα στην Ελευσίνα και του Αιγύπτιου μαθητή στο μεταξουργείο είναι γέννημα θρέμμα αυτών των επιλογών.
Η παρακαταθήκη της εξέγερσης της Νοέμβρη του 1973, την οποία οι φασίστες νοσταλγοί του Παπαδόπουλου αποκαλούν «μύθο χωρίς νεκρούς» ,είναι η δύναμη του κινήματος που μπορεί να τους τσακίζει, όπως τσακίσαμε τους ναζί της Χρυσής Αυγής.
Καλούμε τα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους και όλες τις αντιφασιστικές κινήσεις να συντονιστούμε για μια πανελλαδική μέρα δράσης, στις 12 Δεκέμβρη, με ένα μεγάλο αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στην Ομόνοια.
Καλούμε στην εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ, στο χώρο του Πολυτεχνείου, την Κυριακή 15/11, στις 1μμ και στην πορεία του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη με προσυγκέντρωση στην πλ. Κλαυθμώνος στις 3μμ.
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας – Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών Quieta Movere
ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ ’73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΑΙΗ

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 δεν αποτέλεσε απλώς μια αντιδικτατορική κινητοποίηση που ολοκληρώθηκε με την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Υπήρξε μια κοινωνική και πολιτική ρήξη, μια συνάντηση διαφορετικών κοινωνικών υποκειμένων που αμφισβήτησαν έμπρακτα την κρατική εξουσία και την κανονικότητα που αυτή επέβαλλε. Η ιστορική της παρακαταθήκη δεν βρίσκεται στις επίσημες επετείους και στις θεσμικές αφηγήσεις που επιχειρούν να την αφομοιώσουν, αλλά στην αμφισβήτηση του κράτους, του κεφαλαίου και κάθε σχέσης κυριαρχίας. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε κανέναν θεσμό και κανένα κόμμα· ανήκει στους αγωνιζόμενους ανθρώπους που συνεχίζουν να αντιστέκονται.
Από το Πολυτεχνείο του ’73, τους φοιτητικούς αγώνες του 2006-2007 και την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 μέχρι τις σύγχρονες κοινωνικές αντιστάσεις, η ιστορία γράφεται από τα κάτω. Οι καταλήψεις, οι συνελεύσεις, οι αυτοοργανωμένοι χώροι και το πανεπιστημιακό άσυλο δεν υπήρξαν παραχωρήσεις της εξουσίας, αλλά κατακτήσεις κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Αποτελούν χώρους συλλογικοποίησης, πολιτικής ζύμωσης και συνάντησης των καταπιεσμένων, όπου η γνώση συνδέεται με τις κοινωνικές ανάγκες και η αμφισβήτηση της εξουσίας μετατρέπεται σε συλλογική πράξη αντίστασης.
Σήμερα, σε ολόκληρη την Ευρώπη, η ακρίβεια, η φτώχεια, η εργασιακή επισφάλεια, η στεγαστική κρίση, η υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών και η διαρκής πολεμική προετοιμασία συγκροτούν μια γενικευμένη συνθήκη κοινωνικής ασφυξίας. Την ίδια στιγμή που οι κοινωνίες καλούνται να αποδεχτούν τη ανέχεια και την εξαθλίωση ως αναπόφευκτη πραγματικότητα, τα κράτη διοχετεύουν ολοένα περισσότερους πόρους στον επανεξοπλισμό και στην πολεμική βιομηχανία. Η κυρίαρχη αφήγηση για αυτήν τη δυστοπική πραγματικότητα επιχειρεί να μεταθέσει την ευθύνη στην ίδια την κοινωνική βάση, προβάλλοντας την ατομική ευθύνη, την αξιοκρατία και τον ανταγωνισμό ως μοναδικούς δρόμους επιβίωσης, αποκρύπτοντας τις ίδιες τις σχέσεις εκμετάλλευσης που παράγουν τις ανισότητες.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, οι κοινωνικές και μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία, οι φοιτητικές καταλήψεις και η συνάντηση μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών και εργαζομένων στους δρόμους αναδεικνύουν τη δυνατότητα συγκρότησης κοινών μετώπων αγώνα. Αντίστοιχες αντιστάσεις απέναντι στο βάθεμα των κοινωνικών και ταξικών αποκλεισμών αναπτύσσονται σε Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο και άλλες χώρες. Παρά τις διαφορετικές ιστορικές και τοπικές τους αφετηρίες, οι αγώνες αυτοί συνδέονται στην άρνηση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της κρατικής επιβολής. Η καταστολή, η ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων και η προσπάθεια συκοφάντησης των εξεγερμένων αποτελούν κοινά χαρακτηριστικά της αντιμετώπισης κάθε κοινωνικής αντίστασης. Από την Αθήνα του 1973 μέχρι τη Γαλλία του σήμερα, η κοινή ρίζα των εξεγέρσεων βρίσκεται στην ανάγκη των καταπιεσμένων να αντισταθούν στους δυνάστες των ζωών τους και να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους αγωνιζόμενοι για έναν δίκαιο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η επίθεση κράτους και κεφαλαίου στη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δεν αποτελεί μια πρόσφατη κυβερνητική επιλογή, αλλά μια διαχρονική κρατική πολιτική με διττή στόχευση: τον ταξικό αποκλεισμό των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων και την ιδεολογική πειθάρχηση μέσα από την αποστείρωση των πανεπιστημίων, την καταστολή και τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων υποκειμένων. Από την κατάργηση του ασύλου το 2019 και την εξίσωση των πτυχίων των ΑΕΙ με εκείνα των ιδιωτικών κολεγίων και τον νόμο 4777 διαμορφώνεται ένα ενιαίο σχέδιο εμπορευματοποίησης και ελέγχου της εκπαίδευσης. Οι διαγραφές εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών, τα πειθαρχικά συμβούλια, η εντατικοποίηση των σπουδών και η υποβάθμιση της φοιτητικής μέριμνας, η αναγωγή της γνώσης σε προνόμιο και το πανεπιστήμιο σε μηχανισμό παραγωγής πειθαρχημένου και ανταγωνιστικού εργατικού δυναμικού συνθέτουν το σύγχρονο πανεπιστήμιο στα πρότυπα του νεοφιλελευθερισμού.
Παράλληλα, η ολοένα στενότερη διασύνδεση των πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία αποκαλύπτει τις πραγματικές προτεραιότητες κράτους και κεφαλαίου. Σε μια Ευρώπη που επενδύει στην διαρκή αναβάθμιση του στρατιωτικού εξοπλισμού, η πανεπιστημιακή έρευνα κατευθύνεται στις ανάγκες του πολέμου, εδραιώνοντας τη συνεργασία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με την πολεμική βιομηχανία και ιδιαίτερα με το κράτος του Ισραήλ ως συνθήκη. Η γνώση, αντί να υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες, υποτάσσεται στην κερδοφορία και στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, συμβάλλοντας στην πολεμική προετοιμασία και στη συνέχιση της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.
Η υπόθεση του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συνθήκης. Η επιβολή ποινής 14 μηνών φυλάκισης χωρίς αναστολή πρωτόδικα και η τελική του καταδίκη σε 5.5 μήνες φυλάκισης με 3ετή αναστολή, με αφορμή την αναγραφή συνθήματος υπέρ της Παλαιστίνης και της στοχοποίησης της συνεργασίας του ΕΜΠ με την Intracom Defense, αναδεικνύει τον κρατικό ρεβανσισμό απέναντι σε όσους αντιστέκονται στην εμπλοκή των πανεπιστημίων στην πολεμική μηχανή και στην συνεργασία του ελληνικού κράτους με αυτό του Ισραήλ. Η ποινικοποίηση της πολιτικής έκφρασης και της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό δεν είναι μια μεμονωμένη δικαστική εξέλιξη, αλλά μέρος μιας ευρύτερης κατασταλτικής εκστρατείας που επιχειρεί να καταστήσει την πολιτική δράση μέσα στα πανεπιστήμια επικίνδυνη και απαγορευμένη.
Η ίδια επιδίωξη ελέγχου εκφράζεται μέσα από τις αστυνομικές εισβολές, τις εκκενώσεις καταλήψεων, τις κάμερες και τα τουρνικέ, τις διώξεις αγωνιστών και την απαγόρευση πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Πιο πρόσφατο κομμάτι στη σύνθεση αυτού του παζλ καταστολής και αποστείρωσης αποτελεί η δράση του μηχανισμού της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ. Η οργανωμένη, αντιαναρχική, δολοφονικού τύπου επίθεση που εξαπέλυσε η παραστρατιωτική γκρούπα της ΑΡΑΣ τον Νοέμβρη του 2025, 200 μελών της απέναντι σε μερικές δεκάδων αναρχικούς και αναρχικές κατά τη διάρκεια του τριημέρου του Πολυτεχνείου που οδήγησε και σε συλλήψεις τραυματισμένων αγωνιστών, σε συνδυασμό με τη συνολική δράση αυτού του εσωτερικού μηχανισμού καταστολής στο διάστημα που μεσολάβησε με τη διάλυση γενικών συνελεύσεων, τον τραμπουκισμό και την στοχοποίηση αγωνιζόμενων φοιτητικών υποκειμένων, το ρουφιάνευμα συντρόφων, την καταστροφή πολιτικών χώρων και πολιτικού υλικού μέχρι και την ωμή βία καταδεικνύει τον ρόλο της ως το μακρύ χέρι του κράτους που επιχειρεί να διαλύσει πλήρως το φοιτητικό κίνημα μην επιτρέποντάς του να οργανωθεί και να αναπτύξει τη δράση του. Η αξιοποίησή της από την πρυτανεία του ΕΜΠ για την αλλαγή του πλαισίου διεξαγωγής του τριημέρου ανέδειξε πώς η εσωτερική και η θεσμική καταστολή μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά, περιορίζοντας την αυτονομία των κοινωνικών αγώνων και να εξαπολύσουν από κοινού την αντιαναρχική τους εκστρατεία.
Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, υπερασπιζόμαστε την αυτοοργάνωση και τον αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα των αγώνων, τις διαδικασίες βάσης και τους φοιτητικούς συλλόγους ως ζωντανές διαδικασίες συλλογικής απόφασης και όχι ως μηχανισμούς επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων ή φυσικής επιβολής. Η υπεράσπιση του ασύλου και των συλλογικών διαδικασιών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπεράσπιση της δυνατότητας της κοινωνικής βάσης να οργανώνεται και να αντιστέκεται.
Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια επέτειος αποκομμένη από το παρόν. Είναι η μνήμη των εξεγερμένων που συναντιέται με τις σημερινές αντιστάσεις, από τους αγώνες μέσα στα πανεπιστήμια μέχρι την κοινωνική εξέγερση στη Γαλλία, από την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη μέχρι τους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την κατακρεούργηση των κοινωνικών αγαθών. Είναι η άρνηση να αποδεχτούμε έναν κόσμο όπου η παιδεία, η υγεία, η εργασία, η στέγαση και η ίδια η ανθρώπινη ζωή υποτάσσονται στις ανάγκες του κέρδους και της εξουσίας.
Να πιάσουμε το νήμα των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Να ενώσουμε τις αντιστάσεις μας πέρα από σύνορα, να μαζικοποιήσουμε τις συνελεύσεις και τις καταλήψεις, να υπερασπιστούμε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που διώκονται και να ανοίξουμε δρόμους για έναν κόσμο ελευθερίας και αλληλεγγύης.
Όλες και όλοι στο τριήμερο του Πολυτεχνείου
Όλες και όλοι στις αντικρατικές-αντικαπιταλιστικές διαδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη
Αθήνα: 15.00, Κλαυθμώνος (προσυγκέντρωση 13.00, Πολυτεχνείο)
Θεσσαλονίκη: 17.00, Πολυτεχνείο
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ Ζ.Μ.
ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΤΩ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
ΟΚΔΕ

53 Χρόνια από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου
Όλοι στις διαδηλώσεις, Τρίτη 17/11
Αθήνα: 4μμ, πλ. Κλαυθμώνος
Θεσσαλονίκη: 6μμ, Πολυτεχνείο
Πάτρα: 6μμ, Παράρτημα
Ιωάννινα: 6μμ, Δόμπολη
Τον δρόμο τον δείχνει η Γαλλία
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ
Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου και οι αγώνες της Μεταπολίτευσης που ακολούθησαν, αποτελούν λαμπρές σελίδες του εργατικού κινήματος. Συνέθλιψαν την αμερικανόφιλη Χούντα της 21ης Απρίλη 1967 και το μετεμφυλιακό κράτος, και κατοχύρωσαν δικαιώματα και ελευθερίες πρωτόγνωρα για την εποχή: Δημόσια- Δωρεάν Υγεία και Παιδεία, κοινωνική ασφάλιση, δημοκρατικές ελευθερίες κ.ο.κ. Την οργή, την αγωνιστική διάθεση των εργαζόμενων και της νεολαίας αλλά και την ίδια την Εξέγερση, εξέφρασε η Άκρα Αριστερά: με τις καταλήψεις της Νομικής το Φλεβάρη-Μάρτη του ’73, με την 3ήμερη κατάληψη στο Πολυτεχνείο ενάντια στην προβοκατορολογία και τις συκοφαντίες των ρεφορμιστών (ΚΚΕ-ΚΚΕεσωτερικού). Κατάφερε στην πράξη την ενοποίηση του εργατικού και φοιτητικού κινήματος, μέσα από την Εργατική Συνέλευση του Πολυτεχνείου και το αίτημα για Γενική Πολιτική Απεργία, απέναντι σε στη υποχωρητική πολιτική των ρεφορμιστών που ήθελαν τον αγώνα περιορισμένο σε φοιτητικά αιτήματα. Οι δυνάμεις της Άκρας Αριστεράς ήταν οι μόνες που αντιτάχθηκαν στη «φιλελευθεροποίηση» του Παπαδόπουλου, δηλαδή στη χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα, σχέδιο της Χούντας στο οποίο είχαν υποταχθεί όλες οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις.
Δε θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια των πολέμων τους!
Σήμερα, γίνεται μια συστηματική προσπάθεια να αμαυρωθεί και να ισοπεδωθεί η σημασία και το περιεχόμενο των αγώνων του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης από την κυβέρνηση και την αστική ελίτ που ονομάζουν τις κατακτήσεις των εργαζομένων «οπισθοδρομικές αγκυλώσεις» και μιλούν για το «τέλος της Μεταπολίτευσης». Δεν είναι τυχαία η προσπάθειά τους να διαγράψουν την Εξέγερση του Νοέμβρη του ’73. Μπροστά στον κίνδυνο της γενίκευσης του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι ανάγκη για τις κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και τον κόσμο να τελειώνουν με τον «εσωτερικό εχθρό». Για να χρηματοδοτήσουν τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, τις σφαγές σε Ουκρανία – Παλαιστίνη – Ιράν, για να μετατρέψουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε κρέας για τα κανόνια τους, πρέπει να καταργήσουν κάθε είδους δικαίωμα.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει φέρει την ελληνική κοινωνία σε οριακή κατάσταση: με την παραλυτική ακρίβεια, το στεγαστικό, τις μειώσεις μισθών-συντάξεων, την ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ, την προσπάθεια κατάργησης της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας. Πρόσφατα μάλιστα, ο Μητσοτάκης απέδειξε περίτρανα ότι πρόκειται για πρωθυπουργός των τραπεζιτών, προσπαθώντας να περάσει το διαβόητο «άρθρο 23», που θα έδινε τα σπίτια του κόσμου στα funds χωρίς δικαστική απόφαση! Είναι μια ακραία φιλοπόλεμη κυβέρνηση έχωντας δώσει γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές, στους δολοφόνους του Ισραήλ, στους φασίστες του Ζελένσκι, για τις επιχειρήσεις ενάντια στο Ιράν. Ταυτόχρονα, η όξυνση του ελληνοτούρκικου ανταγωνισμού φέρνει κοντά ένα «θερμό επεισόδιο» στο Αιγαίο, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο και τους δύο λαούς. Για αυτό επιχειρούν ολοκληρωτικό ξήλωμα των κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης και μια συντριπτική ήττα, την οποία θέλουν να επικυρώσουν με την συνταγματική αναθεώρηση.
Οι αγώνες των λαών της Ευρώπης μας δείχνουν το δρόμο!
Σε Γαλλία, Γερμανία, Αλβανία, Ισπανία, κ.λπ., οι νέοι και οι εργαζόμενοι εξεγείρονται ενάντια στις πολεμοκάπηλες κυβερνήσεις, δεν δέχονται να πληρώσουν το τίμημα των αιματηρών τους πολέμων. Με ενότητα, αυτό-οργάνωση και μαχητικότητα σπάνε στον δρόμο τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας, συγκρούονται με αστυνομία και στρατό. Παρά την καταστολή, τις χιλιάδες προσαγωγές και συλλήψεις, οι αγώνες των λαών της Ευρώπης αποδεικνύουν πως ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο. Οι κυβερνήσεις της ακρίβειας και του πολέμου σε όλη την Ευρώπη, δεν είναι ανίκητες, υποχρεώνονται σε υποχωρήσεις, μετρούν τις μέρες τους.
Αυτό είναι το νόημα του Νοέμβρη του 1973, αυτό χρειάζεται να κάνουμε στη χώρα μας. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν «ξεσηκωμός» όπως λέει του ΚΚΕ θέλοντας να ξεχαστεί η ιστορία και ο βρώμικος ρόλος του. Ήταν ΕΞΕΓΕΡΣΗ που κατάφερε με τον απόηχό της να κατοχυρώσει κατακτήσεις και βιοτικό επίπεδο που μας το είχε στερήσει η αστική τάξη για δεκαετίες. Με φάρο και σημαία την Εξέγερση του Νοέμβρη, τους αγώνες στην Ευρώπη, είναι ανάγκη να δώσουμε μια ηχηρή απάντηση. Με Ενότητα, Αγώνα και Οργάνωση να δώσουμε ένα τέλος στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις, στην προσπάθεια κατάργησης των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας. Με ένα αντιπολεμικό κίνημα να σταματήσουμε τις δολοφονικές επιχειρήσεις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Να ρίξουμε την κυβέρνηση του Μητσοτάκη και κάθε επίδοξου αντικαταστάτη. Ο δρόμος του αγώνα είναι ο μόνος δρόμος. Με μια Αριστερά Επαναστατική όπως στο Πολυτεχνείο, που οργανώνει τους αγώνες με επιτροπές, συνελεύσεις, καταλήψεις, Γενική Απεργία. Που δεν ταλαντεύεται και δεν υποχωρεί μπροστά σε πιέσεις, αλλά φτάνει μέχρι το τέλος. Που παλεύει για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, Σοσιαλιστικής!
- Καμία συμμετοχή στον πόλεμο. Έξω βάσεις και ΝΑΤΟ. Λεφτά για Υγεία-Παιδεία -ΟΧΙ για εξοπλισμούς και την γενοκτονία στη Γάζα – Νίκη σε Παλαιστίνη-Ιράν-Υεμένη-Κούβα.
- Σε Ελλάδα και Τουρκία: Κοινός αγώνας – Διεθνισμός των λαών ενάντια στον πόλεμο.
- Κάτω η ακρίβεια – Κατάργηση ΦΠΑ. Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις. Αυξήσεις σε μισθούς – συντάξεις.
- Κάτω η κυβέρνηση των εγκληματιών, των σκανδάλων και της ακρίβειας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
ΚΚΕ(μ-λ)
Δε θα περάσουν οι απαγορεύσεις! Να υπερασπιστούμε μαζικά το Πολυτεχνείο!

Μόνο ως ωμή πρόκληση μπορεί να χαρακτηριστεί η ανακοίνωση της πρυτανείας του ΕΜΠ ενόψει του τριημέρου του Πολυτεχνείου! Έχοντας προαναγγείλει εδώ και καιρό, με τις πλάτες της κυβέρνησης και διαφόρων παραγόντων του συστήματος, την «αναθεώρηση του πλαισίου εορτασμού», έρχεται τώρα με ανακοίνωσή της να κάνει συγκεκριμένες τις απειλές της: lockout για τις 13 και 14 του Νοέμβρη, αυξημένη «φύλαξη», περιορισμένη χρονικά δυνατότητα παρουσίας στον χώρο του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια του τριημέρου (που θα είναι μέχρι τις 18:00, όμως μας πληροφορεί ότι μπορεί να συρρικνώνεται και άλλο κατά το δοκούν), αλλά και κλειστά όλα τα κτίρια του ιστορικού συγκροτήματος και απαγόρευση πραγματοποίησης εκδηλώσεων εντός τους!
Τα μέτρα αυτά αποτελούν ευθεία αμφισβήτηση της ιστορικής κατάκτησης του λαού και της νεολαίας να τιμούν κάθε χρόνο την εξέγερση του Νοέμβρη και να παίρνουν έμπνευση και δύναμη από αυτή για τους σημερινούς τους αγώνες. Πρόκειται για φασιστικής σύλληψης σχεδιασμό ενάντια στο λαϊκό Άσυλο, τη δυνατότητα οργάνωσης της πάλης και παρουσίας του εργατικού-λαϊκού κινήματος και των αντιστάσεων της νεολαίας μέσα στις σχολές, το δικαίωμα της ελεύθερης πολιτικής-συνδικαλιστικής-πολιτιστικής έκφρασης και μάλιστα, στον τόπο και τον χρόνο εκείνο που αυτά συμπυκνώθηκαν στον ανώτατο βαθμό και κερδήθηκαν με αίμα.
Δε θα τους περάσει! Καλούμε τον λαό και τη νεολαία να μη συμμορφωθούν στις απαγορεύσεις, να πλαισιώσουν μαζικά τον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου και να ακυρώσουν στην πράξη τις μεθοδεύσεις κυβέρνησης, πρυτανείας και κατασταλτικών μηχανισμών! Η υπεράσπιση του Πολυτεχνείου είναι δικιά τους υπόθεση και όχι των αυτόκλητων «φρουρών» του, των κάθε λογής επίδοξων ιδιοκτητών του κινήματος και των διαδικασιών του, που για δεκαετίες και χρόνια επιχειρούν να το καπηλευτούν και προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες στις δυνάμεις του συστήματος, συνεισφέροντας στη συκοφάντηση και υπονόμευσή του.
Οι ντόπιοι υπηρέτες του ιμπεριαλισμού, το πολιτικό προσωπικό του εξαρτημένου αστικού συστήματος και οι ακαδημαϊκοί οσφυοκάμπτες του δεν επιτρέπεται να αγγίζουν τον Νοέμβρη! Ξέρουμε πολύ καλά ότι 53 χρόνια μετά εξακολουθούν να φοβούνται το εξεγερτικό του πνεύμα και τα πολιτικά μηνύματα της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, που εκπέμπει αδιάκοπα. Θα συνεχίσει να αποτελεί καρφί στο μάτι τους, γιατί το κόκκινο νήμα του εκτείνεται ως τη σημερινή εποχή, που η σαπίλα του συστήματός τους ξεχειλίζει και η νεολαία βγαίνει στο προσκήνιο της πάλης και εξεγείρεται σε όλο και περισσότερα μέρη του πλανήτη.
Όλοι στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου και την αντιιμπεριαλιστική πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία!
Εκδήλωση 15/11 5μμ στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου:
Η νεολαία στην πρώτη γραμμή των εξεγέρσεων και των αγώνων- Να οικοδομήσουμε την επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση
Συγκέντρωση και Πορεία 17/11 3μμ: Πλ. Κολοκοτρώνη
ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στα Νότια
Κατακλυζόμαστε καθημερινά από το μαύρο παρόν και το ακόμη πιο δυσοίωνο μέλλον που μας ετοιμάζουν.
Μισθοί πείνας – ακρίβεια παντού και ο μήνας δεν βγαίνει επειδή όπως λένε «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος». Πού να βρεθεί δημοσιονομικός χώρος όταν ο ιδρώτας του λαού γίνεται φρεγάτες, όπλα και καύσιμη ύλη για να πλουτίζουν το κεφάλαιο, οι ιμπεριαλιστές και να καλοταΐζονται οι κάθε λογής υποτακτικοί τους.
Μας καλούν να συνηθίσουμε τον πόλεμο στην γειτονία μας (Ουκρανία – Παλαιστίνη – Μέση Ανατολή) και να προετοιμαστούμε να στείλουμε τα παιδιά μας να σφαχτούν για τα συμφέροντα τους! Τα παραμύθια περί «πλανητικών χωριών» και παγκόσμιας ειρήνης έχουν δώσει την θέση τους στην προετοιμασία όρων γενικής πολεμικής αναμέτρησης. Ούτε λόγος πλέον για πραγματικά ΔΗΜΟΣΙΑ και ΔΩΡΕΑΝ παιδεία, για ΥΓΕΙΑ και ΑΣΦΑΛΙΣΗ για όλο το λαό, για αξιοπρεπής ΜΙΣΘΟΥΣ και ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ.
Μπροστά στις εκλογές νυν και πρώην κυβερνητικοί, ακροδεξιά αγκωνάρια τους αλλά και «κόμματα διαμαρτυρίας» δεν τολμούν να αμφισβητήσουν τον στενό κορσέ που επιβάλλει το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός στην χώρα.
Και όμως υπάρχει ελπίδα! Έξω από κοινοβουλευτικές αυταπάτες και αναμονή κάθε λογής σωτήρων. Στο δρόμο που χάραξε η εξέγερση του Πολυτεχνείου! Στον δρόμο που μας δείχνουν οι δίκαιες εξεγέρσεις της νεολαίας στην Ευρώπη! Στους αγώνες αυτής της νεολαίας που δεν χωρά σε αυτό το σάπιο σύστημα, που δεν θέλει να ζει στο περιθώριο, που διεκδικεί τη ζωή και το μέλλον της κόντρα σε όλους όσους της το στερούν!
Είναι έκδηλος ο τρόμος της κυβέρνησης, αλλά και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, «μη γίνουμε Γαλλία»! Σε ευθεία στοίχιση και οι κάθε λογής υποτακτικοί τους, από τον Πρύτανη του ΕΜΠ που επί της ουσίας φέτος προκλητικά επιδιώκει να απαγορεύσει τον αγωνιστικό εορτασμό του Πολυτεχνείου, έως και τα κάθε λογής φασιστικά τάγματα εφόδου που έχουν ξαναβγεί παγανιά.
ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΟΥΣ!
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
(προσυγκέντρωση 17/11, 3μμ πλατεία Κολοκοτρώνη)
Λαϊκή Αντίσταση Πειραιά
Λαϊκή Αντίσταση Πειραιά: Τα οράματα και οι στόχοι πάλης του Πολυτεχνείου εμπνέουν και καθοδηγούν την πάλη λαού και νεολαίας στους αγώνες του παρόντος και του μέλλοντός μας!

Η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 παραμένει ζωντανή στη συλλογική μνήμη και στους αγώνες του λαού και της νεολαίας.
Ήταν μια κορυφαία στιγμή αντίστασης στη φασιστική δικτατορία, στην καταπίεση και στην εξάρτηση της χώρας από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια συμβολική διαμαρτυρία ούτε μια επέτειος χωρίς περιεχόμενο. Ήταν εξέγερση, σύγκρουση και διεκδίκηση ενός διαφορετικού μέλλοντος.
Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πόλεμοι απλώνονται και οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τα συμφέροντα των ισχυρών. Η γενοκτονική επίθεση και η συνεχιζόμενη καταπίεση του παλαιστινιακού λαού αναδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο τη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος. Από την Παλαιστίνη μέχρι την Ουκρανία και τα υπόλοιπα μέτωπα των ανταγωνισμών, οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με την καταστροφή, την προσφυγιά και τον θάνατο.
Η στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, είναι η πρόσδεση της χώρας μας στους αμερικανοΝΑΤΟϊκους σχεδιασμούς. Τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και οι υποψήφιοι αντικαταστάτες της, στοιχίζονται πίσω από αυτές τις επιλογές. Η χώρα μετατρέπεται σε ορμητήριο πολεμικών επεμβάσεων και σε κρίκο των επικίνδυνων ανταγωνισμών. Οι βάσεις, οι στρατιωτικές διευκολύνσεις και η εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού. Τον εκθέτουν σε μεγαλύτερους κινδύνους, ενώ οι δαπάνες για τους πολεμικούς εξοπλισμούς περισσεύουν την ώρα που οι κοινωνικές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως κόστος.
Την ίδια στιγμή, η εργαζόμενη πλειοψηφία και η νεολαία βρίσκονται αντιμέτωπες με την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, την εργασιακή ανασφάλεια. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους, κάθε προσπάθεια αντίστασης συναντά την καταστολή, την τρομοκρατία και την προσπάθεια να επιβληθεί σιωπή. Θέλουν μια νεολαία υποταγμένη, έναν λαό που θα αποδέχεται τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την πολεμική προετοιμασία ως αναπόφευκτη πραγματικότητα.
Ο ξεσηκωμός όμως των νέων στη Γαλλία, που σαν πολιτικό ντόμινο διαδόθηκε σε μια σειρά
χωρών στην Ευρώπη δείχνει πως η ζωή και τα όνειρα των λαών και της νεολαίας δεν χωράνε στον σάπιο κόσμο της φασιστικοποίησης, της φτώχιας, των πολέμων.
Σήμερα, 53 χρόνια μετά, τα οράματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου εξακολουθούν να γεννούν εφιάλτες στην αστική τάξη της χώρας. Ο Πρύτανης του ΕΜΠ, το επίσημο κράτος και το φασιστικό παρακράτος μαζί με τα συστημικά ΜΜΕ δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας, για τον φετινό Νοέμβρη.
Να τους ανατρέψουμε τα σχέδια! Στις 17 Νοέμβρη να κατεβούμε μαζικά στους δρόμους! Οι στόχοι πάλης του Πολυτεχνείου δεν χωρούν στις επετειακές ομιλίες όσων στηρίζουν την ίδια πολιτική που γεννά την αδικία και τον πόλεμο. Δεν χωρούν στη λογική της ανάθεσης, της αναμονής και των εύκολων κοινοβουλευτικών λύσεων.
Η πραγματική τιμή στην εξέγερση βρίσκεται στη συνέχιση των αγώνων, στη συλλογική οργάνωση, στην αντίσταση και στη διεκδίκηση. Απέναντι στην επίθεση του συστήματος, εργαζόμενοι και νεολαία έχουμε τη δύναμη να αντισταθούμε. Με συνελεύσεις, συλλογικές διαδικασίες, απεργίες, διαδηλώσεις και αγώνες που θα στηρίζονται στη συμμετοχή των ίδιων των ανθρώπων.
Με την κοινή πάλη Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων, με αλληλεγγύη στους λαούς που αγωνίζονται για λευτεριά και ανεξαρτησία, με αντιπολεμικό και αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα που θα συγκρούεται με την πολιτική της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ – ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ!
Τρίτη 17 Νοέμβρη, 3μμ στην πλατεία Κολοκοτρώνη
- Κάτω η πολιτική του πολέμου, της φτώχειας, της καταστολής, της εκμετάλλευσης!
- Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ από τη χώρα.
- Καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς!
- Λευτεριά στην Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη ως τη Μεσόγειο!
- Αλληλεγγύη σε κάθε λαό που αγωνίζεται!
- Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!
- Οργάνωση & αγώνας σε γειτονιές, χώρους δουλειάς, σχολεία,σχολές!
- Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις που να καλύπτουν το κόστος ζωής
- ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!
- Αντιπολεμικοί, αντιιμπεριαλιστικοί, αντιφασιστικοί αγώνες!
Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση

Φέτος συμπληρώνονται 53 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τον Νοέμβρη του 1973 ο λαός και η νεολαία του ξεπέρασαν κάθε φόβο και αντέταξαν τον πόθο για λευτεριά απέναντι στη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία της αστικής τάξης και στον αμερικάνικο παράγοντα. Ήταν ένα γεγονός που θα στέκεται πάντα ψηλά στη νεοελληνική ιστορία.
Η φετινή επέτειος βρίσκει τον παλαιστινιακό λαό τρία χρόνια μετά την ηρωική 7η Οκτώβρη του 2023, τον πόλεμο γενοκτονίας που ακολούθησε και την εποποιία της Αντίστασης στα συντρίμμια της Γάζας. Πάνω από 74.000 νεκροί, ανάμεσά τους 25.000 παιδιά, και μια Γάζα ισοπεδωμένη. Κι όμως, ο παλαιστινιακός λαός και η Αντίστασή του έμειναν όρθιοι και δεν εγκατέλειψαν τη γη τους. Απελευθέρωσαν σχεδόν τέσσερις χιλιάδες κρατούμενους και έφεραν το Παλαιστινιακό στο κέντρο της παγκόσμιας επικαιρότητας. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν στο πλευρό του σε όλο τον κόσμο. Σήμερα το Ισραήλ είναι διεθνώς απομονωμένο όσο ποτέ, και το παλαιστινιακό κράτος βρίσκεται στο κέντρο κάθε συζήτησης για το μέλλον της περιοχής.
Ο παλαιστινιακός λαός δεν έχει απέναντί του μόνο το Ισραήλ. Έχει απέναντί του τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, από τις ΗΠΑ μέχρι την αιγυπτιακή χούντα και τα αμερικανόδουλα καθεστώτα του Κόλπου. Τα σχέδια για μια «νέα Μέση Ανατολή» χωρίς την Παλαιστίνη κατέρρευσαν. Κι όμως, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει τη στρατιωτική, ακαδημαϊκή και οικονομική συνεργασία με το Ισραήλ.
Η νίκη του παλαιστινιακού λαού θα είναι νίκη όλων των καταπιεσμένων λαών της γης. Φέτος, όπως και πέρυσι, η επέτειος του Πολυτεχνείου πρέπει να γίνει μια μεγάλη διαδήλωση αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης, με πορεία προς τις πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Διαδήλωση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την Αντίστασή του
Τρίτη 17/11, 3:00 μ.μ., Πλατεία Κολοκοτρώνη
Nίκη στα όπλα της ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Ενάντια στη συνεργασία του ελληνικού κράτους με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ
Θάνατος στον Σιωνισμό, τον Φασισμό και τον Ιμπεριαλισμό!
Θεσσαλονίκη
ΣΦ Γεωλογίας

Η μνήμη δεν είναι σκουπίδι
Στις 14 Νοεμβρίου του 1973 το κτήριο του Μετσόβιου Πολυτεχνείου καταλαμβάνεται από ομάδα φοιτη(τρι)ών με αποτελεσμα ο φοιτητικός αγώνας για ζωή να οδηγήσει στην κοινωνική εξέγερση, με αντιδικτατορικά και αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό τον αγώνα συναντήθηκαν οι αναγκες και όλης της κοινωνικής βάσης που βίωνε την βαρβαρότητα της Χούντας. Η κορύφωση του αγώνα για αξιοπρεπή ζωή και ελευθερία επανανοηματοδότησε την έννοια της πολιτικής διεκδίκησης με το στρωματοποιημένο καθεστώς επιβολης να επιτίθεται με αιματηρή καταστολή, συλλήψεις, φυλακίσεις, δολοφονίες και βασανισμούς.
ΨΩΜΙ: Το κόστος της ανθρώπινης επιβίωσης
Ο αγωνας για ταξική απελευθέρωση δεν τελειωσε ποτέ και θα είναι πάντα επικαιρος μεχρι την καθολική απελευθέρωση.
Καθημερινά αντιλαμβανόμαστε ότι η ακρίβεια εχει κανει τη ζωή να μοιάζει πολυτέλεια και το σουπερμαρκετ, χρυσοχοειο και ξαφνικά το σύνθημα του ’73, ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δεν μοιαζει τοσο μακρινό. Με εμάς να συνεχίζουμε να μένουμε στα γονεϊκά μας σπίτια ή να νοικιάζουμε τρύπες (αν δεν έχουν γίνει rbnb) με συγκατοίκους αφου λιγοι φοιτητές δικαιούνται εστίες και αυτοι πρεπει να ειναι η τελευταια τους επιλογή αφού δεν ξερουν αν θα βγουν σωοι η θα πεσουν με κανενα ασανσέρ, αν δεν πέσουν από κανένα παράθυρο δηλαδή, γιατί δεν χωράνε στα αμφιθέατρα, (μην ξεχνάμε τι εγινε στη νομική της Αθήνας). Παράλληλα η δωρεαν σιτιση σιγά, σιγά φαίνεται να χάνεται στον χρόνο αφού ο εργολάβος που διαχειρίζεται τη λέσχη θέλει να αυξήσει τα κέρδη του βαζοντας σε κουτάκια την πείνα μας και μειώνοντας την πρόσβασή μας σε αυτήν. Και όλα αυτά αν εισαι τυχερός και δεν χρειαζεται να δουλευεις παραλληλα με τις σπουδές σου για να πηγαινει διακοπες το εκαστοτε αφεντικό, που θα σου κολλάει μισά ένσημα, θα σου δινει βασικό, (στην καλυτερη) και θα απαιτει την αμέριστη αφοσίωση και ευγνωμοσύνη του σε αυτόν και στην μπίζνα του. Αν αυτά αρχίζουν να σου θυμίζουν κατι, σημαίνει οτι ζεις στον κόσμο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού όπου
η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να ωραιοποιήσει τις πράξεις της μέσων διαφόρων μύθων που αντιβαίνουν την πραγματικότητα που ζούμε ως κοινωνία. Από την εξέγερση του Πολυτεχνείου μέχρι σήμερα, διεκδικούμε την κάλυψη των αναγκών όλων μας και όχι την ανάπτυξη για λίγους.
Δεν αρκούμαστε λοιπόν, στην κατάθεση στεφάνων, αλλά συνεχίζουμε να αναζητούμε και να διεκδικούμε τη θέση μας στο δρόμο με πυξίδα την εξεγερτική μνήμη.
ΠΑΙΔΕΙΑ: Η επίθεση στην παιδεία μέσω των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων, η κατάργηση του ασύλου και οι κατασταλτικοι μηχανισμοί
53 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, και τα κεκτημένα του τότε διακυβεύονται σήμερα. Μέσω αυτής ο πανεπιστημιακός χώρος μετατράπηκε σε κέντρο αγώνα, εδαφοποιόντας την αντίσταση των φοιτητικών και μη υποκειμένων ενάντια στην καταπίεση και την περιθωριοποίηση του τότε μοναρχικού καθεστώτος. Με το πανεπιστημιακό άσυλο προασπίζεται η πανεπιστημιακή ελευθερία, πρακτικά με την απαγόρευση της εισόδου των μπάτσων στις σχολές. Το άσυλο καταργήθηκε οριστικά το 2019 ως μέρος των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων και πιο συγκεκριμένα ως κομμάτι του αντί εκπαιδευτικού νόμου 4777, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης μέτρα όπως τα πειθαρχικά, την ελάχιστη βάση εισαγωγής (Ε.Β.Ε), το όριο φοίτησης (ν+2) και την εγκατάσταση καμερών και τουρνικέ. Κομμάτι αυτών αποτελεί επίσης η αναθεώρηση του αρθρου 16, όπου εξασφαλίζει την δημόσια και δωρεάν παιδεία. Απώτερος σκοπός όλων των παραπάνω είναι τόσο η αποστείρωση όσο και η αποξένωση των πανεπιστημιακών χώρων. Εδραιώνει την λογική της αποπολιτικοποίησης και απομονώνει το πανεπιστημιακό περιβάλλον από την υπόλοιπη κοινωνία. Καταστείλει δηλαδή οποιαδήποτε πολιτική ή πολιτιστική δραστηριότητα χωρίς να αφήνει περιθώρια για την αναδίπλωση συζητήσεων και ανταλλαγής ιδεών, αλλοιώνοντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του πανεπιστημιακού ασύλου. Η διασφάλιση της τήρησης των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων γίνεται τόσο έμμεσα, δηλαδή μέσω του ταξικού εκβιασμού, όσο και άμεσα, δηλαδή μέσω της καταστολής. Οι ταξικοί εκβιασμοί καθιστούν την μάθηση και την παιδεία ένα αγαθό για λίγους και εκλεκτούς, καθώς το κοστολόγιο φοίτησης περιλαμβάνει από τα φροντιστήρια για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, μέχρι το ενοίκιο, την τροφή και τα καθημερινά έξοδα επιβίωσης. Η καταστολή από την άλλη, δηλαδή η ανενόχλητη είσοδος των μπάτσων στις σχολές, έρχεται να διασφαλίσει ένα κλίμα “τάξης και ηθικής” παγιώνοντας την τρομοκρατία με την εκκένωση στεκιών, τον ξυλοδαρμό και το κυνηγητό φοιτητών και την ρήξη χημικών εντός του κάμπους.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Η στοχοποίηση μέσω της καταστολής μέσα και έξω από οθόνες
Παρά το αφήγημα που επικρατεί σήμερα περί αποκατάστασης της δημοκρατίας με την εξέγερση του πολυτεχνείου -εξου και οι σημερινοί πανηγυρισμοί-, μας γίνεται καθημερινά σαφές ότι η δημοκρατία που πλασάρει το σύστημα βρωμάει ολοκληρωτισμό. Κατά τη περίοδο 1967-1974 χιλιάδες αντιφρονούντες και όχι μόνο βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τον στρατό και την τότε ασφάλεια. Στο σήμερα το μονοπώλιο στη νόμιμη βία το έχουν οι μπάτσοι. Σε ρόλο δήμιου, ξυλοκοπούν, βιάζουν και σκοτώνουν, αντιφρονούντες, μετανάστ(ρι)ες, γυναίκες και κουιρ άτομα, με την ανοχή και τις ευλογίες του κράτους, ενώ τα ΑΤ παραμένουν κολαστήρια και αποθήκες ψυχών. Η κρατική βία δεν στοχοποιεί μόνο όσους επιλέγουν να συγκρουστούν με το σύστημα αλλά και όσους θεωρεί ανεπιθύμητους. Το κράτος καταθέτει στεφάνια στην αμιγώς αντικρατική εξέγερση και ταυτόχρονα αξιοποιεί το δόγμα «νόμος και τάξη». Η εξέγερση αποπολιτικοποιείται και παρουσιάζεται ως μια ακίνδυνη επετειακή τελετουργία. Αυτό φαίνεται από το ότι τα βασικά εργαλεία της εξέγερσης του πολυτεχνείου που ήταν οι καταλήψεις, οι πορείες και οι συγκρούσεις σήμερα αντιμετωπίζονται ως απειλή για τη δημόσια τάξη. Η συμμετοχή σε πορείες ποινικοποιείται και αφαιρείται το «αναφαίρετο» δικαίωμα στη διαμαρτυρία ενώ οι καταλήψεις εκκενώνονται ως άντρα ανομίας, εφόσον χαλάνε το αφήγημα της κανονικότητας. Το κράτος έχει ανάγκη να είναι πανταχού παρών και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να το επιτύχει. Ευτυχώς η τεχνολογία έχει προχωρήσει αρκετά και ο παραδοσιακός ρόλος του δωσίλογου – ρουφιανου έχει αντικατασταθεί πλήρως από αυτή. Συνήθης είναι πλέον η παρουσία drones σε πορείες με μοναδικό σκοπό να σταμπάρουν κόσμο για να τον τσιμπήσουν αργότερα, Κάμερες βρίσκονται σε κάθε γωνία και τα λογισμικά τεχνητής νοημοσύνης ξεσκεπάζουν πλέον σκευωρίες ακόμα και χωρίς στοιχεία (βλ. μαρφιν). Άλλωστε δεν έχει περάσει πολύς καιρός και από το σκάνδαλο των υποκλοπών όπου αποκαλύφθηκε πως ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης και η ΕΥΠ παρακολουθούσαν παράνομα πολιτικούς αντιπάλους (και όχι μόνο) αλλά και δημοσιογράφους. Ίσως τελικά διαστρεβλώνεται η έννοια της γιορτής όσον αφορά το πολυτεχνείο και την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Για εμάς λοιπόν το πολυτεχνείο κάθε άλλο παρα γιορτή είναι. Ο αγώνας για την απελευθέρωση από κάθε μορφή εξουσίας είναι αδιαπραγμάτευτος και δεν σταμάτησε ποτέ.
ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ. Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΜΠΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΜΑΦΙΑ
ΟΥΤΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
Προγραμμα καταληψης ΣΦ Γεωλογιας
ΟΥΤΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ
Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

Αυτόνομη Παρέμβαση στους Ηλεκτρολόγους και τους Μηχανολόγους

Πειθαρχικά, διαγραφές και εκπαιδευτική αναδιάρθρωση
53 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου βρισκόμαστε σε ενα πανεπιστήμιο με έλλειψεις σε καθε τομέα, χωρίς καθηγητές και με υποβαθμισμένες υποδομές που μας θυμίζει γιατί αγωνιζόμαστε καθημερινά. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση είναι παρούσα σε κάθε πτυχή των σύγχρονων πανεπιστημίων και δεν αποτελεί πρωτοπορία της παρούσας κυβέρνησης, είναι διαχρονική κρατική πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου. Η ΕΒΕ, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι διαγραφές φοιτητών και τα πειθαρχικά είναι μέρος μιας διαδικασίας η οποία συντελείται εδώ και χρόνια και συμβάλλει στην αποστείρωση του πανεπιστημίου, στην εντατικοποίηση των σπουδών και στο κυνήγι της ατομικής επιτυχίας. Φέτος για τις 5ετείς σχολές θα εφαρμοστούν για πρώτη φορά οι διαγραφές φοιτητών. Ο νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη ορίζει το ανώτατο όριο σπουδών ν+2, ν+3 με καθαρά ταξικά κριτήρια. Σε περιόδους γενικευμένης ακρίβειας, υψηλού κόστους ζωής και στεγαστικής κρίσης, μεγάλη μερίδα φοιτητ(ρι)ών αναγκάζεται να δουλεύει και να σπουδάζει ταυτόχρονα, πράγμα που δυσχεραίνει την προσπάθεια απόκτησης του πτυχίου. Πέραν αυτού, οι πολύ στενοί όροι παράτασης των σπουδών έρχονται σαν «χάρη» για όσους δεν προλαβαίνουν να τελειώσουν σε 6 και 8 χρόνια χωρίς να λαμβάνουν υπόψην την ζωή εκτός της πανεπιστημιακής αίθουσας και την ψυχική και σωματική μας υγεία.
Επειδή οι φωνές αντίστασης είναι ανεπιθύμητες μέσα στα σύχρονα εκπαιδευτικά ιδρύματα η ύπαρξη των πειθαρχικών συμβουλίων είναι ακριβώς το μέσο καταστολής που χρειάζονται τα πιο απείθαρχα κομμάτια που δραστηριοποιούνται εντός των σχολών. Ήδη στο ΕΚΠΑ είδαμε τα πρώτα πειθαρχικά συμβούλια σε τρεις φοιτητές που κατηγορούνται για την παρέμβαση σε εκδήλωση με μόνο κριτήριο την παρουσία τους εκείνη την ημέρα στην σχολή και την δίωξη και καταδίκη σε 5 μήνες φυλάκισης με τριετή αναστολή στον φοιτητή Ζ.Μ. για σπρέι αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη μετά από καταγγελία του κοσμήτορα των ΗΜΜΥ Τσανάκα. Κεντρικός πολιτικός σχεδιασμός του κράτους λοιπόν, είναι η πλήρης αποστείρωση των πανεπιστημίων, με εφαρμογές εργαλείων όπως είναι τα κλείδωματα των σχολών μετά τις 22:00 και η εγκατάσταση καμερών εντός και εκτός κτιρίων, η απαγόρευση πολιτικών εκδηλώσεων αλλά ακόμη και οι 38 συλλήψεις φοιτητών για προβολή ταινίας εντός του πολυτεχνείου. Είναι εντελώς ξεκάθαρο λοιπόν πως το πανεπιστήμιο αποτελεί μια καλολαδωμένη μηχανή παραγωγής εργατικού δυναμικού και οτιδήποτε άλλο διαταράσσει την εύρυθμη λειτουργία της (η πολιτικοποίηση, τα στέκια, οι προβολές, οι θεατρικές παραστάσεις, οι πορείες, τα λαιβ) είναι αυστηρά ανεπιθύμητο και απαγορευμένο.
Λέσχη ΑΠΘ και φοιτητικές εστίες
Η Λέσχη του ΑΠΘ όλα τα χρόνια λειτουργίας της ήταν ανοιχτή για όλα τα άτομα, όχι ως μια παραχώρηση του Πανεπιστημίου αλλά μέσω αγώνων και παρεμβάσεων από φοιτητά και μη. Τελευταία, βλέπουμε ολοένα και πιο εντατικούς ελέγχους με περισσότερα security στις εισόδους και τοποθέτηση συναγερμών στις εξόδους κινδύνου που διασφαλίζουν ότι κανένας μη δικαιούχος δεν θα φάει μαραμένη σαλάτα και παραβρασμένα μακαρόνια. Θέλουμε ανοιχτή λέσχη για όλα τα άτομα, όχι μόνο τους φοιτητές, αλλά για οποίο άτομο την χρειάζεται για να καλύψει τις επισιτιστικές του ανάγκες. Δεν δείχνουμε πάσο γιατί δεκάρα δεν δίνουμε για τα κριτήρια που θέτουν και δεν εμπιστευόμαστε την “ελαστικότητα” που δείχνουν τώρα γιατί κανείς δεν μας εγγυάται ότι σε λίγα χρόνια η ψαλίδα δεν θα κλείσει ακόμη περισσότερο. Η ίδια απουσία μέριμνας παρατηρείται και στις φοιτητικές εστίες. Μικροί ασφυκτικοί χώροι, κακές υποδομές και ασανσέρ που πέφτουν είναι μερικά απ’ τα πράγματα που βιώνουν τα εστιακά ενώ πιο πρόσφατα βρέθηκαν και με την πίεση ενός τελεσίγραφου για την υπογραφή ενός νέου εσωτερικού κανονισμού που ρυθμίζει με εντελώς παράλογους κανόνες την διαμονή των οικοτρόφων, απαγορεύοντας ακόμα και αδήλωτους επισκέπτες.
Πολεμική Προετοιμασία, μιλιταρισμός και άνοδος του φασισμού
Όσο εμείς συνηθίζουμε σε εικόνες πολέμου στις ειδήσεις σαν να πρόκειται για μια μακρινή πραγματικότητα, οι ευρωπαϊκές χώρες προετοιμάζονται πυρετωδώς για τη στιγμή που θα μας πουν ότι ήρθε η σειρά μας. Η πολεμική προετοιμασία για να μπορέσει να στηριχθεί χρειάζεται την απαραίτητη πολεμική βιομηχανία η οποία απαιτεί σύγχρονα ερευνητικά προγράμματα όπως αυτά που έχουν αρχίσει και ξεπηδούν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Μόνο στο ΑΠΘ την φετινή ακαδημαϊκή χρονιά έχουν αρχίσει 5 πολεμικά ερευνητικά προγράμματα και ένα διατμηματικό μεταπτυχιακό για πολεμικά UAV drone. Επικοινωνιακά βλέπουμε να εντείνεται η ρητορική του εξωτερικού εχθρού, είτε αυτός είναι ο μετανάστης, είτε η «απειλή» από κάποιο άλλο κράτος. Το εθνικό φρόνημα τονώνεται, ο Έλληνας καλείται να είναι έτοιμος να πεθάνει για την πατρίδα του (βλέπε δηλώσεις Δένδια για φέρετρα με Ελληνικές σημαίες), ενώ παράλληλα δημιουργούνται προγράμματα εθελοντικής στράτευσης γυναικών και αυστηροποιείται το Ι5. Το ελληνικό λιμενικό συνεχίζει να σκοτώνει μετανάστες στα ανοιχτά ενώ όσοι από αυτούς καταφέρουν να επιβιώσουν θα έχουν να αντιμετωπίσουν τον ελληνικό όχλο που θα τους επιρρήπτει ευθύνες για κάθετι σάπιο που του συμβαίνει.
Η στροφή προς τον εθνικισμό είναι διεθνές φοινόμενο των τελευταίων ετών. Σε περιόδους κρίσης, χέρι-χέρι με τον ρατσισμό οι φασιστικές τάσεις έρχονται να βγάλουν τον καπιταλισμό από τα αδιέξοδα τα οποία διέρχεται στοχοποιώντας τις πιο μειονοτικές ομάδες, μεταναστά, ρομά και όποιο άλλο άτομο αποκλίνει από τα χαρακτηριστικά του εθνικού κορμού. Οι δηλώσεις κρατικών εκπροσώπων για απαγόρευση εκδηλώσεων καταδικασμένων φασιστών και η νομική απομάκρυνσή τους δεν μας εφησυχάζει. Για κάθε φασιστική επίθεση στην Ελευσίνα, συγκέντρωση νεοναζί στο Capsis και στην Ηλιούπολη θα υπάρχει αντίλογος, αντιπορεία και αντίσταση και αυτή θα δωθεί από τα κάτω.
Για όλους τους παραπάνω λόγους και για όλους τους λόγους του κόσμου, γιατί οι εξεγέρσεις δεν θα γίνουν από κανέναν αν όχι απο εμάς:
Συγκέντρωση για πορεία 17 Νοέμβρη 2026 στις 17:00 Πολυτεχνείο ΑΠΘ
ΟΥΤΕ 2Ν ΟΥΤΕ Ν+2 ΟΠΟΤΕ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΤΥΧΙΟ
ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟ ΑΠΘ ΒΡΩΜΑΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΔΟΤΡΕΣ
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό, Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό Libertatia, Αναρχική Ομάδας Πυρανθός

Κάλεσμα από:
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
53 χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα εκείνη που το τανκ της Χούντας έριξε την κεντρική πύλη του -κατειλημμένου από φοιτητές/τριες και άλλα εξεγερμένα υποκείμενα- Πολυτεχνείου Αθηνών. Μαζί με την κατάρρευση της πύλης ξεκίνησε και η αντίστροφη μέτρηση για την κατάρρευση του ίδιου του στρατιωτικού καθεστώτος μισό χρόνο αργότερα.
Παρά το γεγονός ότι η Χούντα των Συνταγματαρχών κατέρρευσε και υπό το βάρος των δικών της πολιτικών σφαλμάτων (π.χ. την διαχείριση του Κυπριακού), η ήττα της δεν θα μπορούσε να προκύψει χωρίς τα μαχόμενα κομμάτια της κοινωνίας, που δεν το έβαλαν ποτέ κάτω μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια βίας, κρατικής τρομοκρατίας, βασανιστηρίων, δολοφονιών και διώξεων κάθε είδους. Χωρίς τους/τις αγωνιστές/τριες εργαζόμενους/ες με τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες τους (1972-1973), τους/τις μαχητές/τριες και τις οργανώσεις της άμεσης δράσης και των βομβιστικών ενεργειών ενάντια σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους, τους καθημερινούς ανθρώπους των -ταπεινών αλλά τόσο απαραίτητων- δομών και δικτύων αλληλεγγύης. Χωρίς αυτούς και αυτές που πλήρωσαν με το αίμα τους την αντίσταση στην εξουσία, στον φασισμό και την αυταρχικότητα, αλλά επίσης τον φόβο και την απάθεια. Σε ξερονήσια, φυλακές, στα μπουντρούμια της ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Ασφάλειας σε όλη την χώρα. Και φυσικά μέσα και γύρω από τους τοίχους και τα κάγκελα του Πολυτεχνείου, τόσο εκείνη την σημαδιακή ημέρα της 17ης Νοέμβρη, όσο και στις προηγούμενες καταλήψεις, όπως τον Φλεβάρη της ίδιας χρονιάς.
Σήμερα, που το δυτικό κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ξεπεράσει ακόμη μια δομική κρίση του στρεφόμενο ολοκληρωτικά προς την πολεμική βιομηχανία (ιδίως οι ευρωπαϊκές χώρες), βλέπουμε την ταυτόχρονη επάνοδο του διεθνούς φασισμού και του απολυταρχισμού. Μια σειρά από χώρες της πάλαι ποτέ “φιλελεύθερης Δύσης” βρίσκονται υπό την κυριαρχία ακροδεξιών και ακραία νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων ή τρέφουν “χρήσιμες” φασιστικές εφεδρείες, που μεγαλώνουν μέρα με την μέρα, ενώ η επίθεση στην παγκόσμια εργατική τάξη οξύνεται και οι προλετάριοι/ες προετοιμάζονται για ένα δυνητικό πολεμικό σφαγείο. Ταυτόχρονα, προωθείται ο κοινωνικός εκφασισμός και η μισαλλοδοξία, ενώ τα υπερσυντηρητικά “anti-woke” αισθήματα, η ξενοφοβία και ο αντιμουσουλμανισμός -εν μέσω και της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στην Παλαιστίνη- αποτελούν βασικά στοιχεία που η κυρίαρχη ιδεολογία προωθεί στους από-τα-κάτω για να τους διαχωρίσει και να τους στρέψει το έναν ενάντια στην άλλη, αντί να στραφούν όλοι μαζί ενάντια στους δυνάστες τους.
Στην χώρα μας ισχύουν όλα όσα προαναφέρθηκαν στο ακέραιο. Όσο το σύστημα σαπίζει, πληθαίνουν και οι φωνές των νεκραναστημένων ζόμπι που ζητάνε νέους Παπαδόπουλους και Μεταξάδες. Μάλιστα η συστημικά πριμοδοτούμενη επάνοδος των νεοναζί (με άλλα ονόματα, πιο “εξευγενισμένο” λόγο, αλλά ίδιες ιδέες), συνοδεύεται από τις ακραίες αντιμεταναστευτικές πολιτικές του επίσημου Ελληνικού Κράτους, που μετράνε ήδη εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, νεκρούς/ες στα σύνορα μόνο τα τελευταία χρόνια. Και απέναντι στους/στις “ντόπιους/ες” όμως, για την ακρίβεια την εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, η επίθεση, οικονομική και κοινωνική, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Τελευταία εξέλιξή του κρατικού αυταρχισμού η απαγόρευση των εκδηλώσεων μνήμης και τιμής του 3ημέρου του Πολυτεχνείου, όπως αυτές λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο και ο περιορισμός τους σε μια ακόμη πιο αποστειρωμένη από ό,τι συνήθως “γιορτή της Δημοκρατίας”, με θεσμικούς φορείς και πολιτικούς να παίρνουν πόζες για τα κανάλια. Είναι σαφές πως το ευρύτερο κίνημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφήσει αυτές τις απαγορεύσεις να περάσουν και οφείλει να τις πολεμήσει με κάθε τρόπο.
Δεν είναι όμως όλα μαύρα. Τους τελευταίους μήνες γίναμε μάρτυρες του ξεσπάσματος μιας σειράς εξεγέρσεων σε διάφορες χώρες τις Ευρώπης, οι οποίες έχουν ως κινητήριο δύναμη την νεολαία και την εργατική τάξη. Το υψηλό κόστος ζωής και η ακρίβεια είναι ο κοινός παρονομαστής που πυροδοτεί όλες αυτές τις κινητοποιήσεις, ωστόσο, πέραν αυτού, σε αρκετές περιστάσεις ήταν οι φοιτητ(ρι)ες και οι μαθητ(ρι)ες που βγήκαν μπροστά, με αιτήματα που αφορούν την πρόσβαση στην δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, την υποβάθμιση της παιδείας, αλλά και γενικότερα την ασφυξία που αισθάνεται μια ολόκληρη γενιά που της στερούν το μέλλον. Οι δρόμοι των γαλλικών μητροπόλεων, αλλά και των Τιράνων, της Ιταλίας, του Βελγίου, έγιναν το θέατρο σφοδρών συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής και οι εξεγερμένοι δεν δείχνουν πως είναι διατεθειμένοι να κάνουν πίσω, αφού έχουν όλο και λιγότερα να χάσουν. Κάτι που ισχύει ακόμη πιο έντονα για τις πρόσφατες ταραχές σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές του πλανήτη, το Μπαγκλαντές, καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι στους δυτικούς πολυεθνικούς κολοσσούς της ένδυσης (Zara, H&M και Uniqlo) σφραγίζουν τα εργοστάσια και βγαίνουν δυναμικά στους δρόμους για καλύτερες εργασιακές συνθήκες.
Οι αγώνες αυτοί μαζικοποιούνται καθώς συνδέονται με τα ευρύτερα αιτήματα μεγάλης μερίδας της κοινωνίας, που συνθλίβεται κάτω από την μπότα της ανέχειας και της απειλής του πολέμου. Ιδίως στην Ευρώπη όμως, επιτελούν και έναν ακόμη πολύ σημαντικό ρόλο: Αυτόν της ανάσχεσης της ακροδεξιάς λαίλαπας, αφού στην πλειοψηφία τους συνοδεύονται από αντιφασιστικά προτάγματα, λόγω και της φύσης των (ακρο)δεξιών κυβερνήσεων των χωρών τους (Λεπέν, Μακρόν κλπ).
Αυτές οι εξελίξεις μας δίνουν ελπίδα για το μέλλον και στην χώρα μας, καθώς κι εδώ υφίστανται αυτούσιες οι συνθήκες εκείνες που οδηγούν εκατομμύρια ανθρώπους στον δρόμο, από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις μέχρι το Μπαγκλαντές: Η καταπίεση, η εκμετάλλευση, ο αυταρχισμός. Οφείλουμε, ως κίνημα, να σταθούμε στο ύψος των καιρών και να αποτελέσουμε τον πυροδότη των μελλοντικών εξελίξεων. Με την εξέγερση του Πολυτεχνείου του ’73 πάντα στην μνήμη μας και στις καρδιές μας, οφείλουμε να πιάσουμε εκ νέου το νήμα του αγώνα και να φέρουμε ξανά στο προσκήνιο τα πιο επαναστατικά προτάγματα των φοιτητ(ρι)ών: Ελευθερία. Κάτω το Κράτος-Κάτω η Εξουσία. Ο μόνος τρόπος, άλλωστε, για να τιμήσουμε τους νεκρούς του πολυτεχνείου είναι η συνέχιση του αγώνα τους.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 53 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΤΡΙΤΗ 17/11, 17:00, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ
//
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
53 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου
Αντικρατικη – αντικαπιταλιστική διαδήλωση: 17 Νοέμβρη, 17:00, Πολυτεχνείο ΑΠΘ
Η στρατιωτική δικτατορία, η οποία επιβλήθηκε με πραξικόπημα στη χώρα τον Απρίλη του 1967, ήταν το αποκορύφωμα μιας μακράς περιόδου καταστολής αγωνιστών. Η χούντα, καταπολεμώντας οποιοδήποτε αγωνιστικό κίνημα, δεν άφησε απ’ έξω το πλέον ριζοσπαστικό: το φοιτητικό. Έξι χρόνια μετά, στις 14 Νοέμβρη 1973, οι φοιτητές ακολουθώντας το κλίμα αναβρασμού του Νοέμβρη, προχώρησαν σε κατάληψη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, δράση η οποία πλαισιώθηκε από τεράστια πλήθη κόσμου και οδήγησε, τελικά, στην πτώση της δικτατορίας.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, η κυρίαρχη αντίληψη τασσόταν με τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας και την συνδιαλλαγή με την εξουσία. Υπήρχε, όμως, και μία δεύτερη αντίληψη, η οποία επιθυμούσε την ολική ρήξη με το κράτος, την εξουσία και τον καπιταλισμό και, καθώς αντιτασσόταν στην αστική δημοκρατία, έβλεπε το Πολυτεχνείο ως μια εξέγερση για την κοινωνική απελευθέρωση.
Τα τελευταία χρόνια, η κρατική εξουσία προσπαθεί να αφαιρέσει τον επαναστατικό χαρακτήρα της εξέγερσης. Σκοπεύει, δηλαδή, να δημιουργήσει την εντύπωση πως μία αιματηρή αντίσταση του λαού με δεκάδες νεκρούς, ήταν μια χαρούμενη γιορτή. Πλέον, ούτε αυτό φαίνεται να τους αρκεί, με τον πρύτανη του ΕΜΠ Χατζηγεωργίου να δηλώνει πως θα “κλειδώσει” το Πολυτεχνείο, ενόψει της επετείου, σε πλήρη αντίθεση με τον τότε πρύτανη, ο οποίος, επικαλούμενος το πανεπιστημιακό άσυλο, αρνήθηκε να επιτρέψει την επέμβαση της αστυνομίας. Όπως όλα δείχνουν, η εξουσία δεν θέλει η κοινωνική βάση να θυμάται πως μπορεί να πετύχει σπουδαίες νίκες με την αντίδρασή της, αλλά, αντίθετα θέλει πολίτες αδύναμους, διχασμένους και αφοσιωμένους στην δουλειά και την κατανάλωση.
Παράλληλα, η εργασιακή ανασφάλεια που βιώνει καθημερινά η τάξη μας, η ακρίβεια και η ανεργία ωθούν τους καταπιεσμένους να δουλεύουν σε εξευτελιστικές συνθήκες, για μισθούς που δεν φτάνουν καν για το ενοίκιο. Το κράτος, με μια σειρά από νομοσχέδια (13ωρο, 6ήμερη εργασία, κ.α.), έχει πετύχει την νομιμοποίηση αυτής της συνθήκης, η οποία αποτυπώνεται με τον χειρότερο τρόπο στην ραγδαία αύξηση των εργοδοτικών δολοφονιών. Μετράμε 201 θύματα της ακόρεστης δίψας για κέρδος των αφεντικών για το 2025, αριθμός που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ και η έως τώρα πορεία του 2026 να μας ετοιμάζει για χειρότερα. Κοιτώντας τις δύο πρόσφατες εκρήξεις στις εγκαταστάσεις του ομίλου Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους σε διάστημα λίγων ημερών, επιβεβαιώνεται ότι η ζωή μας δεν έχει καμία αξία για τα αφεντικά.
Ενώ η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται αμείωτη, κράτος και αστική τάξη είναι σταθερά στο πλευρό του ισραηλινού κράτους, εκπληρώνοντας με προθυμία τις δολοφονικές ορέξεις του. Οι στρατιωτικές συνεργασίες δεν τελειώνουν, η ενέργεια έχει ξεπουληθεί, με το νερό να παίρνει θέση και στα δεκάδες υπάρχοντα data centers, ετοιμάζονται να προστεθούν άλλα τόσα. Ως συνέχεια, το κράτος καλλιεργεί το μίσος στην κοινωνία, αποφυλακίζει και ξεπλένει τον καταδικασμένο για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης Κασιδιάρη και δολοφονεί μετανάστες στα υδάτινα και χερσαία σύνορα της χώρας. Σκοπεύει να πετύχει έναν εμφύλιο των φτωχών, διχάζοντας την κοινωνία και βάζοντας τα φτωχά στρώματά της να πολεμούν μεταξύ τους.
Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την άγρια καταστολή και την δικαστική εξουθένωση του κόσμου του αγώνα αποτελούν καθημερινότητα. Η καταδίκη σε δεύτερο βαθμό του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ., σε 5,5 μήνες φυλάκιση με 3 χρόνια αναστολή για ένα σύνθημα σε τοίχο του ΕΜΠ, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα ποινικοποίησης του αγώνα. Δείχνει αυτά που θα ακολουθήσουν, αν δεν αγωνιστούμε για να τα αποτρέψουμε.
Η κατάληψη του Πολυτεχνείου ήταν το όπλο στα χέρια των ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την αντίσταση και την ανατροπή των καταπιεστών τους. Η καταστολή του πάνοπλου καθεστώτος, οι βασανισμοί και οι δολοφονίες δεν κατάφεραν να σταματήσουν το όραμα για έναν κόσμο ελευθερίας και ισότητας.
Η σπίθα που άναψε με την εξέγερση του Πολυτεχνείου φωτίζει τις εξεγέρσεις του σήμερα, δείχνοντας τον δρόμο στους σημερινούς αγωνιστές, να οργανώνονται και να παλεύουν για την ισότητα και την ελευθερία. Στεκόμαστε δίπλα στις εξεγέρσεις που ξεσπούν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, που αποδεικνύουν ότι οι εξεγέρσεις δεν ανήκουν μόνο στα βιβλία της ιστορίας, αλλά είναι μία πραγματικότητα για την οποία οφείλουμε να αγωνιστούμε. Μέσα από τα προτάγματα της αντίστασης, της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρισης και της αλληλεγγύης, διατηρούμε ζωντανό το νήμα του αγώνα. Όσο το καπιταλιστικό σύστημα συνεχίζει να καταστρέφει τις ελευθερίες και τις ζωές μας, εμείς θα συνεχίσουμε να αποτελούμε αγκάθι στα σχέδιά του. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να δημιουργήσουμε τον κόσμο, μέσα στον οποίο οραματιζόμαστε να ζήσουμε.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ – ΗΤΑΝΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ ’73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
*Διαδηλώνουμε σε κοινό μπλοκ μαζί με την αναρχική ομάδα Πυρανθός και την Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό
//
αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου συμπύκνωνε τον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση που δεχόταν η κοινωνία και οδήγησε λίγους μήνες αργότερα στην πτώση της ακροδεξιάς στρατιωτικής δικτατορίας. Η «περίοδος της μεταπολίτευσης» που ακολούθησε κλείνει πλέον με μία ακόμη «χούντα». 53 χρόνια μετά, ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός, όπως εκφράζεται από την κυβέρνηση της ΝΔ, είναι εδώ, επιχειρεί να τσακίσει κάθε κοινωνικό κεκτημένο των προηγούμενων ετών και να καταστείλει κάθε κοινωνική κίνηση εναντίωσης για την περαιτέρω εδραίωση της κυριαρχίας.
Το κράτος έχει επενδύσει όλες του τις δυνάμεις στην καταστολή της κοινωνίας. Τα τελευταία χρόνια έχουν θεσμοθετηθεί εκτρώματα σε εργασιακά και κοινωνικά ζητήματα. Διανύουμε άλλη μια χρονιά με ακόμη μεγαλύτερη «απελευθέρωση» των εργασιακών σχέσεων και με σωρεία εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων ως αποτέλεσμα των πολιτικών κράτους και κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, η ακρίβεια από το κόστος στέγασης μέχρι και τα βασικά αγαθά επιβίωσης δυσχεραίνουν τις συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας με τους μισθούς να μην φθάνουν ούτε για τα βασικά.
Ο πλανήτης φλέγεται από τους πολέμους, τις γενοκτονίες και τις συρράξεις. Ο πόλεμος, τόσο ως απειλή όσο και ως προετοιμασία, αποτελεί δομικό συστατικό των σύγχρονων κρατών. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές συρράξεις ανά την υφήλιο, αποτελώντας ένα από τα πιο ενεργά μέλη της δολοφονικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ και συνδράμει με στρατό και πολεμικό υλικό τους δολοφόνους της συμμαχίας ΗΠΑ – Ισραήλ. Το ελληνικό κράτος είναι διαχρονικά από τους ισχυρότερους οικονομικά συνεισφέροντες στο ΝΑΤΟ. Αντίθετα, με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, στα πεδία της κοινωνικής πρόνοιας, της εκπαίδευσης και της περίθαλψης τα ποσά που επενδύονται είναι μηδαμινά. Πόλεμος σημαίνει φτώχεια και εξαθλίωση στους εκμεταλλευόμενους/ες των εμπλεκόμενων κρατών, μετανάστευση και προσφυγιά. Και ναυάγια – δολοφονίες αυτών όταν επιχειρούν να ανατησήσουν μία καλύτερη ζωή, όπως συνέβη στην Κρήτη, στην Πύλο και αλλού.
Τα αυξανόμενα περιστατικά έμφυλης βίας, οι γυναικοκτονίες αλλά και η συγκάλυψη και η δικαιολόγηση της βίας από θεσμικούς φορείς και ΜΜΕ, αποτυπώνουν, δυστυχώς, με τον καλύτερο τρόπο το ασφυκτικό περιβάλλον που δημιουργείται. Μισαλλόδοξα, ρατσιστικά, σεξιστικά και ομοφοβικά παραληρήματα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στο δημόσιο λόγο. Η τόνωση της εθνικής υπερηφάνειας, η προσήλωση σε αναχρονιστικούς θεσμούς όπως αυτός της θρησκείας, η προάσπιση των συμφερόντων της πατριαρχίας αποτελούν κρατικές στρατηγικές και είναι πάντα εναντίον των καταπιεσμένων και των απόκληρων αυτού του κόσμου.
Η παρούσα συγκυρία συμπίπτει και με την αποφυλάκιση του εγκληματία νεοναζί Κασιδιάρη και την επικείμενη εμπλοκή του στην πολιτική σκηνή με στόχο τη συσπείρωση των κατακερματισμένων κομματιών της ακροδεξιάς. Μία συσπειρωση προφανώς για την ακόμη πιο σκληρή θανατοπολιτική της κυριαρχίας απέναντι στους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους. Τα φασιστικά μορφώματα είναι αυτά που, όπως και στην επταετία 1967-74, λειτουργούν ως σωματοφύλακες επιχειρηματιών και εφοπλιστών ενάντια στην εργατική τάξη (Πέραμα, υπόθεση Λουκμάν,κλπ) και υπέρ της συνέχισης της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.
ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Η συλλογική μας δύναμη είναι αυτή που θέτει τα αναχώματα στην επέλαση της κρατικής καταστολής, των κάθε λογής φασιστών που αναδύονται στο προσκήνιο και των εξουσιαστικών μηχανισμών. Η σύγχρονη καπιταλιστική, κρατική και πατριαρχική δυστοπία μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με οργάνωση και αγώνα. Την περίοδο της δικτατορίας η καταστολή οδηγούσε σε ματαιότητα, τώρα η ματαιότητα οδηγεί σε καταστολή. Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ να οργανώσουμε τη συλλογική μας αντεπίθεση και να ανατρέψουμε στην κοινωνία τη σιγή νεκροταφείου που η κυριαρχία επιχειρεί να δομήσει. Μέσα από αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Όπως συνέβη και το Νοέμβρη του ’73, οι αγώνες οφείλουν να περιέχουν ένα κομμάτι του κόσμου που ονειρευόμαστε και να αποτινάξουν κάθε καταπιεστική και εξουσιαστική επιβολή από πάνω μας.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ, ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης – Ε.Κ.Χ. Σχολείο

ΣΕ ΕΥΡΩΠΗ, ΑΣΙΑ, ΑΜΕΡΙΚΗ
και σε κάθε γωνιά του πλανήτη
Ο κοινωνικός ξεσηκωμός σε διεθνές επίπεδο, από τα Βαλκάνια και την Γαλλία μέχρι την Λατινική Αμερική και το Μπαγκλαντές, φανερώνει ότι στο εδώ και στο τώρα υπάρχουν οι τρόποι για κάτι διαφορετικό, εάν υπάρχει με την σειρά της η κοινωνική-συλλογική φαντασία και ενέργεια. Όπως και στο Πολυτεχνείο το ’73, η ίδια η κοινωνία δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της σε κάτι διαφορετικό από αυτό που βίωνε εγκλωβισμένη από τον διαρκή φόβο του δικτατορικού καθεστώτος. Έτσι και τώρα, η κοινωνική βάση έχει εγκλωβιστεί στα δίπολα και στα αδιέξοδα διαχείρισης και κυβερνησιμότητας που της παρέχει η ίδια η Εξουσία, χωρίς την οραματικότητα κάποιας προοπτικής για κάτι καλύτερο, εσωτερικεύοντας το αίσθημα της διαρκούς ήττας και υποτίμησης της ίδιας της ζωής, η οποία για καπιταλισμό και κράτος δεν έχει καμία αξία.
ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ “ΑΔΥΝΑΤΟ”, ΕΦΙΚΤΟ
Τα “καθεστώτα” πέφτουν με εξεγέρσεις
Συνηθίζεται όταν ακούμε για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 να δημιουργείται η εικόνα κάποιου γεγονότος μακρινού, που ανήκει σε μία άλλη τελείως εποχή, ενώ ουσιαστικά βρίσκεται μόλις 53 χρόνια πριν. Κι όμως, είναι ακριβώς αυτή η κοινωνική κίνηση ρήξης που δίνει το έναυσμα για ανυπακοή στην εξουσία στο σήμερα.
Ιδιαίτερα σε μια εποχή, που η ολομέτωπη επίθεση και επικυριαρχία Κράτους-Κεφαλαίου σε όλους τους τομείς της Ζωής έχει εμφυσήσει τον φόβο για οποιαδήποτε αντίδραση από την κοινωνική βάση. Μέσω της κρατικής καταστολής, του νομικού οπλοστασίου κι ενός ασφυκτικού καθεστώτος στα πλαίσια της πληροφόρησης και της “ειδησεογραφίας”, η Εξουσία έχει καταφέρει να φτιάξει έναν ανθρωπότυπο φοβισμένο, παραιτημένο, κλεισμένο στον εαυτό του και στο συνεχές άγχος της καθημερινότητας.
Το αυξημένο κόστος ζωής για βασικά αγαθά όπως η στέγαση, η ενέργεια και η τροφή, ο πόλεμος, η κλιματική κρίση, η έμφυλη βία και το καθεστώς εξαίρεσης παίρνουν τον χαρακτήρα κάτι φυσιολογικού, με τα οποία θα πρέπει να συμβιβαστούμε και να ζούμε μαζί τους. Μέσα στη συνολική απάθεια-παραίτηση, στην εδραίωση ενός μπλοκ εξουσίας με όρους παντοκρατορίας και ολοκληρωτισμού (Νέος Ποινικός Κώδικας, Καταστολή, Δικαστική διαπλοκή, Μ.Μ.Ε.) έρχεται όλο και πιο έντονα η άνοδος του συντηρητισμού, της Ακροδεξιάς, ως αποτέλεσμα της απουσίας ενός εναλλακτικού πόλου. Αυτή τη διάλυση και συνθήκη εκμεταλλεύεται και η ίδια η Κυριαρχία, προκειμένου να επεκτείνει με χυδαίο, αρκετές φορές, τρόπο τον έλεγχο της στις ζωές μας. Μίας Εξουσίας που επικαλείται μία εθνική ενότητα, όποτε τα βρίσκει έστω και λίγο σκούρα, ενώ συμμετέχει παράλληλα και στους διεξαγώμενους πολέμους έχοντας τα χέρια της βαμμένα με αίμα, όπως την σφαγή που συνεχίζει να διεξάγει το Ισραηλινό Κράτος στην Παλαιστινή και στη Μέση Ανατολή.
Αν κάτι πρέπει να μας μείνει δεν είναι απλά κάποια γιορτή της αποκατάστασης μίας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας, αλλά αυτή ακριβώς η συλλογική μνήμη και πράττειν της εξέγερσης, της διεκδίκησης και ανυπακοής. Διότι αυτά είναι που “σπάνε” την φαινομενική παντοδυναμία των δυναστών των ζωών μας. Η κοινωνία, τα κινήματα, δημιουργούν τις δικές τους απελευθερωτικές δυναμικές, αδιαμελάβητα και εκτός των ορίων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αποδεικνύοντας πως η μόνη πραγματική αντιπολίτευση είναι η ίδια η κοινωνική βάση.
Να πιάσουμε το νήμα της εξέγερσης που άφησαν οι απανταχού καταπιεσμένοι μπροστά σε αυτά που έμοιαζαν μέχρι πρότινος “ακατόρθωτα”.
Συγκέντρωση-πορεία για την επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου:
17/11/2026 στις 17:00, Πολυτεχνείο Α.Π.Θ.
*Συγκροτούμε κοινό μπλοκ με τον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο*
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών Quieta Movere

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης
53 χρόνια μετά, το νήμα των αγώνων είναι ακόμη ζωντανό
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου του ’73 επαναφέρει στη συλλογική μνήμη το καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών, αλλά και τους ηρωικούς αγώνες τους εργατικού-λαϊκού-φοιτητικού κινήματος της εποχής και τις θυσίες που έκαναν οι αντιδικτατορικοί/ές αγωνιστές/ριες. Η χούντα υπήρξε ένα καθεστώς βαθιά εκμεταλλευτικό, άγριο και απόλυτα προωθητικό για τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Το καθεστώς αυτό διεύρυνε τη χρηματοδότηση και προώθησε μεγάλες φοροαπαλλαγές και ευνοϊκά πλαίσια φορολόγησης για το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, με αντάλλαγμα την οικονομική και πολιτική στήριξη αυτής της μερίδας της αστικής τάξης (της σημαντικότερης δηλαδή στην Ελλάδα) προς τη χούντα. Συνέχισε και επέκτεινε την πρόσδεση της χώρας στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, με τη συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις και την παραχώρηση λιμένων στις ΗΠΑ, αλλά και με τη συνεχή σχέση των δύο μεριών. Παράλληλα, η χούντα υπήρξε ένα βαθιά αντικομμουνιστικό και αντεπαναστατικό καθεστώς, που φυλάκισε, εξόρισε, δολοφόνησε και εφάρμοσε φρικτά βασανιστήρια σε χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες. Εξάλλου, ιστορικά, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα έχουν αποτελέσει μια από τις επιλογές των κυρίαρχων, όταν χρειάζονται να επιβάλουν σιγή ιχθύος στο εσωτερικό μιας χώρας και να νεκρώσουν τις ταξικές και κοινωνικές αντιστάσεις.
Δεν ξεχνάμε τις δολοφονίες αγωνιστών, όπως του Γιάννη Χαλκίδη, ο οποίος πυροβολήθηκε θανάσιμα από ασφαλίτες κατά την καταδίωξή του, του Γιώργου Τσαρουχά, που δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια βασανιστηρίων, και των πολλών ακόμη αγωνιστών/ριων που βασανίστηκαν, αγωνίστηκαν με μικρές συνομωτικές δράσεις ή στη μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου, ώστε να ανατραπεί η δικτατορία και να υπάρξει ένας δικαιότερος κόσμος.
Η δικτατορία βόλεψε ανεπιφύλακτα σχεδόν όλες τις μερίδες της αστικής τάξης, καθώς σε αυτές παρεχόταν ένα ευνοϊκότερο πλαίσιο εκμετάλλευσης και ροής κεφαλαίου, μέσω της απαγόρευσης και της απουσίας εργατικών αγώνων, συνδικάτων και πλατιών διεκδικήσεων.
Θεωρούμε πως η κατανόηση των σημερινών συνθηκών εκμετάλλευσης αλλά και των σύγχρονων αγώνων, περνάει μέσα από την αναγνώριση των αγώνων και των θυσιών του παρελθόντος. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι ελευθερίες που απολαμβάνουμε σήμερα, είναι αποτέλεσμα αιματηρών αγώνων που έχει δώσει η εργατική τάξη ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο τις προηγούμενες δεκαετίες. Από τις πολιτικές ελευθερίες, μέχρι την ύπαρξη σωματείων, συλλόγων, ταξικών και κοινωνικών διεκδικήσεων,του ασύλου στα πανεπιστήμια όλα είναι κεκτημένα σκληρών αγώνων, όπου τίποτα από αυτά δεν έχει παραχωρηθεί απλόχερα από τον ταξικό εχθρό.
Στις μέρες μας και συγκεκριμένα τα τελευταία αρκετά χρόνια βλέπουμε μια ολομέτωπη επίθεση κράτους και κεφαλαίου σε αυτά τα κεκτημένα με αντιδραστικές νομοθετικές ρυθμίσεις, φυσική καταστολή (αύξηση της αστυνόμευσης και της αστυνομικής καταστολής), ποινικές διώξεις κλπ. Σε αυτό το πλαίσιο επίθεσης στην κοινωνική βάση εντείνεται και η επίθεση στον κόσμο του αγώνα με δικαστήρια και φυλακίσεις, καθώς και στημένα κατηγορητήρια στα μέτρα τους.
Αυτό μας αποδεικνύει άλλωστε και το επικοινωνιακό σόου που έστησε ο κρατικός μηχανισμός το καλοκαίρι στην πόλη μας με τις συλλήψεις δύο συντρόφων και μίας συντρόφισσας που τα καθεστωτικά ΜΜΕ προσπάθησαν να συνδέσουν με τον εμπρησμό σε σπίτι πολιτεύτριας της ΝΔ που υπό άγνωστες συνθήκες οδήγησε στον θάνατο της Βάγιας Νέστορα στη 01/07.
Οι συντονισμένες αυτές επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους, σε συνεργασία με την ιδεολογική επίθεση απέναντι στον αντιεξουσιαστικό χώρο και τα μέσα πάλης που αυτός επιλέγει δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως για τους διαχειριστές της εξουσίας, με ό,τι μανδύα και αν εμφανίζονται, η στόχευση παραμένει διαχρονική και κοινή: να τελειώνει μια και καλή με τις ταξικές αξιώσεις του προλεταριάτου, με την ριζοσπαστικοποίηση των απόψεων και του αγώνα όσων είναι στην απέναντι πλευρά.
Από μεριάς μας ξεκαθαρίζουμε πως δεν θα διστάσουμε στιγμή. Κάθε χτύπημα στις δομές του κράτους και της κυριαρχίας θα αποτελεί μεταξύ άλλων και μια έμπρακτη χειρονομία αλληλεγγύης προς τα συντρόφια μας που βρίσκονται αιχμάλωτοι σε κάποιο κελί και λείπουν από τις νύκτες της αντίστασης.
Η στροφή στην πολεμική οικονομία, η συνέχεια της γενοκτονίας και οι πόλεμοι του κεφαλαίου
Παρατηρούμε ότι πλέον ο καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη την ύπαρξη “κράτους πρόνοιας”, καθώς για να επιβιώσει πρέπει να μετακυλήσει το κόστος των κρίσεων του στις πλάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Σε αυτό το πλαίσιο, όπως προείπαμε, αίρονται κεκτημένα προηγούμενων χρόνων, όπως το 8ωρο, η απεργία, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η προστασία της πρώτης κατοικίας, η παραχώρηση ασύλου σε μετανάστες και μετανάστριες, ενώ αυστηροποιείται το πλαίσιο επιτήρησης του κράτους σε διαδηλώσεις, πορείες, καταλήψεις κ.ά.
Είναι ένα μοτίβο κρατικής στρατηγικής που βλέπουμε να ξεδιπλώνεται και σε πολλά ακόμα κράτη. Αυτό έχει ως προμετωπίδα την στροφή της οικονομίας προς την εκθετική αύξηση των πολεμικών δαπανών για την “άμυνα” και την “ασφάλεια”, με την παράλληλη υποχρηματοδότηση της δημόσιας παιδείας, υγείας και την ταυτόχρονη απελευθέρωση των τιμών και άρα την αύξηση της ακριβείας σε πάσης φύσεως αγαθό και υπηρεσία.
Η επονομαζόμενη από τη Δύση”Μέση Ανατολή” έχει εξελιχθεί σε ένα πεδίο ατελείωτης γενοκτονίας εις βάρος των Παλαιστινίων, ατέρμονων αιματοκυλισμάτων λαών της περιοχής, και πολεμικών συγκρούσεων για τον έλεγχο των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων. Η Παλαιστίνη έχει μετατραπεί στο πεδίο πειραματισμού των μεθόδων διαχείρισης, καταστολής, ακόμη και εξολόθρευσης ολόκληρων πληθυσμών. Εκεί το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, υπάρχοντας σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, ασκεί την αποκορύφωση της κρατικής θανατοπολιτικής, βομβαρδίζοντας και έχοντας αποκλεισμένο από στεριά, αέρα και θάλασσα, έναν ολόκληρο λαό και απολαμβάνοντας παράλληλα τη στρατιωτική και οικονομική στήριξη των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, με το ελληνικό κράτος να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομική, διπλωματική, πολιτική και στρατιωτική στήριξη του Ισραήλ. Την ίδια ώρα, η Παλαιστινιακή Αντίσταση και οι οργανώσεις της αρνούνται να παραδώσουν τα όπλα, με τα οποία μάχονται ενάντια στους αποικιοκράτες.
Οι αγώνες διεθνώς και τοπικά στον ελλαδικό χώρο
Σε μία περίοδο όπου διεθνώς δημιουργούνται κινήματα νεολαίας -και όχι μόνο-, τα οποία εναντιώνονται στην πολεμική οικονομία και στην υποβάθμιση των όρων ζωής, όπως της παιδείας και της υγείας, η συνθήκη αυτή δεν αφήνει ανεπηρέαστη την εδώ πραγματικότητα. Στις 30 Οκτωβρίου στέφθηκε με επιτυχία η διεθνής απεργία των λιμενεργατών και στην χώρα μας, οι οποίοι αρνήθηκαν να φορτώσουν υλικό για τον πόλεμο και τη γενοκτονία, ζημιώνοντας εκατομμύρια το εμπορικό κεφάλαιο, ενώ χιλιάδες κόσμου κατέβηκε στις αντίστοιχες κινητοποιήσεις με αντιπολεμικό πρόσημο.
Παράλληλα, παρατηρούμε ότι στη συνθήκη της γενικότερης εξαθλίωσης, βρίσκουν πάτημα και αφορμή για την επανεμφάνισή τους ακροδεξιοί και φασίστες. Το μόνο που έχουν να αντιπροτείνουν είναι το μίσος και η εχθρότητα προς τον “ξένο”, δηλαδή προς τους/τις μετανάστες/ριες, οι οποίοι/ες αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον από τη φτώχεια και από τους πολέμους που έχει σπείρει η καπιταλιστική Δύση στις χώρες τους. Στην απόπειρα εμφάνισης των φασιστών στο δημόσιο χώρο, το αντιφασιστικό κίνημα έδωσε τον τελευταίο καιρό δυναμικές απαντήσεις, με την αντιφασιστική κινητοποίηση -εν μέσω απαγόρευσης διαδηλώσεων- στις 28 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη και με δυναμικές αντιφασιστικές κινητοποιήσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις την 1η Νοεμβρίου. Στη Θεσσαλονίκη συγκεκριμένα αντιφασίστες/ριές πραγματοποιήσαμε συγκέντρωση στην πλατεία Ελευθερίας στην άνω Ηλιούπολη, ματαιώνοντας προγραμματισμένη φασιστοσύναξη.
Παράλληλα, σε μία περίοδο που οι πλειστηριασμοί και οι εξώσεις προχωρούν με γοργούς ρυθμούς, δίνοντας ρευστότητα στις τράπεζες σε βάρος ανθρώπων που χάνουν το σπίτι τους, είδαμε να ξεσπάει ένα πλατύ μέτωπο αλληλεγγύης προς το ζευγάρι των ηλικιωμένων στην Κάτω Τούμπα, το οποίο απειλούνταν με έξωση. Οι κινήσεις αλληλεγγύης είχαν ως αποτέλεσμα την αναβολή της έξωσης μέχρι τις 19/01/2027, οπότε καλούμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα της αποτροπής της έξωσης. Τα παραδείγματα νικηφόρων αγώνων, είτε απέναντι στην κρατική καταστολή, είτε απέναντι στους φασίστες είτε απέναντι στις εξώσεις, δείχνουν ότι οι μόνοι μάταιοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δίνονται.
Την ίδια στιγμή οι φτωχοί, οι προλετάριοι και οι αποκλεισμένοι, εκείνοι που ουσιαστικά βιώνουν τις στατιστικές απολύσεων, εργατικών δυστυχημάτων και εξώσεων κατακλύζουν τα καπιταλιστικά κέντρα των μητροπόλεων της Ευρώπης αντιστεκόμενοι με όπλο την εξέγερση γνωρίζοντας ότι καμία «εξυγίανση» του συστήματος δεν μπορεί να υπάρξει και ότι καμιά ανακούφιση δεν μπορεί να έρθει μέσα στον κόσμο της κυριαρχίας.
Σήμερα, 53 χρόνια μετά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου συναντιέται σε πολιτικό/κοινωνικό περιεχόμενο με τις εξεγέρσεις των τελευταίων εβδομάδων που ζει η Ευρώπη. Όχι σαν μια μουσειακού τύπου ιστορική μνήμη αλλά ως ζώσα ιστορία, το Πολυτεχνείο συνδέει το νήμα με τους επαναστατικούς αγώνες του χθες, του σήμερα και του αύριο. Ένα αύριο που οφείλουμε να αντεπιτεθούμε σε αυτόν τον ολοκληρωτικό πόλεμο που μας έχει κηρύξει ο κόσμος της εξουσίας περιφρουρώντας και διευρύνοντας τις ταξικές διεκδικήσεις που κατακτήθηκαν με αίμα. Να αντλήσουμε δύναμη και έμπνευση από τους χιλιάδες αγωνιστές του Πολυτεχνείου και παίρνοντας κουράγια από την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού αλλά και από τις κοινωνικές εξεγέρσεις που πυρπολούν την Ευρώπη, να κάνουμε σαφές πως το μέλλον είναι δικό μας.
Να σπάσουμε τον φόβο, να υψώσουμε την ήδη υπάρχουσα ένταση και να της δώσουμε μια ξεκάθαρη έκφραση. Να καταλάβουμε πως απέναντι στο κράτος και την κοινωνία της επιτήρησης, όπου ο φόβος, η παράλυση και ο ατομισμός είναι κυρίαρχα , είναι ακόμα εφικτό να συλλογικοποιείς τις ανάγκες σου, να οργανώνεις τις αντιστάσεις σου , να εξεγείρεσαι και να επιτίθεσαι στον κόσμο της εξουσίας.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ ΗΤΑΝΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΜΑΣ ΝΙΚΕΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ, ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, Η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία στεκιού αλληλεγγύης στα δυτικά

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

ΚΚΕ(μ-λ)
Η Κ.Ο Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ), καλεί στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ, που διοργανώνει την Κυριακή 15/11, στις 12:00, στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ.

Επίσης καλεί τον λαό και τη νεολαία της πόλης να συμμετέχει μαζικά στη ΑΝΤΙΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στις 17/11, 5:30 μμ στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ
ΟΚΔΕ

Πάτρα:
Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ 15-16-17 ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 18:00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
53 χρόνια μετά, η 17η Νοέμβρη συνεχίζει να υφίσταται ως μια ημέρα κομβικής σημασίας τόσο για τους καταπιεσμένους όσο και για το ίδιο το κράτος που από την πρώτη στιγμή επιδόθηκε σε μια ανελέητη προσπάθεια απονοηματοδότησης των εξεγερτικών της περιεχομένων που την χαρακτηρίζουν ως μια ιδιαίτερη στιγμή του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, με σκοπό να την απωλέσει μια και καλή από την κοινωνική συνείδηση. Στην γενικευμένη αυτή προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας και αντιστροφής των νοημάτων που επιχειρείται, η πραγματικότητα είναι πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου που ήρθε ως αποτέλεσμα της συσσωρευμένης οργής των φοιτητών και της κοινωνικής βάσης, κάθε άλλο παρά «εθνική γιορτή» και εκδήλωση «εθνικής ομοψυχίας» δεν αποτέλεσε. Αντιθέτως ήταν ένας αγώνας με ριζοσπαστικά και ταξικά χαρακτηριστικά ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς και συνολικά στο κυρίαρχο καπιταλιστικό -εκμεταλλευτικό σύστημα, όπως άλλωστε μαρτυρούν και τα ίδια τα συνθήματα στους τοίχους του Πολυτεχνείου. Συνθήματα αντικαπιταλιστικά – αντιεξουσιαστικά που δεν μας αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας αναφορικά με τη σύσταση των εξεγερμένων, την εποχή μάλιστα που η κυρίαρχη γραμμή των αστών πολιτικών μιλούσε για συνδιαλλαγή με τη δικτατορία. Το κίνημα αυτό βασίστηκε στις κοινές ανάγκες φοιτητριών και εργατών αποτελώντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα άμεσης δράσης από τα κάτω, που έχουν ξεδιπλωθεί στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Όσο η ταξική μας μνήμη παραμένει ζωντανή και ασυγκίνητη μπροστά στη μελοδραματική παράσταση των ισχυρών, τόσο θα τασσόμαστε υπέρ των καταπιεσμένων, κόντρα σε αυτούς που στρατεύτηκαν στο πλευρό του χουντικού καθεστώτος πολεμώντας με κάθε δυνατό τρόπο την αγωνιζόμενη κοινωνία.
Εδώ και αρκετό καιρό βρίσκονται σε εξέλιξη, σε πλήθος χωρών ανά τον κόσμο, κοινωνικές εξεγέρσεις με τους λαούς να πλημμυρίζουν τους δρόμους, να διεκδικούν και να μάχονται με τις δυνάμεις καταστολής. Οι εξεγέρσεις αυτές δεν έρχονται σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτελούν σημείο έκρηξης ευρύτερων κοινωνικών συνθηκών που έχουν να κάνουν με την συμμετοχή των κρατών σε πολέμους, την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, την επίθεση στα εργατικά κεκτημένα, την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτώχειας, την κατασταλτική και νομοθετική θωράκιση του εκάστοτε κράτους αλλά και την άνοδο του φασισμού. Με όλα τα παραπάνω να αποτελούν δομικά στοιχεία της πολιτικής της αστικής τάξης, δεν άργησε προτού η φλόγα της εξέγερσης να εξαπλωθεί γρήγορα σε δεκάδες πόλεις. Μαθητές, φοιτητές και προλετάριοι βγήκαν στους δρόμους πιάνοντας το νήμα παλαιότερων εξεγέρσεων και συνεχίζοντάς το στο σήμερα με μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις που προκαλούν αισθήματα ελπίδας και αισιοδοξίας για το αύριο.
ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΤΟΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ
Τα συνθήματα του Πολυτεχνείου δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρα από ποτέ, την στιγμή που η βία της ακρίβειας που όλοι μας βιώνουμε καθημερινά, με τις ανατιμήσεις των προϊόντων και τις απλησίαστες τιμές στα σούπερ μάρκετ, την αύξηση των λογαριασμών και των ενοικίων, αποτελεί διαχρονικό βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, που ενώ δουλεύει ολοένα και περισσότερο, δεν παύει να βλέπει την ίδια της την επιβίωση ως άθλο. Το παραπάνω έχει ως επακόλουθο μόνο το φετινό έτος, από τους 4.881 επιτυχόντες, οι 266 να μην ενεγράφησαν με 350 να μην έκαναν ούτε την αρχική δήλωση, με τις απλησίαστες τιμές ενοικίων να τελούν σημαντικό παράγοντα.
Μέσα στο πανεπιστήμιο, βλέπουμε τις ανάγκες μας να απαξιώνονται και το όλο και αυξανόμενο κόστος φοίτησης να μετακυλίεται συνεχώς στις πλάτες μας. Το καθεστώς αυτό, επισφραγίζεται από την αυστηροποίηση των κριτηρίων για τους φοιτητές που δικαιούνται μέριμνα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα: τον καθημερινό έλεγχο καρτών σίτισης που εμποδίζει την ελεύθερη διανομή φαγητού όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, και την παραχώρηση δωματίου, στις κατά τα άλλα άθλιων συνθηκών διαβίωσης εστίες, σε ελάχιστους φοιτητές, πολλοί από τους οποίους απειλούνται και με εξώσεις, αν δεν εξοφλήσουν χαράτσι των 200 ευρώ ή αν δεν θεωρούνται «ενεργοί φοιτητές» συμφώνα με τις νέες διατάξεις. Μια επίσης δυσβάστακτη οικονομική επιβάρυνση για τους φοιτητές αποτελεί η καθημερινή παρουσία στις σχολές, η οποία όλο και εντείνεται ύστερα από τις αλλεπάλληλες αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων. Συνολικά η μετακίνηση, από βασική κοινωνική ανάγκη έχει μετατραπεί εξολοκλήρου σε εμπόρευμα, με το κόστος των εισιτηρίων να αυξάνεται συνεχώς. Το κράτος, λοιπόν, μέσα από μια σειρά μεθοδεύσεων και ρυθμίσεων, με σκοπό να αποσχίσει ολοκληρωτικά το ρόλο του από την παροχή φοιτητικής μέριμνας, εφαρμόζει την πάγια πλέον τακτική των ΣΔΙΤ (Συμπράξεων Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα), ανοίγοντας τον δρόμο για την επέλαση των εργολάβων, όπως στην περίπτωση της σίτισης και την καθαριότητας.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ
Κοιτώντας την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στην αδιάκοπη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που βρίσκεται πολύ υψηλά στην ατζέντα των κυρίαρχων και συντελείται όλο και εντονότερα τα τελευταία χρόνια. Νόμοι κομβικής σημασίας για αυτόν τον σχεδιασμό αποτελούν ο νόμος Γαβρόγλου, ο νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη, που περιλαμβάνει την ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, η ΕΒΕ, οι διαγραφές, τα πειθαρχικά, η εξίσωση πτυχίων μεταξύ ιδιωτικών κολλεγίων και δημοσίων πανεπιστημίων αλλά και ο νόμος Πιερρακάκη, που έχει ανοίξει τον δρόμο για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Οι διαγραφές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του σχεδιασμού του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια αλλά και της όξυνσης των ταξικών φραγμών σε αυτά. ¨Ένα μέτρο που στοχεύει ευθέως τους φοιτητές των κατώτερων κοινωνικών και ταξικών στρωμάτων, οι οποίοι πολλές φορές αναγκάζονται να δουλεύουν προκειμένου να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Μάλιστα, τα όρια δήλωσης μαθημάτων και οι αλυσίδες καθώς και το εντατικοποιημένο πρόγραμμα σπουδών, έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ της αναδιάρθρωσης, έχοντας ως στόχο την δημιουργία εργαζομένων πειθήνιων, παραγωγικών και ευέλικτων, ικανών να αναπαράγουν το κεφάλαιο και να εξασφαλίζουν την μέγιστη δυνατή κερδοφορία για τα αφεντικά. Παρ’ όλες τις νέες τροποποιήσεις που εισήγαγε το Υπουργείο Παιδείας (παράταση 2 εξαμήνων σε όσους έχουν ολοκληρώσει το 70% των μαθημάτων ή των αντίστοιχων ECTS και αποτελούν ενεργοί φοιτητές ) στην πραγματικότητα αποσκοπείτε η θετική αξιολόγηση του εκάστοτε τμήματος, καθώς με βάση αυτή καθορίζεται και η χρηματοδότησή του, μείωση της οποίας θα οδηγήσει είτε σε συγχώνευση ή ακόμα και σε οριστικό κλείσιμο του. Το νομοσχέδιο αυτό παράλληλα παρέχει τη δυνατότητα χορήγησης πιστοποιητικών των συγκεντρωμένων ECTS στους φοιτητές που διαγράφονται, ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις πόρτες των δρομολογημένων ιδιωτικών πανεπιστημίων, για να ολοκληρώσουν το εναπομείναν κομμάτι των σπουδών τους, εάν βέβαια μπορούν να καλύψουν τα υπέρογκα κόστη των διδάκτρων. Ταυτόχρονα, χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόπειρας του κράτους να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο ολοένα και λιγότερο «φιλόξενο» για τους φοιτητές των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, αποτελεί η Ιατρική Πατρών στην οποία έχει ιδρυθεί ξενόγλωσσο προπτυχιακό πρόγραμμα με δίδακτρα.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Η διεθνής συγκυρία στο σήμερα, 53 χρόνια μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου και τον έντονο αντιπολεμικό του χαρακτήρα, σημαδεύεται από την κλιμάκωση της γενοκτονίας που τελεί, εδώ και δεκαετίες και με την πλήρη στήριξη του συμμαχικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ, το κράτος – δολοφόνος του Ισραήλ εις βάρος του παλαιστινιακού λαού. Αεροπορικές επιθέσεις και βομβαρδισμοί σε ολόκληρα οικιστικά τετράγωνα και σε καταφύγια της πολύπαθης πόλης, με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, έχουν καταστήσει έναν γενοκτονικό αποκλεισμό με εκατομμύρια Παλαιστίνιους να ζουν χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά και υγειονομική περίθαλψη, χωρίς να έχουν πλέον καμία ασφαλή διέξοδο, διωκόμενοι και ταυτόχρονα εγκλωβισμένοι σε μια μεγάλη φυλακή. Παράλληλα, το ισραηλινό κράτος, με την καθοριστική στήριξη των ΗΠΑ, εξαπολύει επιθέσεις σε γειτονικές χώρες οξύνοντας τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή, επιβεβαιώνοντας πως στόχος του δυτικού ιμπεριαλισμού αποτελεί η ανάκτηση πλήρους ελέγχου της Δυτικής Ασίας.
Εμείς λοιπόν από την πλευρά μας, ως φοιτητές και φοιτήτριες, είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε πως το ελληνικό κράτος, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, είναι συνένοχο στην γενοκτονία που εξελίσσεται, και πως πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα εμπλέκονται άμεσα στην εμβάθυνση της συνεργασίας με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ και στην υλική στήριξη του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συνεργασία του Πανεπιστημίου Πατρών με εταιρείες όπως η Intracom Defense, που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη πολεμικού εξοπλισμού, ανήκει στον κρατικό ισραηλινό κολοσσό Israel Aerospace Industries και προμηθεύει απευθείας τον ισραηλινό στρατό, και άλλα ερευνητικά προγράμματα (HERA, HERWINGT, CONVERGING και ACTUS).
ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
Σε αυτό το πλαίσιο της ολομέτωπης επίθεσης ,που εξαπολύεται κατά των ταξικά και κοινωνικά κατώτερων στρωμάτων, κράτος και κεφάλαιο επιστρατεύουν μια σειρά κατασταλτικών μεθοδεύσεων προκειμένου να θωρακίσουν τα κυρίαρχα συμφέροντα απέναντι σε κάθε προσπάθεια αντίστασης και αγώνα της κοινωνικής βάσης, με συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και διώξεις αγωνιστ(ρι)ών, αλλά και μια σωρεία αντιεκπαιδευτικών νόμων. Το κράτος χρησιμοποιεί αυτά τα μέσα για να καταστείλει οποιαδήποτε κοινωνική δράση εκτός και εντός πανεπιστημίου, επιβεβαιώνοντας το δίκαιο των αγώνων μας και τον φόβο που προκαλεί στην κυριαρχία η οργάνωση και η αντεπίθεση της κοινωνικής βάσης. Χαρακτηριστικές είναι και οι κατασταλτικές επιχειρήσεις εκκένωσης του κράτους σε μια σειρά από κατειλημμένους χώρους και στέκια, με σκοπό να διαμορφωθεί μια εντελώς διαφορετική πανεπιστημιακή πραγματικότητα, αυτής της συναίνεσης και της υποταγής. Στην ίδια κατεύθυνση έρχεται να προστεθεί και η πρόσφατη παρουσία των δυνάμεων καταστολής των ΜΑΤ και ΟΠΚΕ στην συγκέντρωση στο συνεδριακό κέντρο του πανεπιστημίου Πατρών, οι οποίοι επιτέθηκαν στους φοιτητές με γκλοπ και δακρυγόνα που ήταν συγκεντρωμένοι εκεί με αφορμή τα εγκαίνια του ξενόγλωσσου προπτυχιακού προγράμματος με δίδακτρα του τμήματος της ιατρικής. Επίσης, το κράτος φαίνεται να «επενδύει» στην θωράκιση έναντι των επερχόμενων αγώνων, με ένα επιπλέον αντιδραστικό νομοσχέδιο που περιλαμβάνει μια σειρά αυταρχικών και κατασταλτικών μέτρων, με διατάξεις όπως η συγκρότηση Πειθαρχικών Συμβουλίων μέσα στα πανεπιστήμια, η ελεγχόμενη είσοδος, η άρση της φοιτητικής ιδιότητας όσων συλλαμβάνονται εντός πανεπιστημίων ακόμα και οριστική διαγραφή τους από τα τμήματα στα οποία φοιτούν. Σε αυτή την συνθήκη βλέπουμε και το μέτρο των διαγραφών να πηγαίνει χέρι-χέρι με αυτό των πειθαρχικών, σαν μέσο καταστολής των αγώνων που ξεδιπλώνονται μέσα στις σχολές.
Η ΦΛΟΓΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ
Απέναντι στην εντεινόμενη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, που επιχειρεί να επιβάλει μια ασφυκτική και δυστοπική πραγματικότητα για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, διαλύοντας κάθε έννοια συλλογικότητας και κοινωνικού δεσμού, έχουμε ιστορικό και ταξικό καθήκον να κρατήσουμε ζωντανή τη φλόγα του Νοέμβρη. Την ώρα που τα φοιτητικά και κοινωνικά κεκτημένα γκρεμίζονται, και η καταστολή καθιερώνεται ως μέσο πειθάρχησης απέναντι σε όσους αγωνίζονται, συνεχίζουμε τη γραμμή των αγώνων που χαράχτηκε από τις προηγούμενες γενιές. Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε και θα συνεχίσει να αποτελεί φόβητρο για την εξουσία, γιατί συμβολίζει τη δύναμη της οργανωμένης ταξικής πάλης απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα. Ενάντια στην ποινικοποίηση των αγώνων, στην όξυνση των ταξικών φραγμών και στη δημιουργία ενός πανεπιστημίου αποκλεισμών και υποταγής, υπερασπιζόμαστε τις συλλογικές μας ανάγκες και τα ταξικά μας συμφέροντα. Με εργαλείο τις γενικές συνελεύσεις, μέσα αγώνα τις καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές κινητοποιήσεις, ανοίγουμε ρήγματα στην κανονικότητα της υποταγής και του ατομικισμού, μετατρέποντας τις σχολές μας σε ζωντανά κέντρα αγώνα.
ΟΡΚΟΣ ΣΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ, ΧΡΕΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ, Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ
ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ -ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ -ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙ
αναρχική ομάδα δυσήνιος Ίππος
53 χρόνια Πολυτεχνείο
Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα, οι δρόμοι θα πάρουν και πάλι φωτιά
Ο αγώνας ενάντια στην κρατική-καπιταλιστική βαρβαρότητα και το ιμπεριαλιστικό σφαγείο συνεχίζεται
Αλληλεγγύη στους λαούς που αντιστέκονται, εξεγείρονται, διεκδικούν
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: Τρίτη 17 Νοεμβρίου, 18.00, Παράρτημα
15-17 Νοεμβρίου πολιτική παρέμβαση στο τριήμερο του Πολυτεχνείου στο Παράρτημα

Κατάληψη Παραρτήματος

Από το Πολυτεχνείο του ΄73 Το σύνθημά μας είναι Κάτω η Εξουσία
Το 37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974». Ταινία, η οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών. Υλικό που γλίτωσε από τη λογοκρισία και το κυνηγητό της Χούντας για να αποτελέσει μια μαρτυρία για όλα όσα συνέβησαν εκείνα τα επτά «πέτρινα χρόνια» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Προβολή: “Το χρονικό της Δικτατορίας 1967-1974”, Π. Βούλγαρης
Τρίτη 17.11 – 20:30, Κατάληψη Παραρτήματος
Πορεία : Τρίτη 17.11 – 18:00, Κατάληψη Παραρτήματος
Αγώνας Αντικρατικός – Αντικαπιταλιστικός Διεθνιστικός – Αντιφασιστικός
Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Αναρχικοί/ες/α

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν εθνική γιορτή ούτε το πρώτο βήμα μιας ομαλής πορείας προς μια πλασματική «δημοκρατία», αλλά μια στιγμή εξέγερσης ενάντια στην εξουσία, με ρίζες σε δεκαετίες πολέμου και καταστολής. Στον Εμφύλιο σταθήκαμε με το μέρος των ανταρτών, των εργατριών και αγροτών που πήραν ξανά τα βουνά απέναντι σε ένα κράτος που τους είχε κηρύξει τον πόλεμο, εν μεσω Ψυχρού Πολέμου και με το δόγμα Τρούμαν να κάνει την Ελλάδα προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Οι νικητές έστησαν το μετεμφυλιακό κράτος της Μακρονήσου, των εξοριών, των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων και του παρακράτους, και έβαλαν τη χώρα στο ΝΑΤΟ. Σε αυτό το κλίμα η κοινωνία έπρεπε να σιωπά, και όποιος δεν σιωπούσε, από τα Λαμπράκια ως τα Ιουλιανά του ’65 και τους αγώνες της νεολαίας, έβρισκε απέναντί του τον ίδιο μηχανισμό. Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρέκκλιση αλλά η συνέχεια: ο στρατός και η αστυνομία που κυβερνούσαν από τα παρασκήνια βγήκαν πλέον στο φως, με την ανοχή και τη στήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Το 1973, όταν η χούντα προσπάθησε να ντύσει τη βία της με τη «φιλελευθεροποίηση» του Μαρκεζίνη, με τον Παπαδόπουλο να αλλάζει το πολίτευμα από βασιλευόμενη σε αβασίλευτη προεδρευόμενη δημοκρατία, οι φοιτητές, από τη Νομική τον Φεβρουάριο ως την εξέγσρση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο, έδειξαν ότι ο κόσμος δεν ζητούσε πιο ήπια χούντα αλλά το τέλος της. Στις 14 Νοεμβρίου ο ελεύθερος χώρος του κατειλημμένου Πολυτεχνείου άνθισε : συνελεύσεις, αυτοοργάνωση, ραδιοσταθμός, ανοιχτές πύλες, φοιτήτριες, εργάτες και μαθητές να μιλούν αδιαμεσολάβητα χωρίς κομματική γραμμή. Εκεί εστιάζουμε, όχι στους ηγέτες και στις «εθνικές μορφές», αλλά στη στιγμή που ο κόσμος πήρε τη μοίρα του στα χέρια του και η εξουσία απάντησε με άρματα μάχης. Το τανκ που γκρέμισε την πύλη τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου έγραψε αυτό που ξέραμε ήδη από τα βουνά του ’46: κάθε εξουσία χύνει αίμα όταν νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο. Η χούντα έπεσε το 1974 και έδωσε <<δημοκρατία>> με όρους κράτους, χωρίς κάθαρση, με τους μηχανισμούς καταστολή
ς ανέπαφους και μ
ε το Πολυτεχνείο
να γίνεται επετειακό τελετουργικό με στεφάνια και τυπικές ομιλίες. Γι’αυτό η πορεία στην Αθήνα προς την Αμερικανική πρεσβεία κάθε 17 Νοέμβρη και όλες οι πορείες πανελλαδικά δεν είναι έθιμο αλλά υπενθύμιση ότι ο αγώνας των βουνών και των δρόμων δεν έχει τελειώσει όσο υπάρχουν κράτος, αστυνομία και εκμετάλλευση. Η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν ανήκει σε κανένα κόμμα ούτε σε καμία κυβέρνηση, ανήκει σε όσα συνεχίζουν να αντιστέκονται, γιατί η ελευθερία δεν δίνεται από πάνω, κατακτάται από τα κάτω.
Το Πολυτεχνείο δεν έκλεισε το 1973. Ο ίδιος κόσμος που τότε έβλεπε τα τανκ να γκρεμίζουν την πύλη βλέπει σήμερα τα ΜΑΤ στις πορείες, τις προσαγωγές και τα χημικά σε κάθε διαδήλωση, τις αστυνομικές επιχειρήσεις στα πανεπιστήμια και τις γειτονιές, τη βία των μηχανισμών απέναντι σε όποιο αμφισβητεί. Οι ίδιες δυνάμεις που τότε στήριζαν τη χούντα εξακολουθούν να σχεδιάζουν τον πόλεμο και τη φτώχοποίηση μας, με το ΝΑΤΟ και τις αμερικανικές βάσεις να μένουν πάντα στη θέση τους. Και η ίδια η μνήμη της εξέγερσης, με στεφάνια και επίσημους λόγους από τους ίδιους που στέλνουν την αστυνομία να χτυπήσει την πορεία προς την πρεσβεία στην Αθήνα και σε κάθε άλλη πορεία στην Ελλάδα, μετατρέπεται σε διακοσμητικό τελετουργικό. Εμείς δεν νοσταλγούμε το Πολυτεχνείο, το συνεχίζουμε: στις συνελεύσεις, στις καταλήψεις, στους εργατικούς αγώνες, στην αλληλεγγύη προς τους διωκόμενους, παντού όπου ο κόσμος αρνείται να αφήσει άλλους να αποφασίζουν για τη ζωή του. Το Πολυτεχνείο ζει όσο υπάρχει αντίσταση, και θα ζει μέχρι να μην υπάρχει πια ανάγκη να αντιστεκόμαστε.
Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε ως απάντηση σε μια εξουσία που κυβερνούσε με τανκ, και σήμερα η ίδια λογική επιστρέφει με πιο καθωσπρέπει μορφές. Ο φασισμός δεν είναι ατύχημα ούτε ξένο σώμα μέσα στο σύστημα: αναγεννιέται κάθε φορά που η φτώχεια, η ακρίβεια και η ανασφάλεια χρειάζονται αποδιοπομπαίους τράγους.
Εμείς το ξέρουμε από το Πολυτεχνείο: τον φασισμό δεν τον σταματάς με ψηφοδέλτια ούτε με «δημοκρατικά τόξα», γιατί τα ίδια τα κράτη που τον καταγγέλλουν τον τροφοδοτούν με σύνορα, αστυνομία και λογική ασφάλειας. Τον σταματάς στους δρόμους, στα σχολεία, στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς, με αλληλεγγύη, αυτοάμυνα και συλλογική οργάνωση. Η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν τιμάται με στεφάνια. Τιμάται όταν δεν αφήνουμε κανέναν να την τσακίσουν και όταν δεν δίνουμε στον φασισμό ούτε μια γωνιά για να σταθεί.)
Ο φασισμός της φτώχειας και της εκμετάλλευσης δεν χρειάζεται μπότες για να σκοτώσει: σκοτώνει στα εργοτάξια, στα χωράφια, στα εργοστάσια, στις νυχτερινές βάρδιες. Στις 26 Ιανουαρίου 2026 η έκρηξη στη Βιολάντα των Τρικάλων πήρε τη ζωή πέντε εργατριών. Δεν ήταν «ατύχημα», ήταν προαναγγελθέν έγκλημα.
Σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ, τουλάχιστον 201 εργαζόμενοι σκοτώθηκαν το 2025, ενώ η Επιθεώρηση Εργασίας μετρά μόλις 47, με αγρότες, ναυτικούς και λατομεία εκτός καταγραφής. Οι έρευνες έπεσαν από 83% το 2022 σε 38,3% το 2025, και περίπου 233 επιθεωρητές καλούνται να ελέγξουν χιλιάδες επιχειρήσεις, ενώ νόμος επιτρέπει εργάσιμη ημέρα έως 13 ώρες.
Από τους 47 νεκρούς, οι 15 ήταν ξένοι, και στις οικοδομές το 60% των θυμάτων ήταν μετανάστες: οι ίδιοι που ο λόγος του μίσους θέλει «απειλή» και το κεφάλαιο φθηνούς και αναλώσιμους. Τα Τέμπη και η Βιολάντα δείχνουν την ίδια λογική: το κέρδος μετράει περισσότερο από τη ζωή, και κανείς ισχυρός δεν λογοδοτεί.
Η κληρονομιά κάθε εξέγερσης δεν ανήκει στα χρονοντούλαπα της ιστορίας,ούτε σε γραφεία κεντρικών επιτροπών που οι τοίχοι τους στάζουν ανία,ανήκει σε αυτούς και αυτές που αψηφούν τον φόβο,την καταστολή ,την τρομοκρατία και δεν διστάζουν να απαντήσουν με βία στην βία που καθημερινά τους εξαθλιώνει. Ανήκει στους δρομους ,εκεί που το αίμα δεν έχει στεγνώσει και δεν θα στεγνώσει παρά μόνο αν νικήσουμε ή τα παρατήσουμε.Και σίγουρα δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε το δεύτερο. Πράκτορες μας έλεγαν τότε ,κουκουλοφόρους αργότερα ,προβοκάτορες σήμερα. Μα δε ξεγελιόμαστε. Γιατί ξέρουμε ότι όσο και να προσπαθούν να καπηλευτούν και να αλλοιώσουν το νόημα των ακηδεμόνευτων εξεγέρσεων βάζοντας τες σε μουσειακά κάδρα, υπάρχουν ακόμα εκείνοι που κρατάνε τη φλόγα ζωντανή και προτιμάνε να ατενίζουν ένα ελπιδοφόρο μέλλον παρά να νοσταλγούν ένα παρελθόν που ζέχνει ναφθαλίνη.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ ΗΤΑΝΕ ΕΞΕΓΣΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
Ο ΦΑΣΙΣΜΌΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΤΩ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ
ΚΚΕ(μ-λ)
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΉ-ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΉ ΠΟΡΕΙΑ.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τον λαό της Πάτρας στο τριήμερο εκδηλώσεων 15-16-17 Νοέμβρη μπροστά από το “Παράρτημα”.
Εκεί που πριν από 53 χρόνια χιλιάδες λαού και νεολαίας συμμετείχαν στον αγώνα για την ανατροπή της αμερικανόδουλης Χούντας.
Εκεί που κάθε χρόνο συγκεντρώνεται ο λαός για για να τιμήσει τις μνήμες του αγώνα και δώσει την δική του απάντηση στην επίθεση που δέχεται από το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.
Καλούμε τον λαό να δώσει ξανά το παρόν στις εκδηλώσεις του τριημέρου και να συμμετάσχει στην μεγάλη αντιιμπεριαλιστική πορεία σλτην Τρίτη 17 και ώρα 6:00μμ που ξεκινά από τον ιστορικό χώρο του Παραρτήματος.
Βόλος:
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Βόλου
53 ΝΟΕΜΒΡΗΔΕΣ ΜΕΤΑ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΤΑΞΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ
Η μετεμφυλιακή περίοδος αποτέλεσε μια κρίσιμη φάση ανασυγκρότησης του ελληνικού κράτους που χαρακτηρίστηκε από την παγίωση ενός νέου πλαισίου άσκησης της εξουσίας, ευνοϊκού για τη διασφάλιση της ταξικής κυριαρχίας και την απρόσκοπτη καπιταλιστική συσσώρευση. Αξιοποιήθηκε το πολιτικό και ιδεολογικό έρεισμα που απέρρεε από τη στρατιωτική επικράτηση στον Εμφύλιο και επιχειρήθηκε η δημιουργία ενός ιδιαίτερου πολιτικού καθεστώτος. Βασικός του άξονας υπήρξε η σαρωτική εκκαθάριση των ηττημένων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων με στόχο την αποδυνάμωση των οργανωμένων μορφών έκφρασης των αγώνων των προηγούμενων δεκαετιών και των ριζωμάτων που αυτοί είχαν δημιουργήσει. Η διαδικασία αυτή προσέκρουε διαρκώς στα αναχώματα που ύψωναν οι κοινωνικές αντιστάσεις της εποχής (με προεξάρχουσα την απεργία των οικοδόμων το ’60) οι οποίες αναδυόμενες μέσα από τις ίδιες τις αντιφάσεις και τους ανταγωνισμούς του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αμφισβητούσαν τους όρους της επιχειρούμενης ταξικής αναδιάρθρωσης. Η συσσωρευμένη δυναμική αυτών των αγώνων αποκρυσταλλώθηκε με ιδιαίτερη ένταση στα Ιουλιανά του 1965, όντας το αποκορύφωμά τους, παράλληλα όμως ανέδειξε και τα όρια του υφιστάμενου μοντέλου διακυβέρνησης και συνέβαλε στη διαμόρφωση των συνθηκών για τη βίαιη αναδιοργάνωση της κρατικής εξουσίας μέσω της δικτατορίας του 1967.
Η παγκόσμια συγκυρία χαρακτηριζόταν από την έκρηξη της κοινωνικής αμφισβήτησης στις καπιταλιστικές μητροπόλεις (Μάης του ’68, “θερμό φθινόπωρο” του ’69) και την αντίστιξη δύο παράλληλων διαδικασιών. Αφενός, της αποσάθρωσης του παραδοσιακού ευρωπαϊκού αποικιοκρατικού συστήματος υπό την πίεση των αντιαποικιακών και εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και αφετέρου, της ανάδυσης και εδραίωσης της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας, μέσω μίας σειράς στρατιωτικών επεμβάσεων, πραξικοπημάτων και επιβολής αυταρχικών καθεστώτων. Η αμερικάνικη ιμπεριαλιστική στρατηγική στο ελληνικό συγκείμενο βρήκε μία από τις πλέον απτές εκφράσεις της στην απροκάλυπτη πολιτική και στρατιωτική στήριξη που παρείχαν οι ΗΠΑ στο καθεστώς της 21ης Απριλίου, αναγνωρίζοντας του έναν κρίσιμο στρατηγικό κόμβο ως προγεφύρωμα για την εξυπηρέτηση των ψυχροπολεμικών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά και σε συνέχεια της προσπάθειας ανάσχεσης του κομμουνισμού που είχε εγκαινιάσει το Δόγμα Τρούμαν μερικές δεκαετίες νωρίτερα.
Η αντιιμπεριαλιστική παρακαταθήκη της εξέγερσης του Νοέμβρη διατρέχει ολόκληρη τη μετέπειτα πορεία του εγχώριου ανταγωνιστικού κινήματος, διατηρώντας ακέραιη την πολιτική της επικαιρότητα μέχρι σήμερα. Στη σύγχρονη πολεμική συγκυρία των μαζικών σφαγών και γενοκτονιών -όπως αυτή του Παλαιστινιακού λαού-, όπου η συζήτηση κυριαρχείται από τη στοίχιση πίσω από τα συμφέροντα των εγχώριων αστικών τάξεων ή εναλλακτικά, από την προσχώρηση στα αντίπαλα στρατόπεδα των διακρατικών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι αναγκαία η ανάδειξη του προλεταριακού διεθνισμού ως αυτοτελούς κατεύθυνσης ταξικής πάλης για την χειραφέτηση από τον επιβαλλόμενο θάνατο και ζόφο που σπέρνει το κεφάλαιο σε κάθε σφαίρα της κοινωνικής πραγματικότητας – σε χαρακώματα, σύνορα, ράγες, τμήματα και εργασιακά κάτεργα.
Η αναγκαιότητα αυτή προκύπτει από την ίδια τη βία, είτε αυτή εκδηλώνεται με τους πλέον άμεσους και απροκάλυπτους όρους είτε ενσωματώνεται στις λιγότερο ορατές όψεις της κοινωνικής πραγματικότητας, η οποία διαπερνά τις σύγχρονες εκφάνσεις της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και εγγράφεται σε μια ευρύτερη ιστορική συνέχεια κρατικής καταστολής. Από τους νεκρούς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μέχρι τον Βασίλη Μάγγο -του οποίου οι μπάτσοι βασανιστές κρίθηκαν ένοχοι από την ίδια την αστική δικαιοσύνη-, η κρατική βία αποτυπώνει, μέσα από διαφορετικές ιστορικές συνθήκες και μορφές εκδήλωσης, τον αδιάρρηκτο δεσμό της με την κανονικότητα των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων.
Στο ιστορικό φόντο της σύγχρονης πανευρωπαϊκής επανεμφάνισης των φασιστικών ρευμάτων, η ιστορική εμπειρία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου φωτίζει την φύση του φασισμού ως την ίδια την αντιδραστική μορφή που λαμβάνει η αστική πολιτική, δηλαδή όχι μόνο σαν τον εξωτερικό βραχίονα καταστολής -με συμπληρωματικές λειτουργίες ως προς τον κρατικό- για την αναχαίτιση των ταξικών κινημάτων, αλλά και σαν το κοφτερότερο βέλος στη φαρέτρα του ίδιου του “δημοκρατικού τόξου” σε συνθήκες κρίσης-με την επταετία του “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” να συνιστά την εγχώρια εκδοχή αυτής της αστικής μεταμόρφωσης.
Εν μέσω ενός διεθνούς πολιτικού οικοσυστήματος όπου οι εστίες αμφισβήτησης και οι κοινωνικές εκρήξεις κλονίζουν τις αστικές τάξεις παγκόσμια, η φετινή 53η επέτειος αναδεικνύει την εκρηκτική ύλη αυτών των αγώνων που συμπυκνώνει την πολυμορφία και την πολλαπλότητα του σύγχρονου επαναστατικού υποκειμένου-μια ζωντανή δυναμική που αρνείται να εγκλωβιστεί στον παθητικό ενατενισμό των κομματικών γραφείων. Όπως τότε η εξέγερση του Νοέμβρη τοποθέτησε νάρκη στα σενάρια φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού της Χούντας, έτσι και σήμερα, η προσπάθεια των γραφειοκρατικών μηχανισμών να χαράξουν γραμμές εκτόνωσης και να καναλιζάρουν την κοινωνική οργή σε ελεγχόμενες ατραπούς ”βελτίωσης εντός του υπάρχοντος” προσκρούει στην ίδια την ωμή βαρβαρότητα της καπιταλιστικής πραγματικότητας. Η εξέγερση είναι η ίδια η ακηδεμόνευτη μορφή των ταξικών αγώνων που χαράσσει τον δρόμο προς την κοινωνική χειραφέτηση και καθιστά σαφές ότι τίποτα δεν χαρίζεται παρά μόνο κατακτιέται μέσα από την σύγκρουση και την αυτό-οργάνωση των καταπιεσμένων.
ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ
Ή ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Κατάληψη Ματσάγγου

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 υπήρξε απότοκο χρόνιων κοινωνικών διεργασιών στις διάφορες εκφάνσεις της ελλαδικής πολιτικής συγκυρίας αλλά και συνάμα αποτέλεσε ψηφίδα στο μωσαϊκό ενός διεθνούς κύματος κοινωνικών εξεγέρσεων με έντονα αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά απέναντι σε δικτατορικά καθεστώτα. Το μετεμφυλιακό καθεστώς, οι ταξικοί αγώνες και οι εργατικές κινητοποιήσεις την δεκαετία του ’60, οι αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες ενάντια στην Αμερικανοκρατία και τα Ιουλιανά του ’65 διαμόρφωσαν μια εγχώρια αγωνιστική συνθήκη που έτεινε να αμφισβητήσει το υπάρχον και να θέσει προοπτικές επαναστατικής ρήξης. Για την διατήρηση, λοιπόν, της αμερικανικής κυριαρχίας στη χώρα, την ισχυροποίηση του ελληνικού κεφαλαίου και την εξάλειψη του «κομμουνιστικού κινδύνου», έπρεπε να εδραιωθεί ένα καθεστώς συντριβής των κοινωνικών κινημάτων και εφαρμογής της κοινωνικής πειθάρχησης. Την 21η Απριλίου του 1967 επιβάλλεται καθεστώς στρατιωτικής δικτατορίας, η Χούντα των Συνταγματαρχών, υποκινούμενη από τις ΗΠΑ και την ΚΥΠ. Διώξεις, λογοκρισία, βασανισμοί και εξορίες είναι μερικές από τις όψεις της Χούντας. Ως απάντηση στα παραπάνω, επήλθε το ξεπέρασμα του φόβου και η συγκρότηση ενός μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος με σημείο αφετηρίας τη συσπείρωση φοιτητών/ριών και τις καταλήψεις της Νομικής ήδη από τις αρχές του 1973, γεγονότα που οδήγησαν στην κορύφωση και στην ευρύτερη κοινωνικοποίηση του αγώνα μέσω της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Ένα χρόνο μετά, έλαβε χώρα η «αυτοκτονία» της Χούντας μέσω της ανατροπής του κυπριακού καθεστώτος και την τούρκικη εισβολή, που φέρει ως επακόλουθο την εγκαθίδρυση μιας εκδημοκρατισμένης δικτατορίας, της αστικής δημοκρατίας και της φιλελεύθερης μετάβασης της μεταπολίτευσης.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε ορόσημο για τη μετεξέλιξη του κοινωνικού σχηματισμού αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη στην ιστορία του εγχώριου κινήματος μέσω της συνεχούς διεκδίκησης και της έμπρακτης αποδόμησης της εξουσίας. Βρισκόμαστε σε μια συγκυρία που επιχειρείται η απονοηματοδότηση της ημέρας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μέσα από γιορτές-μνημόσυνα και κροκοδείλια δάκρυα, όπου επιτυγχάνεται η πλήρης συστημική ενσωμάτωση και απόκρυψη του πραγματικού εξεγερσιακού χαρακτήρα της. Η προσπάθεια απαξίωσης και υπονόμευσης της εξέγερσης είναι διαρκής, όπως εξίσου και η προσπάθεια κτήσης της εξέγερσης για την παραγωγή πολιτικής υπεραξίας από κάποιες αριστερές δυνάμεις, καθώς διαφορετικά θα απειλούταν η ίδια η ύπαρξη του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή η πολιτική επιλογή είναι προφανές πως συνάδει με την καθολική κρατική διαχείριση για την μετάβαση σε ένα πλήρες νεοφιλελεύθερο μοντέλο μέσω των θανατοπολιτικών της εκάστοτε κυβέρνησης, που οδηγούν στην ενίσχυση του -ντόπιου και μη- κεφαλαίου, στην αποδυνάμωση και στην εξαθλίωση της κοινωνικής βάσης και στην οχύρωση των κρατικών θεματοφυλάκων του κεφαλαίου για την καταστολή των κοινωνικών κινημάτων αντίστασης. Τα συνθήματα « Κάτω η εξουσία», «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία», «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» και «Λαέ χτύπα» είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
Το ελληνικό κράτος-μαριονέτα, υποδαυλισμένο από τη Δύση, ακολουθώντας τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε , μέσω του προγράμματος “Rearm Europe” και της ελληνικής συνέχειάς του «Ατζέντα 2030» , αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες του για την αναβάθμιση του «αμυντικού» εξοπλισμού της χώρας και την πολεμική προετοιμασία της ενισχύοντας την πολεμική βιομηχανία. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η διακρατική συμφωνία με το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ για το εξοπλιστικό πρόγραμμα «Ασπίδα του Αχιλλέα» με κόστος δισεκατομμυρίων ευρώ. Για πολλοστή φορά η ελληνική κυβέρνηση ξεπλένει και συναινεί στην γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού ενισχύοντας όλο και περισσότερο τη συνεργασία της με το Ισραήλ σε πολύμορφο επίπεδο. Σε μια συγκυρία γεωπολιτικής κρίσεως και εντεινόμενων πολεμικών συρράξεων ανά τον πλανήτη, οι λαοί θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους των καπιταλιστών και στα πολεμοκάπηλα σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Παράλληλα, επιτυγχάνεται η αναζωπύρωση των εθνικιστικών φρονημάτων μέσω της εθνικιστικής προπαγάνδας περί απειλής εξωτερικού εχθρού και η γενικότερη άνοδος του φασισμού, γεγονός που οδηγεί στην κοινωνική αποδοχή και νομιμοποίηση της πολεμικής προετοιμασίας. Δεν μας είναι άγνωστος ο ρόλος του φασισμού, ανέκαθεν ήταν και είναι το μακρύ χέρι του συστήματος. Ο λόγος που επιστρατεύεται δεν μπορεί να είναι άλλος από την κοινωνική πόλωση και τον ταξικό στραγγαλισμό για τη διαφύλαξη της κερδοφορίας των αφεντικών.
Ενώ ταυτόχρονα, η υπάρχουσα κοινωνική συνθήκη είναι αυτή της ολομέτωπης επίθεσης στην κοινωνική βάση αφενός μέσω της φτώχειας, της ακρίβειας, της ανεργίας, της στεγαστικής κρίσης, των εργασιακών σφαγείων και την καθιέρωση του 13ωρου και αφετέρου μέσω της πάταξης του «εσωτερικού εχθρού», δηλαδή μέσω της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης, της γιγάντωσης του κατασταλτικού μηχανισμού, των διώξεων και των συλλήψεων σε όποιον/α τολμήσει να σταθεί ανάχωμα στην «κανονικότητα» του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.
Στην περίοδο αυτής της γενικευμένης κρίσης, σε Γαλλία, Αλβανία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, και σε άλλα μέρη του κόσμου, λαμβάνουν χώρα εξεγέρσεις, διεξάγονται μαζικές κινητοποιήσεις με συγκρούσεις με τον κρατικό μηχανισμό, με αποκλεισμούς δρόμων και λιμανιών, απεργίες και επιθέσεις σε κρατικές δομές. Η ολοένα και αυξανόμενη οργή της διεθνούς εργατικής τάξης ενάντια στα προγράμματα λιτότητας, στις απλησίαστες αυξήσεις των ενοικίων, στον συνεχή αυξανόμενο πληθωρισμό, στην εξαθλίωση και την καταπίεση αντανακλά σε μία ευκαιρία για μια γενικευμένη παγκόσμια εξέγερση. Έτσι, παραδειγματιζόμαστε από τις εξεγέρσεις στα άλλα μέρη του πλανήτη και θεωρούμε πως οφείλουμε να συμβάλλουμε και εμείς στον ελλαδικό χώρο ώστε να αξιοποιηθεί η ευκαιρία για την παραπάνω στόχευση. Οφείλουμε να προτεραιοποιήσουμε στην ατζέντα μας το «στοίχημα» της ανακοπής ενός πολεμικού σκηνικού που μπορεί να εκδηλωθεί εδώ στο κοντινό μέλλον, αλλά και της παύσης αυτών που ήδη μαστίζουν τους ανθρώπους της τάξης μας σε όλα τα μέρη του πλανήτη σε καιρούς καπιταλιστικής «ειρήνης». Άλλωστε, η καπιταλιστική λειτουργία αποτελεί αυτοτελώς ένα «χαμηλής έντασης» πόλεμο που σημαίνει θάνατο, διακρίσεις, ρατσισμό, σεξισμό, λεηλασία της φύσης και εκμετάλλευση.
53 Νοέμβρηδες μετά, το νόημα της εξέγερσης παραμένει ακόμα ζωντανό και αναγκαίο για να πυροδοτήσει τους αγώνες για το ξεπέρασμα του κράτους και του κεφαλαίου, για την κοινωνική επανάσταση, για μια ζωή ισότητας, αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας. Μονάχα με τις εξεγέρσεις μπορούμε να δημιουργήσουμε ρήγματα στον κόλπο της κρατικής εξουσίας και να δημιουργηθούν εστίες κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης και αγώνα. Προτάσσουμε την οργάνωση στη βάση ισότιμα και αντιιεραρχικά ως τη μοναδική λύση απέναντι στο αδιέξοδο του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος. Η συμμετοχή στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, μέσω της οργάνωσης σε σωματεία βάσεις, στα σχολεία, στις σχολές και στο δρόμο χρήζει πιο επιτακτική από ποτέ για τη συγκρότηση ενός μαζικού αδιαμεσολάβητου κινήματος. Να ενδυναμώσουμε τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα αναπτύσσοντας τις ελευθεριακές αξίες. Απέναντι στο φόβο, την ηττοπάθεια και την ανοχή υψώνουμε ψηλά τις γροθιές στους δρόμους του αγώνα.
53 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΝΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ
ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΣΥΝΟΡΑ
ΠΟΡΕΙΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 18.00, ΘΟΛΟΣ
Αναρχικοί-ές/Κομμουνιστές-ριες
ΠΟΡΕΙΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 18.00, ΘΟΛΟΣ
ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ
Ή ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
ΔΙΑΛΕΞΕ ΠΛΕΥΡΑ

Λάρισα:
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Λάρισας – κοινωνικός χώρος Ven, Seremos
Από τον Νοέμβρη του ’73 στις εξεγέρσεις και τις αντιστάσεις του σήμερα.
Ο Νοέμβρης του ’73 δεν γεννήθηκε σε πολιτικό κενό. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η κορύφωση μιας περιόδου αντιδικτατορικών αγώνων, που μέσα από τη συνάντηση φοιτητών, μαθητών και εργαζομένων απέκτησαν ευρύτερο κοινωνικό και εξεγερσιακό χαρακτήρα. Στην ιστορική αυτή εμπειρία συμπυκνώνεται η αξία της συλλογικής οργάνωσης και της αλληλεγγύης που μπορούν να διευρύνουν τις κοινωνικές αντιστάσεις, να συνδέσουν επιμέρους διεκδικήσεις και να ανοίξουν νέους δρόμους αγώνα, όπως και έγινε το Δεκέμβρη του ’08. Από τις μαθητικές καταλήψεις και τις εργατικές απεργίες στη Γαλλία, μέχρι το φοιτητικό κίνημα ενάντια στη διαφθορά και την κρατική αυθαιρεσία στη Σερβία, τις κινητοποιήσεις της νεολαίας στην Αλβανία για αξιοπρεπή ζωή, τις διαδηλώσεις στην Ισπανία για τη στεγαστική κρίση, και τις απεργίες στην Ιταλία ενάντια στην πολεμική οικονομία και τη συνενοχή στη γενοκτονία της Παλαιστίνης.
53 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τα συνθήματα του παραμένουν επίκαιρα ως διαρκή αιτήματα απέναντι στην καταστολή, τον φασισμό, τον πόλεμο και την κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για αυτό δεν τιμάμε τις εξεγέρσεις του χθες για να τις κλείσουμε στα μουσεία της ιστορίας αλλά τις κρατάμε ζωντανές μέσα στους αγώνες του σήμερα.
ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΣΕΡΒΙΑ, ΑΛΒΑΝΙΑ,
ΟΤΑΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΖΩΗ!
Ο κοινωνικός χώρος Ven, Seremos καλεί σε συγκέντρωση/πορεία για την επέτειο της 17ης Νοέμβρη στις 18:00 στην Πλ. Ταχυδρομείου.

Χανιά:
Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας & Συντρόφια
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοέμβρη 1973 αποτελεί ένα γεγονός ορόσημο του αντιδικτατορικού αγώνα, και μια ημερομηνία που έχει χρωματίσει την ιστορία των αντιστάσεων στη μεταπολιτευτική εποχή. Η μεταπολίτευση «γεννήθηκε» μέσα από το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, και τη διάχυτη παράδοση λαϊκής ανταρσίας που χαρακτηρίζει το μαζικό κίνημα και τους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες τα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Χούντας.
Τα χρόνια εκείνα, στη νεοσύστατη «Γ’ Ελληνική Δημοκρατία», το πανεπιστήμιο αποκτά κεντρικό ρόλο ως το κατεξοχήν σύμβολο της δημοκρατίας. Το πανεπιστημιακό άσυλο διαφυλάττει την ελεύθερη διακίνηση γνώσης, ιδεών, και την άνθιση της πολιτικής οργάνωσης και δράσης. Το πανεπιστήμιο είναι ένας κοινωνικός χώρος με ακαδημαϊκή λειτουργία, δημόσιος και δωρεάν. Ένας χώρος στον οποίο ευδοκιμεί η κοινωνική συνάντηση, χώρος όπου φυτρώνουν και ξεπηδούν μικροί και μεγάλοι αγώνες, καταλήψεις, συγκρούσεις, εξεγέρσεις. Ο χώρος που ζυμώνεται και αμφισβητεί η εξεγερμένη νεολαία.
Το «τέλος της μεταπολίτευσης» αποτέλεσε και αποτελεί βασική επικοινωνιακή διακήρυξη της Ν.Δ. ήδη πριν από τις εκλογές του 2019. Σε αυτή τη διατύπωση συμπυκνώνεται η επίθεση στην αγωνιζόμενη κοινωνία με υλικούς, ηθικούς και ποινικούς όρους, που ήρθε παράλληλα με την ολομέτωπη επίθεση στην καθημερινότητα του συνόλου της κοινωνίας. Έτσι, η αντιεξεγερτική διαχείριση του covid-19, η εντεινόμενη καταστολή στον δημόσιο χώρο, οι νέες απαγορεύσεις, οι κρατικές δολοφονίες αλλά και οι νέοι ποινικοί κώδικές, ήρθαν παράλληλα με τον αυξανόμενο πληθωρισμό, τα απλησίαστα ενοίκια, τη λεηλασία της φυσικής ζωής, την υποτίμηση της εργατικής δύναμης, για να θωρακίσουν το καθεστώς από τις επερχόμενες αντιστάσεις.
Κομβικό σημείο σε αυτή τη διεργασία αποτέλεσε η επιχείρηση αποστείρωσης του δημόσιου πανεπιστημίου. Τα πανεπιστήμια παρουσιάστηκαν ως χώροι ανομίας και βίας, στοιχεία που πρέπει να εξαλειφθούν. Η αρχή έγινε με την κατάργηση του ασύλου, στο πλαίσιο του νόμου Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη το 2021, για να εξασφαλιστεί η πρόσβαση της αστυνομίας εντός των ιδρυμάτων, ώστε να αντιμετωπιστεί η παραβατικότητα, να απομακρυνθούν οι παραφωνίες, και να διασφαλίζεται η ανεμπόδιστη επιχειρηματική λειτουργία. Στην πραγματικότητα, η «αλλαγή παραδείγματος» στο δημόσιο πανεπιστήμιο, έθεσε στο στόχαστρο τον κοινωνικό χαρακτήρα των ιδρυμάτων – συγκεκριμένα στόχευσε στην απομάκρυνση οποιασδήποτε δραστηριότητας δεν προβλέπεται από τους κανονισμούς τους, και δεν ρυθμίζεται από τα θεσμικά όργανά τους.
Το πανεπιστήμιο από ναός της γνώσης, μετατράπηκε σταδιακά σε πανεπιστήμιο-επιχείρηση. Ένας χώρος επιτήρησης και πειθαρχίας. Κάθε φοιτητής κινδυνεύει με πειθαρχικά συμβούλια και κυρώσεις που μπορούν να φτάσουν μέχρι τον οριστικό αποκλεισμό του από τη σχολή. Ο έλεγχος από τα θεσμικά όργανα έχει γίνει ασφυκτικός. Στοχοποιούνται φοιτητά με πολιτική δραστηριότητα. Η διοίκηση προβαίνει μέχρι και σε προσωπικές απειλές. Κάθε έκφραση πολιτικής γνώμης και υπεράσπισης αξιών που διαρρηγνύουν το προβλεπόμενο θεσμικό πλαίσιο απειλείται με ποινικές διώξεις (περίπτωση Ζ.Μ. που καταδικάστηκε για ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη). Παράλληλα σχεδιάζεται μία νέα αρχιτεκτονική επιτήρησης, με κάμερες, συναγερμούς και συστήματα ελέγχου εισόδου, η οποία προβλέπεται να εφαρμοστεί στο άμεσο μέλλον.
Και βέβαια, στο πανεπιστήμιο-μπίζνα, ο δρόμος έχει στρωθεί ήδη για την είσοδο της πολεμικής βιομηχανίας. Το δημόσιο πανεπιστήμιο, όπως και τα ερευνητικά κέντρα φιλοξενούν προγράμματα του ΝΑΤΟ, και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), ενώ έχουν λάβει οδηγία από το Υπουργείο Παιδείας να συνεργαστούν με πανεπιστήμια του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ.
Φυσικά, οι πρυτανικές αρχές ευθυγραμμίζονται με τις κρατικές επιταγές που προτάσσουν την ομοιομορφοποίηση της κοινωνίας. Στα Χανιά, το τελευταίο διάστημα το βλέμμα της διοίκησης του Πολυτεχνείου έχει στραφεί και πάλι στον κατειλημμένο Λόφο Καστέλι, όπως αντίστοιχα και στο Ηράκλειο το πανεπιστήμιο προχωράει το σχέδιο “ανάπλασης” απειλώντας ακόμα μία φορά την κατάληψη του Ευαγγελισμού. Οι καταλήψεις, όπως και τα πανεπιστήμια, αποτελούν χώρους που ανθίζει η ελευθερία της σκέψης, σμιλεύονται πολιτικά σκεπτικά, γεννιούνται οι φωνές που σπάνε τη σιωπή της συναίνεσης και αμφισβητούν την κυριαρχία των ισχυρών.
Από το επικοινωνιακό αφήγημα που συνοδεύει αυτή την προσπάθεια αποστείρωσης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων δεν λείπει το «όλα βαίνουν καλώς», κι ας βαίνουν καλώς, μέρα με τη μέρα, εναντίον μας. Αφήγημα που δεν υιοθετούν μόνο οι διοικήσεις των πανεπιστημίων αλλά και οι εκάστοτε εκλεγμένες ομάδες που ανέκαθεν διεκδικούσαν την πολιτική ηγεμονία των σχολών. Τα τελευταία χρόνο, πυρήνας αυτών των εξουσιαστικών συμπεριφορών είναι η συμμορία των ΑρΑΣιτών, οι οποίοι ανέκαθεν μεθόδευαν την φυσική και πολιτική εξόντωση οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί τους (βλ. λοιπές οργανώσεις των ΕΑΑΚ και Πανσπουδαστική). Σε αυτό το πλαίσιο, ήδη από το 2021, έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους μέσα στο πανεπιστήμιο . Τότε, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων ενάντια στον νόμο Κ-Χ, η οργανωμένη παρουσία των ελευθεριακών και αναρχικών φοιτητικών σχημάτων, συλλογικοτήτων και στεκιών στο δημόσιο πανεπιστήμιο είχε αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, ο αναρχικός λόγος και πρακτική κέρδιζε χώρο ακόμα και μέσα στις γενικές συνελεύσεις, και κυρίως ανάμεσα σε ανένταχτο κόσμο που αντιλαμβανόταν την κρισιμότητα της περιόδου και τις βλέψεις του ελληνικού κράτους – ειδικά τη βαρύτητα της διακήρυξης του «τέλους της μεταπολίτευσης». Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια, που το «φοιτητικό κίνημα» αγκάλιασε πρακτικές αφενός ριζοσπαστικές και αφετέρου αδιαμεσολάβητες: Πρακτικές που μπορούσαν να θέσουν με αξιώσεις αναχώματα στην επελαύνουσα κατασταλτική-«αναπτυξιακή» πολιτική για το δημόσιο πανεπιστήμιο, χωρίς να μπορούν να εξαγοραστούν από θεσμικές «παραχωρήσεις» ή κομματικά ανταλλάγματα. Το κερδισμένο έδαφος για τον ακηδεμόνευτο αγώνα στα πανεπιστήμια, για τους κομματικούς «αγωνιστές» κάθε απόχρωσης μεταφράστηκε σε χαμένες ψήφους και μειωμένη πολιτική ισχύ. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, η ομάδα που αναφέραμε παραπάνω έθεσε ως ξεκάθαρη προτεραιότητα τη διατήρηση του δικού της «ζωτικού χώρου», μέσα από πρακτικές υπονόμευσης των ολοζώντανων κινηματικών διεργασιών, τραμπουκισμούς και πρακτορολογία (που ανά περιπτώσεις έλαβαν και τις αρμόζουσες απαντήσεις) με κάθε τρόπο. Στις συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων επιβάλλονται τυποποιημένες διαδικασίες και ειλημμένες αποφάσεις. Προπηλακίζουν, στοχοποιούν και απειλούν συντρόφια μόνο και μόνο επειδή έχουν διαφορετική άποψη. Η προσπάθεια εξόντωνσης του “εσωτερικού εχθρού” παίρνει και χαρακτηριστικά αλόγιστης σωματική βίας, συχνά με μαζικές επιθέσεις κατά μεμονομένων ατόμων. Διακηρυγμένος στόχος τους, όπως έχει καταγραφεί σε δημόσια κείμενα, είναι το πανεπιστήμιο να αποτελέσει χώρο εφαρμογής μιας ιδιαίτερης μορφής του δόγματος Νόμος και Τάξη: Συγκεκριμένα, να απομακρυνθεί οτιδήποτε διασαλεύει τη λειτουργία του, όπως ακριβώς την ορίζει ο νόμος, χωρίς να χρειαστεί να επεμβαίνει σε αυτό η αστυνομία. Έτσι, αυτές οι προβοκατόρικες ομάδες, ανέλαβαν τον ρόλο της αστυνόμευσης (καταρχάς) στο πανεπιστήμιο, στοχοποιώντας και την παρουσία και τη δραστηριότητα του αναρχικού χώρου – πάντα στο όνομα του «κοινωνικού κινήματος».
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρούνται τέτοιες πρακτικές από τέτοιου τύπου ομάδες. Ήδη από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα αυτόκλητων χωροφυλάκων του κινήματος, που επιχείρησαν να επιβάλλουν την ηγεμονία τους. Το 1973 ήταν η Πανσπουδαστική, το 1980 τα ΚΝΑΤ, σήμερα η ΑΡΑΣ/ΛΑΕ μέσα από τα ΕΑΑΚ. Ομάδες με τέτοιες πρακτικές, δεν έχουν πραγματική πολιτική παρουσία ή πολιτικό περιεχόμενο και οι πρακτικές τους προφανώς δεν χαρακτηρίζουν το σύνολο του φοιτητικού κινήματος. Γύρω από αυτές, διαχρονικά συσπειρώνονται φοιτητοπατέρες και καρεκλοκένταυροι συνδικαλιστές, που διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία στις σχολές, προκειμένου να καταστείλουν κάθε εξεγερτική δραστηριότητα μέσα στο πανεπιστήμιο, εκφράζοντας το αντι-αναρχικό τους μένος. Αποκορύφωμα της δράσης τους ήταν η δολοφονική επίθεση κατά συντρόφων μας από έναν κομματικό στρατό 200+ ατόμων στις 15 Νοέμβρη 2025, στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, ο οποίος εγκλώβισε και ξυλοκόπησε τα περίπου 30 άτομα που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο χώρο για την οργάνωση μίας εκδήλωσης και προέβη σε πράξεις κατά της γεννετήσιας ελευθερίες. Από τότε κλιμακώνουν την ένταση πολύπλευρα και σε τοπικό επίπεδο. Για παράδειγμα το βράδυ του Σαββάτου (07/11) σύντροφος, ενώ πήγε στο καφενείο «Τα δύο λουξ», κατόπιν συνεννόησης, για να συζητήσει για δουλειά, τραμπουκίστηκε απρόκλητα και ξυλοκοπήθηκε από παρέα 6 αρασιτών που ήταν στο μαγαζί. Τόσο αυτή όσο και καμία από τις αντίστοιχες ενέργειές στους δεν έμεινε και δεν θα μείνει αναπάντητη. Φυσικά, μετά από κάθε μαφιόζικη επίθεση, και ενώ αυτοπαρουσιάζονται ως ο πυρήνας των φοιτητικών αγώνων απουσιάζουν από αυτούς ή κρύβονται πίσω από τους φοιτητικούς συλλόγους, βάζοντας ως ανάχωμα τους υπόλοιπους φοιτητές. Αυτές οι ομάδες και οι πρακτικές τους, σε συνεργασία με τις πρυτανικές αρχές, ευθυγραμμίζονται με την κρατική πολιτική, που θέλει το πανεπιστήμιο απονεκρωμένο και αυστηρά ελεγχόμενο. Με άλλα λόγια συνομιλούν με την καταστολή και λειτουργούν ως ΑΡιστερή Αστυνομία Σχολών , καλύπτοντας ουσιαστικά το κενό που προέκυψε από την απουσία των μπάτσων στις σχολές.
Σε μια συγκυρία πολεμικής προετοιμασίας, και εντεινόμενων διακρατικών εντάσεων, σε μια συγκυρία εντεινόμενου κοινωνικού πολέμου, και ενός νέου κύκλου εξεγέρσεων μέσα στον δυτικό κόσμο, η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου είναι εξαιρετικά φορτισμένη, επαναφέροντας για εμάς τα ίδια διακυβεύματα: Να κρατηθεί ζωντανή η φλόγα της εξέγερσης, οι ανατρεπτικές μνήμες και οι συγκρουσιακές πρακτικές. Υπερασπιζόμαστε τις καταλήψεις, την πολιτική μας ταυτότητα, τις σκέψεις, την ανάλυση, και τα αξίες μας – την ίδια την ιστορική διαδρομή του αναρχικού κινήματος. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω, απέναντι σε μπάτσους, φασίστες, αφεντικά, και τους κάθε λογής παρατρεχάμενούς τους.
ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ, Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Πορεία Τρίτη 17 Νοέμβρη,
18:00, Πλατεία Αγοράς
ΚΚΕ(μ-λ) – κ.ο. Χανίων
Η κομματική οργάνωση Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ) καλεί λαό και νεολαία σε μαζική συμμετοχή στη φετινή αντιιμπεριαλιστική αντιφαστική διαδήλωση του Πολυτεχνείου

ΤΡΙΤΗ 17 Νοέμβρη, 18:00, πλ. ΑΓΟΡΑΣ
Θάνατος στο φασισμό και στον ιμπεριαλισμό!
Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Βάσεις-ΕΕ!
Αλληλεγγύη-φιλία-κοινή πάλη με τον λαό της Τουρκίας!
Αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή αντίσταση-Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Μέτωπο λαών και εργατών ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό!
Κάτω η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της εξαθλίωσης και της τρομοκρατίας!
Προλεταριακή Περίπολος

ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ – ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Την φετινή 17η Νοέμβρη συμπληρώνονται 53 χρόνια από την λαϊκή αντιφασιστική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που συντελέστηκε από την λαϊκή βάση, το εργατικό και φοιτητικό κίνημα και δημιούργησε την καθοριστική ρωγμή για την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών.
Οι φοιτητές, οι άνθρωποι του αντιδικτατορικού κινήματος μαζί με ανθρώπους της λαϊκής βάσης που κατέλαβαν το Πολυτεχνείο μέχρι και την εισβολή του τανκ την 17η Νοέμβρη, εξέφραζαν με την εξεγερτική τους στάση μια γενικευμένη κοινωνική αγανάκτηση και εναντίωση στην Χούντα. Η πτώση της οποίας ήταν αναπόφευκτη έπειτα από τα τραγικά ιστορικά γεγονότα στην Κύπρο όπου η ίδια μαζί με τον μεγαλοϊδεατισμό της αστικής τάξης – προσπαθώντας να διασωθούν – θα επιχειρήσουν τον Ιούλιο του ’74 την ένωση με την Ελλάδα. Αυτή η πραγματικότητα οδήγησε το τούρκικο φασιστικό κράτος να εισβάλει και να κατακτήσει το 40% του νησιού. Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας από τις ΗΠΑ και το γεωπολιτικό σκηνικό δεν άφησαν περιθώρια για κάτι άλλο πέρα από τα αποτελέσματα της καταστροφής για την Κύπρο και τον λαό της.
Πέρα όμως από τα δύο κορυφαία γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της τραγωδίας της Κύπρου που σφράγισαν την πτώση της δικτατορίας θα ήταν ιστορικά και πολιτικά λάθος να μην γινόταν αναφορά στην αντιδικτατορική αντίσταση του κινήματος που γεννήθηκε και έδρασε καθ’ όλη την διάρκεια της 7ετιας του φασιστικού καθεστώτος. Μιας αντίστασης που προήλθε από οργανώσεις και ανθρώπους από όλο το δημοκρατικό/ αριστερό χώρο μέχρι και των κομμουνιστικών/αναρχικών ομάδων και υποκειμένων. Άνθρωποι που τους μεταδόθηκε μια κληρονομιά με εμπειρίες από τους ανθρώπους του επαναστατικού κινήματος της χώρας της δεκαετίας του ’40 της αντίστασης και του εμφύλιου που έφταναν μέχρι και την δεκαετία του ’60 με τους αγώνες των οικοδόμων και τα γεγονότα των Ιουλιανών όπου τα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα χαρακτήριζαν το τότε κίνημα.
Αυτή λοιπόν η γενιά με αυτές τις καταβολές συλλογικά και κάτω από ένα βαθιά αυταρχικό καθεστώς αντιστάθηκε με όλα τα μέσα: από τις ένοπλες προπαγανδιστικές ενέργειες μέχρι τις καταλήψεις σχολών ακόμα και την στρατευμένη τέχνη που έκανε ενάντια στην Χούντα. Κυρίως όμως άντεξε τα βασανιστήρια, τις φυλακίσεις και την τρομοκρατία και έδωσε με την στάση της το παράδειγμα στην λαϊκή βάση.
Όλα τα παραπάνω οδήγησαν στις ημέρες του Πολυτεχνείου. Τα συνθήματα που εμφανίστηκαν στις πύλες του Πολυτεχνείου εκείνες τις μέρες του Νοέμβρη πριν 53 χρόνια με κυριότερα το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», «Απόψε πεθαίνει ο φασισμός», «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ», «Λαέ χτύπα», «Κάτω η εξουσία» επικοινωνούσαν και εξέφραζαν ακριβώς εκείνο το λαϊκό αίσθημα που επικρατούσε και μετατράπηκε σε αντίσταση ενάντια στην Χούντα και την αστική εξουσία της χώρας.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ ’73 ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Εν έτη 2026 και 53 χρόνια μετά την δικτατορία μπορεί το αστικό μπλοκ της χώρας μαζί με το πολιτικό προσωπικό να κυβερνούν υπό το καθεστώς μίας αστικής δημοκρατίας όμως τα συνθήματα και τα νοήματα του Πολυτεχνείου είναι επίκαιρα και στο κέντρο των αγώνων για τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης.
Το σύνθημα «ΈΞΩ ΟΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ» σήμερα πρέπει να φωναχτεί και να γίνει πράξη περισσότερο από ποτέ. Η χώρα μέσω των κυβερνήσεων και της αστικής τάξης έχει προσδεθεί στο πολεμικό ιμπεριαλιστικό άρμα ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ που από την μια καταλαμβάνει όλο και περισσότερο από το Α.Ε.Π. της χώρας για χάρη των εξοπλιστικών προγραμμάτων και από την άλλη κινεί την χώρα ως μαριονέτα των ΗΠΑ και Ισραήλ με καταστροφικές – πολεμικές συνέπειες για τον λαό. Οι αμερικάνικες βάσεις από την Κρήτη μέχρι την Αλεξανδρούπολη και η εμπλοκή της χώρας μέσω αυτών στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής που ξεκίνησαν ΗΠΑ/Ισραήλ κατά του Ιράν είναι καθήκον του προλεταριάτου να κλείσουν. Είναι το πρώτο και καίριο βήμα για την αυτοάμυνα του λαού απέναντι στην προπολεμική/πολεμική εποχή που βρισκόμαστε.
Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» συμπυκνώνει και αυτό σήμερα τις σύγχρονες προλεταριακές ανάγκες που η λιτότητα των μνημονίων μέχρι και σήμερα συνεχίζει να καταστρέφει και να απειλεί. Κάθε οικογένεια, κάθε άνθρωπος της κοινωνικής βάσης έχει δει μια σειρά από βασικές δημόσιες υπηρεσίες (υγείας, ρεύματος, νερού) να καταρρέουν με ευθύνη του κράτους και του κεφαλαίου και ταυτόχρονα ζει στην εποχή όπου η ακρίβεια έχει αδειάσει το ψυγείο του από βασικά αγαθά. Οι εργατικοί αγώνες μαζί με αγώνες για την ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα,την αναδιάρθρωση της παιδείας είναι οι αγώνες που σήμερα συμβολίζει το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία»
Τέλος το σύνθημα «Απόψε πεθαίνει ο Φασισμός» καταδεικνύει το καθήκον για το κίνημα να έχει τα απαραίτητα αντιφασιστικά αντανακλαστικά που χρειάζεται η εποχή. Η επανεμφάνιση του ναζί Ηλία Κασιδιάρη και η ίδρυση κόμματος με αυτόν ηγέτη έχει ξαναφέρει στο κοινωνικό πεδίο κάθε φασίστα και εθνικιστή που το σύστημα χρειάζεται για να έχει σύμμαχο στις σημερινές του κρίσεις. Ο ρόλος κάθε κόμματος Κασιδιάρη και εν γένει της φασιστικής ιδεολογίας είναι αυτός τις περιφρούρησης του κεφαλαίου και των αφεντικών. Ποτίζοντας με ρατσιστικό δηλητήριο την κοινωνία επιχειρεί να διχάσει την εργατική τάξη, να αλληλοσπαραχτεί και να μην κοιτάξει τον πραγματικό εχθρό για να αναμετρηθεί μαζί του. Το κίνημα και ο λαός όμως ξέρει τι σημαίνει φασισμός ντόπιος και ξένος και συνειδητά τον έχει πολεμήσει, αυτό έχει ως χρέος να κάνει με μαζικούς και μαχητικούς όρους και στην σημερινή εποχή εξαλείφοντας τους φασίστες από τους δρόμους, τα σχολεία, τους χώρους εργασίας, τα γήπεδα και εν συνόλω την κοινωνία.
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Στην εποχή όπου ζούμε -της Ευρώπης της πολεμικής προετοιμασίας, των στρατιωτικών εξοπλισμών, της οικονομικής/ταξικής λιτότητας και της ανόδου του φασισμού- η απάντηση είναι οι αγώνες και η οργάνωση για τα σημερινά Πολυτεχνεία που έχει ανάγκη η εποχή. Σε πολλά μεγάλα κέντρα των καπιταλιστικών μητροπόλεων της Ευρώπης ήδη το φάντασμα της εξέγερσης του προλεταριάτου απλώνεται. Σε Ισπανία, Βέλγιο, Γερμανία, Ιταλία και κυρίως Αλβανία, Γαλλία οι εξεγέρσεις και η παρουσία του λαϊκού παράγοντα στον δρόμο έχουν λάβει χώρα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση. Με την νεολαία μπροστά και την εργατική τάξη συνολικά τα παραδείγματα της Γαλλίας και της Αλβανίας δείχνουν τον δρόμο στους λαούς της Δύσης δηλώνοντας ότι δεν θα γίνουν κρέας για τις οβίδες του ιμπεριαλισμού, φωνάζοντας αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, αρνούμενοι την φτωχοποίηση των κοινωνιών τους και το ξεπούλημα της γης.
Σήμερα 53 Νοέμβρηδες μετά η εξέγερση του Πολυτεχνείου συναντιέται σε πολιτικό/κοινωνικό περιεχόμενο με τις εξεγέρσεις των τελευταίων εβδομάδων που ζει η Ευρώπη. Ως ζώσα ιστορία και όχι σαν μια μουσειακού τύπου ιστορική μνήμη το Πολυτεχνείο συνδέει το νήμα με τους επαναστατικούς αγώνες του χθες, του σήμερα και του αύριο που πρέπει να δώσει η τάξη μας σε αυτόν εδώ τον τόπο.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου φωτίζει τις λαϊκές – αντιφασιστικές εξεγέρσεις που χρειάζεται η εποχή μας και λειτουργεί ως πυξίδα του επαναστατικού κινήματος δείχνοντας τον ορίζοντα για την ταξική και την κοινωνική απελευθέρωση.
ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΝΑΤΟ – ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ
«Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι
φεύγει μες απ’ τ’ άγρια γένεια τους
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ’ τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.»
Απόσπασμα από το ποίημα Ρωμιοσύνη του Γιάννη Ρίτσου
Προλεταριακή Περίπολος
Νοέμβρης 2026
Ηράκλειο Κρήτης
Κ.Ο. Ηρακλείου του ΚΚΕ (μ-λ)

Η Κ.Ο. Ηρακλείου του ΚΚΕ (μ-λ), καλεί τους πολίτες της πόλης να συμμετέχουν
μαζικά στην συγκέντρωση & πορεία για τα 53 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη.
Τρίτη 17 Νοέμβρη, πλατεία Ελευθερίας 6:00μμ.
Θάνατος στο φασισμό και στον ιμπεριαλισμό!
Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Βάσεις-ΕΕ!
Αλληλεγγύη-φιλία-κοινή πάλη με τον λαό της Τουρκίας! Αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή αντίσταση-Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Μέτωπο λαών και εργατών ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό!
Κάτω η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της εξαθλίωσης και της τρομοκρατίας!
Ιωάννινα:
Χειρονομία Αντιεξουσιαστική Κίνηση
Συγκέντρωση-πορεία για την επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου : 17 Νοέμβρη στις 18.00 στην Δομπόλη
Κι όμως η γη κινείται!
Ένα φάντασμα απειλεί τον κόσμο των κυρίαρχων, το φάντασμα της εξέγερσης των από κάτω.
Από την Γαλλία μέχρι την Αλβανία και από την Παλαιστίνη και το Μπαγκλαντές μέχρι την Λατινική Αμερική, οι ξυπόλητοι και οι καταπιεσμένοι εξεγείρονται και απειλούν το σύστημα των ελίτ και την παντοκρατορία του κεφαλαίου.
53 Νοέμβρηδες μετά, το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει επίκαιρο, σε έναν κόσμο που οι δυνάστες του συνεχίζουν να κυριαρχούν, να γενοκτονούν, να εποικίζουν εδάφη και ζωές, να ελέγχουν και να καταστέλουν.

Αγωνιστικές Κινήσεις

Αναρχικοί/ες/α
ΠΟΡΕΙΑ 18:00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ
ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΡΙΣΚΟ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ

ΟΚΔΕ

Ξάνθη:
17 ΝΟΕΜΒΡΗ | ΠΟΡΕΙΑ
°Τριτη 18:00, Προκατ°
ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΠΛΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
* Αντιφασιστική συνέλευση για την 17Νοέμβρη

Αλεξανδρούπολη:
Ελευθεριακό Σχήμα Σχολών Αλεξανδρούπολης
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΡΙΤΗ 19:00 ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ (Ι.Καβύρη 6)

53 χρόνια από την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θυμόμαστε τον αγώνα μαθητών-φοιτητών-εργατών ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών. Το διάστημα πριν το Πολυτεχνείο, υπήρξε πληθώρα αγώνων όπου συμμετείχαν και έδρασαν διάφορα τμήματα της κοινωνίας μέσω μαζικών απεργιών, καταλήψεων, διαδηλώσεων, συνελεύσεων και άλλων αντιδικτατορικών δράσεων. Όλες αυτές οι κινήσεις κορυφώθηκαν και κατέληξαν σε 3-ήμερη κατάληψη στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο όπου φοιτητές & εργάτες με συνελεύσεις ζυμώθηκαν από κοινού καταλήγοντας σε αιτήματα όπως «ΨΩΜΙ-ΠΑΙ∆ΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ-ΦΟΙΤΗΤΕΣ», «ΕΞΩ Η ΑΜΕΡΙΚΗ». Έτσι, έγινε κατανοητό ότι ο αντιδικτατορικός αγώνας ήταν ένας αγώνας που πέρα από την πτώση της χούντας της ίδιας στόχευε στη συντριβή του συστήματος που γέννησε τη δικτατορία και τη στήριξε, του καπιταλισμού. Φυσικά τα προτάγματα του τότε ποτέ δεν εκπληρώθηκαν και παραμένουν διαχρονικά.
ΨΩΜΙ: Βλέπουμε το «Ψωμί», σύμβολο των συνθηκών διαβίωσης, της κάλυψης των βασικών αναγκών όπως η τροφή να μας το κλέβουν. Ουκ ολίγες φορές έχουμε μιλήσει για την επιθετική μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις δικές μας πλάτες, πώς πριν μερικά χρόνια καταργήθηκε η δωρεάν μετακίνηση από και προς τις σχολές σε όλο το ∆ΠΘ, πώς οι φοιτητικές εστίες στην Αλεξανδρούπολη είναι μισθωμένα ξενοδοχεία που πετάνε τους φοιτητές-φοιτήτριες έξω κάθε Χριστούγεννα-Πάσχα-καλοκαίρι και πως ειδικότερα φέτος, υπάρχει μία οργανωμένη προσπάθεια εφαρμογής της κάρτας σίτισης οριστικά και, επόμενως, την κατάργηση του «Ψωμιού» για όλες/ους/α. Φυσικά αυτό δεν περιορίζεται στη φοιτητική μέριμνα. Στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια βιώνουμε τη μακροβιότερη οικονομική κρίση στην ιστορία του σύγχρονου κόσμου, η οποία αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Το βλέπουμε στα ράφια των σούπερ μάρκετ, στους μισθούς που τελειώνουν στα μισά του μήνα, στους φουσκωμένους λογαριασμούς, στα πολύ υψηλά ενοίκια.
ΠΑΙ∆ΕΙΑ: Εδώ και 2 χρόνια ζούμε την 17 Νοέμβρη με ιδιωτικά ΑΕΙ, νομιμοποιημένα πλέον από τα νομοσχέδια που εγκαθιδρύουν την ιδιωτική παιδεία και παρακάμπτουν βασικές αρχές του συντάγματος. Νομοσχέδια – δώρα στους επιχειρηματικούς ομίλους, βιομηχάνους και λοιπούς ιδιώτες, όπου το αγαθό της παιδείας διαλύεται για τα συμφέροντά τους. Φυσικά τα νομοσχέδια αυτά, αποτελεί την τελευταία πράξη του αντεκπαιδευτικού έργου, καθώς χρόνια τώρα στρώνεται το χαλί του ξεπουλήματος της παιδείας( ΕΒΕ+ διαγραφές + πειθαρχικά + Σ∆ΙΤ κ.α.). Άλλωστε, όπου ξεπουλιούνται τα δημόσια αγαθά προς όφελος των ιδιωτών γίνεται σε βάρος των αναγκών και των ζωών της ίδιας της κοινωνίας. Το βλέπουμε και στην υγεία, όπου η συστηματική διάλυση του δημόσιου νοσοκομείου ήρθε να πριμοδοτήσει τους κλινικάρχες και λοιπούς μαυραγορίτες της υγείας, οι οποίοι τζογάρουν με την υγεία του λαού. Αντίστοιχα, η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ οδήγησε στο έγκλημα στα Τέμπη , όπου τα υπερκέρδη των μεγάλων επενδυτικών ομίλων δεν λογάριαζαν μέτρα ασφαλείας, συστήματα τηλεδιοίκησης, τοπικούς πίνακες κλπ, γιατί πολύ απλά δεν λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή. Βλέπουμε, λοιπόν στη δημόσια δωρεάν παιδεία, όπως και στα υπόλοιπα κοινωνικά αγαθά, να υψώνονται ταξικοί φραγμοί, να μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε εμπορεύματα προσβάσιμα για λίγους, ενώ παράλληλα το συμφέρον των ιδιωτών/επιχειρήσεων να διεισδύει εντονότερα στα ήδη υποβαθμισμένα δημόσια αγαθά. Αυτή είναι άλλωστε η πολιτική του συστήματος ενός συστήματος διαρκούς εκμετάλλευσης, ανισότητας και καταπίεσης, που δεν υπολογίζει ανθρώπινες ζωές, αλλά μόνο κέρδη στις τσέπες των λίγων.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Ποια ελευθερία ακριβώς; Αυτή της καταστολής των κοινωνικών-εργατικών-φοιτητικών αγώνων; Αυτή της εκκένωσης αυτοδιαχειριζόμενων χώρων που αξιοποιούνται από ευρύ κομμάτι της κοινωνίας; Εκείνη της καταπάτησης του ασύλου, των συλλήψεων και ξυλοδαρμών φοιτητών/φοιτητριών και της παρουσίας αστυνομίας στις σχολές; Ή μήπως εκείνη της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης μέσω πειθαρχικών διώξεων και φοιτητοδικείων εις βάρος φοιτητών/ φοιτητριών που διεκδικούν και αγωνίζονται; Ποια ελευθερία χαρακτηρίζει τις πολιτικές τρομοκρατίας, εκείνες που στοχεύουν στην παραγωγή πειθαρχημένων και εντατικοποιημένων φοιτητών που αύριο μεθαύριο δεν θα σηκώνουν κεφάλι στο αφεντικό τους και δεν θα παλεύουν συλλογικά για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ζωής. ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ-ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ: Το πρόταγμα αυτό παραμένει καίριας σημασίας βλέποντας το ελληνικό κράτος, διαχρονικά σύμμαχο με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να συμμετέχει ενεργά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων και σε πολεμικά μέτωπα, σφαγιάζοντας λαούς για λογαριασμό των οικονομικών στρατιωτικών συμφερόντων των ισχυρών της ∆ύσης. Από το Ρωσοουκρανικό μέτωπο, με την αποστολή πολεμικού εξοπλισμού, μέχρι και την Μ.Ανατολή και την στήριξη στο καθεστώς εθνοκάθαρσης του παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ, το ελληνικό κράτος έχει βαμμένα τα χέρια του με αίμα. Σύσσωμος ο κόσμος της εξουσίας μέσω των μηχανισμών του, προσπαθεί να μας πείσει για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα των σφαγέων, για τους «δίκαιους» πολέμους των πλουσίων, τόσο ιδεολογικά όσο και με την διαρκή στρατιωτικοποίηση του κοινωνικού βίου. Αυτό, στο χώρο της εκπαίδευσης φαίνεται έντονα από την μιλιταριστική στροφή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, τα οποία έχουν μετατραπεί σε χώρους παραγωγής τεχνογνωσίας για πολεμικούς σκοπούς. Η διείσδυση της πολεμικής βιομηχανίας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ενισχύεται μέσω των ψηφισμένων νόμων για την παιδεία, μέσα σε ένα κλίμα ευρύτερης πολεμικής προετοιμασίας των κρατών, εν όψει μιας γενικευμένης σύγκρουσης. 53 χρόνια μετά, και όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός θα έχουμε ίδια ιστορία, χούντες, πολέμους, φτώχεια, τρομοκρατία. Όλα τα παραπάνω είναι διαχρονικά παγκόσμια αιτήματα για τα οποία μαθητές, φοιτητές εργαζόμενοι σε Γαλλία, Ισπανία, Αλβανία και σε όλη την Ευρώπη εξεγείρονται και κάνουν πραγματικότητα της “γενιάς τους τα Πολυτεχνεία”. Με διαδηλώσεις και αγώνες διαρκείας διεκδικούν την ποιότητα ζωής που τους στερεί καθημερινά η σκληρή καπιταλιστική πολιτική των εκάστοτε κυβερνήσεων. Είναι το παράδειγμα ενάντια στην ακροδεξιά που αρχίζει να επεκτείνεται στη “Γηραιά Ήπειρο”. Ας μην ξεχνάμε ότι η δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν μια αντίστοιχη με τις σημερινές , ακροδεξιά κυβέρνηση που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, δηλαδή ακριβώς την ίδια ατζέντα που έχουν και οι φασίστες/ακροδεξιοί σήμερα. Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο που αποδεικνύεται από πολλά παραδείγματα, μόνο τους τελευταίους δυο μήνες υπήρξαν στην Ελλάδα τρείς δολοφονικές επιθέσεις σε Αθήνα και Πάτρα. Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο που θέλει να επισφραγίσει στην Ευρώπη μια περίοδο πολεμικής προετοιμασίας, κυριαρχίας του κεφαλαίου και σκοταδισμού. Ανάχωμα στους φασίστες είναι η εξεγερμένη νεολαία που παλεύει ενάντια στην ακροδεξιά, τον πόλεμο και το κεφάλαιο που τους στερεί την ζωή. Όπως και το ’73, έτσι και σήμερα τα χαρακτηριστικά που έχουμε να προσδώσουμε στους αγώνες μας είναι αντισυστημικά στην ολότητα τους. Η μέρα της επετείου του πολυτεχνείου, είναι μια υπενθύμιση πως οι καταπιεσμένοι μπορούν να νικήσουν και νικούν όταν σηκώνουν κεφάλι, όταν εξεγείρονται, όταν μάχονται ανυπότακτα και με πάθος για την ελευθερία τους. Τότε και μόνο σείονται τα θεμέλια του συστήματος, τότε το τέρας της εξουσίας δεν φαντάζει πια ανίκητο και είναι έτοιμο να καρτερεύσει μπρος στην βούληση των λαών. Αυτό μας δείχνει και ο ανυποχώρητος αγώνας των Παλαιστινίων, αυτό μας δείχνει και η ιστορική παρακαταθήκη. Ας αποτελέσει και η φετινή ημέρα της επετείου του Πολυτεχνείου μια υπόσχεση διαρκούς αγώνα μέχρι την νίκη. Αγώνα μέσα και έξω από τις σχολές με Γενικές Συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις. Για όσα μας κλέβουν και μας στερούν, για όσο μας πολεμούν, θα υπάρχουν πάντα τα Πολυτεχνεία.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ∆ΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ, ΗΤΑΝΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ
ΣΧΟΛΕΣ Ι∆ΙΩΤΙΚΕΣ, ΕΒΕ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ,
ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ ΝΑ ∆ΩΣΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
Κομοτηνή:
Αναρχική Συλλογικότητα Utopia A.D
Κάλεσμα σε αντικρατική πορεία μνήμης για την εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη του 1973. Στην εποχή του αναθεωρητισμού και της αναβαθμισμένης καταστολής, είτε με νέους νόμους για το οπλοστάσιο των στρατοδικείων τους είτε για το οπλοστάσιο του κρατικού – καθεστωτικού στρατού κατοχής, απαντάμε πως το Αίμα δεν είναι νερό, η Μνήμη δεν είναι σκουπίδι, αγώνας μέχρι την Αναρχία.
e-mail: utopia_ad@riseup.net
Καρδίτσα:
Συνέλευση Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Καρδίτσας

Αντιφασιστική, αντικρατική συγκέντρωση την Τρίτη 17 Νοέμβρη, Κεντρική Πλατεία Καρδίτσας στις 18:00.
ΟΤΑΝ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΙΧΝΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ
Για εμάς η 17 Νοέμβρη δεν είναι ακόμα μια «επέτειος», για να φωτογραφίζονται και να καταθέτουν στεφάνια οι σημερινοί δυνάστες, αυτοί , που αμολάνε τα ένστολα μισθοφορικά μαντρόσκυλα τους για να καταστέλλουν τους σημερινούς δίκαιους αγώνες μας και τις εξεγέρσεις. Είναι μια υπενθύμιση για όλους μας , πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως πρέπει να αγωνιζόμαστε συνεχώς για την ελευθερία. Από τη μεριά μας ,από τη μεριά των καταπιεσμένων προτάσσουμε την αυτοοργάνωση στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές, προτάσσουμε την αντεπίθεση με πολύμορφους αγώνες, με σκοπό να αντισταθούμε στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα και να συντρίψουμε συθέμελα κράτος και φασισμό. Ο κόσμος που κουβαλάμε μέσα μας θα χτιστεί πάνω στα συντρίμμια του γερασμένου κόσμου της εκμετάλλευσης, της βίας και των πολέμων.
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΛΑΝΑΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ
ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”
3 χρόνια Πολυτεχνείο
Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα, οι δρόμοι θα πάρουν και πάλι φωτιά
Ο αγώνας ενάντια στην κρατική-καπιταλιστική βαρβαρότητα και το ιμπεριαλιστικό σφαγείο συνεχίζεται
Αλληλεγγύη στους λαούς που αντιστέκονται, εξεγείρονται, διεκδικούν
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: Τρίτη 17 Νοεμβρίου, 18.00, Κεντρική Πλατεία Καρδίτσας

Τρίκαλα:

Η οργάνωση Τρικάλων του ΚΚΕ(μ-λ) καλεί στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου
Προσυγκέντρωση Τρίτη 17 Νοέμβρη στις 5:00 μμ στην πλατεία Ρήγα Φεραίου
· Θάνατος στο φασισμό και στον ιμπεριαλισμό!
· Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Βάσεις-ΕΕ!
· Κάτω η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της εξαθλίωσης και της τρομοκρατίας!
Κατάληψη Αντινομία

Κατάληψη Ελαία
Συγκέντρωση -Πορεία την 17η Νοεμβρίου στις 18:00 στο Ιστορικό γιατί το Πολυτεχνείο δεν μπαίνει σε μουσεία και δεν διαγράφουν την μνήμη τα λουκέτα τους και οι απαγορεύσεις τους.
Όλοι εκεί.

Καβάλα:
Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Ηγουμενίτσα:
ΚΚΕ(μ-λ)
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ-ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ 7:00 μ.μ.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό και τη νεολαία της Θεσπρωτίας να τιμήσουμε μαζικά στο δρόμο την ηρωική εξέγερση – ορόσημο του λαϊκού αγώνα ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Βάσεις-ΕΕ!· Κάτω η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της εξαθλίωσης και της τρομοκρατίας!


