Κάλεσμα από το Συντονιστικό δράσης για την υπεράσπιση των Εξαρχείων, τη Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών – Κέντρου Αθήνας, την Ανοιχτή Συνέλευση για την υπεράσπιση του Λόφου Στρέφη :
19:30, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛ. ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ: Προβολη ντοκιμαντέρ “30 χρόνια Πολυτεχνείο” της Terra Icognita & τραγούδια από τη χορωδία Εξαρχειων στον πεζόδρομο Θεμιστοκλεους.
21:00, ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛ. ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ & ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ | ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 6/11, ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ.
«Πλατεία, Στρέφη, Πολυτεχνείο – τα Εξάρχεια δεν μπαίνουν σε μουσείο». Κάτι περισσότερο από μια κραυγή διαμαρτυρίας. Είναι μια δήλωση αντίστασης απέναντι στην προσπάθεια να μετατραπεί μια ζωντανή γειτονιά σε έναν ελεγχόμενο, αποστειρωμένο και εμπορευματοποιημένο χώρο, αποκομμένο από τους ανθρώπους, τις μνήμες και τους αγώνες που τον διαμόρφωσαν. Η πλατεία Εξαρχείων, ο Λόφος του Στρέφη και το Πολυτεχνείο δεν είναι απλώς τρία σημεία στον χάρτη. Είναι τόποι συνάντησης, ελευθερίας, συλλογικής μνήμης και πολιτικής δράσης. Είναι οι χώροι όπου η καθημερινή ζωή συναντά την αντίσταση, όπου η ιστορία δεν παραμένει εγκλωβισμένη στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να γράφεται μέσα από τις διεκδικήσεις των ανθρώπων. Γι’ αυτό και το σύνθημα έγινε φωνή στις κινητοποιήσεις, στις πορείες και στις συγκρούσεις ενάντια στα σχέδια ανάπλασης, στην κατασκευή του σταθμού του μετρό στην πλατεία και στην επιχειρούμενη αλλαγή του χαρακτήρα της γειτονιάς. Πίσω από τις λαμαρίνες, τα εργοτάξια και τις παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο, οι αγωνιζόμενοι/ες αναγνωρίζουν μια βαθύτερη σύγκρουση: τη σύγκρουση ανάμεσα στην πόλη ως εμπόρευμα και την πόλη ως κοινό αγαθό· ανάμεσα στην επιβολή από τα πάνω και στο δικαίωμα των ανθρώπων να αποφασίζουν για τον τόπο όπου ζουν, συναντιούνται και αγωνίζονται. «Τα Εξάρχεια δεν μπαίνουν σε μουσείο» σημαίνει πως μια γειτονιά δεν μπορεί να διατηρείται μόνο ως εικόνα, ως τουριστικό αξιοθέατο ή ως νοσταλγικό αποτύπωμα μιας άλλης εποχής, την ίδια στιγμή που εκτοπίζονται οι άνθρωποί της και περιορίζονται οι ελεύθεροι χώροι και οι συλλογικές της πρακτικές. Η ιστορία των Εξαρχείων δεν είναι ένα έκθεμα πίσω από γυαλί. Είναι ζωντανή και αμφισβητησιακή· διαμορφώνεται καθημερινά στους δρόμους, στις συνελεύσεις και στους αγώνες. Το σύνθημα υπερασπίζεται, τελικά, κάτι βαθύτερο από την πλατεία, τον λόφο ή το Πολυτεχνείο. Υπερασπίζεται το δικαίωμα μιας γειτονιάς να παραμένει ζωντανή, ελεύθερη και απρόβλεπτη. Το δικαίωμα των ανθρώπων της να μη γίνουν κομπάρσοι σε μια πόλη σχεδιασμένη χωρίς αυτούς. Γιατί η μνήμη δεν τιμάται όταν ακινητοποιείται, ούτε η ιστορία διασώζεται όταν αποστειρώνεται από τις συγκρούσεις που τη γέννησαν. Τα Εξάρχεια δεν είναι ένα παρελθόν προς έκθεση. Είναι ένας αγώνας που συνεχίζεται στο παρόν. Και όσο οι άνθρωποι υπερασπίζονται τους χώρους τους, η ιστορία τους θα παραμένει ζωντανή – έξω από τις βιτρίνες, μακριά από τις περιφράξεις, μέσα στην ίδια την πόλη.
Τα τελευταία χρόνια, μέσω ενός μεθοδευμένου και οργανωμένου σχεδίου πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, τα Εξάρχεια επαναπροσδιορίζονται. Η Αθήνα μετατρέπεται από στάση των τουριστικών ροών σε τουριστικό προορισμό και έτσι ξένο και ελληνικό κεφάλαιο μέσω εταιρειών real-estate αγοράζουν και μετατρέπουν όλο και περισσότερα κτίρια στα Εξάρχεια σε πολυτελή διαμερίσματα, ξενοδοχεία και airbnb. Όλα αυτά δεν έρχονται βέβαια μόνα τους. Οι εκκενώσεις καταλήψεων, τα πογκρόμ σε μετανάστ(ρι)ιες, οι αναπλάσεις που θα φέρουν “καθαρό” αέρα στην πλατεία, στον Λόφο του Στρέφη και στο Πολυτεχνείο (εν προκειμένω μέσω συμμετοχής τραπεζών στην περίπτωση του κτιρίου Γκίνη), η στρατοπέδευση ενός μικρού στρατού κατοχής στην περιοχή και ο ευρύτερος εκτοπισμός των φτωχότερων, μετατρέπει τη γειτονιά σε επενδυτικό φιλέτο για το μεγάλο κεφάλαιο και υπηρετεί τη διαχρονική προσπάθεια του κράτους να διαλύσει τις κοινωνικές αντιστάσεις που έχουν ριζώσει δεκαετίες τώρα στη γειτονιά των Εξαρχείων. Αυτή την αλυσίδα έρχονται να συμπληρώσουν τα μαγαζιά έχοντας το ρόλο του διασκεδαστή των τουριστών και των πλουσίων καταναλωτών, σε μια γειτονιά που καλείται να γίνει η τακτοποιημένη αυλή των ξενοδοχείων ώστε η πρόσβαση του κάθε λογής τουρίστα να είναι εύκολη και προσιτή.
Κι όμως, τα Εξάρχεια δεν είναι μια ιστορία που έχει τελειώσει. Είναι μια ιστορία που συνεχίζεται κάθε φορά που οι άνθρωποι υπερασπίζονται έναν χώρο συνάντησης, κάθε φορά που αρνούνται να αποδεχτούν τον αποκλεισμό ως κανονικότητα, κάθε φορά που επιμένουν να μοιράζονται τον δημόσιο χώρο, κάθε φορά που συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής. Και μέσα σε αυτή τη διαρκή διεκδίκηση, η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν αποτελεί μια μακρινή επέτειο ούτε ένα σύμβολο αποκομμένο από το παρόν. Η επικείμενη επέτειος του τριημέρου του Πολυτεχνείου μας καλεί να θυμηθούμε πως η μνήμη δεν είναι τελετουργία,αλλά ευθύνη, της οποίας οι πολιτικοί κραδασμοί δεν περιορίζονται σε αυστηρά χρονικά πλαίσια “εορτασμών”. Δεν αρκεί να τιμούμε τους αγώνες του παρελθόντος, αν αποδεχόμαστε την εξαφάνιση των όρων που τους καθιστούν δυνατούς στο παρόν. Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η συλλογική διεκδίκηση δεν ανήκουν σε μια άλλη εποχή· παραμένουν ζωντανές όσο υπάρχουν άνθρωποι που συναντιούνται, οργανώνονται και υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να καθορίζουν οι ίδιοι τη ζωή και τον τόπο τους. Κάτι που συνεχίστηκε στην μεγάλη μεταπολιτευτική ιστορία του Κάτω Πολυτεχνείου, με πολιτικά, κοινωνικά & φοιτητικά κινήματα να βρίσκουν επιστέγασμα εντός του, με το κτίριο Γκίνη μέσα στα χρόνια να γίνεται σημείο συνάντησης του αντιεξουσιαστικού/αναρχικού κινήματος. Γιατί η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν βρίσκεται μόνο στους τοίχους και στα μνημεία του, αλλά και στις γενιές ανθρώπων που έδωσαν στους χώρους του νόημα μέσα από τις συναντήσεις, τις συνελεύσεις, τους αγώνες, τις καταλήψεις και τις συγκρούσεις τους. Στους ανθρώπους που τους στέρησαν την ζωή μέσα στις συγκρούσεις και τις συλλογικές διεκδικήσεις για το Πολυτεχνείο και τα Εξάρχεια. Ιάκωβος Κουμής (1980), Σταματίνα Κανελλοπούλου (1980), Μιχάλης Καλτεζάς (1985), Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος (2008), ΑΘΑΝΑΤΟΙ.
Η ιστορία της περίφραξης και της κατάληψης των δημόσιων χώρων επαναλαμβάνεται. Οι μηχανισμοί επιτήρησης ισχυροποιούνται καθημερινά στη γειτονιά, οι ελεύθεροι χώροι συρρικνώνονται και η απειλή μιας ασφυκτικής πραγματικότητας γίνεται αισθητή. Στο Πολυτεχνείο, ο φασίστας πρύτανης Χατζηγεωργίου κάνει τα αδύνατα δυνατά να το μετατρέψει σε μουσειακό έκθεμα. Καθιερώνει τα lockout, απαγορεύοντας σε φοιτητές την είσοδο στη σχολή μετά τις 9μμ, κλείνει τη πύλη της Στουρνάρη αποκόβοντας το Πολυτεχνείο από τη γειτονιά. Οι πολιτικές δραστηριότητες απαγορεύονται, πολιτικά γκραφίτι σβήνονται, φοιτήτ(ρι)ες διαγράφονται και διώκονται ποινικά. Ο φόβος πως οι πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας των Εξαρχείων μπορεί να ξαναγραφτούν δεν γεννιέται στο κενό· τροφοδοτείται από όσα βιώνουμε καθημερινά. Όμως ο φόβος δεν είναι η μόνη δυνατή έκβαση της ιστορίας. Το Πολυτεχνείο μας υπενθυμίζει κάτι που καμία εξουσία δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα ελέγξει: πως η ιστορία δεν είναι ιδιοκτησία της εξουσίας, ούτε το μέλλον ένα σχέδιο που έχει ήδη αποφασιστεί ερήμην μας. Γράφεται μέσα από τις επιλογές μας, τις συλλογικές μας πράξεις, τις αρνήσεις και τις διεκδικήσεις μας. Γράφεται κάθε φορά που στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί για να μας απομονώσουν.
Η συγκέντρωση στην Πλατεία Εξαρχείων – Όχι μια τυχαία επιλογή.
Στην πλατεία Εξαρχείων, αν και εχει μειωθεί η έκταση του εργοταξίου στην πλευρά της Θεμιστοκλέους η κατάσταση εξακολουθεί να είναι αφόρητη και επικίνδυνη. Στη μητρόπολη των λαμαρινών και των εργοταξίων, σε μια πόλη που δεν κατοικείται αλλά ενοικιάζεται ή ξεπουλιέται, σε μια πόλη που συνεχώς βουλιάζει στη φτώχεια, τις εξώσεις, την εκμετάλλευση και την αλλοίωση του χαρακτήρα της από το τουριστικό κεφάλαιο, οι χώροι συνάντησης, αντίστασης και πολιτικοποίησης πολεμούνται και συρρικνώνονται. Γι’αυτό ακρίβως και η πλατεία Εξαρχείων βρίσκεται διαχρονικά στο κέντρο της επίθεσης κράτους και κεφαλαίου και γι’αυτό είναι έτοιμοι να θυσιάσουν ακόμη και ανθρώπινες ζωές ωστέ να την εξαφανίσουν. Η πλατεία Εξαρχείων ένα μοναδικό σημείο του κέντρου των Αθηνών αποτελούσε για δεκαετίες ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια στην καρδιά της εκάστοτε εξουσίας. Χιλιάδες οι πορείες που ξεκινούσαν ή τελειώναν εκεί, χιλιάδες οι συγκρούσεις με τις κατασταλτικές δυνάμεις που ξέσπασαν εκεί, χιλιάδες εκδηλώσεις, συναντήσεις, πρωτοβουλίες, διαδικασίες και άλλα πολλά που έλαβαν τόπο στην πλατεία συγκροτώντας ένα πλέγμα ζωντανών κοινωνικών κυττάρων αυτο-οργάνωσης και αλληλεγγύης κόντρα στην επιβαλλόμενη απονεύρωση των ζωών μας, κόντρα στην επιβαλλόμενη παθητικότητα της μικροαστικής ζωής.
Η πλατεία αποτελούσε την καρδιά της γειτονιάς και με την κατάληψή της τα Εξάρχεια έμειναν χωρίς ένα από τους βασικούς χώρους συνάντησης και πολιτικοποίησης καθώς και ο Λόφος του Στρέφη, είναι και αυτός υπό συνεχή αστυνομική κατοχή εδώ και ένα χρόνο. Η εγκατάσταση του εργοταξίου αν και δεν απονέκρωσε την γειτονιά, εγκαθίδρυσε την μόνιμη παρουσία δυνάμεων καταστολής εντός της και συνέβαλλε στην περαιτέρω εμπορευματοποίησή της. Ήδη με την απώλεια της ελάχιστοι χώροι έχουν απομείνει όπου μπορεί κανείς να βγει στα Εξάρχεια χωρίς να κάθεται σε μαγαζιά, ενω η ενδεχόμενη δημιουργία του μετρό, θα αλλάξει την ανθρωπογεωγραφία της γειτονιάς γεμίζοντας την με ακόμα περισσότερους τουρίστες και καταναλωτές. Γι’αυτό άλλωστε η εισβολή και στρατοπέδευση του εργοταξίου και των μπάτσων της πλατείας, δεν έγινε αμαχητί αλλά επιβλήθηκε με τη βία κόντρα στην συλλογική βούληση του κόσμου της γειτονιάς και του κόσμου του αγώνα που πάλεψε και συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής από το καλοκαίρι του 2022 και μέχρι σήμερα.
Μέσα στα χρόνια αυτά, ο αγώνας για έναν δημόσιο χώρο ελεύθερο από τη δημοκρατία των λαμαρινών και της αστυνομικής βίας δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Κόσμος του αγώνα, άνθρωποι της γειτονιάς, μικροί και μεγάλοι, παραμένουν εκεί κάνοντας εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις, διατηρώντας την πλατεία ως σημείο έναρξης ή τερματισμου σε αμέτρητες πορείες υπεράσπισης της πλατείας, των Εξαρχείων και των πολιτικών χαρακτηριστικών που φέρουν, ενώ αμέτρητες είναι οι επιθέσεις που δέχθηκαν τόσο οι μπάτσοι – φύλακες του εργοταξίου, όσο και το ίδιο το εργοτάξιο. Η διεκδίκηση της πλατείας Εξαρχείων και συνολικά ο αγώνας για την υπέρασπιση των Εξαρχείων, είναι μια πράξη επίκαιρη και ριζοσπαστική. Μια πράξη που υπερασπίζεται όχι μόνο την ιστορικότητα της περιοχής, την μνήμη και το νήμα των αγώνων του χθες, του σήμερα και του αύριο, αλλά την ίδια την πολιτική ύπαρξή μας στο μητροπολιτικό κέντρο από το οποίο βίαια θέλουν να μας εκτοπίσουν. Η ιστορία δεν είναι κύκλος. Είναι γροθιά στη καρδιά κάθε εξουσίας.
19:30, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛ. ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ
Προβολη ντοκιμαντέρ “30 χρόνια Πολυτεχνείο” της Terra Icognita & τραγούδια από τη χορωδία Εξαρχειων στον πεζόδρομο Θεμιστοκλεους
21:00, ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ
Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ – ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ
ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΤΡΕΦΗ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΟ
Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών – Κέντρου Αθήνας
Κάλεσμα στήριξης της πορείας μνήμης και συνέχειας του αγώνα των Εξαρχείων | 6/11 στις 21:00 στην πλ. Εξαρχείων
Δεν θα αφήσουμε αμαχητί να γίνουν τα Εξάρχεια ένα απέραντο λούναπαρκ κερδοφορίας των αφεντικών
Η επέλαση του κεφαλαίου στα Εξάρχεια είναι εμφανής σε όποια γωνιά της γειτονιάς κι εάν κοιτάξεις. Ολόκληρα κτήρια αγοράζονται από το κτηματομεσιτικό κεφάλαιο και μετατρέπονται σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία ή σε γραφεία εταιρειών που κοστίζουν εκατομμύρια, τα airbnb ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλο και περισσότερα διαμερίσματα, καινούρια μαγαζιά εστίασης για όλα τα γούστα εμφανίζονται σε κάθε γωνιά, καταλαμβάνοντας μαζί με τα υπάρχοντα κάθε σπιθαμή της περιοχής. Τα Εξάρχεια, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της Αθήνας μετατρέπονται σε ένα απέραντο φιλέτο κερδοφορίας για τους επιχειρηματίες του realestate, σε έναν τουριστικό «παράδεισο» για γερά πορτοφόλια. Αυτή η διαδικασία πέρα από τα υπερκέρδη των αφεντικών από τον «χρυσό ελληνικό τουρισμό» και την ελληνική «ανάπτυξη» δεν είναι ουδέτερη για τις δικές μας ζωές. Οδηγεί στον ταξικό εκτοπισμό μας από τις γειτονιές μας μη μπορώντας να ανταπεξέλθουμε στις αυξήσεις των ενοικίων, οδηγεί στην συνολική αύξηση του κόστους ζωής μας με τις τιμές να ανεβαίνουν παντού, οδηγεί στην αλλαγή της φυσιογνωμίας των γειτονιών μας, όπου οι ανάγκες των κατοίκων ποδοπατιούνται για να εξυπηρετηθούν τα κέρδη των λίγων.
Η συνθήκη αυτή που βρίσκει το πλήρες αντίκρισμα της στα Εξάρχεια, ενισχύεται και βασίζεται ακόμη παραπάνω σ’ αυτή την γειτονιά πάνω στην «πώληση» των Εξαρχείων ως «εναλλακτικό προορισμό», την «πώληση» της ιστορίας της γειτονιάς και συνεπώς την πλήρη ενσωμάτωση της στα αστικά σχέδια, ως εκεί που δεν τους δημιουργεί προβλήματα. Με λίγα λόγια, θέλουν να κάνουν τα Εξάρχεια μουσειακό έκθεμα εναλλακτισμού και χιπστερισμού και παράλληλα να σβήσουν από την συλλογική μνήμη το πραγματικό αγωνιστικό φορτίο της γειτονίας και να καταστείλουν όποιον αγώνα ανθεί στο εδώ και το τώρα και είναι επικίνδυνος για την κερδοφορία και τους σχεδιασμούς τους. Ξεναγήσεις γκρουπ τουριστών στην γειτονιά των Eξαρχείων, με εκθέματα το μνημείο του Γρηγορόπουλου, το Πολυτεχνείο και τα συνθήματα στους τοίχους, παραδοσιακά μαγαζιά ή χιπστερομάγαζα για κάθε τουριστικό γούστο και πολυτελή δωμάτια στην πλατεία Eξαρχείων, που εάν γίνει κάποια σύγκρουση με τους στρατοπεδευμένους μπάτσους θα την βιντεοσκοπούν ως αξιοθέατο.
Οι ζωές και οι αγώνες μας όμως δεν είναι αξιοθέατα, όπως θέλουν να τις μετατρέψουν! Η μέση τιμή ενοικίου στα Εξάρχεια κυμαίνεται στα 780 ευρώ, με την μέση αύξηση κατά την τελευταία 5ετία να αγγίζει το 50%, τιμές που δεν μπορεί προφανώς να αντέξει ένας άνθρωπος ή μια οικογένεια της εργατικής τάξης ή των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Παράλληλα, οι βασικές ανάγκες όσων κατοίκων έχουν καταφέρει να παραμείνουν στην περιοχή υποτιμώνται διαρκώς, με παραδείγματα όπως οι ελάχιστες θέσεις στους βρεφονηπιακούς σταθμούς της γειτονιάς, οι ελλείψεις στα σχολεία κ.α. Πλάι στην διαρκή υποτίμηση των κατοίκων, έρχεται και η καταστολή όσων αγωνίζονται στα Εξάρχεια. Το γκλοπ του μπάτσου πάει μαζί με την επένδυση του επιχειρηματία και στην περίπτωση των Εξαρχείων, με τις αστυνομικές δυνάμεις να έχουν στρατοπεδεύσει στην περιοχή, να χτυπούν βάναυσα τις διαδηλώσεις που γίνονται ή καταλήγουν στα Εξάρχεια, να εγκλωβίζουν κόσμο σε μαγαζιά, να συλλαμβάνουν αδιακρίτως και να γεμίζουν με χημικά την περιοχή. Η καταστολή αυτή, βέβαια, έχει περάσει από το επίπεδο των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, στο επίπεδο της καθημερινότητας των κατοίκων της γειτονιάς, με τα σεξιστικά και χυδαία σχόλια των μπάτσων να δίνουν και να παίρνουν, με τις διμοιρίες να σουλατσάρουν δίπλα σε δημοτικά σχολεία, με μπάτσους να εγκλωβίζουν 100αδες ανθρώπους σε μαγαζιά, με επιθέσεις με δακρυγόνα σε παιδικές εκδηλώσεις. Μπροστά στους τουρίστες και τα αφεντικά, οι μπάτσοι είναι σούζα, διασφαλίζοντας τα συμφέροντα και την ομαλότητα της καλοπέρασης τους επιβεβαιώνοντας το διαχρονικό σύνθημα: στους πλούσιους υπηρέτης και στους φτωχούς νταής, αυτή είναι η ξεφτίλα του να ‘σαι ματατζής.
Πλατεία – Στρέφης – Πολυτεχνείο: Τα Εξάρχεια δεν μπαίνουν σε μουσείο
Τρία κομβικά για την αγωνιστική ιστορία της γειτονιάς σημεία – ορόσημα των Εξαρχείων βρίσκονται στα νύχια του κράτους και του κεφαλαίου, υπό αστυνομική κατοχή: η πλατεία Εξαρχείων, ο λόφος του Στρέφη και το Πολυτεχνείο. Στην πλατεία Εξαρχείων έχει γίνει πλέον ξεκάθαρη με όλους τους τρόπους η πολιτική σκοπιμότητα της κατασκευής μετρό. Το μετρό ήρθε για να εδραιώσει την στρατοπέδευση των μπάτσων στην πλατεία Eξαρχείων, ως συνέχεια της πάγιας αστικής στρατηγικής -σε συνέχεια του σπρωξίματος της ναρκοπιάτσας τα προηγούμενα χρόνια- με στόχο να ξεκόψει την πλατεία από τον χαρακτήρα της πολιτικοποίησης και της αγωνιστικότητας που είχε για δεκαετίες. Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές εδώ και έναν και πλέον χρόνο όπου οι εργασίες έχουν σταματήσει ενώ το έργο έχει κριθεί ακατάλληλο για αυτό το σημείο, και παράλληλα οι μπάτσοι, οι λαμαρίνες και η μεγαλοκατασκευαστική της ΑΒΑΞ παραμένουν στην πλατεία, με την τελευταία να έχει χρυσοπληρωθεί για ένα «δημόσιο» έργο το οποίο δεν εκτελείται.
Ταυτόχρονα στον λόφο του Στρέφη, έναν χώρο όπου η απαγόρευση για την διοργάνωση πολιτικών εκδηλώσεων και κινήσεων οικονομικής ενίσχυσης είχε αρχίσει να επιχειρείται να επιβληθεί ήδη από το 2018, έχει γίνει κανονικότητα η στρατοπέδευση των δυνάμεων καταστολής. Ο πραγματικός τους ρόλος στην εξάλειψη της εγκληματικότητας έχει αποδειχθεί καθ’ όλους αυτούς του μήνες με την αρμονική τους συνύπαρξη με τα κυκλώματα ναρκεμπορίου που λυμαίνονταν τον λόφο του Στρέφη και τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ ντιλεράδων που λάμβαναν χώρο λίγα μέτρα παρακάτω. Ο παρασιτικός τους ρόλος αποδεικνύεται καθημερινά: από τα φασιστικά συνθήματα που γράφουν, από τον τραμπουκισμό των επισκεπτών του λόφου, ακόμη και παιδιών, από τις προσαγωγές που κάνουν κάθε λίγο και λιγάκι. Και στον λόφο του Στρέφη, αφού η εργολαβική εταιρεία της prodea ανέλαβε την ανάπλαση του, αφήνοντας τον σε πολύ χειρότερη κατάσταση απ’ ότι τον παρέλαβε και εισπράττοντας παράλληλα εκατομμύρια, αποτέλεσε το προεόρτιο για την μόνιμη εγκατάσταση της συμμορίας της ΕΛ.ΑΣ, η οποία εξακολουθεί να λυμαίνεται ακόμη τον λόφο. Την ίδια στιγμή, η δημοτική αρχή υπό τον «προοδευτικό» μανδύα παίζει τον βρώμικο ρόλο της μιλώντας για «κοινωνική ειρήνη» στον λόφο και παράλληλα ψάχνει εναγωνίως μισθωτή για το αυθαίρετο του Εξωστρεφή, ώστε να εδραιωθεί και σ’ αυτό το σημείο η καπιταλιστική κερδοφορία με την απαραίτητη αστυνομική παρουσία που θα εξασφαλίσει με την βία την κοινωνική ειρήνη.
Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία και η ιστορία γράφεται από όσους αγωνίζονται
Οι υφιστάμενοι συσχετισμοί δύναμης που έχουν διαμορφωθεί στα Εξάρχεια δεν είναι ούτε μη αναστρέψιμοι ούτε το τέλος της ιστορίας. Η καταστολή πάντοτε επιχειρούσε να πάρει το πάνω χέρι στα Εξάρχεια. Η διαφορά με τις παλαιότερες εποχές είναι ότι η απάντηση σε μια «μπούκα» σε ένα μαγαζί και η προσαγωγή 50 ατόμων, σήμαινε ότι την επομένη 500 θα βρίσκονταν στον δρόμο για αυτούς. Η διαφορά είναι ότι μια περιπολία Δέλτα θα έτρωγε επιθέσεις σύσσωμα από τον κόσμο που βρισκόταν στα Εξάρχεια ανά δύο στενά. Στο χέρι μας είναι να ξαναγυρίσουμε τους συσχετισμούς δύναμης προς το μέρος των αγωνιζόμενων, στο χέρι μας είναι να σπείρουμε πάνω στο έδαφος της κοινωνικής αλληλεγγύης και των αναρχικών ερεισμάτων που έχουν χτιστεί μέσα σε δεκαετίες στα Εξάρχεια, και όχι να τα αφήνουμε έρμαιο στα μεγαλοαρπακτικά του κεφαλαίου. Με έναν αγώνα με συνέχεια, στρατηγική και μαχητικότητα που δεν θα εγκλωβίζεται στην αυτοαναφορικότητα και τις παθογένειες των μικροηγεμονισμών της παλαιάς εποχής. Με έναν αγώνα που σε πρώτο και ενεργό ρόλο θα έχει τον πραγματικό κόσμο των Εξαρχείων, αυτών που πλήττονται πρώτα και κύρια από την σημερινή συνθήκη στην γειτονιά.
Στηρίζουμε την πορεία πορείας μνήμης και συνέχειας του αγώνα των Εξαρχείων
Σάββατο 6/11 στις 21:00 στην πλατεία Εξαρχείων
Ανοιχτή Συνέλευση για την υπεράσπιση του Λόφου Στρέφη
ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΤΡΕΦΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΟ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 6/11, ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ
Τα ξημερώματα της 9ης Αυγούστου 2022 η πλατεία Εξαρχείων γέμισε με μπάτσους που διώχνανε τον κόσμο που άραζε εκεί. Δημιούργησαν μια περίμετρο και ευθύς εμφανίστηκαν εργάτες που άρχισαν να στήνουν τις λαμαρίνες οι οποίες βρίσκονται ακόμα εκεί μέχρι σήμερα. Όσοι/ες/α ήμασταν εκεί θυμόμαστε τις σκηνές: ΜΑΤ να σπρώχνουν γείτονισσες και να τις πετάνε σπρέι δακρυγόνου, εκεί ήταν και η Μαριάννα και ο Κυριάκος. Πλήθος κόσμου να φωνάζουμε και να βρίζουμε μπάτσους και να βγάζουμε συνθήματα για ρουφιάνους-εργάτες που μας παίρνουν την πλατεία, εκεί ήταν και ο Χρηστάρας. Δάκρια βουβά πόνου για το τι μας μέλλει, δάκρυα κοφτερά οργής για το τι θα τους κάνουμε και πώς θα μας το πληρώσουν, εκεί ήταν και η Δέσποινα.
Εκείνη ήταν η μέρα Χ για τη γειτονιά. Η εκκένωση της πλατείας και η φρουριοποίηση της ήταν κομβικό σημείο για όλους/ες/α μας καθώς αυτή η κίνηση του κράτους άλλαξε πολύ τις δυναμικές της γειτονιάς. Όχι μόνο χάσαμε τον τόπο συγκέντρωσής μας, τον χώρο όπου μπορούσαμε να αράζουμε χωρίς να καταναλώνουμε, το σημείο συνάντησης μας, αλλά στη θέση του μπήκαν λαμαρίνες και ένστολοι μπάτσοι να το φυλάνε, να μας τραμπουκίζουν, να μας επιτίθενται. Για ένα δήθεν συγκοινωνικό έργο, που από την αρχή ξέραμε πως αποσκοπούσε αποκλειστικά στην καταστροφή της πλατείας και του πολιτικού χαρακτήρα της γειτονιάς, στον εξευγενισμό της, στην αύξηση των αξιών των ακινήτων και στην εξασφάλιση υπερκερδών των επενδυτών, ενταγμένο στο γενικότερο σχέδιο για το κέντρο της Αθήνας.
Και δεν είναι τυχαία μια ανάπλαση στο κέντρο των Εξαρχείων, τη γειτονιά που κάθε λογής Πλεύρηδες, φασίστες και νεοδημοκράτες πολιτικοί έχουν ήδη από τα 90ς βάλει στο στόχαστρο για την «πάταξη της ανομίας», την πολιτική δηλαδή απονέκρωση μιας γειτονιάς που ιστορικά συσσώρευε τις αντιστάσεις της νεολαίας και αποτέλεσε τον τόπο εξέγερσης που εγκαινίασε συμβολικά την ίδια τη Μεταπολίτευση. Τα Εξάρχεια είναι ο τόπος αμέτρητων εξεγερτικών στιγμών, στιγμών που χαράκτηκαν στην ιστορία της σύγχρονης αγωνιζόμενης κοινωνίας, όπως το Πολυτεχνείο του 1973, η δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά το 1985, το Πολυτεχνείο του 1995, η εξέγερση που ακολούθησε την κρατική δολοφονία του Γρηγορόπουλου, φεμινιστικές πορείες και περιπολίες, πορείες ενάντια στην Ευρώπη φρούριο και άλλα πόσα. Ταυτόχρονα είναι και τόπος όπου συλλογικές διεργασίες παίρναμε τη ζωή μας στα χέρια μας ανοίγοντας καταλήψεις για τη στέγαση και την πολιτική οργάνωση, ικανοποιώντας τις ανάγκες μας συλλογικά.
Πάνω σε αυτό το νήμα όσες/α/οι δραστηριοποιούμαστε στη γειτονιά βρεθήκαμε να προστατεύουμε την πλατεία κάνοντας εκεί συνελεύσεις, περιφρουρήσεις όλο το βράδυ για την αποτροπή της άλωσής της, φτιάξαμε παιδική χαρά για τη νέα γενιά Εξαρχειωτόπουλων, φυτεύσαμε και βάψαμε την πλατεία, διοργανώσαμε πολιτικές εκδηλώσεις και συναυλίες που έφεραν χιλιάδες ανθρώπους στην πλατεία. Και όλα αυτά ανατράπηκαν ένα χάραμα με την στρατοπέδευση μπάτσων και την εγκατάσταση του εργοταξίου στην πλατεία.
Ο φράχτης υψώθηκε από 3 στα 5 μέτρα, ξηλώθηκε η παιδική χαρά, ξηλώθηκαν τα παγκάκια, έδιωξαν το άγαλμα με τους 3 έρωτες της πλατείας και κόπηκαν όλα τα δέντρα. Αν και αντιστάσεις και επιθέσεις υπήρχαν και συνεχίζουν, ο πόνος που έχουμε βιώσει βλέποντας το ξεριζωμό της γειτονιάς μας δεν είναι αμελητέος. Συνεχίζουμε όμως να αγωνιζόμαστε για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν, τις λαμαρίνες τις ρίξαμε ήδη δύο φορές, τους μπάτσους δεν τους φοβόμαστε πια και είναι επιτακτικό να διεκδικήσουμε ολόκληρη τη γειτονιά ξανά.
Σκατά λοιπόν σε μπάτσους και αναπλάσεις!
Στηρίζουμε την συγκέντρωση υπεράσπισης της πλατείας Εξαρχείων με το πολιτικό μας υλικό και καλούμε κι εμείς στην πορεία ιστορικής μνήμης και συνέχειας του αγώνα των Εξαρχείων «ΠΛΑΤΕΙΑ, ΣΤΡΕΦΗ, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΟ» την Παρασκευή 6/11, από τις 7.30μμ!
ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
κάλεσμα : Ανοιχτή Συνέλευση για την υπεράσπιση του Λόφου Στρέφη
